Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2018

κεφάλαιο 59-πλησιάζουμε


Κεφάλαιο 59

Η Μπριάνα κατάφερε να συγκεντρωθεί κάπως στη δουλειά, αλλά μετά το μεσημέρι, μετά από ένα μπαράζ μηνυμάτων από τον Κίραν, δεν κατάφερε να είναι και πολύ αποδοτική. Σχόλασε κατά τις έξι και επέστρεψε στο σπίτι. Δεν ήξερε αν θα τον έβλεπε και τι θα έλεγαν. Ήταν πολύ μπερδεμένη. Είχε μιλήσει με την Ντάνι, η οποία ήταν χαρούμενη που τελικά βρέθηκαν και συζήτησαν, αλλά απέφυγε να πάρει θέση για το τι έπρεπε να κάνει η φίλη της. Η Μπριάνα το εκτίμησε, αλλά ταυτόχρονα χρειαζόταν και μια πιο ψυχρή ματιά.
Το μυαλό της τριβέλιζε η ανησυχία για το πώς θα αντιμετώπιζαν οι δικοί του την απόφασή του να αποκοπεί από την οικογενειακή περιουσία και να απομακρυνθεί ψυχικά και οικονομικά από αυτούς. Η Μπριάνα καταλάβαινε ότι ήταν ένα δυσβάστακτο βάρος για κάποιον να αφήσει τα πάντα πίσω του για μια σχέση, όσο σημαντική κι αν ήταν αυτή. Ένα βάρος όχι μόνο για εκείνον, αλλά και ίσως ένα χρέος και για την ίδια, να πάρει πιο γρήγορα αποφάσεις και να φροντίζει πάντα να είναι άψογη για να μην τον κάνει ποτέ να μετανιώσει για την επιλογή του, για το πόσα θυσίασε για να είναι μαζί της.
Δεν έστειλε μήνυμα, ούτε τον πήρε τηλέφωνο. Δεν είχε ιδέα τι σκόπευε να κάνει μέσα στη μέρα του. Στα μηνύματά του της είπε μόνο ότι θέλει να την ξαναδεί σύντομα και ότι πέρασε υπέροχα το βράδυ μαζί της. Του είχε απαντήσει κι εκείνη στον ίδιο τόνο. Το χέρι της πληκτρολόγησε το μήνυμα σχεδόν χωρίς να φιλτράρει τις σκέψεις της. Η καρδιά της μάλλον είχε ήδη αποφασίσει. Δεν μπορεί να μην ήταν σοβαρός, να μην ήταν ειλικρινής για τα συναισθήματά του απέναντί της, όταν ήταν διατεθειμένος να τα αφήσει όλα πίσω του για εκείνη και να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα, ακόμα και σε μια άλλη χώρα, μακριά από όλους και όλα.
Κατά τις οκτώ άκουσε το κουδούνι της εξώπορτας να χτυπάει και τον άκουσε να ανεβαίνει τα σκαλιά της πολυκατοικίας τρέχοντας. Η καρδιά της πετάρισε στο στήθος της.
«Καλώς τον» του είπε σχεδόν ντροπαλά, λες και υποδεχόταν κάποιον που μόλις είχε γνωρίσει. Εκείνος δεν άφησε και πολλά περιθώρια για αμηχανία. Της έδωσε ένα πεταχτό φιλί στα χείλη και κάθισε στον καναπέ λες και το σπίτι ήταν δικό του. Μήπως δεν ήταν;
«Πώς πήγε η μέρα σου;» της χαμογέλασε. Ήξερε ότι δεν ήταν η δική της μέρα αυτή που είχε σημασία σήμερα, αλλά η Μπριάνα απάντησε όπως και να έχει, για να μη δείξει την αγωνία που είχε να μάθει τα δικά του νέα και φανεί απελπισμένη.
«Κάθε μέρα έχουμε και μια νέα κρίση στη δουλειά» άρχισε να του εξηγεί και κάθισε δίπλα του. «Σήμερα ένας καλλιτέχνης που είχε αποφασίσει να κάνει μια μικρή έκθεση με γλυπτά του σε εμάς και είχαμε ήδη αρχίσει να εκτυπώνουμε προσκλήσεις και διαφημιστικά, αποφάσισε να αλλάξει τις ημερομηνίες επειδή θα πάει ένα ταξίδι και δε θέλει να αγχωθεί. Έπρεπε να τα αλλάξουμε όλα. Είναι τρελό».
«Και γιατί δέχεστε τέτοια αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά; Αυτός σας έχει ανάγκη» τη ρώτησε.
«Ο διευθυντής μου λέει ότι είναι πολλά υποσχόμενος. Πρέπει να τον έχουμε από κοντά».
«Πώς τα πας με τον διευθυντή σου; Είναι στο στιλ της Κέντρα;» γέλασε. Η Μπριάνα θυμήθηκε το πόσο άσχημα περνούσε με τη γυναίκα.
«Είναι ευγενικός, αλλά έχει κι αυτός τις ιδιοτροπίες του. Εσύ τι νέα;» ρώτησε λίγο πιο απότομα από ό,τι σκόπευε αλλά πέθαινε να μάθει.
«Εγώ πήγα για καφέ και συνάντησα τα παιδιά και μετά πήγα στην τράπεζα και στον δικηγόρο μου» είπε εκείνος.
«Και;» τον παρότρυνε. Μα τι έκανε; Έπαιζε μαζί της; Το κάθαρμα χαμογελούσε.
«Ο δικηγόρος μου θα αναλάβει τις διαδικασίες για να απεμπλακώ οικονομικά από τους Γουέστμπρουκ και την επικοινωνία μαζί τους. Το σπίτι του πατέρα μου είναι προς πώληση».
«Είναι…λυπάσαι που θα πωληθεί;» τον ρώτησε εκείνη.
«Είναι κάτι που πρέπει να γίνει. Δεν έχω αναμνήσεις από εκεί. Είναι απλά ένα σπίτι που είχε αγοράσει ο πατέρας μου. Δεν είναι το πατρικό μου ή κάτι τέτοιο. Απλώς μια επένδυση. Ξέρω ότι θα ήθελε να το πουλήσω αν αυτό σήμαινε να είμαι ανεξάρτητος».
«Κίραν, είσαι σίγουρος για όλα αυτά;» ρώτησε με κομμένη την ανάσα.
«Δεν έχει να κάνει με σένα. Μην πιέζεσαι. Εγώ θέλω και εγώ το κάνω. Για μένα πρώτα. Και μετά για εμάς. Δεν είναι κάποια μεγάλη θυσία. Με πνίγουν και το κάνουν εδώ και καιρό. Στην ιδέα ότι θα σε χάσω εξαιτίας τους κόντεψα να τρελαθώ και απλά αυτό επιτάχυνε την κατάσταση».
«Κίραν, δε σου κρύβω ότι χαίρομαι, αλλά φοβάμαι ότι δε θα σε αφήσουν τόσο εύκολα ήσυχο».
«Ήδη ο δικηγόρος μου μίλησε με τη μητέρα μου και μου μετέφερε ότι είναι έξαλλη και ότι απαιτεί να με δει» γέλασε εκείνος ανάλαφρα.
«Κρύβεσαι;» ανασήκωσε τα φρύδια της. «Δεν την είδες;»
«Θα τη δω αναπόφευκτα την Παρασκευή γιατί πρέπει να υπογράψουν κάποια έγγραφα. Μέχρι τότε δεν έχουμε πολλά να πούμε!».
«Και πού θα μείνεις;»
«Θα μείνω στον Ντέμιεν. Μου είπε ότι τον ρώτησες αν ξέρει πού είμαι. Σου στέλνει χαιρετίσματα». Η Μπριάνα σκέφτηκε αν έπρεπε να του προτείνει να μείνει εκεί ή αν αυτό θα μπέρδευε τα πράγματα.
«Μην ανησυχείς. Δε θα έμενα έτσι κι αλλιώς εδώ» της είπε χαμογελώντας.
«Πώς το κάνεις αυτό και διαβάζεις τις σκέψεις μου;» αναρωτήθηκε αυτή.
«Σε ξέρω καλά, υποθέτω» απάντησε εκείνος γλυκά. Δεν μπορούσε να διαφωνήσει μαζί του.
«Αν έρθει εδώ η μητέρα σου, τι θα της πω;» τον ρώτησε αγχωμένη.
«Ο δικηγόρος μου της είπε ότι θα κάνουμε περιοριστικά μέτρα αν σε ενοχλήσει και ότι αν χρειαστεί θα προχωρήσουμε σε μια δικαστική διαμάχη, με πολλή πολλή  έκθεση στα ΜΜΕ. Η μητέρα μου ζει για την εικόνα της» της έκλεισε το μάτι. Κάπως ηρέμησε.
«Μακάρι να μην την ξαναδώ για λίγο καιρό. Αν ηρεμήσει, ίσως μπορέσουμε εμείς οι δύο να μιλήσουμε φυσιολογικά» μονολόγησε.
«Κι εγώ ομολογώ ότι θα ήθελα κάποια στιγμή να σε γνωρίσει. Αν πάψει να είναι τόσο επηρμένη και εγωίστρια θα καταλάβει γιατί σε διάλεξα, γιατί σε αγάπησα». Η Μπριάνα δεν απάντησε κάτι, αλλά η καρδιά της κόντεψε να σπάσει.
«Τώρα, λέγε, τι μαγείρεψες; Ο Ντέμιεν δεν ξέρει ούτε πού είναι τα τηγάνια του!» της είπε και κατευθύνθηκε προς την κουζίνα, άρχοντας του σπιτιού και του σύμπαντός της.


4 σχόλια: