Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018

κεφάλαιο 61- να έρθει η μητέρα στον γάμο;


Κεφάλαιο 61

Τα γενέθλια του Στίβεν είναι πάντα ευκαιρία για τρελό ξεφάντωμα στο μπαρ. Οι περισσότεροι πελάτες σήμερα είναι και φίλοι μας και το μπαρ έχει πάρει φωτιά. Ο Στίβεν φτιάχνει τα πιο περίπλοκα κοκτέιλ, η Άννα σερβίρει και η Χάριετ φέρνει ποτά στο μπαρ από την αποθήκη και καθαρά ποτήρια από την κουζίνα. Οι ρυθμοί είναι θεότρελοι.
«Τέλειο!» μουγκρίζει με ευχαρίστηση η Ντάνι, όταν μας φέρνουν ένα κοκτέιλ με τόσο εντυπωσιακό χρώμα που όλοι το φωτογραφίζουμε. Είμαστε μια παρέα δέκα ατόμων και δεν έχουμε σταματήσει λεπτό να γελάμε και να συζητάμε περί ανέμων και υδάτων. Πιο πολύ από όλα απολαμβάνω το πόσο χαλαρός είναι ο Κίραν. Κανείς δεν τον έκανε να νιώσει άβολα μετά την επιστροφή του και ο Πίτερ τον χαιρέτισε συγκρατημένα μεν, αλλά φιλικά.
«Κάποιος να φέρει μια βότκα!» ακούμε τον Στίβεν να φωνάζει και κοιτάμε προς το μπαρ. Με το ένα χέρι σερβίρει ένα ποτό και με το άλλο διαλέγει μια φλούδα λεμόνι για ντεκόρ.
«Δεν είναι σωστό να δουλεύει τόσο σκληρά στα γενέθλιά του» μου ψιθυρίζει ο Κίραν και του γνέφω καταφατικά. Είναι αλήθεια ότι κάνει ό,τι μπορεί για να  περάσουμε καλά αλλά μάλλον χρειάζεται άλλο ένα ζευγάρι χέρια. «Πάμε;» προτείνει και μου κόβεται η ανάσα. Γυρίζω και τον κοιτάζω τόσο σοκαρισμένη που κάποιος εξωτερικός παρατηρητής θα έβγαζε το συμπέρασμα ότι μου είχε πει κάτι συνταρακτικό. Αλλά κάτι τέτοιο ήταν.
«Εσύ…εγώ; Να…βοηθήσουμε;» ψελλίζω. Δεν ξέρω τι είναι πιο τρελό.  Εκείνος πίσω από την μπάρα ή εγώ;
«Μην δείχνεις τόσο σοκαρισμένη. Μπορώ να κόψω μερικά λεμόνια και να σκουπίσω μερικά ποτήρια!» λέει δήθεν προσβεβλημένος. «Αλλά για να είμαι ειλικρινής, περίμενα να με βγάλεις από τη δύσκολη θέση και να το κάνεις εσύ!». Τον κοιτάω εμβρόντητη.
«Μου φαίνεται τρελό να μου το προτείνεις εσύ, αλλά θα το κάνω!» λέω και μπαίνω πίσω από την μπάρα. Ο Στίβεν μού κλείνει το μάτι και δεν κρύβει την ευχαρίστησή του.
«Πήγαινε να μιλήσεις κι εσύ με τους φίλους σου και αναλαμβάνουμε εμείς για λίγο» τον παροτρύνω. Δε χρειάζεται δεύτερη φορά. Πετάει την ποδιά σε μια άκρη και με αφήνει μόνη με τα κορίτσια. Οι παραγγελίες είναι πολλές αλλά οι περισσότερες απλές. Δουλεύω απερίσπαστη και ο Κίραν κάθεται σε ένα σκαμπώ στο μπαρ και με παρακολουθεί χαμογελαστός.
«Δεν περίμενα ποτέ ότι θα με βλέπεις να δουλεύω εδώ και θα χαμογελάς» του είπα ενώ σέρβιρα ένα ουίσκι με πάγο. «Και μάλιστα θα ήταν και δική σου ιδέα να το κάνω!».
«Θέλω να πιστεύω ότι έχω αλλάξει λίγο κοσμοθεωρία» μου λέει συνεχίζοντας να χαμογελάει, αλλά νιώθω ότι κάτι χάνω. Δείχνει λίγο πιο νευρικός. Σαν κάτι να σκέφτεται. «Επηρεάστηκα και λυπάμαι. Φυσικά και δεν θεωρώ μεμπτό να δουλεύεις εδώ μέσα. Θεωρώ ότι μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα και είμαι ευτυχισμένος όταν είσαι εσύ ευτυχισμένη. Αν θες να δουλέψεις σε μπαρ μόνιμα, θα σε στηρίξω. Αν θες να το κάνεις περιστασιακά, πάλι θα σε στηρίξω. Αν θες να τα παρατήσεις όλα και να ξεκινήσεις…ζωγραφική, και πάλι θα είμαι πλάι σου».
«Δεν έχω ταλέντο στη ζωγραφική» σουφρώνω τη μύτη μου και σκαρφαλώνοντας στην μπάρα του δίνω ένα πεταχτό φιλί στα χείλη. Ακούω τη Χάριετ να με φωνάζει στην κουζίνα. Κάνω νόημα στον Κίραν να με περιμένει ένα λεπτάκι. Βοηθάω τα κορίτσια να μεταφέρουν μερικά σφηνοπότηρα. Η Χάριετ επιστρέφει στην κουζίνα και η Άννα πάει να σερβίρει. Με την άκρη του ματιού μου βλέπω τον Στίβεν να διασκεδάζει και χαίρομαι για αυτό.
Απόλυτα συγκεντρωμένη καθαρίζω τον πάγκο γιατί επικρατεί πανικός, αλλά όταν σηκώνω το βλέμμα μου προς τον Κίραν μετά από μερικά λεπτά, μια έκπληξη με περιμένει στον πάγκο. Μπροστά του, και ανάμεσά μας, βρίσκεται ένα μαύρο βελούδινο κουτί. Τον κοιτάω μπερδεμένη. Οι φίλοι μας ρίχνουν κλεφτές ματιές προς το μέρος μας. Νιώθω ότι κάτι μου διαφεύγει.
«Κίραν…τι είναι αυτό;» τον ρωτάω. Ο χρόνος έχει σταματήσει, το μπαρ είναι άδειο στα μάτια μου. Δεν ακούω μουσική. Μόνο την καρδιά μου να χτυπάει. Είμαστε μόνοι εκείνος και εγώ. Και με κοιτάει με τόση αγάπη που τα μάτια μου κοντεύουν να βουρκώσουν.
«Σκέφτηκα ένα εκατομμύριο ρομαντικά μέρη για να το κάνω. Αλλά σκέφτηκα ότι ο συμβολισμός εδώ μέσα είναι αξεπέραστος. Είναι το μέρος που στάθηκε ο λόγος για να μας χωρίσει. Η ξεροκεφαλιά μου. Οι προκαταλήψεις. Τώρα είμαι εδώ και έχουν αλλάξει τόσα, και δεν υπάρχει κάτι που να μπορεί να μπει ανάμεσά μας».
«Καταλαβαίνω αλλά…»
«Άνοιξέ το» με παροτρύνει και το κάνω. Βιαστικά και άκομψα, σαν παιδί που σκίζει το πρωτοχρονιάτικο παιχνίδι του. Δεν είναι ένα ζευγάρι σκουλαρίκια, ούτε ένα βραχιόλι. Είναι αυτό που ήλπιζα να είναι. Ένα υπέροχο μονόπετρο. Έτσι όπως θα το διάλεγα εγώ. Το πόσο με ξέρει με συγκινεί. Είναι από ροζ χρυσό και έχει ένα απλό δέσιμο και ένα απαλό ροζ διαμάντι. Το φοράω χωρίς δεύτερη σκέψη. Μου εφαρμόζει τέλεια.
«Να υποθέσω ότι δέχεσαι;» με κοιτάει όλο αγωνία.
«Εξαρτάται ποια είναι η ερώτηση» τον πειράζω.
«Σου αρέσει να με τυραννάς!» μου γελάει και σηκώνεται. Με μια γρήγορη κίνηση πηδάει επιδέξια πάνω από τον πάγκο και με σφίγγει στην αγκαλιά του. Με φιλάει γλυκά. «Θες να με τυραννάς για πάντα;» με ρωτάει. «Θες να κάνεις πάντα του κεφαλιού σου και εγώ να προσπαθώ να σου βάλω μυαλό; Να δοκιμάζεις νέες συνταγές και να μένουμε νηστικοί τις μισές μέρες της βδομάδας; Να ταξιδεύουμε και να διαβάζουμε μαζί βιβλία στο κρεβάτι τις Κυριακές το πρωί; Θες να γίνεις δική μου για πάντα; Γυναίκα μου;» ρωτάει απανωτά και σε κάθε ερώτηση γνέφω καταφατικά. Το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Το ίδιο και η καρδιά μου. Δεν είχα ιδέα ότι σκόπευε να μου κάνει πρόταση. Δεν είχα ιδέα πόσο πολύ το ήθελα.
«Κάθε μέρα που περνάει σε αγαπώ και πιο πολύ. Θα είναι τιμή μου να γίνω γυναίκα σου» του λέω τελικά και με αγκαλιάζει ξανά. Είναι ανακουφισμένος. Δεν μπορεί να μην ξέρει πόσο τον αγαπάω. Τα εμπόδια στο δρόμο μας απλώς δυνάμωσαν την αγάπη μας.
«Δική μου» μου ψιθυρίζει και νιώθω την αγάπη του στο άγγιγμά του, στο φιλί του, στο βλέμμα του.
"Δικός μου" του λέω κι εγώ με τη σειρά μου.



Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2018

κεφάλαιο 60-ακούτε κάτι; ντιν ντον


Κεφάλαιο 60

«Μακάρι να μπορούσα να σε στηρίξω πιο πολύ αλλά δεν ξέρω τι να κάνω» είπε η Μπριάνα μερικές μέρες μετά. Ο Κίραν πηγαινοερχόταν συνεχώς στους δικηγόρους του και γυρνούσε κάθε βράδυ ξεφυσώντας. «Αν έρθω μαζί σου όμως θα ανάψουν πιο πολύ τα αίματα».
«Δε θέλω να σε υποβάλω στο μαρτύριο του να συναντήσεις τη μητέρα μου. Έχει χάσει κάθε μέτρο. Σήμερα έδωσε ρέστα. Μου είπε κάτι του τύπου ότι αν δε δώσει την ευχή της δε θα είμαι ποτέ ευτυχισμένος και ότι θα πεθάνει αν τα διαλύσω όλα».
«Τι της απάντησες;» ρώτησε η Μπριάνα, αν και δεν ήταν σίγουρη ότι ήθελε να ξέρει πόσο εκτροχιάστηκε η συζήτηση. «Νιώθω πολύ άσχημα που είμαι το μήλο της έριδος».
«Για χιλιοστή φορά δεν είσαι εσύ το πρόβλημα» της είπε αυστηρά. «Έχει να κάνει με εμένα και θα το πάω ως το τέρμα. Αυτό είπα και σε εκείνη. Δε θα τους αφήσω να με κάνουν ό,τι θέλουν. Είμαι ευτυχισμένος μόνο όταν είμαι μαζί σου. Και αυτό δεν αλλάζει».
«Και εγώ έτσι νιώθω» κούρνιασε ακόμα περισσότερο στην αγκαλιά του. Περνούσαν τις περισσότερες ώρες που δε δούλευε μαζί. Μαγείρευαν, έβλεπαν ταινίες και συζητούσαν ατελείωτες ώρες, προσπαθώντας να αποκαταστήσουν λάθη του παρελθόντος και να βάλουν βάσεις για ένα σταθερό μέλλον.
«Σήμερα ήρθε και ο πατριός μου στη συζήτηση. Θέλει τόκο για τα δίδακτρα και όσα έχει ξοδέψει για μένα. Αυτό αλλάζει λίγο τα πράγματα, γιατί δεν έχω ακόμα ρευστοποιήσει την περιουσία μου αλλά θα δω τι θα κάνω. Σχεδόν διπλασιάστηκε το χρέος. Ίσως έπρεπε να το περιμένω όμως. Με έπιασε απροετοίμαστο. Με τρελαίνει που η μητέρα μου δε βλέπει ότι από αυτόν ξεκινούν όλα. Δεν είσαι εσύ το πρόβλημα. Αυτός χρησιμοποιεί τα χρήματά του για να την κάνει μαριονέτα».
«Η πρώην σου τι λέει για όλα αυτά;» τον ρώτησε και εκείνος ανακάθισε απότομα.
«Ποια πρώην; Δεν είχαμε σχέση! Μην το ξαναπείς αυτό» της είπε κοφτά. Η Μπριάνα κατάλαβε ότι τον έθιξε αλλά ήταν αργά.
«Συγγνώμη, αλλά…»
«Δεν την άγγιξα ποτέ. Μην πιστεύεις βλακείες. Πίστεψέ με. Ξέρω ότι στο παρελθόν έχω κάνει λάθη αλλά ποτέ δε θα άγγιζα άλλη γυναίκα. Ανήκω σε σένα».
«Σε πιστεύω. Συγγνώμη» προσπάθησε να τον ηρεμήσει χαϊδεύοντάς τον απαλά. Χαλάρωσε αμέσως και την αγκάλιασε ξανά.
«Ο Ντέμιεν μού πρότεινε να δουλέψω στην εταιρεία του και το σκέφτομαι σοβαρά» της είπε. Το νέο τη χαροποίησε αλλά προσπάθησε να μην το δείξει και επηρεάσει την απόφασή του. Ήταν σημαντικό να ξαναβγεί στην αγορά εργασίας και να έχει κάτι δημιουργικό να κάνει, μακριά από την εξουσία του πατριού του.
«Πες μου για τη θέση» τον παρότρυνε.
«Ο Ντέμιεν έχει στήσει μια start up και εδώ και καιρό θέλει να τον βοηθήσω, αλλά πάντα δούλευα στον όμιλο Γουέστμπρουκ. Είναι ευκαιρία να δουλέψω σε κάτι πιο μικρό, να βοηθήσω στο στήσιμο, να το δω να μεγαλώνει. Με θέλει να αναλάβω το οικονομικό κομμάτι γιατί προς το παρόν τα κάνει όλα αυτός και έχει πήξει».
«Είναι αντάξιο των προσόντων σου;» τον ρώτησε ανοιχτά. Είχε κορυφαίες σπουδές και ικανότητες. Ήταν κάτι που θα τον έκανε να τα αξιοποιήσει όλα αυτά ή απλώς ήταν μια κάποια λύση;
«Είναι απαιτητική θέση. Η εταιρεία έχει κάνει γερή είσοδο στην αγορά και πρέπει να θέσω βάσεις για να αναπτυχθεί περαιτέρω. Είναι μια πρόκληση. Είναι νεανικό περιβάλλον. Νομίζω ότι θα μου ταιριάζει».
«Είμαι χαρούμενη για σένα» του είπε γλυκά. Το εννοούσε. Θα έφευγε μαζί του και στην άκρη του κόσμου αλλά στην πραγματικότητα δεν ήθελε να νιώσει φυγάς. Δεν είχαν κάνει κάτι κακό. Και εκείνη ήταν ευχαριστημένη με τη δουλειά της και είχε στήσει μια απλή αλλά όμορφη ζωή στην πόλη. Και με τον Κίραν ήταν ακόμα πιο όμορφη.
«Όσα εμπόδια και να βάλουν είναι θέμα χρόνου να τελειώνουμε. Έπαιξαν όλα τα χαρτιά τους. Απειλές, παρακάλια,  δολοπλοκίες».
Έκατσαν για λίγο αγκαλιασμένοι στον καναπέ χωρίς να μιλάνε μέχρι που ο Κίραν πείνασε και σηκώθηκε να φέρει λίγο παγωτό. Η Μπριάνα έστειλε ένα μήνυμα στην Ντάνι να της θυμίσει το αυριανό ραντεβού τους στο μπαρ.
«Θα έρθεις αύριο στο μπαρ; Θα συναντήσω τα παιδιά» του πρότεινε όταν επέστρεψε. Ακόμα δεν είχαν βρεθεί οι τέσσερίς τους μετά το περιστατικό με τον Κίραν και τον Πίτερ αλλά η Ντάνι τής είχε πει ότι ο Πίτερ δεν κρατούσε κακία.  Δεν έβγαιναν πολύ μέχρι να τελειώνουν με τις νομικές διαδικασίες για να αποφύγουν τυχόν δυσάρεστες συναντήσεις, αλλά η αυριανή μέρα ήταν μια καλή ευκαιρία γιατί ο Στίβεν είχε γενέθλια και είχε καιρό να τους δει όλους.
«Φυσικά» απάντησε εκείνος ανέμελα. Ποτέ δεν της χαλούσε χατίρι.
«Κίραν, θα τελειώσει ποτέ όλο αυτό; Θα ζήσουμε επιτέλους ήρεμοι;» τον ρώτησε αναστενάζοντας. Ήταν αισιόδοξη αλλά πού και πού φοβόταν ότι κάτι θα έμπαινε εμπόδιο.
«Είμαστε πολύ κοντά. Πολύ, πολύ κοντά» της είπε και σε κάθε συλλαβή ακούμπησε ένα φιλί στα χείλη της.

Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2018

κεφάλαιο 59-πλησιάζουμε


Κεφάλαιο 59

Η Μπριάνα κατάφερε να συγκεντρωθεί κάπως στη δουλειά, αλλά μετά το μεσημέρι, μετά από ένα μπαράζ μηνυμάτων από τον Κίραν, δεν κατάφερε να είναι και πολύ αποδοτική. Σχόλασε κατά τις έξι και επέστρεψε στο σπίτι. Δεν ήξερε αν θα τον έβλεπε και τι θα έλεγαν. Ήταν πολύ μπερδεμένη. Είχε μιλήσει με την Ντάνι, η οποία ήταν χαρούμενη που τελικά βρέθηκαν και συζήτησαν, αλλά απέφυγε να πάρει θέση για το τι έπρεπε να κάνει η φίλη της. Η Μπριάνα το εκτίμησε, αλλά ταυτόχρονα χρειαζόταν και μια πιο ψυχρή ματιά.
Το μυαλό της τριβέλιζε η ανησυχία για το πώς θα αντιμετώπιζαν οι δικοί του την απόφασή του να αποκοπεί από την οικογενειακή περιουσία και να απομακρυνθεί ψυχικά και οικονομικά από αυτούς. Η Μπριάνα καταλάβαινε ότι ήταν ένα δυσβάστακτο βάρος για κάποιον να αφήσει τα πάντα πίσω του για μια σχέση, όσο σημαντική κι αν ήταν αυτή. Ένα βάρος όχι μόνο για εκείνον, αλλά και ίσως ένα χρέος και για την ίδια, να πάρει πιο γρήγορα αποφάσεις και να φροντίζει πάντα να είναι άψογη για να μην τον κάνει ποτέ να μετανιώσει για την επιλογή του, για το πόσα θυσίασε για να είναι μαζί της.
Δεν έστειλε μήνυμα, ούτε τον πήρε τηλέφωνο. Δεν είχε ιδέα τι σκόπευε να κάνει μέσα στη μέρα του. Στα μηνύματά του της είπε μόνο ότι θέλει να την ξαναδεί σύντομα και ότι πέρασε υπέροχα το βράδυ μαζί της. Του είχε απαντήσει κι εκείνη στον ίδιο τόνο. Το χέρι της πληκτρολόγησε το μήνυμα σχεδόν χωρίς να φιλτράρει τις σκέψεις της. Η καρδιά της μάλλον είχε ήδη αποφασίσει. Δεν μπορεί να μην ήταν σοβαρός, να μην ήταν ειλικρινής για τα συναισθήματά του απέναντί της, όταν ήταν διατεθειμένος να τα αφήσει όλα πίσω του για εκείνη και να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα, ακόμα και σε μια άλλη χώρα, μακριά από όλους και όλα.
Κατά τις οκτώ άκουσε το κουδούνι της εξώπορτας να χτυπάει και τον άκουσε να ανεβαίνει τα σκαλιά της πολυκατοικίας τρέχοντας. Η καρδιά της πετάρισε στο στήθος της.
«Καλώς τον» του είπε σχεδόν ντροπαλά, λες και υποδεχόταν κάποιον που μόλις είχε γνωρίσει. Εκείνος δεν άφησε και πολλά περιθώρια για αμηχανία. Της έδωσε ένα πεταχτό φιλί στα χείλη και κάθισε στον καναπέ λες και το σπίτι ήταν δικό του. Μήπως δεν ήταν;
«Πώς πήγε η μέρα σου;» της χαμογέλασε. Ήξερε ότι δεν ήταν η δική της μέρα αυτή που είχε σημασία σήμερα, αλλά η Μπριάνα απάντησε όπως και να έχει, για να μη δείξει την αγωνία που είχε να μάθει τα δικά του νέα και φανεί απελπισμένη.
«Κάθε μέρα έχουμε και μια νέα κρίση στη δουλειά» άρχισε να του εξηγεί και κάθισε δίπλα του. «Σήμερα ένας καλλιτέχνης που είχε αποφασίσει να κάνει μια μικρή έκθεση με γλυπτά του σε εμάς και είχαμε ήδη αρχίσει να εκτυπώνουμε προσκλήσεις και διαφημιστικά, αποφάσισε να αλλάξει τις ημερομηνίες επειδή θα πάει ένα ταξίδι και δε θέλει να αγχωθεί. Έπρεπε να τα αλλάξουμε όλα. Είναι τρελό».
«Και γιατί δέχεστε τέτοια αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά; Αυτός σας έχει ανάγκη» τη ρώτησε.
«Ο διευθυντής μου λέει ότι είναι πολλά υποσχόμενος. Πρέπει να τον έχουμε από κοντά».
«Πώς τα πας με τον διευθυντή σου; Είναι στο στιλ της Κέντρα;» γέλασε. Η Μπριάνα θυμήθηκε το πόσο άσχημα περνούσε με τη γυναίκα.
«Είναι ευγενικός, αλλά έχει κι αυτός τις ιδιοτροπίες του. Εσύ τι νέα;» ρώτησε λίγο πιο απότομα από ό,τι σκόπευε αλλά πέθαινε να μάθει.
«Εγώ πήγα για καφέ και συνάντησα τα παιδιά και μετά πήγα στην τράπεζα και στον δικηγόρο μου» είπε εκείνος.
«Και;» τον παρότρυνε. Μα τι έκανε; Έπαιζε μαζί της; Το κάθαρμα χαμογελούσε.
«Ο δικηγόρος μου θα αναλάβει τις διαδικασίες για να απεμπλακώ οικονομικά από τους Γουέστμπρουκ και την επικοινωνία μαζί τους. Το σπίτι του πατέρα μου είναι προς πώληση».
«Είναι…λυπάσαι που θα πωληθεί;» τον ρώτησε εκείνη.
«Είναι κάτι που πρέπει να γίνει. Δεν έχω αναμνήσεις από εκεί. Είναι απλά ένα σπίτι που είχε αγοράσει ο πατέρας μου. Δεν είναι το πατρικό μου ή κάτι τέτοιο. Απλώς μια επένδυση. Ξέρω ότι θα ήθελε να το πουλήσω αν αυτό σήμαινε να είμαι ανεξάρτητος».
«Κίραν, είσαι σίγουρος για όλα αυτά;» ρώτησε με κομμένη την ανάσα.
«Δεν έχει να κάνει με σένα. Μην πιέζεσαι. Εγώ θέλω και εγώ το κάνω. Για μένα πρώτα. Και μετά για εμάς. Δεν είναι κάποια μεγάλη θυσία. Με πνίγουν και το κάνουν εδώ και καιρό. Στην ιδέα ότι θα σε χάσω εξαιτίας τους κόντεψα να τρελαθώ και απλά αυτό επιτάχυνε την κατάσταση».
«Κίραν, δε σου κρύβω ότι χαίρομαι, αλλά φοβάμαι ότι δε θα σε αφήσουν τόσο εύκολα ήσυχο».
«Ήδη ο δικηγόρος μου μίλησε με τη μητέρα μου και μου μετέφερε ότι είναι έξαλλη και ότι απαιτεί να με δει» γέλασε εκείνος ανάλαφρα.
«Κρύβεσαι;» ανασήκωσε τα φρύδια της. «Δεν την είδες;»
«Θα τη δω αναπόφευκτα την Παρασκευή γιατί πρέπει να υπογράψουν κάποια έγγραφα. Μέχρι τότε δεν έχουμε πολλά να πούμε!».
«Και πού θα μείνεις;»
«Θα μείνω στον Ντέμιεν. Μου είπε ότι τον ρώτησες αν ξέρει πού είμαι. Σου στέλνει χαιρετίσματα». Η Μπριάνα σκέφτηκε αν έπρεπε να του προτείνει να μείνει εκεί ή αν αυτό θα μπέρδευε τα πράγματα.
«Μην ανησυχείς. Δε θα έμενα έτσι κι αλλιώς εδώ» της είπε χαμογελώντας.
«Πώς το κάνεις αυτό και διαβάζεις τις σκέψεις μου;» αναρωτήθηκε αυτή.
«Σε ξέρω καλά, υποθέτω» απάντησε εκείνος γλυκά. Δεν μπορούσε να διαφωνήσει μαζί του.
«Αν έρθει εδώ η μητέρα σου, τι θα της πω;» τον ρώτησε αγχωμένη.
«Ο δικηγόρος μου της είπε ότι θα κάνουμε περιοριστικά μέτρα αν σε ενοχλήσει και ότι αν χρειαστεί θα προχωρήσουμε σε μια δικαστική διαμάχη, με πολλή πολλή  έκθεση στα ΜΜΕ. Η μητέρα μου ζει για την εικόνα της» της έκλεισε το μάτι. Κάπως ηρέμησε.
«Μακάρι να μην την ξαναδώ για λίγο καιρό. Αν ηρεμήσει, ίσως μπορέσουμε εμείς οι δύο να μιλήσουμε φυσιολογικά» μονολόγησε.
«Κι εγώ ομολογώ ότι θα ήθελα κάποια στιγμή να σε γνωρίσει. Αν πάψει να είναι τόσο επηρμένη και εγωίστρια θα καταλάβει γιατί σε διάλεξα, γιατί σε αγάπησα». Η Μπριάνα δεν απάντησε κάτι, αλλά η καρδιά της κόντεψε να σπάσει.
«Τώρα, λέγε, τι μαγείρεψες; Ο Ντέμιεν δεν ξέρει ούτε πού είναι τα τηγάνια του!» της είπε και κατευθύνθηκε προς την κουζίνα, άρχοντας του σπιτιού και του σύμπαντός της.


Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2018

κεφάλαιο 58-Pillow talk


Κεφάλαιο 58

«Μήπως να μιλήσουμε και λίγο;» πρότεινε η Μπριάνα το επόμενο πρωί, γυρνώντας από το μπάνιο. Ο Κίραν ήταν ξαπλωμένος στον κρεβάτι της, χωρίς να κοιμάται. Την κοιτούσε και χαμογελούσε πονηρά. «Και σταμάτα να με κοιτάς έτσι! Δε χόρτασες;»
«Δε νομίζω ότι θα σε χορτάσω ποτέ» απάντησε εκείνος. Η Μπριάνα έβγαλε έναν αναστεναγμό τάχαμ αγανάκτησης αλλά μέσα της ένιωθε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Ούτε εκείνη θα τον χόρταινε ποτέ. Και κάθε στιγμή που περνούσε μαζί του της το επιβεβαίωνε.
«Πες μου τι έγινε. Πες μου γιατί έφυγες» ξάπλωσε δίπλα του. Πέρασαν όλο το βράδυ κάνοντας έρωτα και κοιμήθηκαν ξημερώματα. Το ξυπνητήρι χτύπησε αδίστακτα στις οκτώ. Δεν μπορούσε να μην πάει στη δουλειά. Αλλά είχε ένα μισάωρο να χουζουρέψει μαζί του. Μόνο ήλπιζε η συζήτηση να μην την κάνει κομμάτια.
«Δεν φαντάζεσαι;» απάντησε εκείνος άτονα. «Δεν ήταν δυνατόν να περιμένουν να συνεχίσω με τον γάμο. Δεν μπορούσα να παντρευτώ μια γυναίκα που δεν αγαπώ. Δεν έχει να κάνει με σένα. Δεν το επέτρεπε η ηθική μου. Και πολύ τράβηξε η φαρσοκωμωδία».
«Πώς το δέχτηκες αρχικά; Την πιθανότητα η κοπέλα να σε έχει ερωτευτεί τη σκέφτηκες;» τον ρώτησε η Μπριάνα. Ήταν κι άλλοι εμπλεκόμενοι σε αυτή την ιστορία. Δεν ήταν μόνο οι δυο τους.
«Μίλησες με τη μητέρα μου;» ρώτησε με ένα ύφος που έδειχνε ότι ήξερε την απάντηση. «Σου φύτεψε ενοχές ότι χάρη σε εσένα διαλύθηκε ένα αγαπημένο ζευγάρι; Σε παρακαλώ, μην πιστεύεις βλακείες. Ξέραμε και οι δύο ότι είναι οικονομική ένωση των οικογενειών. Ούτε εγώ την ήθελα, ούτε εκείνη» είπε κοφτά. «Αρχικά τουλάχιστον δε με ήθελε. Αν στην πορεία βάφτισε την υποχρέωση έρωτα, δε φταίω εγώ. Ποτέ δεν της έδωσα δικαίωμα να πιστεύει ότι νιώθω κάτι. Δεν την άγγιξα ποτέ».
«Εγώ την πέτυχα στον οίκο νυφικών όταν ήμουν με την Ντάνι και έλεγε ότι είναι ερωτευμένη και ότι θέλετε παιδί» τον αιφνιδίασε αν κατάλαβε καλά από το βλέμμα του.
«Βλακείες» γέλασε εκείνος. «Ξέρω ότι μπορεί να μη με πιστεύεις αλλά εγώ θα σου τα πω. Δεν ήμασταν ερωτευμένοι. Ένα παιχνίδι των γονιών μας ήταν. Προσπάθησα να το αποφύγω αλλά με καταπίεσαν. Aπείλησαν και εμένα και εσένα. Για εμένα δεν με ένοιαζε τόσο, αλλά για εσένα…λύγισα.  Ένιωσα ότι δεν είχα άλλες επιλογές. Δεν ήξερα πώς να το διαχειριστώ και έκανα βλακεία τελικά»
«Και τώρα; Τι θα κάνεις;» ρώτησε εκείνη ξέπνοα. Από την απάντησή του θα κρίνονταν πολλά.
«Αρχικά θα μιλήσω με τη μητέρα μου, να της πω ότι δε θα προχωρήσω με το γάμο. Μετά θα δρομολογήσω την πώληση μερικών ακινήτων που έχω από την οικογένεια του πατέρα μου και θα δώσω στο Γουέστμπρουκ όλα τα χρήματα που έχει δώσει για μένα τόσα χρόνια. Μετά θα είμαι ελεύθερος».
«Η μητέρα σου είναι μια μέγαιρα! Δε θα μπορέσεις ποτέ να είσαι ελεύθερος…» είπε η Μπριάνα λυπημένη. Δεν ντρεπόταν για αυτό που είχε πει. Ήταν και λίγο σε σχέση με την αλήθεια.
«Θα το κάνω, Μπριάνα. Είμαι αποφασισμένος. Είχα χρόνο να ηρεμήσω στους δικούς μου. Με σόκαρε ο τρόπος που αντιμετώπισε την εξαφάνισή μου. Από τη μία ανακουφίστηκα που δε με βρήκε, αλλά από την άλλη έδειξε πόσο εγωίστρια είναι και πόσο λίγο με ξέρει. Εσύ, με λιγότερους πόρους, και με βρήκες αμέσως. Αυτό…αυτό τα έκανε όλα ξεκάθαρα μέσα μου. Ήθελα να με βρει κάποιος».
«Κίραν, είναι άλλο το θέμα με την οικογένειά σου και άλλο το δικό μας. Δε θέλω να συμπεράνεις από όλη αυτή την εμπειρία ότι θα είμαι διαθέσιμη για όλα».
«Τι εννοείς;» τη ρώτησε.
«Ανησύχησα για σένα σε ανθρώπινο επίπεδο και ειλικρινά είσαι ακαταμάχητος όταν μου επιτίθεσαι σεξουαλικά» του γέλασε «αλλά θα πρέπει να περάσει χρόνος για να νιώσω έτοιμη να προσπαθήσω πάλι μαζί σου. Αν αυτό μου ζητάς φυσικά» γέλασε και πάλι, αυτή τη φορά από αμηχανία. Ο Κίραν δεν το είχε πει ξεκάθαρα. Αλλά αυτό ήθελε. Σωστά;
«Θα σου δώσω όσο χρόνο θες. Είμαι διατεθειμένος να προσπαθήσω. Είχα αποφασίσει να μην σε ενοχλήσω ξανά. Δεν άντεχα το πόσο σε πλήγωσα. Όλη αυτή η υπόθεση με το γάμο μου στοίχισε σε μένα, αλλά πολλαπλάσια σε σένα. Εκείνο το βράδυ που σε είδα να βγαίνεις από το γάμο της Ντάνι, κατάλαβα ότι δεν έχω δικαίωμα να σε ενοχλήσω ξανά. Έδειχνες ανέμελη και ευτυχισμένη. Έφυγα για να σε αφήσω ήσυχη επιτέλους. Να βάλω κι εγώ σε σειρά τις σκέψεις μου. Είχα αρχίσει να αποφασίζω σιγά σιγά ότι δεν ήταν γραφτό μας να είμαστε μαζί, αλλά με βρήκες. Στη μέση του πουθενά. Αυτό…μου έδωσε ελπίδες. Αρχικά αντέδρασα απότομα, αλλά όταν σε είδα να φεύγεις τρελάθηκα. Κατάλαβα ότι είμαστε ακόμα δεμένοι με μια αόρατη κλωστή. Προσεύχομαι να μην κάνω λάθος».
«Δεν κάνεις λάθος. Δεν μου είσαι ακριβώς αδιάφορος» είπε εκείνη ανάλαφρα. Εκείνος δε χαμογέλασε καν. Έδειχνε πολύ ανασφαλής.
«Πρέπει να πας στη δουλειά. Θέλω να σε κρατήσω εδώ, αλλά δε θέλω να χάσεις τη δουλειά σου» της είπε εκείνος μετά από μια παρατεταμένη σιωπή. Είχε κουρνιάσει στην αγκαλιά του. Ήταν πολύ δύσκολο να σηκωθεί.
«Αν δεν βαφτώ και δεν ισιώσω τα μαλλιά μου, κερδίζουμε 20 λεπτά» είπε τελικά εκείνη. Ο Κίραν την έσφιξε πάνω του.
«Ευκαιρία για τους συναδέλφους σου να δουν πόσο φυσικά όμορφη είσαι, λοιπόν!»

Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2018

κεφάλαιο 57-άντε να τα βρουν κι αυτοί με το καλο


Κεφάλαιο 57

«Κίραν, τι κάνεις; Σταμάτα!» προσπάθησε να τον εμποδίσει αλλά εκείνος την είχε ήδη αρπάξει και την είχε σηκώσει στην αγκαλιά του. Την οδηγούσε με μεγάλες δρασκελιές στην κρεβατοκάμαρά της. Δε σκέφτηκε ούτε λεπτό να τη ρωτήσει φυσικά.
«Θα μιλήσουμε μετά» γρύλισε. Η Μπριάνα δεν ήταν σίγουρη ότι άκουσε καλά, αλλά είχε μεγαλύτερα προβλήματα να σκεφτεί.
«Η μητέρα σου…» ψέλλισε αλλά τη διέκοψε.
«Περίμενα να φύγει πριν ανέβω» της τράβηξε τη ζώνη και άνοιξε η ρόμπα της. Η Μπριάνα ενστικτωδώς σκεπάστηκε. Φορούσε μόνο τα εσώρουχά της από μέσα και ένιωσε ντροπή. Ο Κίραν την κοίταξε για λίγο και μετά της τράβηξε τα χέρια. Η Μπριάνα έκλεισε τα μάτια. Τη φίλησε απαλά στα χείλη.
«Τι κάνεις εδώ;» τον ρώτησε. Εκείνος τη χάιδευε απαλά στο λαιμό και στους ώμους τώρα.
«Θα μιλήσουμε μετά» επανέλαβε δυναμικά.
«Δεν μπορεί να περιμένεις να ενδώσω χωρίς καμία εξήγηση» άνοιξε τα μάτια της θορυβημένη από τη σιγουριά του. Εκείνος δεν κλονίστηκε από το ύφος της. Φαινόταν να ήρθε αποφασισμένος να την κάνει δική του. Όχι ότι ανήκε ποτέ πουθενά αλλού, αλλά δεν ήξερε αν έπρεπε να του δείξει.
«Δεν περιμένω τίποτα, απλά ελπίζω» χαμογέλασε σατανικά ενώ το χέρι του ταξίδευε ανάμεσα στα στήθη της. Έγειρε το κεφάλι πίσω και αναστέναξε. Η αίσθηση ήταν υπέροχη. Της είχε λείψει τόσο πολύ το άγγιγμά του. «Μου έλειψες» της είπε εκείνος, με την υπέροχη βραχνή φωνή του και ανατρίχιασε.
«Όλο αυτό είναι ένα μεγάλο λάθος που αύριο θα μετανιώσω» του είπε, παραδομένη στην αίσθηση των χεριών του που εξερευνούσαν το σώμα της, πιο θαρρετά πια.
«Θα φροντίσω να μη μετανιώσεις» της υποσχέθηκε και τη φίλησε ξανά. Αυτή τη φορά όχι πεταχτά. Ήταν ένα φιλί βαθύ, γεμάτο ερωτικές υποσχέσεις. Η Μπριάνα ανταποκρίθηκε. «Σε θέλω τόσο πολύ» της ψιθύρισε στο αυτί με μια απαλή κίνηση την έσπρωξε προς το κρεβάτι. «Είμαι τρελός για σένα» την έγδυσε τελείως και για λίγο χάιδεψε με το βλέμμα του τον γυμνό κορμί της. «Δε θα σε χορτάσω ποτέ».
«Πριν από μερικές ώρες…» προσπάθησε να φέρει αντίρρηση σε όσα της έλεγε αλλά με τον αντίχειρά του έτριψε απαλά τα χείλη της. Ήταν ταυτόχρονα ένα ερωτικό χάδι αλλά και μια υπενθύμιση ότι πρέπει να σταματήσει να μιλάει. Συμμορφώθηκε γρήγορα. Ο Κίραν εισχώρησε απαλά το δάχτυλό του στο στόμα της και εκείνη το έγλειψε.
«Αργότερα» χαμογέλασε εκείνος, όλο υπονοούμενο. «Τώρα βιάζομαι». Η Μπριάνα πάλι δεν έφερε αντίρρηση. Οι ιδέες του στο κρεβάτι γενικά την έβρισκαν σύμφωνη. Εκτός κρεβατιού ήταν τα προβλήματά τους. Προς το παρόν όμως απολάμβανε όσα τις έκανε και όσα σκόπευε να της κάνει.
«Είσαι έτοιμη» τη φίλησε απαλά. Δεν ήταν τόσο ερώτηση όσο διαπίστωση. Τα δάχτυλά του ήδη χάρασσαν επεκτατική πολιτική. Ακόμα και αν ήθελε να το κρύψει δεν μπορούσε. Το σώμα της πάντα τρελαινόταν όταν τον έβλεπε.
«Κι εσύ» τον χάιδεψε και μετά τον έγδυσε κι εκείνη. Ασφυκτιούσε μέσα στο παντελόνι του.
Γλίστρησε μέσα της τόσο γρήγορα και τόσο δυναμικά που και οι δύο βόγκηξαν ταυτόχρονα από το σοκ. Η Μπριάνα συνέχισε ουρλιάζει, το όνομά του κυρίως, κάθε φορά που εκείνος έσπρωχνε μέσα της. Η αποκορύφωση ήρθε όταν σήκωσε τα πόδια της. Η Μπριάνα ένιωσε να χάνεται, αλλά κρατήθηκε από τους ώμους του. Εκείνος συνέχισε τις αλλεπάλληλες κινήσεις, με αμείωτο πάθος και ρυθμό. Η Μπριάνα ήξερε ότι δε θα άντεχε πολύ. Ούτε κι εκείνος όμως.
«Θα υπάρξει και δεύτερος γύρος» τη προειδοποίησε, λίγο πριν καταρρεύσουν και οι δύο εξαντλημένοι μετά από μια κορύφωση που θύμιζε δίνη.
«Πρώτα συζήτηση» είπε εκείνη αυστηρά, αλλά ήδη ανυπομονούσε.