Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 6 Φεβρουαρίου 2018

κεφάλαιο 52-μικράκι, αλλά αποφασιστικό

Κεφάλαιο 52

Τέσσερις ώρες ταξίδι με το αυτοκίνητο και την Ντάνι στον τιμόνι δεν είναι και ό,τι πιο εύκολο. Η Ντάνι οδηγεί τόσο αργά που θέλω να τη βρίσω αλλά ξέρω ότι θα είμαι άδικη. Άδικη γιατί προσφέρθηκε να με συνοδεύσει στο θεότρελο ταξίδι στην Αουρόρα του Ιλλινόι. Άδικη γιατί με το που γύρισε από το μήνα του μέλιτος δέχτηκε να αφήσει τον άντρα της και να φύγει μαζί μου. Άδικη γιατί μαζί με την παρέα της προσφέρει και το αμάξι της. Τέτοιες φίλες δεν υπάρχουν πολλές. Και ακόμα και αν θέλω να την πιέσω στο δεξί πόδι για να γκαζώσει λιγάκι, δεν το κάνω. Πάνω από όλα εκτιμώ τη διάθεσή της να βοηθήσει.

«Και τίποτα να μην καταφέρουμε, θα περάσουμε μία όμορφη στο Ιλλινόι» λέει η φίλη μου για δέκατη περίπου φορά. Συμπάσχει σε τέτοιο βαθμό, που χρειάζεται να επαναλαμβάνει στον εαυτό της ενθαρρυντικές σκέψεις για να μη χάνει το κουράγιο της. Το κουράγιο μας. Γνέφω απαλά. Αλλάζει το σταθμό γιατί έχει παράσιτα. Είμαστε κάπου στη μέση του πουθενά. «Έχω ακούσει ότι είναι όμορφα» συμπληρώνει. Είμαι πολύ αγχωμένη αλλά δεν μπορώ να κρατηθώ. Γελάω.
«Είμαι σίγουρη ότι μετά το μήνα του μέλιτος με τον Πίτερ, η Αουρόρα του Ιλλινόι θα σε μαγέψει» συνεχίζω να γελάω. Μου χαμογελάει. Ξέρει τι εννοώ.

«Εγώ ξέρω ότι παρόλο που οι συνθήκες δεν είναι πολύ ευχάριστες, είναι ευκαιρία να πάμε ένα ταξιδάκι. Να περάσουμε χρόνο μαζί!» λέει με ενθουσιασμό και την πιστεύω ότι χαίρεται. Κι εγώ χαίρομαι. Αν δεν έτρεμα στην ιδέα ότι η απίστευτη έρευνα που έκανα για το πού βρίσκεται ο Κίραν θα αποβεί άκαρπη, θα ήμουν κι εγώ περισσότερο ενθουσιασμένη. Η Ντάνι είναι όμως η καλύτερη παρέα για να μοιράζομαι τα εύκολα και τα δύσκολα.
«Είναι τρελό όλο αυτό» ψελλίζω. Ο καφές μου έχει παγώσει αλλά πίνω μια γουλιά. Είναι πικρός σαν φαρμάκι.
«Είχες ελάχιστα στοιχεία. Και πολύ ένστικτο. Είναι μια ωραία ευκαιρία να δούμε σε τι ποσοστό σε αυτή τη ζωή πρέπει να ακολουθούμε το ένστικτο!» με ενθαρρύνει ξανά. Εύχομαι να μη χρειαστεί να της ανταποδώσω ποτέ τη βοήθεια που μου προσφέρει απλόχερα. Να είναι πάντα χαρούμενη και η ζωή της απαλλαγμένη από έγνοιες.
«Υποψιάζομαι ότι απλά θα πετάξουμε 200 δολάρια σε βενζίνες στην εξωτική Αουρόρα» λέω.
«Κι αν είναι εκεί; Κι αν ισχύει το ένστικτό σου ότι είναι στο χωριό του πατέρα του; Οι φίλοι του σου είπαν ότι πάει συχνά εκεί για να δει τους δικούς του. Μόνη σου είπες ότι υποθέτεις ότι η μητέρα του δεν ξέρει ότι έχει επαφές με εκείνο το σόι».
«Δε θα σκέφτηκε να ψάξει εκεί; Η γυναίκα είναι πολύ πονηρή.»
«Ναι, αλλά είναι τόσο εγωίστρια που μπορεί να μην ήθελε να παραδεχτεί ότι ο γιος της αποζητά την άλλη οικογένεια. Ο εγωισμός της τη θολώνει την κρίση. Δεν θα μπορεί να παραδεχτεί στον εαυτό της ότι του αρέσει να περνάει χρόνο σε ένα μικρό χωριό στη μέση του πουθενά, σε μια φάρμα με ζώα».
«Αν τον ήξερε πραγματικά, θα ήξερε ότι είναι απλός. Ότι δεν τον νοιάζουν οι πολυτέλειες» λέω με νοσταλγία. Δε μου είχε μιλήσει ποτέ για το χωριό του, αλλά ήξερα ότι του άρεσε η φύση, ότι προτιμούσε ως ταξιδιωτικό προορισμό ένα απομονωμένο σπίτι σε κάποιο βουνό από μια πολύβουη πόλη.
«Μη μιλάς λες και χάθηκε για πάντα» με μαλώνει η Ντάνι. Φοράει ένα ψάθινο καπέλο λες και πάμε στις Κάνες εκδρομή. Η άνοιξη έχει μπει για τα καλά, αλλά δεν έχει και τόσο ήλιο. «Θα τον βρούμε. Το θέμα είναι τι θα του πεις μετά» είναι η πρώτη φορά που μου το λέει. Ξέρω ότι αυτό το ερώτημα εκκρεμεί. Δεν ξέρω τι θα του πω. Έχουν παίξει όλα τα σενάρια στο μυαλό μου αυτές τις μέρες. Νομίζω ότι θα σπάσει η καρδιά.
 «Δεν έχω απάντηση σε αυτό» απαντάω μετά από μια παρατεταμένη σιωπή. Δεν ξέρω. Αν τον δω και βεβαιωθώ ότι είναι καλά, το πιο πιθανό είναι να κάνω μεταβολή και να φύγω. Αλλά δεν είμαι σίγουρη πώς θα αντιδράσει η καρδιά μου. Πώς θα αντιδράσει κι εκείνος. «Μακάρι να τον βρούμε και…»

«Θα τον βρούμε! Έχω καλό προαίσθημα» λέει γλυκά η Ντάνι και παρόλο που μας χωρίζει μόνο μία ώρα από τον τελικό προορισμό μας, επιβραδύνει. Θα τη σκοτώσω. 

1 σχόλιο: