Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018

κεφάλαιο 50- γλυκύτατη

Κεφάλαιο 50

«Τι εννοείτε;» ρωτάω, ανίκανη να ενώσω τις νοηματικές τελίτσες. Είναι σαν να άδειασε το λεξικό στο μυαλό μου και οι λέξεις που μου λέει δε σημαίνουν τίποτα.
«Σημαίνει ότι μας άφησε ένα σημείωμα που λέει ότι δεν μπορεί να προχωρήσει σε ένα γάμο συμφέροντος, και ότι θέλει να μείνει μόνος του».
«Και τι άλλο;» αρχίζει ο πανικός να μου κόβει τα πόδια. Σηκώνομαι νευρικά και ξανασωριάζομαι στην πολυθρόνα.
«Ότι θέλει να βρει τον εαυτό του» λέει η μητέρα του σαφώς απορρίπτοντας τις προθέσεις του γιου της, αν κρίνω από το ειρωνικό ύφος της.
«Μπορεί να έχει πάει κάποιο ταξίδι» ψελλίζω.
«Λες να μην το ψάξαμε; Την επόμενη κιόλας μέρα έβαλα ιδιωτικό ντετέκτιβ. Παρακολουθούσαμε εσένα μήπως και ήρθε εδώ. Αλλά όχι. Επίσης ελέγξαμε τις πιστωτικές κάρτες του. Δεν έχει κάνει κράτηση εισιτηρίων. Πήρε το αμάξι του. Μόνο αυτό».
«Αφού είδατε ότι δεν ήρθε εδώ, τότε γιατί…»
«Μπορεί να είστε σε επικοινωνία» απαντάει στην πρόταση που δεν με άφησε να ολοκληρώσω.  «Μπορεί να έχετε κανονίσει κάτι κρυφά. Να έφυγε πρώτος και να τον συναντήσεις κάπου αργότερα» συνεχίζει ακάθεκτη το παραλήρημα.
«Δεν είμαστε μαζί. Έχω αλλάξει κινητό και δεν έχει τον καινούργιο αριθμό. Την τελευταία φορά που τον είδα ήταν, όπως σας προείπα, από μακριά. Δε μου μίλησε. Δεν ξέρω πώς μπορώ να βοηθήσω…» λέω με όση δύναμη έχει απομείνει μέσα μου. Ξαφνικά νιώθω ένα αβάσταχτο κενό. Ο Κίραν… Αγνοείται. Είναι καλά; Πόσο μπορεί να πιέστηκε για να κάνει κάτι τόσο τρελό;
«Γι’ αυτό δεν ήθελα να μπλέξει με μια γυναίκα σαν κι εσένα!» πετάει με κακία μετά από μια παρατεταμένη σιωπή  που πίστευα ότι σήμαινε ότι δεν έχει τι άλλο να μου πει και ότι θα μου αδειάσει τη γωνιά να δω τι μπορώ να κάνω.
«Με μια γυναίκα σαν τη Λινέτ θα ήταν ασφαλής. Ευτυχισμένος. Δεν το πιστεύω ότι πέταξε μια τέτοια ευκαιρία στα σκουπίδια για σένα!» έχει το θράσος να με δείξει με το δείχτη τη σαν να είμαι σκουπίδι. Ειλικρινά δε με νοιάζει τίποτα πια, αλλά δε θέλω να την αφήσω να νομίζει ότι με πληγώνει.
«Πώς ξέρετε ότι έχω κάποια σχέση με την εξαφάνισή του; Άφησε τη Λινέτ και εσάς. Αυτό δε σημαίνει ότι θέλει εμένα» της θυμίζω.
«Είμαι σίγουρη ότι εσύ τον έχεις τρελάνει. Έφυγε για να διαλύσει το γάμο και σκοπεύει να γυρίσει μετά από καιρό και να τα ξαναβρείτε».
«Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι θα τον περιμένω;» τη ρωτάω για να την κλονίσω, αλλά μέσα μου αυτό που λέω ακούγεται ψεύτικο. Δεν κάθομαι να το αναλύσω.
«Ο γάμος είναι σε λίγες βδομάδες. Σκοπεύω να τον βρω και να τον πείσω να παντρευτεί. Αν μιλήσετε θέλω να το ξέρω. Μόνο έτσι θα μου αποδείξεις ότι δεν τον θέλεις πια» με τυλίγει σε μια κόλλα χαρτί. Είναι έξυπνη. Το ίδιο και εγώ όμως. Μόνο που εγώ έχω και συναισθήματα.
«Δε σας νοιάζει αν είναι καλά; Μόνο ο γάμος σας νοιάζει;»
«Ο Κίραν ξέρει να προσέχει τον εαυτό του» λέει σκληρά. Ψάχνω μέσα στα μάτια της κάποια μητρικό ένστικτο, μια κάποια ανησυχία. Τίποτα. Μόνο συμφέρον.
«Αν δεν έχει πειράξει τους τραπεζικούς λογαριασμούς του πώς θα έχει χρήματα; Τι θα κάνει;» αναρωτιέμαι μεγαλόφωνα. «Μπορεί να έχει κάποιο πρόβλημα, να χρειάζεται κάτι».
«Για κάποια που δεν ενδιαφέρεται, κάνεις πολλές ερωτήσεις».
«Δεν είπα ποτέ ότι δεν ενδιαφέρομαι. Μόνο ότι έχει τελειώσει η σχέση μας. Σε αντίθεση με εσάς με νοιάζει το καλό του Κίραν».
«Πώς τολμάς; Είμαι η μητέρα του!» θυμάται ξαφνικά.
«Αν ήσασταν σωστή μητέρα θα ζητούσατε τη βοήθειά μου. Θα έπρεπε να βοηθήσει η μία την άλλη να τον βρούμε. Να σιγουρευτούμε ότι σωματικά και ψυχολογικά είναι καλά. Δεν έπρεπε να είμαστε διχασμένες».
«Έχω βοήθεια. Από εσένα θέλω μόνο να με ενημερώσεις αν μάθεις το οτιδήποτε για εκείνον. Η ημερομηνία του γάμου πλησιάζει. ¨Έχουμε στείλει προσκλήσεις. Όλα είναι έτοιμα». Κάτι σε όλα αυτά που λέει μου προκαλεί γέλιο. Με κοιτάει θυμωμένη.
«Αλήθεια περιμένετε ότι θα γίνει ο γάμος; Και πάνω από όλα, η κοπέλα πώς νιώθει για όλο αυτό; Θα τον δεχτεί πίσω αν γυρίσει; Πόσο απεγνωσμένες είστε;» συνεχίζω να γελάω. Δείχνει πραγματικά εξοργισμένη αλλά δεν με νοιάζει καθόλου.
«Η Λινέτ σέβεται τους δικούς της και καταλαβαίνει ότι από μια τέτοια ένωση μόνο θετικά αποτελέσματα μπορεί να προκύψουν. Δεν είναι χαρούμενη με τις τελευταίες εξελίξεις, αλλά είναι διατεθειμένη να προσπαθήσει για τη σχέση τους».
«Για τη σχέση τους» επαναλαμβάνω και γελάω. Το γέλιο μετατρέπεται σε κλάμα απότομα. Η γυναίκα απέναντί μου, που δεν μπήκε καν στον κόπο να μου πει το όνομά της, με κοιτάει. Δεν ανοιγοκλείνει τα βλέφαρα. Σηκώνεται απότομα αλλά δεν κάνει βήμα.
«Είπα αυτό που ήθελα να πω. Πάρε την κάρτα μου» αφήνει ένα χαρτάκι στο τραπεζάκι, χωρίς να μου το δώσει στο χέρι. «Αν μάθεις κάτι, πες μου».
«Κι εσείς παρακαλώ, αν μάθετε κάτι. Αμφιβάλλω ότι ο Κίραν θα επικοινωνήσει μαζί μου».
«Αν σκεφτείς κάτι ή κάποιον που μπορεί να με βοηθήσει, να μου πεις» λέει κοφτά.

«Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ που μπορεί να σας βοηθήσει» της λέω συνοδεύοντάς τη στην πόρτα «είναι ότι με αυτή τη νοοτροπία που έχετε δε θα τον βρείτε. Και αν τον βρείτε, δε θα θέλει ούτε να σας δει. Πρέπει να τον πιέσατε πολύ, για να φύγει μακριά σας. Να είστε πρώτα μητέρα του και μετά όλα τα υπόλοιπα» της λέω απλά. Με κοιτάει ανέκφραστη, αλλά νιώθω ότι σκέφτεται όσα της λέω. Γνέφει θετικά και χωρίς να γυρίσει πίσω της,  βγαίνει από το διαμέρισμά μου. Ελπίζω για τελευταία φορά. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου