Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

κεφάλαιο 49-ξέχασε να την τρατάρει κάτι...

Κεφάλαιο 49

Ένα βράδυ καθώς έφευγα αργά από την γκαλερί επειδή κάναμε όλοι οι συνάδελφοι υπερωρία για να τελειώσουμε την προετοιμασία για μια έκθεση γλυπτικής, παρατήρησα ένα αυτοκίνητο με φιμέ τζάμια να περιμένει απ’ έξω. Αρχικά δεν έδωσα σημασία γιατί υπέθεσα ότι κάποιον περίμεναν, κι έτσι άρχισα να περπατάω μέχρι τη στάση του λεωφορείου. Το αμάξι με ακολούθησε. Όταν μπήκα στο λεωφορείο, το αμάξι συνέχισε από πίσω. Το μυαλό μου άρχισε να πλάθει τρελά σενάρια, αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω τι ενδιαφέρον μπορεί να έχει η ζωή μου για κάποιον ώστε να με παρακολουθεί.

Όταν κατέβηκα στη στάση κοντά στο σπίτι μου και περπάτησα μερικά μέτρα μέχρι το σούπερ μάρκετ για να αγοράσω μερικά φρούτα, το αυτοκίνητο ευτυχώς δεν ήταν στο οπτικό μου πεδίο και έτσι ηρέμησα. Γύρισα σπίτι για να μαγειρέψω και να μιλήσω με του δικούς μου στο τηλέφωνο. Είχε περάσει πάνω από μία ώρα από τη στιγμή που γύρισα και είχα ξεντυθεί ήδη όταν χτύπησε το κουδούνι της πάνω πόρτας, πράγμα που με παραξένεψε, μιας και κανείς δεν είχε πρόσβαση στην κύρια είσοδο αν κάποιος δεν του άνοιγε από πάνω. Άρπαξα το κινητό στο χέρι μου αλλά δεν κάλεσα την αστυνομία. Ίσως γιατί δεν πίστευα ότι ήμουν πραγματικά σε κίνδυνο. Πόσο άδικο είχα… Ο κίνδυνος δεν είναι πάντα σωματικός.

Από το ματάκι τη πόρτας είδα μια γυναίκα γύρω στα εξήντα, αλλά δεν μπορούσα να ξέρω αν είναι μόνη ή αν κάποιος άλλος καιροφυλακτούσε απέξω. Άνοιξα την πόρτα αλλά χωρίς να βγάλω τον σύρτη.
«Ποιος είναι;» ρώτησα. Η γυναίκα με κοιτούσε με ένα βλέμμα εχθρικό.
«Άνοιξέ μου» μου είπε κοφτά, λες και περίμενε να υπακούσω χωρίς καν να ξέρω ποια είναι.
«Ποια είστε;» ρώτησα εγώ, εξίσου κοφτά.
«Η μητέρα του Κίραν» απάντησε και ένιωσα τα πόδια μου να κόβονται. Τι μπορεί να θέλει από μένα; Για λίγο σκέφτηκα να την κλειδώσω έξω και να την αγνοήσω, αλλά κάτι μέσα μου με έκανε να την αφήσω να περάσει. Η γυναίκα μπήκε μέσα και ευτυχώς κανείς δεν την ακολούθησε. Ήταν μόνη.

Έβγαλε την καμπαρντίνα της και την άφησε στον καναπέ. Κάθισε χωρίς να περιμένει να της το προτείνω. Την παρατήρησα για λίγο. Ήταν πολύ όμορφη. Φαινόταν πολύ νέα για να είναι μητέρα του Κίραν. Ήταν κομψή, καλοχτενισμένη και ντυμένη με ένα ταγέρ που πρέπει να έκανε μια περιουσία. Ένιωθα σαν ένα ατημέλητο κουνούπι μπροστά της. Θυμήθηκα όσα μου είχε πει ο Κίραν για εκείνη. Για τον τρόπο που μεταχειριζόταν τους ανθρώπους και φρόντιζε πάντα να κάνει αυτό που θέλει. Η ατμόσφαιρα στο δωμάτιο είχε πέσει κατά δέκα βαθμούς Κελσίου. Άρχισα να τρέμω από το άγχος και την αγωνία για το λόγος της επίσκεψής της.

«Δεν μπορώ να σκεφτώ τι μπορεί να θέλετε από εμένα» της είπα τελικά και κάθισα σε μια πολυθρόνα απέναντί της. Επιθεωρούσε τα μακριά νύχια της χωρίς να με κοιτάει.
«Δε μου είναι ευχάριστο να είμαι εδώ μέσα» μου λέει με ένα ξινισμένο ύφος, δείχνοντας ξεκάθαρα το πόσο υποδεέστερο θεωρεί το διαμέρισμά μου και εμένα την ίδια σε σχέση με την τέλεια ζωή της. Μάλιστα. «Αλλά οι περιστάσεις με έκαναν να σε προσεγγίσω».
«Ποιες περιστάσεις;» τη ρωτάω. «Αν δεν κάνω λάθος, ο γιος σας παντρεύεται σύντομα. Εσείς δε θα έπρεπε να σχεδιάζετε τη δεξίωση ή κάτι τέτοιο τώρα;» αντεπιτίθεμαι κι εγώ. Δε θα την αφήσω να με τρομοκρατήσει. Κάποτε ίσως θα με ενδιέφερε να κάνω καλή εντύπωση, αλλά όχι πια. Οι μάσκες είχαν πέσει και ήξερα ότι η γυναίκα απέναντί μου δε θα με αποδεχόταν ποτέ. Ούτε καν τώρα, που ο γιος της με είχε βγάλει από τη ζωή του τόσο οριστικά.
«Πότε είδες τον Κίραν τελευταία φορά;» με ρωτάει και ξαφνικά με κοιτάει. Ο αέρας φεύγει από τα πνευμόνια μου. Το βλέμμα της είναι οξύ. Κάτι στο χρώμα τους και το σχήμα τους μου θυμίζει τον Κίραν. Λυπάμαι που κάτι που αγάπησα πάνω του το είχε κληρονομήσει από εκείνη.
«Δεν καταλαβαίνω γιατί με ρωτάτε κάτι τέτοιο. Εγώ και ο Κίραν έχουμε χωρίσει εδώ και καιρό και…».
«Πες μου πότε» απαιτεί χωρίς να περιμένει να ολοκληρώσω.
«Τον είδα πριν από μία βδομάδα τυχαία, έξω από το ξενοδοχείο όπου έκανε τη δεξίωση γάμου της η φίλη μου. Αν ανησυχείτε αν τα ξαναβρήκαμε, σας λέω πως όχι. Ξέρω πόσο αντίθετοι ήσασταν όλοι με τη σχέση μας. Να κοιμάστε ήσυχη. Δε μιλήσαμε καν» της εξηγώ χωρίς να πάρω ανάσα.
«Ξέρω ποιο είναι το καλό για το γιο μου» επιλέγει τις λέξεις της αργά. «Και δεν είσαι εσύ». Ισιώνει νευρικά τη φούστα της. 
«Μάλιστα» μονολογώ. Είναι αυτό που περίμενα και ακόμα χειρότερη.
«Όταν γίνεις μητέρα θα με καταλάβεις».
«Ήρθατε για κάποιο συγκεκριμένο λόγο ως εδώ ή θέλετε απλώς να με βομβαρδίσετε με μητρικά κλισέ;» τη ρωτάω. Τη βλέπω να τα χάνει με την ευθύτητά μου.
«Το φοβόμουν ότι θα είσαι αγενής» τολμάει να μου πει.
«Εγώ είμαι η αγενής; Μπουκάρατε στο σπίτι μου για να με προσβάλετε και εγώ είμαι η αγενής;» γελάω για να μην κλάψω. «Και ακόμα δεν μου είπατε το λόγο που είστε εδώ».
«Δεν είσαι αυτό που του πρέπει. Ο Κίραν αξίζει κάτι καλύτερο και τώρα θα τα είχαμε καταφέρει, αλλά όχι. Έπρεπε να ανακατευτείς» λέει. Δεν καταλαβαίνω όμως τι εννοεί.
«Έχουμε χωρίσει» επαναλαμβάνω. «Δεν βλέπω το λόγο να με ενοχλείτε».
«Είχα δίκιο που του έλεγα κι εγώ και ο σύζυγός μου να σε ξεφορτωθεί. Του διέλυσες της ζωή και τότε και τώρα. Μια  γυναίκα της νύχτας τι μπορεί να προσφέρει σε έναν τόσο αξιόλογο νέο;».
«Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας. Θα ευτυχήσει με την αξιόλογη νέα που του διαλέξατε. Τώρα μπορείτε να φύγετε;» αρχίζω να ανεβάζω τον τόνο τη φωνής μου αλλά δε νομίζω να με αδικούσε κάποιος αυτή τη στιγμή για έλλειψη ψυχραιμίας.
«Δε θα φύγω αν δε μου πεις πού είναι ο γιος μου» μιλάει μέσα από σφιγμένα δόντια. Η γυναίκα πρέπει να είναι τρελή. Δεν καταλαβαίνω πού το πάει.
«Υποθέτω με τη φίλη του. Μπορείτε να φύγετε;» επαναλαμβάνω.
«Θες να μου πεις ότι δεν ξέρεις;» με ρωτάει ξανά. Βλέπω να εναλλάσσονται στο πρόσωπό της διάφορα συναισθήματα: φόβος, θυμός, τρόμος.
«Γιατί να ξέρω; Πείτε μου, επιτέλους, στο καλό τι συμβαίνει;» απαιτώ.

Η γυναίκα απέναντί μου, σφίγγει τα χείλια της, ζυγίζοντας τις επιλογές της. Δεν ξέρει αν λέω αλήθεια. Αυτό που μου λέει, πιο ήπια αυτή τη φορά, πιο απεγνωσμένα, με κάνει να την καταλάβω έστω και λίγο.
«Ο Κίραν…» ψελλίζει. «Αγνοείται εδώ και πέντε μέρες».



1 σχόλιο: