Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

κεφάλαιο 48-mirage


Κεφάλαιο 48



Είμαι πραγματικά χαρούμενη για την Ντάνι. Πέρασε πολλά με τον Πίτερ και τους αξίζει κάθε ευτυχία. Η φίλη μου λάμπει μέσα στο ολόλευκο νυφικό της και χαμογελάει συνέχεια. Ένα δάκρυ απειλεί να κυλήσει από το μάτι της αλλά συνεχώς την «αγριοκοιτάω» εύθυμα για να της θυμίσω διακριτικά ότι το μακιγιάζ της κοστίζει μια περιουσία. Το ίδιο και το δικό μου. Η Ντάνι δεν έκανε τσιγκουνιές ούτε στη δική της περιποίηση αλλά ούτε και στη δική μας. Τα υπέροχα φορέματά των παρανύμφων, το μακιγιάζ και τα παπούτσια μας κοστίζουν μια μικρή περιουσία, αλλά αξίζουν κάθε λεπτό. Και οι τρεις κοπέλες δείχνουμε υπέροχες μέσα στο κατακόκκινο μάξι μακρύ φόρεμα που διάλεξε για εμάς η νύφη. Το δικό μου είναι λίγο πιο πλούσιο στο στήθος για να φαίνεται ότι είμαι η πρώτη παράνυμφος. Δεν είχα ξαναδεί τον εαυτό μου ποτέ όπως σήμερα το πρωί που κοιτάχτηκα στον καθρέπτη. Τα μαλλιά μου είναι χτενισμένα στο πλάι και τα ψηλοτάκουνα παπούτσια μου κάνουν τη σιλουέτα μου να δείχνει ακόμα πιο χυτή.

Μετά τη σεμνή τελετή, μια λιμουζίνα μάς μετέφερε στο πολυτελές ξενοδοχείο όπου τα παιδιά είχαν κλείσει για τη δεξίωση. Ευτυχώς όλα ήταν όπως τα είχαμε ζητήσει. Κάθε μικρή λεπτομέρεια που σχεδιάσαμε με προσοχή με την Ντάνι ήταν εκεί. Η φίλη μου και ο Πίτερ έκοψαν την τούρτα, χόρεψαν ένα μπλουζ και τώρα, περασμένα μεσάνυχτα και αφού είχαμε φάει και πιει σαν να μην υπήρχε αύριο είχαν αποχωρήσει οι μεγαλύτεροι σε ηλικία και διασκεδάζαμε οι νεότεροι με τραγούδια ντίσκο.

«Έχω χορέψει ακόμα και με τις κολώνες!» αντέδρασα γελώντας, όταν η Ντάνι με πλησίασε και μου θύμισε ότι μου «ξέφυγε» ένας ξάδερφος του Πίτερ. Στην πραγματικότητα, μέσα στα καθήκοντα της πρώτης παρανύμφου ήταν να μιλάει και να χορεύει με όλους, αλλά εγώ είχα  ξεπατωθεί στο χορό.  Νομίζω ότι εκτέλεσα άψογα το χρέος μου.

«Δε φταίω εγώ που έχεις κλέψει όλες τις εντυπώσεις! Επισκίασες ακόμα και τη νύφη» γελάει η φίλη μου και μου δίνει μια τσιμπιά στο μπράτσο.

«Είσαι πανέμορφη και μη λες βλακείες» γελάω. Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, περνάω καλά. Είμαι ευτυχισμένη για τη φίλη μου. Είμαι ευτυχισμένη που υπάρχει χάπι εντ σε μερικές ιστορίες. Και ίσως κάποια μέρα το βρω κι εγώ.

«Σκοτείνιασες» λέει η φίλη μου και χαμογελάω ξανά.

«Κάτι σκεφτόμουν» λέω ανάλαφρα. Με φιλάει στο μάγουλο στα γρήγορα και απομακρύνεται για να χαιρετήσει κάποια συγγενή που φεύγει. Κάνω νεύμα στον ξάδερφο που θέλει να χορέψουμε ότι επιστρέφω σε λίγο και βρίσκω την ευκαιρία να αποσυρθώ στην τουαλέτα. Θέλω να φρεσκάρω το μακιγιάζ μου. Ρίχνω ενστικτωδώς μια ματιά στο κινητό μου. Κανείς δε με έχει καλέσει φυσικά. Μόνο οι γονείς μου, οι στενοί συνάδελφοι και η Ντάνι ξέρουν το καινούργιο νούμερο και αποκλείεται κάποιος από αυτούς να με ενοχλούσε απόψε.

Στην τουαλέτα δεν έχει κόσμο. Έχει ησυχία και μπορώ να ηρεμήσω λίγο. Ανανεώνω το κραγιόν μου και κάθομαι σε μια πολυθρόνα που έχει στο σαλονάκι απ’ έξω. Αρχίζω να σκέφτομαι εκατομμύρια πράγματα. Είναι δυστυχώς αναπόδραστο όταν μένω μόνη. Αναρωτιέμαι αν θα βρω κάποιον ποτέ να τον αγαπήσω όσο αγάπησα τον Κίραν. Μόνο αν νιώσω ξανά έτσι για κάποιον, πράγμα αμφίβολο, θα σκεφτώ τον γάμο. Αναρωτιέμαι πού έφταιξα και είμαι μόνη σήμερα, ασυνόδευτη στο γάμο της κολλητής μου, αν υπήρχε κάτι που έπρεπε να κάνω αλλιώς στη σχέση μου ώστε να αποφύγω την άσχημη εξέλιξη που πήρε, δις, αναρωτιέμαι αν θα έρθει ποτέ η μέρα που δε θα σκέφτομαι μόνη μου σε κάποια τουαλέτα, αν θα πάψω κάποτε να αναρωτιέμαι τι κάνει και να ανησυχώ για εκείνον. Ναι, είμαι ηλίθια, αλλά δεν ακούει κανείς τις σκέψεις μου και μπορώ να το παραδέχομαι. Ποτέ δε θα συγχωρήσω την προδοσία του, αλλά φοβάμαι ότι για πάντα θα με τυραννάει η σκέψη του και θα σκέφτομαι τι κάνει κάθε φορά που ακούω κάποιο τραγούδι που μου σιγοτραγουδούσε ή κάθε φορά που τρώω το αγαπημένο του γλυκό.

Κι όμως. Είμαι λίγο καλύτερα τις τελευταίες μέρες. Ίσως βοηθάει που έχω να τον δω τόσες βδομάδες. Ίσως και όχι, γιατί αναρωτιέμαι, αναρωτιέμαι, αναρωτιέμαι. Από τη μία σκέφτομαι ότι επιτέλους, με άφησε ήσυχη. Βέβαια άλλαξα κινητό. Και δεν ξέρει πού μένω και πού δουλεύω. Αλλά θα μπορούσε να με βρει αν θέλει. Δεν ξέρω πώς, αλλά θα μπορούσε. Από την άλλη θέλω να με ξεχάσει. Παντρεύεται σε ένα μήνα. Ό,τι και να κάνει δε θα έπρεπε να με ενδιαφέρει όμως. Σηκώνομαι αποφασιστικά, και επιστρέφω στο πάρτι δυναμικά. Χορεύω με όλους, γελάω, πίνω και εξουθενώνομαι. Είμαι χαρούμενη για την Ντάνι και τον Πίτερ. Το ρολόι μου δείχνει λίγα λεπτά μετά τις τέσσερις όταν η δεξίωση ρίχνει αυλαία και αποχωρώ μαζί με τις άλλες παράνυμφους. Η Ντάνι και ο Πίτερ έφυγαν πριν από μία ώρα γιατί ταξιδεύουν στις 09.00 για Παρίσι και πρέπει να ετοιμαστούν.

Σφίγγω το γουνάκι μου γύρω από τους ώμους μου γιατί έχει κρύο παρόλο που είμαστε και επίσημα στην άνοιξη ενώ περιμένω τη λιμουζίνα να πάρει τη στροφή και να σταματήσει μπροστά μας. Οι υπόλοιπες παράνυμφες και μερικοί φίλοι του γαμπρού που θα φύγουν με άλλο αυτοκίνητο γελάνε με κάποιο αστείο. Εγώ κοιτάω λιγάκι τον ουρανό. Έχει πολλά αστέρια απόψε. Είναι μια ήσυχη νύχτα. Τα κορίτσια μπαίνουν στο πολυτελές όχημα και ετοιμάζομαι να μπω κι εγώ όταν με την άκρη του ματιού μου, σαν όνειρο, βλέπω μια σκοτεινή φιγούρα, ακίνητη μέσα στο σκοτάδι, στο απέναντι πεζοδρόμιο. Μπορεί να κάνω λάθος, μπορεί να είναι όνειρο ή μάλλον εφιάλτης. Τον κοιτάζω σταθερά. Αν είναι οφθαλμαπάτη, θα διαλυθεί. Αλλά δε διαλύεται. Κάνω εγώ το πρώτο βήμα. Μπαίνω στη λιμουζίνα και λέω στον οδηγό πού να με αφήσει.

2 σχόλια:

  1. Χαίρομαι που την είδε εντυπωσιακή και να περνάει καλά, όσο κι αν μέσα της υποφέρει..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ηλπιζα σε ενα νεο κεφαλαιο σημερα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή