Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 3 Ιανουαρίου 2018

κεφάλαιο 45-ενοικιάζεται

Κεφάλαιο 45

Μετά την επίσκεψή του σπίτι μου και μέχρι να πάρω την απόφαση να φύγω από τους γονείς μου και να βάλω τη ζωή μου σε πιο γερές βάσεις, με βομβάρδισε με κάτι πιο ρομαντικό από λουλούδια, κεκάκια ή σοκολάτες.
Κάθε μέρα και για δύο βδομάδες, μου έστελνε ένα…βιβλίο. Διαφορετικό, φυσικά, κάθε φορά, αλλά όλα πολύ ενδιαφέροντα. Το συγκινητικό ήταν το υπόγειο μήνυμα, ο συμβολισμός γύρω από τα βιβλία. Η αγάπη για τα βιβλία ήταν αυτό που μας είχε φέρει κοντά όταν γνωριστήκαμε, εγώ πωλήτρια σε ένα βιβλιοπωλείο και εκείνος αχόρταγος αναγνώστης και πελάτης μας. Όσο καιρό ήμασταν μαζί, διαβάζαμε πολλές ώρες μαζί, μιλούσαμε για βιβλία και ανταλλάζαμε τις απόψεις μας. Το ότι επέλεξε να μου στέλνει βιβλία, με κλόνισε λίγο, αλλά γρήγορα θωράκισα την καρδιά μου και έστειλα μήνυμα στην εταιρεία κούριερ ότι αλλάζω διεύθυνση και να σταματήσουν την αποστολή. Όσα μου είχε στείλει, τα έβαλα σε ένα κουτί και τα πήρα μαζί μου. Τα έχω ακουμπισμένα στην βιβλιοθήκη στο καινούργιο μου σπίτι και δεν τα έχω ανοίξει.
Έχουν περάσει τρεις μήνες περίπου από τη μέρα που έμαθα την αλήθεια και μπορώ να πω ότι είμαι κάπως καλύτερα. Συνεχίζω να είμαι πολύ λυπημένη, αλλά τουλάχιστον είμαι πιο λειτουργική. Μένω σε ένα μικρό διαμέρισμα στην άλλη άκρη της πόλης, περίπου 30 χιλιόμετρα από το κέντρο. Χρησιμοποιώ τρένο για να φτάσω στη Ντάνι. Είμαι μακριά από όλους και όλα και αυτό με ανακουφίζει. Δε θα ήθελα να ζω κοντά στην παλιά μου γειτονιά ή στην εταιρεία του Κίραν. Το Σικάγο είναι τεράστιο, ευτυχώς, αλλά για είμαι ασφαλής συναισθηματικά, αποφάσισα να μείνω στα περίχωρα.
Η καινούργια μου δουλειά δεν είναι απαιτητική όπως η παλιά μου, αλλά δεν κινδυνεύω να πέσω θύμα κοροϊδίας πάλι. Δουλεύω σε μια αλυσίδα γκαλερί ως υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων. Δεν δουλεύω πάνω από δέκα ώρες τη μέρα, μένω κοντά στη δουλειά μου και γνωρίζω συνεχώς καλλιτέχνες. Είναι όλα πολύ θετικά. Συνήθως δουλεύω μόνη ή μαζί με 1-2 άτομα το πολύ, πηγαινοέρχομαι στις πέντε γκαλερί και διοργανώνω εκθέσεις και γκαλά.  Ένα μήνα τώρα που έχω ξεκινήσει εδώ δεν έχει τύχει να μου μιλήσει κάποιος περίεργα και είμαι πολύ ευχαριστημένη με το μισθό και τις συνθήκες εργασίας. Αποφάσισα ότι προτιμώ να δουλεύω σε μια μικρότερη εταιρεία, αλλά να είμαι πιο ήσυχη και ήρεμη, παρά να είμαι σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον και να μην έχω γαλήνη.
Βλέπω την Ντάνι 2-3 φορές τη βδομάδα. Πάμε στο μπαρ και βλέπουμε τα παιδιά ή συναντιόμαστε τα απογεύματα και κοιτάμε λεπτομέρειες για το γάμο. Τα περισσότερα τα έχουμε ήδη κανονίσει. Άλλωστε έχουν μείνει περίπου 40 μέρες μέχρι τις 30 Απριλίου, τη μέρα που διάλεξαν να παντρευτούν.
 Από τον Κίραν δεν έχω νέα. Τουλάχιστον όχι άμεσα. Γιατί είναι ανθρωπίνως αδύνατο να μη μαθαίνω νέα του από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, είναι λες και άνοιξε ο ασκός του αιόλου και όλα τα κανάλια και περιοδικά ασχολούνται με τον γάμο του λες και είναι ο πρίγκιπας Χάρι ή κάτι τέτοιο. Η Ντάνι θεωρεί ότι ο Κίραν ήλεγχε το τι διέρρεε στον Τύπο όσο ήμασταν μαζί, αλλά αφού ο Γουέστμπρουκ φρόντισε να μαθευτεί, μετά δεν ωφελούσε να το κρύβει και αποδέχτηκε τη μοίρα του. Τώρα, μόνο αν κάποιος κατοικεί σε σπηλιά έχει μια ελπίδα να μη μάθει την απόχρωση του νυφικού.
Η φρενίτιδα στα μέσα σχετικά με το «γάμο του αιώνα» είναι κάτι που κάνει το στομάχι μου να ανακατεύεται. Επίτηδες δεν έβαλα ίντερνετ στο διαμέρισμα που νοίκιασα για να μη βλέπω τα νέα, αλλά κυκλοφορούν σε κάθε εξώφυλλο και είδηση παντού. Είναι εξωφρενικό. Φωτογραφίζονται παντού. Η «ξανθιά καλλονή Λινέτ Σέτζγουικ» πάντα απαστράπτουσα στο τάδε γκαλά και τη δείνα φιλανθρωπική εκδήλωση συνοδευόμενη από τον πάντα κατηφή Κίραν. Κανονικά θα έπρεπε να είμαι χαρούμενη που είναι τόσο λυπημένος και το δείχνει. Κάπου μέσα μου νιώθω ότι δε θέλει αυτό που γίνεται αλλά δε μου φτάνει αυτό. Μου αξίζει κάτι πολύ πιο μεγάλο από κάποιον που ακολουθεί τις εντολές του πατριού του και δέχεται να παντρευτεί μια γυναίκα που λέει ότι δε αγαπάει. Ακόμα και αν δέχεται απειλές. Έπρεπε να βρει έναν τρόπο να το παλέψει, να το παλέψουμε μαζί. Αν ήξερα την αλήθεια, θα τον βοηθούσα. Αλλά εκείνος διάλεξε τα ψέματα.
Είναι ώρα να σχολάσω. Το γραφείο μου είναι πίσω από την έκθεση και βλέπει σε ένα μικρό άλσος. Είναι πολύ χαλαρωτικό το τοπίο. Μαζεύω τα πράγματά μου στα γρήγορα και γυρίζω στο σπίτι με το λεωφορείο. Απέχω περίπου 20 λεπτά και αυτό μου δίνει άπλετο χρόνο το απόγευμα για δραστηριότητες. Και κάνω τα πάντα. Για να ξεχάσω, έχω γραφτεί γυμναστήριο και σε μια ομάδα εθελοντισμού. Περιθάλπτουμε αδέσποτα ζώα. Όσα απογεύματα δεν κάνω κάτι, συναντώ την Ντάνι ή πάω για ψώνια.
Μέσα μου μένεται μια μάχη. Από τη μία χαίρομαι που στάθηκα πάλι στα πόδια μου και είμαι δυνατή. Καμαρώνω για τον εαυτό μου που επέζησα από τέτοιο στραπάτσο. Από την άλλη, όμως, λυπάμαι που τον αφήνω πίσω. Μέρα με τη μέρα, νιώθω πιο δυνατή. Μέρα με τη μέρα τον σκέφτομαι και λιγότερο. Δε θέλω να το ξεπεράσω. Είναι αστείο, το ξέρω. Θέλω να τον ξεχάσω, αλλά ταυτόχρονα δε θέλω κιόλας. Δε θέλω να τον αφήσω πίσω μου. Θέλω να συνεχίσω να πονάω, γιατί είναι το μόνο που μου άφησε. Τρελό, το ξέρω, αλλά είναι η αλήθεια μου και δε κρύβομαι από αυτή.
Γυρίζω στο διαμέρισμά μου κατά τις έξι και είκοσι. Είναι πολύ χαριτωμένο και εκτός από μερικές κούτες που έχω ακόμα κλειστές στην ντουλάπα, όλα είναι ήδη οργανωμένα τέλεια. Έχω και ένα μικρό κήπο και σκοπεύω να φυτέψω λουλούδια αν συμφωνήσουν και οι υπόλοιποι ένοικοι. Ανοίγω την τηλεόραση μέχρι να φορέσω τη φόρμα μου. Στις εφτά πρέπει να είμαι στο γυμναστήριο. Με περιμένει ο γυμναστής μου για να κάνουμε μια συνεδρία pilates.
Στις 30 Μαΐου θα γίνει ο γάμος του Κίραν Γουέστμπρουκ και της Λιζέτ Σέτζγουικ σε μια διακριτική τελετή στο κτήμα της οικογένειας Σέτζγουικ στη Μινεσότα. Οι καλεσμένοι δε θα ξεπερνούν τους 100 και…
Σχεδόν πηδάω πάνω από τον καναπέ, αρπάζω το τηλεκοντρόλ και αλλάζω κανάλι ασθμαίνοντας. Αμάν πια, χάνω την ψυχραιμία μου και κοπανάω το τηλεκοντρόλ στο τραπεζάκι. Είναι παντού! Δε γίνεται να ασχοληθούν με κάτι άλλο; Με την πείνα και τους πολέμους;  Με την υπερθέρμανση του πλανήτη και την εξαθλίωση στην Αφρική; Ποιος νοιάζεται για τον ηλίθιο γάμο τους; Ποιος νοιάζεται για δύο ηλίθιους ανθρώπους που θα κάνουν έναν ηλίθιο γάμο σε ένα ηλίθιο κτήμα;
Διάολε, πάλι κλαίω. Πότε θα σταματήσει όλο αυτό…;






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου