Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 31 Ιανουαρίου 2018

κεφάλαιο 51-καμια ιδεα πού να ψάξουμε;

Κεφάλαιο 51

Το μυαλό μου ενεργοποιήθηκε με το που την είδα να βγαίνει από την πόρτα. Η πρώτη μου κίνηση ήταν να βάλω την παλιά σιμ στο κινητό μου. Δεν είχα μηνύματα. Επειδή είχα κλείσει καιρό το κινητό μπορεί βέβαια να είχαν διαγραφεί. Μετά τηλεφώνησα στην Ντάνι και την ενημέρωσα για όσα είχαν συμβεί. Ευτυχώς ήταν μόνη της όταν την πήρα γιατί δεν ήθελα να ακούσει ο Πίτερ ότι την απασχολώ στο μήνα του μέλιτος. Η φίλη μου ανησύχησε κι εκείνη για τον Κίραν και μου υποσχέθηκε να βοηθήσει όπως μπορεί τόσο από μακριά όσο και από κοντά, μιας και σε λίγες μέρες επέστρεφε.
«Τον έχω μπλοκάρει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης» της λέω. «Πρέπει να μου πεις εσύ αν βλέπεις κάτι να έχει αλλάξει».
«Κλείσε και σε παίρνω» μου λέει η φίλη μου και πράγματα με ξανακαλεί σύντομα, αφού έχει ρίξει μια ματιά στο λογαριασμούς της. Δεν τον έχει μπλοκάρει εκείνη.
«Τίποτα…τζίφος…» μου λέει. Με κυριεύει απογοήτευση. «Αν αποφάσισε να χαθεί από όλους και από όλα όμως, είναι λογικό να μην έχει ανεβάσει κάποια ανάρτηση σχετικά με το πού βρίσκεται».
«Ήλπιζα για κάποιο στοιχείο…ίσως αν ανέβαζε κάποια φωτογραφία θα μπορούσα να υποθέσω πού είναι, ή να δούμε την τοποθεσία».
«Μπορεί να είναι οπουδήποτε. Ψάχνουμε μια βελόνα στα άχυρα» λέει η Ντάνι. Ο Κίραν δεν είναι βελόνα όμως. Θα τον βρω. Πρέπει να μάθω αν είναι καλά. Ποιος ξέρει τι του έκανε η μέγαιρα, πόσο τον πίεσε.
«Θα στείλω μήνυμα στου φίλους του που μου είχε συστήσει να τους ρωτήσω τι ξέρουν. Η μητέρα του σίγουρα δεν τους γνωρίζει όλους» ενημερώνω την Ντάνι και συμφωνεί.
«Υπάρχει κάποιο μέρος που να είναι…δικό του; Κάποιο σπίτι; Κάποιο εξοχικό;» με ρωτάει.
«Δεν ξέρω. Όπως αποδείχτηκε, δεν είχα ιδέα για την ακριβή οικονομική του κατάσταση. Πώς μπορώ να ξέρω τι σπίτια έχει; Αμφιβάλλω αν έχει κάτι γραμμένο στο όνομά του, και επίσης είναι απίθανο να πάει εκεί αν υπήρχε ένα τέτοιο μέρος, γιατί η μητέρα του θα έστελνε αμέσως εκεί κάποιον να τον ψάξει».
«Σου έχει αναφέρει κάποιο μέρος; Κάπου που έχει πάει και του άρεσε;» επιμένει η φίλη μου. Δεν μου έρχεται τίποτα στο μυαλό. Χρειάζομαι λίγο χρόνο να σκεφτώ και μου υπόσχεται να με πάρει το πρωί.

Στέλνω αμέσως μήνυμα στου φίλους του ότι ο Κίραν αγνοείται και τον ψάχνω. Απαντάνε μόνο δύο από τους τρεις αμέσως. Ο Τζέικ και ο Ντέμιεν. Ο Ντέμιεν μάλιστα μού τηλεφωνεί. Δεν είχαν ιδέα ότι ο Κίραν είχε φύγει. Νόμιζαν ότι απλά είχε δουλειά και είχε χαθεί. Απορώ που δεν τους προσέγγισε η μητέρα του αλλά θεωρώ ότι το έκανε για να μη διαρρεύσει το «δυσάρεστο γεγονός». Και φυσικά ίσως δεν ήξερε καν πόσο καλοί φίλοι του γιου της ήταν. Το πιο πιθανό είναι να ήξερε μόνο τους φίλους του που κινούνταν στον κύκλο τους.

Προσπαθώ να ηρεμήσω και να σκεφτώ αν μου είχε αναφέρει ποτέ κάτι, αλλά τζίφος. Ούτε να ηρεμήσω μπορώ, ούτε να θυμηθώ τίποτα. Ίσως έχει στραφεί προς την οικογένεια του πατέρα του. Μπορεί να έχει πάει εκεί. Θυμάμαι να μου λέει ότι ζει η θεία του και έχει ξαδέρφια από εκείνη τη μεριά, αλλά τίποτα άλλο. Ούτε μου είχε πει ποτέ να τους επισκεφτούμε, ούτε μου είχε πει σε ποια πολιτεία μένουν.


Κοντεύει να χαράξει και ακόμα στριφογυρίζω στο κρεβάτι χωρίς να μπορώ να κοιμηθώ. Δεν ξέρω πώς θα πάω αύριο στη δουλειά. Σκέφτομαι την τελευταία φορά που τον είδα. Ποιος ξέρει πώς ένιωσε. Με είδε λαμπερή, να γελάω και να περνάω καλά, ανάμεσα σε φίλες και φίλους. Μπορεί να ένιωσε ότι δεν είχε άλλη διέξοδο, ότι δεν υπήρχε μέλλον για εμάς. Και ίσως έτσι θα ήταν αν δεν έφευγε. Αλλά ο τρόπος που τραντάζεται το κορμί μου από τον τρόμο μήπως δεν είναι καλά, η θλίψη που με έχει πνίξει στην ιδέα ότι μπορεί να μην τον ξαναδώ, κάνει ξεκάθαρο μέσα μου ότι εκείνος κι εγώ δεν έχουμε τελειώσει ακόμα. 

Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018

κεφάλαιο 50- γλυκύτατη

Κεφάλαιο 50

«Τι εννοείτε;» ρωτάω, ανίκανη να ενώσω τις νοηματικές τελίτσες. Είναι σαν να άδειασε το λεξικό στο μυαλό μου και οι λέξεις που μου λέει δε σημαίνουν τίποτα.
«Σημαίνει ότι μας άφησε ένα σημείωμα που λέει ότι δεν μπορεί να προχωρήσει σε ένα γάμο συμφέροντος, και ότι θέλει να μείνει μόνος του».
«Και τι άλλο;» αρχίζει ο πανικός να μου κόβει τα πόδια. Σηκώνομαι νευρικά και ξανασωριάζομαι στην πολυθρόνα.
«Ότι θέλει να βρει τον εαυτό του» λέει η μητέρα του σαφώς απορρίπτοντας τις προθέσεις του γιου της, αν κρίνω από το ειρωνικό ύφος της.
«Μπορεί να έχει πάει κάποιο ταξίδι» ψελλίζω.
«Λες να μην το ψάξαμε; Την επόμενη κιόλας μέρα έβαλα ιδιωτικό ντετέκτιβ. Παρακολουθούσαμε εσένα μήπως και ήρθε εδώ. Αλλά όχι. Επίσης ελέγξαμε τις πιστωτικές κάρτες του. Δεν έχει κάνει κράτηση εισιτηρίων. Πήρε το αμάξι του. Μόνο αυτό».
«Αφού είδατε ότι δεν ήρθε εδώ, τότε γιατί…»
«Μπορεί να είστε σε επικοινωνία» απαντάει στην πρόταση που δεν με άφησε να ολοκληρώσω.  «Μπορεί να έχετε κανονίσει κάτι κρυφά. Να έφυγε πρώτος και να τον συναντήσεις κάπου αργότερα» συνεχίζει ακάθεκτη το παραλήρημα.
«Δεν είμαστε μαζί. Έχω αλλάξει κινητό και δεν έχει τον καινούργιο αριθμό. Την τελευταία φορά που τον είδα ήταν, όπως σας προείπα, από μακριά. Δε μου μίλησε. Δεν ξέρω πώς μπορώ να βοηθήσω…» λέω με όση δύναμη έχει απομείνει μέσα μου. Ξαφνικά νιώθω ένα αβάσταχτο κενό. Ο Κίραν… Αγνοείται. Είναι καλά; Πόσο μπορεί να πιέστηκε για να κάνει κάτι τόσο τρελό;
«Γι’ αυτό δεν ήθελα να μπλέξει με μια γυναίκα σαν κι εσένα!» πετάει με κακία μετά από μια παρατεταμένη σιωπή  που πίστευα ότι σήμαινε ότι δεν έχει τι άλλο να μου πει και ότι θα μου αδειάσει τη γωνιά να δω τι μπορώ να κάνω.
«Με μια γυναίκα σαν τη Λινέτ θα ήταν ασφαλής. Ευτυχισμένος. Δεν το πιστεύω ότι πέταξε μια τέτοια ευκαιρία στα σκουπίδια για σένα!» έχει το θράσος να με δείξει με το δείχτη τη σαν να είμαι σκουπίδι. Ειλικρινά δε με νοιάζει τίποτα πια, αλλά δε θέλω να την αφήσω να νομίζει ότι με πληγώνει.
«Πώς ξέρετε ότι έχω κάποια σχέση με την εξαφάνισή του; Άφησε τη Λινέτ και εσάς. Αυτό δε σημαίνει ότι θέλει εμένα» της θυμίζω.
«Είμαι σίγουρη ότι εσύ τον έχεις τρελάνει. Έφυγε για να διαλύσει το γάμο και σκοπεύει να γυρίσει μετά από καιρό και να τα ξαναβρείτε».
«Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι θα τον περιμένω;» τη ρωτάω για να την κλονίσω, αλλά μέσα μου αυτό που λέω ακούγεται ψεύτικο. Δεν κάθομαι να το αναλύσω.
«Ο γάμος είναι σε λίγες βδομάδες. Σκοπεύω να τον βρω και να τον πείσω να παντρευτεί. Αν μιλήσετε θέλω να το ξέρω. Μόνο έτσι θα μου αποδείξεις ότι δεν τον θέλεις πια» με τυλίγει σε μια κόλλα χαρτί. Είναι έξυπνη. Το ίδιο και εγώ όμως. Μόνο που εγώ έχω και συναισθήματα.
«Δε σας νοιάζει αν είναι καλά; Μόνο ο γάμος σας νοιάζει;»
«Ο Κίραν ξέρει να προσέχει τον εαυτό του» λέει σκληρά. Ψάχνω μέσα στα μάτια της κάποια μητρικό ένστικτο, μια κάποια ανησυχία. Τίποτα. Μόνο συμφέρον.
«Αν δεν έχει πειράξει τους τραπεζικούς λογαριασμούς του πώς θα έχει χρήματα; Τι θα κάνει;» αναρωτιέμαι μεγαλόφωνα. «Μπορεί να έχει κάποιο πρόβλημα, να χρειάζεται κάτι».
«Για κάποια που δεν ενδιαφέρεται, κάνεις πολλές ερωτήσεις».
«Δεν είπα ποτέ ότι δεν ενδιαφέρομαι. Μόνο ότι έχει τελειώσει η σχέση μας. Σε αντίθεση με εσάς με νοιάζει το καλό του Κίραν».
«Πώς τολμάς; Είμαι η μητέρα του!» θυμάται ξαφνικά.
«Αν ήσασταν σωστή μητέρα θα ζητούσατε τη βοήθειά μου. Θα έπρεπε να βοηθήσει η μία την άλλη να τον βρούμε. Να σιγουρευτούμε ότι σωματικά και ψυχολογικά είναι καλά. Δεν έπρεπε να είμαστε διχασμένες».
«Έχω βοήθεια. Από εσένα θέλω μόνο να με ενημερώσεις αν μάθεις το οτιδήποτε για εκείνον. Η ημερομηνία του γάμου πλησιάζει. ¨Έχουμε στείλει προσκλήσεις. Όλα είναι έτοιμα». Κάτι σε όλα αυτά που λέει μου προκαλεί γέλιο. Με κοιτάει θυμωμένη.
«Αλήθεια περιμένετε ότι θα γίνει ο γάμος; Και πάνω από όλα, η κοπέλα πώς νιώθει για όλο αυτό; Θα τον δεχτεί πίσω αν γυρίσει; Πόσο απεγνωσμένες είστε;» συνεχίζω να γελάω. Δείχνει πραγματικά εξοργισμένη αλλά δεν με νοιάζει καθόλου.
«Η Λινέτ σέβεται τους δικούς της και καταλαβαίνει ότι από μια τέτοια ένωση μόνο θετικά αποτελέσματα μπορεί να προκύψουν. Δεν είναι χαρούμενη με τις τελευταίες εξελίξεις, αλλά είναι διατεθειμένη να προσπαθήσει για τη σχέση τους».
«Για τη σχέση τους» επαναλαμβάνω και γελάω. Το γέλιο μετατρέπεται σε κλάμα απότομα. Η γυναίκα απέναντί μου, που δεν μπήκε καν στον κόπο να μου πει το όνομά της, με κοιτάει. Δεν ανοιγοκλείνει τα βλέφαρα. Σηκώνεται απότομα αλλά δεν κάνει βήμα.
«Είπα αυτό που ήθελα να πω. Πάρε την κάρτα μου» αφήνει ένα χαρτάκι στο τραπεζάκι, χωρίς να μου το δώσει στο χέρι. «Αν μάθεις κάτι, πες μου».
«Κι εσείς παρακαλώ, αν μάθετε κάτι. Αμφιβάλλω ότι ο Κίραν θα επικοινωνήσει μαζί μου».
«Αν σκεφτείς κάτι ή κάποιον που μπορεί να με βοηθήσει, να μου πεις» λέει κοφτά.

«Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ που μπορεί να σας βοηθήσει» της λέω συνοδεύοντάς τη στην πόρτα «είναι ότι με αυτή τη νοοτροπία που έχετε δε θα τον βρείτε. Και αν τον βρείτε, δε θα θέλει ούτε να σας δει. Πρέπει να τον πιέσατε πολύ, για να φύγει μακριά σας. Να είστε πρώτα μητέρα του και μετά όλα τα υπόλοιπα» της λέω απλά. Με κοιτάει ανέκφραστη, αλλά νιώθω ότι σκέφτεται όσα της λέω. Γνέφει θετικά και χωρίς να γυρίσει πίσω της,  βγαίνει από το διαμέρισμά μου. Ελπίζω για τελευταία φορά. 

Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

κεφάλαιο 49-ξέχασε να την τρατάρει κάτι...

Κεφάλαιο 49

Ένα βράδυ καθώς έφευγα αργά από την γκαλερί επειδή κάναμε όλοι οι συνάδελφοι υπερωρία για να τελειώσουμε την προετοιμασία για μια έκθεση γλυπτικής, παρατήρησα ένα αυτοκίνητο με φιμέ τζάμια να περιμένει απ’ έξω. Αρχικά δεν έδωσα σημασία γιατί υπέθεσα ότι κάποιον περίμεναν, κι έτσι άρχισα να περπατάω μέχρι τη στάση του λεωφορείου. Το αμάξι με ακολούθησε. Όταν μπήκα στο λεωφορείο, το αμάξι συνέχισε από πίσω. Το μυαλό μου άρχισε να πλάθει τρελά σενάρια, αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω τι ενδιαφέρον μπορεί να έχει η ζωή μου για κάποιον ώστε να με παρακολουθεί.

Όταν κατέβηκα στη στάση κοντά στο σπίτι μου και περπάτησα μερικά μέτρα μέχρι το σούπερ μάρκετ για να αγοράσω μερικά φρούτα, το αυτοκίνητο ευτυχώς δεν ήταν στο οπτικό μου πεδίο και έτσι ηρέμησα. Γύρισα σπίτι για να μαγειρέψω και να μιλήσω με του δικούς μου στο τηλέφωνο. Είχε περάσει πάνω από μία ώρα από τη στιγμή που γύρισα και είχα ξεντυθεί ήδη όταν χτύπησε το κουδούνι της πάνω πόρτας, πράγμα που με παραξένεψε, μιας και κανείς δεν είχε πρόσβαση στην κύρια είσοδο αν κάποιος δεν του άνοιγε από πάνω. Άρπαξα το κινητό στο χέρι μου αλλά δεν κάλεσα την αστυνομία. Ίσως γιατί δεν πίστευα ότι ήμουν πραγματικά σε κίνδυνο. Πόσο άδικο είχα… Ο κίνδυνος δεν είναι πάντα σωματικός.

Από το ματάκι τη πόρτας είδα μια γυναίκα γύρω στα εξήντα, αλλά δεν μπορούσα να ξέρω αν είναι μόνη ή αν κάποιος άλλος καιροφυλακτούσε απέξω. Άνοιξα την πόρτα αλλά χωρίς να βγάλω τον σύρτη.
«Ποιος είναι;» ρώτησα. Η γυναίκα με κοιτούσε με ένα βλέμμα εχθρικό.
«Άνοιξέ μου» μου είπε κοφτά, λες και περίμενε να υπακούσω χωρίς καν να ξέρω ποια είναι.
«Ποια είστε;» ρώτησα εγώ, εξίσου κοφτά.
«Η μητέρα του Κίραν» απάντησε και ένιωσα τα πόδια μου να κόβονται. Τι μπορεί να θέλει από μένα; Για λίγο σκέφτηκα να την κλειδώσω έξω και να την αγνοήσω, αλλά κάτι μέσα μου με έκανε να την αφήσω να περάσει. Η γυναίκα μπήκε μέσα και ευτυχώς κανείς δεν την ακολούθησε. Ήταν μόνη.

Έβγαλε την καμπαρντίνα της και την άφησε στον καναπέ. Κάθισε χωρίς να περιμένει να της το προτείνω. Την παρατήρησα για λίγο. Ήταν πολύ όμορφη. Φαινόταν πολύ νέα για να είναι μητέρα του Κίραν. Ήταν κομψή, καλοχτενισμένη και ντυμένη με ένα ταγέρ που πρέπει να έκανε μια περιουσία. Ένιωθα σαν ένα ατημέλητο κουνούπι μπροστά της. Θυμήθηκα όσα μου είχε πει ο Κίραν για εκείνη. Για τον τρόπο που μεταχειριζόταν τους ανθρώπους και φρόντιζε πάντα να κάνει αυτό που θέλει. Η ατμόσφαιρα στο δωμάτιο είχε πέσει κατά δέκα βαθμούς Κελσίου. Άρχισα να τρέμω από το άγχος και την αγωνία για το λόγος της επίσκεψής της.

«Δεν μπορώ να σκεφτώ τι μπορεί να θέλετε από εμένα» της είπα τελικά και κάθισα σε μια πολυθρόνα απέναντί της. Επιθεωρούσε τα μακριά νύχια της χωρίς να με κοιτάει.
«Δε μου είναι ευχάριστο να είμαι εδώ μέσα» μου λέει με ένα ξινισμένο ύφος, δείχνοντας ξεκάθαρα το πόσο υποδεέστερο θεωρεί το διαμέρισμά μου και εμένα την ίδια σε σχέση με την τέλεια ζωή της. Μάλιστα. «Αλλά οι περιστάσεις με έκαναν να σε προσεγγίσω».
«Ποιες περιστάσεις;» τη ρωτάω. «Αν δεν κάνω λάθος, ο γιος σας παντρεύεται σύντομα. Εσείς δε θα έπρεπε να σχεδιάζετε τη δεξίωση ή κάτι τέτοιο τώρα;» αντεπιτίθεμαι κι εγώ. Δε θα την αφήσω να με τρομοκρατήσει. Κάποτε ίσως θα με ενδιέφερε να κάνω καλή εντύπωση, αλλά όχι πια. Οι μάσκες είχαν πέσει και ήξερα ότι η γυναίκα απέναντί μου δε θα με αποδεχόταν ποτέ. Ούτε καν τώρα, που ο γιος της με είχε βγάλει από τη ζωή του τόσο οριστικά.
«Πότε είδες τον Κίραν τελευταία φορά;» με ρωτάει και ξαφνικά με κοιτάει. Ο αέρας φεύγει από τα πνευμόνια μου. Το βλέμμα της είναι οξύ. Κάτι στο χρώμα τους και το σχήμα τους μου θυμίζει τον Κίραν. Λυπάμαι που κάτι που αγάπησα πάνω του το είχε κληρονομήσει από εκείνη.
«Δεν καταλαβαίνω γιατί με ρωτάτε κάτι τέτοιο. Εγώ και ο Κίραν έχουμε χωρίσει εδώ και καιρό και…».
«Πες μου πότε» απαιτεί χωρίς να περιμένει να ολοκληρώσω.
«Τον είδα πριν από μία βδομάδα τυχαία, έξω από το ξενοδοχείο όπου έκανε τη δεξίωση γάμου της η φίλη μου. Αν ανησυχείτε αν τα ξαναβρήκαμε, σας λέω πως όχι. Ξέρω πόσο αντίθετοι ήσασταν όλοι με τη σχέση μας. Να κοιμάστε ήσυχη. Δε μιλήσαμε καν» της εξηγώ χωρίς να πάρω ανάσα.
«Ξέρω ποιο είναι το καλό για το γιο μου» επιλέγει τις λέξεις της αργά. «Και δεν είσαι εσύ». Ισιώνει νευρικά τη φούστα της. 
«Μάλιστα» μονολογώ. Είναι αυτό που περίμενα και ακόμα χειρότερη.
«Όταν γίνεις μητέρα θα με καταλάβεις».
«Ήρθατε για κάποιο συγκεκριμένο λόγο ως εδώ ή θέλετε απλώς να με βομβαρδίσετε με μητρικά κλισέ;» τη ρωτάω. Τη βλέπω να τα χάνει με την ευθύτητά μου.
«Το φοβόμουν ότι θα είσαι αγενής» τολμάει να μου πει.
«Εγώ είμαι η αγενής; Μπουκάρατε στο σπίτι μου για να με προσβάλετε και εγώ είμαι η αγενής;» γελάω για να μην κλάψω. «Και ακόμα δεν μου είπατε το λόγο που είστε εδώ».
«Δεν είσαι αυτό που του πρέπει. Ο Κίραν αξίζει κάτι καλύτερο και τώρα θα τα είχαμε καταφέρει, αλλά όχι. Έπρεπε να ανακατευτείς» λέει. Δεν καταλαβαίνω όμως τι εννοεί.
«Έχουμε χωρίσει» επαναλαμβάνω. «Δεν βλέπω το λόγο να με ενοχλείτε».
«Είχα δίκιο που του έλεγα κι εγώ και ο σύζυγός μου να σε ξεφορτωθεί. Του διέλυσες της ζωή και τότε και τώρα. Μια  γυναίκα της νύχτας τι μπορεί να προσφέρει σε έναν τόσο αξιόλογο νέο;».
«Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας. Θα ευτυχήσει με την αξιόλογη νέα που του διαλέξατε. Τώρα μπορείτε να φύγετε;» αρχίζω να ανεβάζω τον τόνο τη φωνής μου αλλά δε νομίζω να με αδικούσε κάποιος αυτή τη στιγμή για έλλειψη ψυχραιμίας.
«Δε θα φύγω αν δε μου πεις πού είναι ο γιος μου» μιλάει μέσα από σφιγμένα δόντια. Η γυναίκα πρέπει να είναι τρελή. Δεν καταλαβαίνω πού το πάει.
«Υποθέτω με τη φίλη του. Μπορείτε να φύγετε;» επαναλαμβάνω.
«Θες να μου πεις ότι δεν ξέρεις;» με ρωτάει ξανά. Βλέπω να εναλλάσσονται στο πρόσωπό της διάφορα συναισθήματα: φόβος, θυμός, τρόμος.
«Γιατί να ξέρω; Πείτε μου, επιτέλους, στο καλό τι συμβαίνει;» απαιτώ.

Η γυναίκα απέναντί μου, σφίγγει τα χείλια της, ζυγίζοντας τις επιλογές της. Δεν ξέρει αν λέω αλήθεια. Αυτό που μου λέει, πιο ήπια αυτή τη φορά, πιο απεγνωσμένα, με κάνει να την καταλάβω έστω και λίγο.
«Ο Κίραν…» ψελλίζει. «Αγνοείται εδώ και πέντε μέρες».



Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

κεφάλαιο 48-mirage


Κεφάλαιο 48



Είμαι πραγματικά χαρούμενη για την Ντάνι. Πέρασε πολλά με τον Πίτερ και τους αξίζει κάθε ευτυχία. Η φίλη μου λάμπει μέσα στο ολόλευκο νυφικό της και χαμογελάει συνέχεια. Ένα δάκρυ απειλεί να κυλήσει από το μάτι της αλλά συνεχώς την «αγριοκοιτάω» εύθυμα για να της θυμίσω διακριτικά ότι το μακιγιάζ της κοστίζει μια περιουσία. Το ίδιο και το δικό μου. Η Ντάνι δεν έκανε τσιγκουνιές ούτε στη δική της περιποίηση αλλά ούτε και στη δική μας. Τα υπέροχα φορέματά των παρανύμφων, το μακιγιάζ και τα παπούτσια μας κοστίζουν μια μικρή περιουσία, αλλά αξίζουν κάθε λεπτό. Και οι τρεις κοπέλες δείχνουμε υπέροχες μέσα στο κατακόκκινο μάξι μακρύ φόρεμα που διάλεξε για εμάς η νύφη. Το δικό μου είναι λίγο πιο πλούσιο στο στήθος για να φαίνεται ότι είμαι η πρώτη παράνυμφος. Δεν είχα ξαναδεί τον εαυτό μου ποτέ όπως σήμερα το πρωί που κοιτάχτηκα στον καθρέπτη. Τα μαλλιά μου είναι χτενισμένα στο πλάι και τα ψηλοτάκουνα παπούτσια μου κάνουν τη σιλουέτα μου να δείχνει ακόμα πιο χυτή.

Μετά τη σεμνή τελετή, μια λιμουζίνα μάς μετέφερε στο πολυτελές ξενοδοχείο όπου τα παιδιά είχαν κλείσει για τη δεξίωση. Ευτυχώς όλα ήταν όπως τα είχαμε ζητήσει. Κάθε μικρή λεπτομέρεια που σχεδιάσαμε με προσοχή με την Ντάνι ήταν εκεί. Η φίλη μου και ο Πίτερ έκοψαν την τούρτα, χόρεψαν ένα μπλουζ και τώρα, περασμένα μεσάνυχτα και αφού είχαμε φάει και πιει σαν να μην υπήρχε αύριο είχαν αποχωρήσει οι μεγαλύτεροι σε ηλικία και διασκεδάζαμε οι νεότεροι με τραγούδια ντίσκο.

«Έχω χορέψει ακόμα και με τις κολώνες!» αντέδρασα γελώντας, όταν η Ντάνι με πλησίασε και μου θύμισε ότι μου «ξέφυγε» ένας ξάδερφος του Πίτερ. Στην πραγματικότητα, μέσα στα καθήκοντα της πρώτης παρανύμφου ήταν να μιλάει και να χορεύει με όλους, αλλά εγώ είχα  ξεπατωθεί στο χορό.  Νομίζω ότι εκτέλεσα άψογα το χρέος μου.

«Δε φταίω εγώ που έχεις κλέψει όλες τις εντυπώσεις! Επισκίασες ακόμα και τη νύφη» γελάει η φίλη μου και μου δίνει μια τσιμπιά στο μπράτσο.

«Είσαι πανέμορφη και μη λες βλακείες» γελάω. Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, περνάω καλά. Είμαι ευτυχισμένη για τη φίλη μου. Είμαι ευτυχισμένη που υπάρχει χάπι εντ σε μερικές ιστορίες. Και ίσως κάποια μέρα το βρω κι εγώ.

«Σκοτείνιασες» λέει η φίλη μου και χαμογελάω ξανά.

«Κάτι σκεφτόμουν» λέω ανάλαφρα. Με φιλάει στο μάγουλο στα γρήγορα και απομακρύνεται για να χαιρετήσει κάποια συγγενή που φεύγει. Κάνω νεύμα στον ξάδερφο που θέλει να χορέψουμε ότι επιστρέφω σε λίγο και βρίσκω την ευκαιρία να αποσυρθώ στην τουαλέτα. Θέλω να φρεσκάρω το μακιγιάζ μου. Ρίχνω ενστικτωδώς μια ματιά στο κινητό μου. Κανείς δε με έχει καλέσει φυσικά. Μόνο οι γονείς μου, οι στενοί συνάδελφοι και η Ντάνι ξέρουν το καινούργιο νούμερο και αποκλείεται κάποιος από αυτούς να με ενοχλούσε απόψε.

Στην τουαλέτα δεν έχει κόσμο. Έχει ησυχία και μπορώ να ηρεμήσω λίγο. Ανανεώνω το κραγιόν μου και κάθομαι σε μια πολυθρόνα που έχει στο σαλονάκι απ’ έξω. Αρχίζω να σκέφτομαι εκατομμύρια πράγματα. Είναι δυστυχώς αναπόδραστο όταν μένω μόνη. Αναρωτιέμαι αν θα βρω κάποιον ποτέ να τον αγαπήσω όσο αγάπησα τον Κίραν. Μόνο αν νιώσω ξανά έτσι για κάποιον, πράγμα αμφίβολο, θα σκεφτώ τον γάμο. Αναρωτιέμαι πού έφταιξα και είμαι μόνη σήμερα, ασυνόδευτη στο γάμο της κολλητής μου, αν υπήρχε κάτι που έπρεπε να κάνω αλλιώς στη σχέση μου ώστε να αποφύγω την άσχημη εξέλιξη που πήρε, δις, αναρωτιέμαι αν θα έρθει ποτέ η μέρα που δε θα σκέφτομαι μόνη μου σε κάποια τουαλέτα, αν θα πάψω κάποτε να αναρωτιέμαι τι κάνει και να ανησυχώ για εκείνον. Ναι, είμαι ηλίθια, αλλά δεν ακούει κανείς τις σκέψεις μου και μπορώ να το παραδέχομαι. Ποτέ δε θα συγχωρήσω την προδοσία του, αλλά φοβάμαι ότι για πάντα θα με τυραννάει η σκέψη του και θα σκέφτομαι τι κάνει κάθε φορά που ακούω κάποιο τραγούδι που μου σιγοτραγουδούσε ή κάθε φορά που τρώω το αγαπημένο του γλυκό.

Κι όμως. Είμαι λίγο καλύτερα τις τελευταίες μέρες. Ίσως βοηθάει που έχω να τον δω τόσες βδομάδες. Ίσως και όχι, γιατί αναρωτιέμαι, αναρωτιέμαι, αναρωτιέμαι. Από τη μία σκέφτομαι ότι επιτέλους, με άφησε ήσυχη. Βέβαια άλλαξα κινητό. Και δεν ξέρει πού μένω και πού δουλεύω. Αλλά θα μπορούσε να με βρει αν θέλει. Δεν ξέρω πώς, αλλά θα μπορούσε. Από την άλλη θέλω να με ξεχάσει. Παντρεύεται σε ένα μήνα. Ό,τι και να κάνει δε θα έπρεπε να με ενδιαφέρει όμως. Σηκώνομαι αποφασιστικά, και επιστρέφω στο πάρτι δυναμικά. Χορεύω με όλους, γελάω, πίνω και εξουθενώνομαι. Είμαι χαρούμενη για την Ντάνι και τον Πίτερ. Το ρολόι μου δείχνει λίγα λεπτά μετά τις τέσσερις όταν η δεξίωση ρίχνει αυλαία και αποχωρώ μαζί με τις άλλες παράνυμφους. Η Ντάνι και ο Πίτερ έφυγαν πριν από μία ώρα γιατί ταξιδεύουν στις 09.00 για Παρίσι και πρέπει να ετοιμαστούν.

Σφίγγω το γουνάκι μου γύρω από τους ώμους μου γιατί έχει κρύο παρόλο που είμαστε και επίσημα στην άνοιξη ενώ περιμένω τη λιμουζίνα να πάρει τη στροφή και να σταματήσει μπροστά μας. Οι υπόλοιπες παράνυμφες και μερικοί φίλοι του γαμπρού που θα φύγουν με άλλο αυτοκίνητο γελάνε με κάποιο αστείο. Εγώ κοιτάω λιγάκι τον ουρανό. Έχει πολλά αστέρια απόψε. Είναι μια ήσυχη νύχτα. Τα κορίτσια μπαίνουν στο πολυτελές όχημα και ετοιμάζομαι να μπω κι εγώ όταν με την άκρη του ματιού μου, σαν όνειρο, βλέπω μια σκοτεινή φιγούρα, ακίνητη μέσα στο σκοτάδι, στο απέναντι πεζοδρόμιο. Μπορεί να κάνω λάθος, μπορεί να είναι όνειρο ή μάλλον εφιάλτης. Τον κοιτάζω σταθερά. Αν είναι οφθαλμαπάτη, θα διαλυθεί. Αλλά δε διαλύεται. Κάνω εγώ το πρώτο βήμα. Μπαίνω στη λιμουζίνα και λέω στον οδηγό πού να με αφήσει.

Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

κεφάλαιο 47-ναι, αλλά με μηνύματα δε βγαίνει άκρη, κύριε!


Κεφάλαιο 47



Το μπαρ μας είναι ένα ωραίο μέρος για να πιεις και να ξεχαστείς. Ο Στίβεν και η Ντάνι δε μου κάνουν ερωτήσεις. Απλά πίνουν μαζί μου. Αυτό είναι ανακουφιστικό μέσα στη θύελλα. Δε θέλω να εξηγώ γιατί είμαι έτσι. Η Ντάνι δηλαδή ξέρει, αλλά ο Στίβεν δεν ξέρει. Ίσως υποθέτει, αλλά δεν ξέρει σίγουρα.

«Ένα παιδί…είναι τόσο τελεσίδικο όλο αυτό…» μονολογώ μετά από λίγη ώρα απόλυτης ησυχίας. Η Ντάνι κάθεται δίπλα μου και πίνει μαζί μου. Πιο αργά εκείνη. Εγώ είμαι ήδη στο τρίτο ποτό.  Καθόμαστε στην άκρη του μπαρ και ο Στίβεν δεν μας ακούει αυτή τη στιγμή γιατί σερβίρει μια παρέα στην άλλη άκρη.

«Και ο γάμος; Δεν είναι;» με ρωτάει η Ντάνι, πικραμένη κι αυτή. Συμπάσχει τόσο που μου φέρνει δάκρυα στα μάτια η αφοσίωσή της. Ίσως είμαι τόσο τυχερή που την έχω δίπλα μου ως φίλη που το σύμπαν δεν μπορούσε να μου στείλει κάτι αντίστοιχο και σε σύντροφο.

«Ναι, αλλά μπορεί να χώριζε κάποτε…όχι ότι θα τον δεχόμουν πίσω, αλλά ένα παιδί…βάζει μια τελεία σε όλα. Θα είναι πάντα δεμένος μαζί της και…»

«Πάψε!» μου λέει αυταρχικά η φίλη μου και τρομάζω. Κοπανάει το ποτήρι της στον πάγκο. Ο Στίβεν μάς κοιτάει από την άλλη άκρη με περιέργεια. Ίσως νομίζει ότι τσακωνόμαστε. Ας είναι. «Μη σκέφτεσαι διεξόδους. Μη σκέφτεσαι έτσι. Και χωρίς παιδί έχει τελειώσει όλο αυτό. Μη βασανίζεσαι. Δε σου αξίζει» μου λέει κοφτά και σκέφτομαι ότι πρώτη φορά μου μιλάει τόσο έντονα.

«Το ξέρω…» ψελλίζω αδύναμα αλλά δεν μπορώ να μην σκέφτομαι έτσι. Είναι τόσο έντονο το σοκ του χωρισμού, ο λόγος και τώρα η αδυσώπητη ταχύτητα με την οποία τρέχουν οι εξελίξεις… πονάει το κεφάλι μου, και το στομάχι μου είναι ένα σφικτός κόμπος.

«Σε στηρίζω και πονάω που σε βλέπω έτσι. Αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει γυρισμός. Παντρεύεται. Δε χρειαζόταν να μάθεις για το παιδί για να καταλάβεις ότι είναι τελεσίδικο.  Σταμάτα να ελπίζεις, ακόμα και κρυφά. Βγάλ’το από μέσα σου. Μη βασανίζεσαι άλλο» με σφυροκοπά με αλήθειες που πονάνε. Δίκιο έχει. Αλλά δε μου αρέσει να το ακούω. Δε μιλάω για λίγο. Σκέφτομαι όσα μου είπε και δεν ξέρω τι να απαντήσω. Όση πρόοδο είχα κάνει τόσες βδομάδες ξανεμίστηκε σήμερα. Άραγε άλλη γυναίκα θα ήταν πιο ψύχραιμη μετά από τέτοιο σοκ;

Ο Στίβεν έρχεται μετά από λίγο στην παρέα μας και κάθεται μαζί μας. Συζητάμε ανάλαφρα για λίγη ώρα και κάπως ξεχνιέμαι.

«Ο Πίτερ θα σε πάει σπίτι για να μην παίρνεις ταξί μέσα στη βροχή» μου λέει η Ντάνι όταν αρχίζω να χασμουριέμαι. Του έχει ήδη στείλει μήνυμα να έρθει. Δεν έχω αντοχή να διαφωνήσω. Είναι ήδη μεσάνυχτα! Ευτυχώς αύριο δε δουλεύω.



Επιστρέφω στο σπίτι κατάκοπη, μουτζουρωμένη με το μακιγιάζ μου λόγω βροχής και πραγματικά πολύ λυπημένη. Αποχαιρετώ την Ντάνι και τον Πίτερ χαμογελώντας πλατιά, δίνοντας ένα ρεσιτάλ με τίτλο «είμαι καλά, μην ανησυχείτε».

Περνάω μισή ώρα κάτω από το ντους και προσπαθώ να σκεφτώ τι έκανα λάθος και η ζωή μου εκτροχιάστηκε έτσι. Φταίει εκείνος μόνο; Ή και εγώ; Φταίω που τον αγάπησα τόσο ή που του έδωσα δεύτερη ευκαιρία;

Στεγνώνω τα μαλλιά μου και χώνομαι στο κρεβάτι μου. Πριν αποκοιμηθώ ακούω τον ήχο του εισερχόμενου μηνύματος. Είναι η Ντάνι. Ρωτάει αν είμαι καλά. Τη διαβεβαιώνω πως ναι, την ευχαριστώ για όλα και ακουμπάω το κινητό στο κομοδίνο μου. Άλλο ένα μήνυμα ακολουθεί, αλλά από άγνωστο αριθμό. Είναι  ο Κίραν. Τον έχω κάνει μπλοκ αλλά θα έστειλε από άλλο νούμερο. Δε χρειάζεται φυσικά να γράψει το όνομά του στο τέλος του μηνύματος. Κανείς άλλος δε θα μου έγραφε τέτοια ώρα ότι με σκέφτεται, ότι καμιά γυναίκα δεν μπορεί να τον κάνει να νιώσει όπως νιώθει για μένα, ότι είναι δυστυχισμένος. Ανασηκώνομαι, ανάβω το φως και το ξαναδιαβάζω δυο και τρεις φορές. Έχουμε πολλές βδομάδες να έρθουμε σε επικοινωνία και νομίζω ότι ονειρεύομαι. Σκέφτομαι να του ευχηθώ να γίνει σύντομα πατέρας αλλά δεν το κάνω. Δεν θέλω να το χρησιμοποιήσω ούτε για όπλο. Μισώ την ιδέα ότι μπορεί άλλη γυναίκα να κάνει το παιδί του. Αρχίζω να κλαίω και να ξαναδιαβάζω τα μηνύματα. Μου στέλνει και ένα τελευταίο. Μου λέει ότι εύχεται να μη με αναστάτωσε και ότι θέλει απλά να ξέρω πώς νιώθει για μένα. Δεν απαντάω και πάλι. Λες και το έκανε επίτηδες να στείλει απόψε.

Κλείνω το κινητό, σκουπίζω τα μάτια μου και ξαπλώνω πάλι. Αύριο το πρωί θα αλλάξω νούμερο. Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό. Θα τρελαθώ.

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

κεφάλαιο 46-νατανε θέ μου καλύτερα φάρσα, αχ νάτανε Πρωταπριλιά...

Κεφάλαιο 46

Πρωταπριλιά σήμερα και η φάρσα στη δουλειά ήταν ο κούριερ που φέρνει συνήθως τα υλικά που χρησιμοποιεί ο διακοσμητής για το κόνσεπτ της εκάστοτε έκθεσης . Μου είπε ότι έχει ένα φάκελο για εμάς. Μόνο. Με έλουσε κρύος ιδρώτας γιατί έχουμε εγκαίνια το Σάββατο και ακόμα η κεντρική αίθουσα είναι άδεια. Ούτε τούλια, ούτε υαλοβάμβακες, ούτε κρύσταλλα. Τίποτα από αυτά που παρήγγειλε ο διακοσμητής πριν από 10 μέρες από τον προμηθευτή μας. Μετά από ένα μίνι εγκεφαλικό, ο κούριερ πήγε στο φορτηγάκι του και έφερε δύο μεγάλες κούτες. Πώς δεν τον σκότωσα, είναι ένα θαύμα.
Η δουλειά αυτή τη βδομάδα πάει πολύ καλά. Έχω αρχίσει σιγά σιγά και συνηθίζω και απολαμβάνω τους πιο ήπιους ρυθμούς της καθημερινότητας. Χθες γνώρισα από κοντά την Μέλανι, τη γραμματέα σε μια γκαλερί με την οποία συνεργαζόμαστε. Είναι κοντά στην ηλικία μου και κανονίσαμε να βγούμε για ένα ποτό την Παρασκευή με τον αδερφό της, που είναι ζωγράφος και εκθέτει συχνά τα έργα του σε εμάς, και ένα ξάδερφό τους. Ελπίζω μόνο να μην είναι κανένα ραντεβού στα τυφλά, γιατί δεν έχω καμία όρεξη να κάνω σχέση.
Κουδουνίζει το κινητό μου και απαντώ στα γρήγορα μόνο γιατί είναι η Ντάνι αυτή που τηλεφωνεί. Ξέρω τι θέλει.
«Μην αργήσεις!» μου λέει γελώντας γιατί ξέρει ότι με εκνευρίζει να μου το λέει αυτό.
«Πότε έχω αργήσει;» απαντάω αυτό που απαντάω πάντα.
«Είναι η προτελευταία πρόβα και έχω άγχος» δικαιολογείται. Προσωπικά δεν καταλαβαίνω γιατί έχει άγχος, αλλά το θέμα του νυφικού της έχει προκαλέσει μεγάλο πονοκέφαλο. Και σε μένα ως εκ τούτου.
«Γιατί έχεις άγχος; Τρεις πρόβες έχουμε κάνει και είναι ήδη τέλειο. Δεν έχεις χάσει ή πάρει βάρος. Τι μπορεί να πάει στραβά;» προσπαθώ να την ηρεμήσω.  Η Ντάνι διάλεξε μια πολύ γνωστή σχεδιάστρια νυφικών με ένα ατελιέ που δέχεται μόνο νύφες που τις έχει συστήσει κάποιος. Τόση δουλειά έχει. Αλλά τα φορέματά της είναι πραγματικά μοναδικά. Πολλές επώνυμες την έχουν εμπιστευτεί, και έχει γίνει κάτι σαν αστικός μύθος το πόσο δύσκολο είναι να κλείσεις ραντεβού εκεί. Την Ντάνι τη σύστησε μια συνάδελφος του Πίτερ που τυχαίνει να είναι παιδική της φίλη.
«Δεν ξέρω…» αρχίζει να ψελλίζει. Μου εξηγεί ότι φοβάται ότι ίσως το έχουν στενέψει πολύ και άλλα παράλογα. Εμένα προσωπικά θα με προβλημάτιζε το αστρονομικό ποσό που κοστίζει. Όχι η εφαρμογή.

«Όταν έχεις δώσει πενταψήφιο ποσό, μπορείς να απαιτήσεις να σου το ξαναφτιάξει» της λέω ξερά. Η Ντάνι γελάει, με λέει «ψυχρή», της απαντάω ότι δικαιολογούμαι να είμαι και το κλείνουμε.
Τελειώνω τη δουλειά έγκαιρα και παίρνω τρένο για το κέντρο. Συναντώ την Ντάνι έξω από το καφέ όπου με περιμένει και μπαίνουμε στο ατελιέ κεφάτες. Η Ντάνι κρατάει τα νυφικά παπούτσια που μόλις παρέλαβε για να τα δοκιμάσει με το φόρεμα.
Μας υποδέχεται η κοπέλα που μας υποδέχεται πάντα και μας βάζει να καθίσουμε.
«Η Εστέλα είναι ακόμα με την προηγούμενη πελάτισσα» μας απολογείται και μας σερβίρει καφέ.
Προσπαθώ να μιλήσω με την Ντάνι αλλά δεν τα καταφέρνω. Έχει πολλή φασαρία. Γυναίκες που μιλάνε και γελάνε. Δεν ακούω τι λένε και δε με νοιάζει, αλλά η Ντάνι έχει στήσει αυτί στο δίπλα δωμάτιο.
«Λες να είναι καμιά σελέμπριτι;» ενθουσιάζεται.
Μετά από μερικά λεπτά ανοίγει η πόρτα και έρχομαι πρόσωπο με πρόσωπο με το χειρότερο εφιάλτη μου. Μπροστά μου στέκεται η Λινέτ Σέτζγουικ, απαστράπτουσα και χαμογελαστή. Μας χαιρετάει ευγενικά και φεύγει. Η Ντάνι με κοιτάει παγωμένη. Δεν αντιδρώ.
«Αν θες να φύγεις…» κάνει να πει αλλά τη σταματάω. Δεύτερο πρωταπριλιάτικο αστείο σκέφτομαι πικραμένη, αλλά δε χαλάω τη χαρά της φίλης μου.
«Συγγνώμη για την καθυστέρηση» μας λέει η Εστέλα, πιο πολύ με καμάρι παρά με ύφος απολογητικό. «Αλλά η Λινέτ είναι καλή πελάτισσα και αν δεν της φτιάξω εγώ το νυφικό λέει ότι δεν παντρεύεται» γελάει. Η Ντάνι με κοιτάει. Μάλλον σκεφτήκαμε το ίδιο πράγμα.
Η Ντάνι μένει με ένα σατέν νεγκλιζέ και φοράει με προσοχή το φόρεμά της  ενώ η Εστέλα βάζει και βγάζει πινέζες. Εγώ κάθομαι και την θαυμάζω, ενώ προσπαθώ να μη σκέφτομαι πόσο ευτυχισμένη έδειχνε η γυναίκα που έφυγε. Λαμπερή και γοητευτική. Μια γυναίκα που θα έκανε σκόνη μια γυναίκα σαν κι εμένα. Και το έκανε. Χωρίς καν να το ξέρει.
«Η Λινέτ δε σταματάει να  μου λέει πόσο ευτυχισμένη είναι. Γι’ αυτό αργήσαμε» γελάει η Εστρέλα ενώ δουλεύει στο νυφικό. Η Ντάνι τη ρωτάει κάτι άσχετο για να αλλάξει θέμα αλλά η γυναίκα επιμένει. «Ο φίλος της της κάνει όλα τα χατίρια και κανονίζουν μήνα του μέλιτος σε ένα εξωτικό νησί. Τον έχω γνωρίσει. Είναι γνωστός επιχειρηματίας και αυτός. Θα τους ξέρετε σίγουρα».
«Ναι, ναι» ψελλίζει η Ντάνι. «Εστέλα, μπορούμε να χαλαρώσουμε το μπούστο;» επιμένει η Ντάνι. Μάταια.
« Έχουν ήδη ξεκινήσει τις προσπάθειες για παιδί» συμπληρώνει η Εστρέλα, λες και το κάνει επίτηδες. Ορμάω σχεδόν τρέχοντας έξω από το δωμάτιο και κλείνομαι στην τουαλέτα. Παίρνω βαθιές ανάσες. Πολύ βαθιές ανάσες. Δεν πρέπει να κλάψω. Δεν πρέπει.  Ρίχνω παγωμένο νερό στο πρόσωπό μου. Μετά από μερικά λεπτά ακούω ένα απαλό χτύπημα στην πόρτα. Είναι η Ντάνι.
«Πάμε. Έρχομαι άλλη μέρα» λέει και με πιάνει από το χέρι. Ο αέρας έξω μού κάνει καλό. «Πάμε να τα πιούμε στο μπαρ» προτείνει και ακολουθώ.


Τετάρτη, 3 Ιανουαρίου 2018

κεφάλαιο 45-ενοικιάζεται

Κεφάλαιο 45

Μετά την επίσκεψή του σπίτι μου και μέχρι να πάρω την απόφαση να φύγω από τους γονείς μου και να βάλω τη ζωή μου σε πιο γερές βάσεις, με βομβάρδισε με κάτι πιο ρομαντικό από λουλούδια, κεκάκια ή σοκολάτες.
Κάθε μέρα και για δύο βδομάδες, μου έστελνε ένα…βιβλίο. Διαφορετικό, φυσικά, κάθε φορά, αλλά όλα πολύ ενδιαφέροντα. Το συγκινητικό ήταν το υπόγειο μήνυμα, ο συμβολισμός γύρω από τα βιβλία. Η αγάπη για τα βιβλία ήταν αυτό που μας είχε φέρει κοντά όταν γνωριστήκαμε, εγώ πωλήτρια σε ένα βιβλιοπωλείο και εκείνος αχόρταγος αναγνώστης και πελάτης μας. Όσο καιρό ήμασταν μαζί, διαβάζαμε πολλές ώρες μαζί, μιλούσαμε για βιβλία και ανταλλάζαμε τις απόψεις μας. Το ότι επέλεξε να μου στέλνει βιβλία, με κλόνισε λίγο, αλλά γρήγορα θωράκισα την καρδιά μου και έστειλα μήνυμα στην εταιρεία κούριερ ότι αλλάζω διεύθυνση και να σταματήσουν την αποστολή. Όσα μου είχε στείλει, τα έβαλα σε ένα κουτί και τα πήρα μαζί μου. Τα έχω ακουμπισμένα στην βιβλιοθήκη στο καινούργιο μου σπίτι και δεν τα έχω ανοίξει.
Έχουν περάσει τρεις μήνες περίπου από τη μέρα που έμαθα την αλήθεια και μπορώ να πω ότι είμαι κάπως καλύτερα. Συνεχίζω να είμαι πολύ λυπημένη, αλλά τουλάχιστον είμαι πιο λειτουργική. Μένω σε ένα μικρό διαμέρισμα στην άλλη άκρη της πόλης, περίπου 30 χιλιόμετρα από το κέντρο. Χρησιμοποιώ τρένο για να φτάσω στη Ντάνι. Είμαι μακριά από όλους και όλα και αυτό με ανακουφίζει. Δε θα ήθελα να ζω κοντά στην παλιά μου γειτονιά ή στην εταιρεία του Κίραν. Το Σικάγο είναι τεράστιο, ευτυχώς, αλλά για είμαι ασφαλής συναισθηματικά, αποφάσισα να μείνω στα περίχωρα.
Η καινούργια μου δουλειά δεν είναι απαιτητική όπως η παλιά μου, αλλά δεν κινδυνεύω να πέσω θύμα κοροϊδίας πάλι. Δουλεύω σε μια αλυσίδα γκαλερί ως υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων. Δεν δουλεύω πάνω από δέκα ώρες τη μέρα, μένω κοντά στη δουλειά μου και γνωρίζω συνεχώς καλλιτέχνες. Είναι όλα πολύ θετικά. Συνήθως δουλεύω μόνη ή μαζί με 1-2 άτομα το πολύ, πηγαινοέρχομαι στις πέντε γκαλερί και διοργανώνω εκθέσεις και γκαλά.  Ένα μήνα τώρα που έχω ξεκινήσει εδώ δεν έχει τύχει να μου μιλήσει κάποιος περίεργα και είμαι πολύ ευχαριστημένη με το μισθό και τις συνθήκες εργασίας. Αποφάσισα ότι προτιμώ να δουλεύω σε μια μικρότερη εταιρεία, αλλά να είμαι πιο ήσυχη και ήρεμη, παρά να είμαι σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον και να μην έχω γαλήνη.
Βλέπω την Ντάνι 2-3 φορές τη βδομάδα. Πάμε στο μπαρ και βλέπουμε τα παιδιά ή συναντιόμαστε τα απογεύματα και κοιτάμε λεπτομέρειες για το γάμο. Τα περισσότερα τα έχουμε ήδη κανονίσει. Άλλωστε έχουν μείνει περίπου 40 μέρες μέχρι τις 30 Απριλίου, τη μέρα που διάλεξαν να παντρευτούν.
 Από τον Κίραν δεν έχω νέα. Τουλάχιστον όχι άμεσα. Γιατί είναι ανθρωπίνως αδύνατο να μη μαθαίνω νέα του από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, είναι λες και άνοιξε ο ασκός του αιόλου και όλα τα κανάλια και περιοδικά ασχολούνται με τον γάμο του λες και είναι ο πρίγκιπας Χάρι ή κάτι τέτοιο. Η Ντάνι θεωρεί ότι ο Κίραν ήλεγχε το τι διέρρεε στον Τύπο όσο ήμασταν μαζί, αλλά αφού ο Γουέστμπρουκ φρόντισε να μαθευτεί, μετά δεν ωφελούσε να το κρύβει και αποδέχτηκε τη μοίρα του. Τώρα, μόνο αν κάποιος κατοικεί σε σπηλιά έχει μια ελπίδα να μη μάθει την απόχρωση του νυφικού.
Η φρενίτιδα στα μέσα σχετικά με το «γάμο του αιώνα» είναι κάτι που κάνει το στομάχι μου να ανακατεύεται. Επίτηδες δεν έβαλα ίντερνετ στο διαμέρισμα που νοίκιασα για να μη βλέπω τα νέα, αλλά κυκλοφορούν σε κάθε εξώφυλλο και είδηση παντού. Είναι εξωφρενικό. Φωτογραφίζονται παντού. Η «ξανθιά καλλονή Λινέτ Σέτζγουικ» πάντα απαστράπτουσα στο τάδε γκαλά και τη δείνα φιλανθρωπική εκδήλωση συνοδευόμενη από τον πάντα κατηφή Κίραν. Κανονικά θα έπρεπε να είμαι χαρούμενη που είναι τόσο λυπημένος και το δείχνει. Κάπου μέσα μου νιώθω ότι δε θέλει αυτό που γίνεται αλλά δε μου φτάνει αυτό. Μου αξίζει κάτι πολύ πιο μεγάλο από κάποιον που ακολουθεί τις εντολές του πατριού του και δέχεται να παντρευτεί μια γυναίκα που λέει ότι δε αγαπάει. Ακόμα και αν δέχεται απειλές. Έπρεπε να βρει έναν τρόπο να το παλέψει, να το παλέψουμε μαζί. Αν ήξερα την αλήθεια, θα τον βοηθούσα. Αλλά εκείνος διάλεξε τα ψέματα.
Είναι ώρα να σχολάσω. Το γραφείο μου είναι πίσω από την έκθεση και βλέπει σε ένα μικρό άλσος. Είναι πολύ χαλαρωτικό το τοπίο. Μαζεύω τα πράγματά μου στα γρήγορα και γυρίζω στο σπίτι με το λεωφορείο. Απέχω περίπου 20 λεπτά και αυτό μου δίνει άπλετο χρόνο το απόγευμα για δραστηριότητες. Και κάνω τα πάντα. Για να ξεχάσω, έχω γραφτεί γυμναστήριο και σε μια ομάδα εθελοντισμού. Περιθάλπτουμε αδέσποτα ζώα. Όσα απογεύματα δεν κάνω κάτι, συναντώ την Ντάνι ή πάω για ψώνια.
Μέσα μου μένεται μια μάχη. Από τη μία χαίρομαι που στάθηκα πάλι στα πόδια μου και είμαι δυνατή. Καμαρώνω για τον εαυτό μου που επέζησα από τέτοιο στραπάτσο. Από την άλλη, όμως, λυπάμαι που τον αφήνω πίσω. Μέρα με τη μέρα, νιώθω πιο δυνατή. Μέρα με τη μέρα τον σκέφτομαι και λιγότερο. Δε θέλω να το ξεπεράσω. Είναι αστείο, το ξέρω. Θέλω να τον ξεχάσω, αλλά ταυτόχρονα δε θέλω κιόλας. Δε θέλω να τον αφήσω πίσω μου. Θέλω να συνεχίσω να πονάω, γιατί είναι το μόνο που μου άφησε. Τρελό, το ξέρω, αλλά είναι η αλήθεια μου και δε κρύβομαι από αυτή.
Γυρίζω στο διαμέρισμά μου κατά τις έξι και είκοσι. Είναι πολύ χαριτωμένο και εκτός από μερικές κούτες που έχω ακόμα κλειστές στην ντουλάπα, όλα είναι ήδη οργανωμένα τέλεια. Έχω και ένα μικρό κήπο και σκοπεύω να φυτέψω λουλούδια αν συμφωνήσουν και οι υπόλοιποι ένοικοι. Ανοίγω την τηλεόραση μέχρι να φορέσω τη φόρμα μου. Στις εφτά πρέπει να είμαι στο γυμναστήριο. Με περιμένει ο γυμναστής μου για να κάνουμε μια συνεδρία pilates.
Στις 30 Μαΐου θα γίνει ο γάμος του Κίραν Γουέστμπρουκ και της Λιζέτ Σέτζγουικ σε μια διακριτική τελετή στο κτήμα της οικογένειας Σέτζγουικ στη Μινεσότα. Οι καλεσμένοι δε θα ξεπερνούν τους 100 και…
Σχεδόν πηδάω πάνω από τον καναπέ, αρπάζω το τηλεκοντρόλ και αλλάζω κανάλι ασθμαίνοντας. Αμάν πια, χάνω την ψυχραιμία μου και κοπανάω το τηλεκοντρόλ στο τραπεζάκι. Είναι παντού! Δε γίνεται να ασχοληθούν με κάτι άλλο; Με την πείνα και τους πολέμους;  Με την υπερθέρμανση του πλανήτη και την εξαθλίωση στην Αφρική; Ποιος νοιάζεται για τον ηλίθιο γάμο τους; Ποιος νοιάζεται για δύο ηλίθιους ανθρώπους που θα κάνουν έναν ηλίθιο γάμο σε ένα ηλίθιο κτήμα;
Διάολε, πάλι κλαίω. Πότε θα σταματήσει όλο αυτό…;