Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 27 Δεκεμβρίου 2017

κεφάλαιο 44-χρόνια πολλά, όμορφες!

Κεφάλαιο 44

Είμαι κάπου ένα μήνα στο πατρικό μου σπίτι και δέχομαι τη φροντίδα των γονιών μου με μεγάλη ανακούφιση. Δε με ρώτησαν ποτέ για ποιο λόγο είμαι εκεί. Δε χρειάστηκε. Τρεις μέρες αφού εγκαταστάθηκα, ο Κίραν άρχισε να βομβαρδίζει το σπίτι με ανθοδέσμες. Μία κάθε μέρα, ενίοτε και δύο. Όλες με το ίδιο μήνυμα: «Αφησέ με να σου εξηγήσω».

Είχαμε εξαντλήσει τα βάζα και όλες οι επιφάνειες είχαν λουλούδια, όταν αποφάσισα να πω στον άνθρωπο που τα έφερνε ότι δε θα ξαναδεχτώ παράδοση. Για μία μέρα ησυχάσαμε. Μετά ξεκίνησαν τα σοκολατάκια. Αφού μοιράσαμε κασετίνες σε όλη τη γειτονιά, απελπίστηκα. Εδώ και τρεις μέρες, μας έστελνε κάθε μέρα ένα καλάθι με διάφορα γλυκά. Τα σημερινά ήταν μικρά μάφιν σε διάφορες γεύσεις.
«Μήπως είσαι λίγο σκληρή με το παιδί;» ψέλλισε η μητέρα μου αλλά το άγριο βλέμμα που της έριξα της έκοψε τη φόρα και δε με ξαναρώτησε.

Η Ντάνι είχε έρθει το προηγούμενο Σαββατοκύριακο και έμεινε σε εμάς για να με δει. Είχαν αρχίσει για τα καλά τις ετοιμασίες για το γάμο και με πείραζε που δεν μπορούσα να είμαι πιο πολύ κοντά της, αλλά της υποσχέθηκα ότι το νυφικό θα το ψάχναμε μαζί. Δε σκόπευα να μονάσω στην εξοχή.

Κανονικά θα έπρεπε να ανησυχώ για το οικονομικό. Μπορεί να είχα σχεδόν τελειώσει με τις δόσεις του φοιτητικού δανείου που είχα πάρει, αλλά ακόμα βοηθούσα τους γονείς μου και τον μικρό αδερφό μου να στήσει τη ζωή του. Δεν ήμουν  υποχρεωμένη αλλά είχα μάθει από μικρή να βοηθάω και να στηρίζω όσους με έχουν ανάγκη. Και οι δικοί μου είναι άνθρωποι απλοί, άνθρωποι του μεροκάματου. Θέλω να τους προσφέρω μια πιο άνετη ζωή. Τώρα π.χ. μου έχει καρφωθεί η ιδέα να χτίσουμε ένα μικρό υπνοδωμάτιο στον κάτω όροφο τη αγροικίας μας ώστε οι γονείς μου να μη χρειάζεται να ανεβοκατεβαίνουν σκαλιά όταν μεγαλώσουν κι άλλο. Όταν με το καλό πιάσω δουλειά, αυτό είναι το πρώτο που σκοπεύω να κάνω.

Γιατί όμως προς το παρόν δεν αγχώνομαι να βρω δουλειά και έχω την πολυτέλεια να μείνω σπίτι και να κλάψω όσο θέλω για την προσωπική μου ζωή; Επειδή η «προσωπική μου ζωή» φρόντισε να με αποκαταστήσει. Είναι τελείως αστείο, αλλά ταυτόχρονα και βολικό. Με απέλυσαν. Και στον λογαριασμό μου πιστώθηκε μια παχυλή αποζημίωση απόλυσης, με βάση το μισθό που κανονικά θα έπαιρνα αν δεχόμουν την προαγωγή που απέρριψα. Δε θα έπρεπε να δεχτώ τα χρήματα. Το ξέρω. Ουσιαστικά παραιτήθηκα. Αλλά δεν έβρισκα τρόπο να τα επιστρέψω χωρίς να δώσω στην εταιρεία δικαιώματα να καταλάβουν ότι εμπλέκομαι συναισθηματικά με κάποιον τρόπο. Ξοδεύω με φειδώ, φυσικά, και αν βρω με κάποιον τρόπο το λογαριασμό του Κιραν, θα τα στείλω εκεί απεθείας.

«Ήρθε ο τεχνικός να αλλάξει τη γραμμή» με ενημερώνει ο πατέρας μου από τον κάτω όροφο. Τις πρώτες μέρες μάς έπαιρνε συνεχώς ο Κίραν. Μετά το κατεβάσαμε, αλλά δεν ήταν βιώσιμη λύση να μην έχουμε τηλέφωνο. Γι’ αυτό τους ζήτησα να αλλάξουμε νούμερο. Και πάλι, δε με ρώτησαν το γιατί. Και πάλι, το εκτίμησα.

Δεν έχω τη δύναμη να κατέβω κάτω. Δεν υπάρχει και λόγος φυσικά. Οι δικοί μου θα τα κανονίσουν όλα όπως κάνουν και τόσες μέρες που βγαίνω σπάνια από το δωμάτιό μου. Μου φέρνουν φαγητό, μου ψωνίζουν ό,τι χρειάζομαι, μου κάνουν παρέα. Αλλά διατηρούν τις αποστάσεις τους, ίσως από αμηχανία, επειδή δεν ξέρουν τι να μου πουν. Δείχνω και είμαι τόσο απελπισμένη που κανείς δεν ξέρει πώς να με ανακουφίσει. Και το χειρότερο είναι ότι κάθε μέρα νιώθω να βυθίζομαι και πιο πολύ στην άβυσσο.

«Ένα λεπτό να φωνάξω την κόρη μου» ακούω τον μπαμπά μου να ανεβαίνει τα σκαλιά. Μπαίνει στο δωμάτιό μου ασθμαίνοντας. Ήδη δυσκολεύεται να ανέβει γρήγορα. «Ρωτάει κάτι για αυτά τα μαραφέτια του ίντερνετ. Κατέβα λίγο» με παρακαλάει. Βογγάω εκνευρισμένη και φοράω μια ρόμπα πάνω από τη φανελένια,  παμπάλαιη πιτζάμα μου.

«Να σας φέρω ένα τσάι;» ακούω τη μαμά μου να ρωτάει τον τεχνικό ενώ κατεβαίνω τη σκάλα.
«Όχι, ευχαριστώ, δε θα μείνω πολύ» ακούω μια βαθιά φωνή να λέει και όλες οι τρίχες στον αυχένα μου σηκώνονται. Δεν είναι δυνατόν.

Γυρίζει προς το μέρος μου αργά και επιβεβαιώνει του φόβους μου. Οι γονείς μου τον κοιτούν να με κοιτάει. Κανείς δε μιλάει. Η αμηχανία είναι τόσο πυκνή που με κάνει να τρέμω.
«Δεν προσέξατε ότι φοράει κοστούμι;» τους λέω τραχιά, με φωνή που στάζει θυμό. Είναι άνθρωποι αθώοι, αλλά αυτό παραπάει. «Τι τεχνικός είναι αυτός;» σχεδόν γελάω. Οι γονείς μου κοιτάζονται για λίγο. Δείχνουν να τα έχουν χαμένα.
«Είναι…αυτός που στέλνει τα καλάθια;» ρωτάει η μαμά μου ντροπαλά. «Τι όμορφος νέος» κοκκινίζει. Ωραία, σκέφτομαι. Άλλη μια θαυμάστρια για τη συλλογή του.
«Κίραν Κάβανο, κυρία μου» λέει εκείνος και πλησιάζει. Τείνει το χέρι του στους γονείς μου. Εκείνοι συνεχίζουν να είναι μπερδεμένοι. Κι εγώ. «Λυπάμαι αν σας εξαπάτησα για μερικά λεπτά, αλλά για εμένα ήταν ευκαιρία να μπω μέσα. Αν ξέρατε ποιος είμαι ίσως δε με αφήνατε να περάσω».
«Στάθηκες τυχερός που περιμέναμε τον τεχνικό, γιε μου» του λέει ο μπαμπάς μου αυστηρά. «Αλλά αν η κόρη μου δε θέλει να είσαι εδώ, τότε θα πρέπει να σου ζητήσω να φύγεις». Γυρνάνε και οι τρεις προς το μέρος μου. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε…
«Μπριάνα» λέει η μαμά μου, αλλά δεν μπορώ να απαντήσω. Τι θέλω; Να μείνει ή να φύγει; Δείχνει καταπονημένος όπως εγώ. Έχει χάσει τη λάμψη του, τον αέρα του. Αναρωτιέμαι μήπως είναι κάτι που δεν ξέρω ή αν απλώς έτσι θέλω να σκέφτομαι για να μη νιώθω τελείως ηλίθια.
«Μισή ώρα» λέω τελικά. Ο Κίραν χαμογελάει φευγαλέα. Οι γονείς μου αποσύρονται στην κουζίνα και μας αφήνουν μόνους στο σαλόνι. Βάζω ένα ξύλο στο τζάκι και η φωτιά δυναμώνει. Και αυτή που καίει τα σωθικά μου όμως. Τον βλέπω να βγάζει το παλτό του και να χαλαρώνει τη γραβάτα. Είναι πολύ όμορφος. Ενστικτωδώς πλησιάζω, αλλά απομακρύνομαι πάλι. Σερβίρει λίγο κονιάκ από αυτό που έχει ο πατέρας μου στο τραπέζι μας λες και το σπίτι είναι δικό του. Η οικειότητα με κάνει να ανατριχιάσω ξανά.
«Θα οδηγήσεις μετά;» τον προκαλώ. Η απόσταση μέχρι το σπίτι του είναι πάνω από 200 χιλιόμετρα. Δεν είναι καλό να έχει πιει.
«Έχω κάνει πρόβα τι θα σου πω χίλιες φορές και τα ξέχασα όλα όταν σε είδα» λέει, αγνοώντας την ερώτησή μου. Πίνει μια γερή γουλιά. «Οι γονείς σου φαίνονται πολύ συμπαθητικοί».
«Σου κάνει εντύπωση;» λέω ειρωνικά.
«Ίσα ίσα» κάθεται σε μια πολυθρόνα απέναντί μου. Τρίβει το σαγόνι του νευρικά. Έχει αφήσει μούσι. Είναι ακόμα πιο σέξι και θυμώνω με τον εαυτό μου που το σκέφτομαι.
«Τι θες εδώ;» ρωτάω κοφτά. «Τι ψέμα έμεινε που δεν μου είπες;».
Με κοιτάει με σκοτεινό βλέμμα και συνεχίζει να παίζει νευρικά με το ποτήρι του.
«Δε σου ζητάω να γυρίσεις. Δε σου ζητάω να με συγχωρήσεις» λέει. Γελάω ξερά.
«Αυτό έλειπε» τον κόβω. Δείχνει να πονάει με όσα του λέω. Αναπνέει βαριά. Δε θέλω να είμαι σκληρή με κανέναν άνθρωπο, ειδικά με εκείνον, αλλά πρέπει να διασώσω την αξιοπρέπειά μου. Κι ας είναι με μικρότητες.
«Θέλω απλώς να ξέρεις τα δεδομένα και μετά εσύ θα αποφασίσεις τι πρέπει να κάνεις».
«Δε θα αλλάξει κάτι» τον ενημερώνω.
«Θέλω να ξέρεις ότι ποτέ δεν αγάπησα άλλη γυναίκα όπως και όσο αγάπησα εσένα. Και δε σκοπεύω να το κάνω» λέει και η φωνή του ραγίζει. Προσπαθώ, προσπαθώ πολύ. Παίρνω βαθιές ανάσες. Δεν πρέπει να κλάψω. Δεν πρέπει να επηρεαστώ. Κι ας τον βλέπω να καταρρέει μπροστά μου. Δεν ξέρω αν πρέπει να τον πιστέψω. Τι κέρδος έχει όμως από όλο αυτό;
«Θέλω να ξέρεις ότι δεν φίλησα ή κοιμήθηκα ή πόθησα άλλη γυναίκα όσο ήμασταν μαζί. Ο γάμος μου με την γυναίκα αυτή είναι κανονισμένος από τις οικογένειές μας εδώ και χρόνια. Είναι κάτι που προσπάθησα να αποφύγω. Κέρδισα χρόνο, αλλά ήρθε η ώρα να το αντιμετωπίσω».
«Καλούς απογόνους» πετάω αλλά δεν σταματάει.
«Η μητέρα μου είναι μια γυναίκα που έχει παντρευτεί τρεις φορές. Ο Γουέστμπρουκ είναι ο τρίτος σύζυγος και το μεγαλύτερο «κελεπούρι». Με μεγάλωσε από τα 16 μου. Δεν έχει παιδιά και είδε σε μένα το διάδοχό του. Με σπούδασε και με βοήθησε να εξελιχθώ. Αλλά όταν αρνήθηκα να συνάψω σχέση με σκοπό να διευρύνω την αυτοκρατορία του, με έκανε στην άκρη. Δούλευα για καιρό σε μικρές εταιρείες, χωρίς να ξέρει κανείς ποιος είμαι. Έκανα σχέση μαζί σου. Ήμουν για πρώτη φορά ανεξάρτητος και ευτυχισμένος. Είχα κάποια χρήματα από τον βιολογικό μου πατέρα και δε μου έλειπε τίποτα. Είχα εσένα. Είχα τα πάντα».
«Συνέχισε» τον παροτρύνω. Συνεχίζει να είναι συγκινημένος. Κι εγώ όμως.
«Η μητέρα μου έμαθε ότι τα έχω με εσένα. Άρχισε τον πόλεμο ότι δε θέλω την πλούσια κληρονόμο και προτιμώ μια σερβιτόρα σε μπαρ. Ότι δεν εκτιμώ όσα μου προσέφερε ο πατριός μου και άλλα τέτοια. Δέχτηκα μεγάλη πίεση. Μου έκανε πλύση εγκεφάλου. Σε παρακαλούσα να αλλάξεις δουλειά και να βρεις κάτι άλλο. Οι τσακωμοί μας και η πίεσή της με έκαναν άκαμπτο. Γι’ αυτό χωρίσαμε την πρώτη φορά. Μέσα μου μάλλον δεν ήμουν έτοιμος να πολεμήσω για εσένα».
«Και τώρα; Είσαι; Αλήθεια, τι θέμα θα έχει ο γάμος;» γελάω ξερά.
«Δεν μπορώ να διαλύσω τον αρραβώνα. Διακυβεύονται πολλά. Η διαδικασία συγχώνευσης των ομίλων είναι περίπου στη μέση και οι γονείς και των δυο μας είναι παθιασμένοι με την ιδέα να παντρευτούμε».
«Εκείνη; Τι λέει;» ρωτάω τελικά.
«Τόσο καιρό, είχαμε μια τυπική σχέση. Φιλική. Ξέραμε ότι οι γονείς μας ήθελαν να παντρευτούμε και βγαίναμε πού και πού. Είχε σχέση. Είχα εσένα. Κάναμε πλάκα. Αλλά τώρα…».
«Πες μου».
«Από τότε  που ο πατριός μου αποφάσισε να το δημοσιοποιήσει, για να με πιέσει, εκείνη δείχνει να είναι πιο…ζεστή με το θέμα».
«Γιατί θέλει να σε πιέσει;».
«Ξέρει για σένα» λέει και ξαφνικά καταλαβαίνω γιατί με αγνοούσε τόσο επιδεικτικά ο Γουέστμπρουκ. «Θέλει να τελειώνω μαζί σου και να παντρευτώ. Του χρωστάω πολλά. Απειλεί ότι θα χωρίσει τη μητέρα μου, ότι θα μας αφανίσει οικονομικά, ότι θα σου κάνει κακό, ότι, ότι, ότι…»
«Ακούγεται τόσο γλυκός» γελάω ξερά. Αν είναι δυνατόν.
«Έκανα πόλεμο για να μη σε απολύσει όταν έμαθε ποια είσαι. Δεν είναι καλά».
«Ωραία» ψελλίζω. «Κατάφερες να με κάνεις να σε λυπηθώ. Τι με θες λοιπόν; Γιατί στέλνεις λουλούδια και παίρνεις τηλέφωνα; Οι δρόμοι είναι όλοι κλειστοί» διαπιστώνω.
«Φοβάμαι πως ισχύει αυτό» μου λέει και μισώ τον τρόπο που αποδέχεται τη μοίρα του και δεν παλεύει για εμάς.
«Ελπίζω να ευτυχήσεις» λέω και σηκώνομαι απότομα. Τείνω το χέρι μου αλλά δεν το πιάνει. «Μαμά, συνόδευσε τον κύριο στην έξοδο» λέω στον αέρα και τρέχω βολίδα στο δωμάτιό μου.

Απαντήσεις ήθελα. Απαντήσεις πήρα. Γιατί πονάει τόσο;




14 σχόλια:

  1. Χρόνια πολλα. Είσαι θεαρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χρονια πολλα και καλες γιορτες σε ολες.!! Να ρωτησω, τι ζωδια ειναι οι προταγωνιστες μας(ακαρδο τ κοριτσι μς);Μς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ε όχι και άκαρδη... Πληγωμένη και μάλιστα πολύ..
      Δίκιο έχει. Ο Κιραν πρέπει να κάνει το μεγάλο βήμα και να παλέψει. Η Μπριάνα έκανε ό,τι μπορούσε. Και με το παραπάνω νομίζω

      Διαγραφή
  3. Άκαρδη η μπριανα;;; γιατι;;
    Υγ. Για πειτε ζωδια... δεν το σκεφτηκα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ε οχι και ακαρδη.Μυστικά για την ξανθια και τον αρραβωνα, ψέματα για τη σχέση του με τον Γουεστμπρουκ δεν είναι και λίγο. Την Μπριανα θα την έλεγα Αιγοκερο και τον Κιραν Δίδυμο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Χρόνια πολλά!!!!! Ακαρδη? Δε συμφωνω. Ισα ισα που αυτη προσπαθησε πολυ περισσοτερο απο τον Κιραν για την σχεση τους, σε αντιθεση με αυτον που βασιζοταν σε ψεματα και το μονο που της ελεγε ηταν να τον εμπιστευτει και στο τελος την πληγωσε με τον χειροτερο τροπο. Οσο για τα ζωδια.... αυτη Κριος και αυτος Παρθενος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Εχετε δικαιο κοριτσια..λαθος επιθετο διαλεξα..οσο να ναι πληγωμενο πολυ το κοριτσι μας 2 φορες απο τν ιδιο αντρα! Πιστευω αυτη παρθενος..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Χρονια πολλα!!!Αυτη Καρκινος αυτος παρθενος λεω εγω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αυτή Υδροχόος και αυτός Δίδυμος στανταρακι. 😋 χρόνια πολλά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Υπέροχη όπως πάντα!
    Καλή Χρονιά με υγεία, ευτυχία και δημιουργικότητα (Όπως κι αν αυτή εκφράζεται!).. Χρόνια πολλά! Φανή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Καλή χρονιά με υγεία κ όλα τα άλλα έρχονται....❤
    Καλή έμπνευση σε όσους γραφουν ��
    Κιραν -> υδροχοος Μπριανα -> δίδυμος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Χρονια πολλα με υγεια!Εγω λεω να κανεις κατι να συμπαθησουμε λιγο περισσοτερο το αγορι μας σε αυτη την ιστορια!κριμα ειναι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Εγώ τον συμπαθώ και καταλαβαίνω ότι έχει τους λόγους του. Η οπτική του θα είχε πολύ ενδιαφέρον. Καλή χρονιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή