Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

κεφάλαιο 36-πανίνι με χαλούμι και παστράμι

Κεφάλαιο 36

Δεν ξέρω τι να σκεφτώ, αλλά εξίσου μπερδεμένος φαίνεται και ο Ράιαν. Δεν έχει απαντήσεις στα δεκάδες ερωτήματα που του κάνω με ταχύτητα πολυβόλου. Πότε έγινε; Ποιος το αποφάσισε; Γιατί; Πού είναι; Ανακοίνωσε κάτι;
Τίποτα. Σιγή ιχθύος από το καινούργιο αφεντικό. Σέρνω τα βήματά μου μέχρι το γραφείο και κάθομαι βαριά στην καρέκλα μου. Δεν ξέρω τι να κάνω. Είμαι πολύ αναστατωμένη και δεν μπορώ να διαχειριστώ τον όγκο των πληροφοριών. Κάτι μου διαφεύγει, ένα κομμάτι του παζλ το οποίο θα ρίξει φως στα νέα γεγονότα.
Λείπει η Κέντρα και δεν ξέρω τι είναι πιο επείγον να κάνω. Συνήθως εκείνη όριζε τις προτεραιότητες. Για την επόμενη ώρα δουλεύω με αμείωτη ενέργεια, χωρίς να ξέρω καλά καλά αν θα μείνω στη θέση μου. Μπαίνω στα μέιλ της Κέντρα και απαντώ στα γρήγορα στους συνεργάτες μας ότι η εταιρεία υφίσταται ανακατατάξεις και ότι όποιος χρειάζεται κάτι μπορεί να απευθύνεται σε μένα. Μετά μπαίνω στο δικό μου λογαριασμό και απαντάω και στα δικά μου μέιλ. Αυτή τη βδομάδα δεν έχουμε κάποια πιεστική προθεσμία και γενικά είναι μια ήρεμη περίοδος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν θέματα όπως ένα συνέδριο στο οποίο επρόκειτο να παρευρεθεί η Κέντρα την επόμενη βδομάδα καθώς και μια διαφημιστική καμπάνια που κάναμε στην τηλεόραση και δεν είχε την απήχηση που περιμέναμε.
Η Ντάνι μού στέλνει μήνυμα να πάμε για ποτό το βράδυ και της λέω ναι. Έχω πολλά να της πω. Θα της πω επιτέλους όλη την αλήθεια γιατί κοντεύω να τρελαθώ. Η ώρα είναι δύο και πρέπει να φάω κάτι γιατί το στομάχι μου είναι κόμπος. Λίγο πριν πάρω την τσάντα μου, απαντάω σε μια κλήση από άγνωστο νούμερο. Είναι για μια συνέντευξη στην οποία είχα πάει πριν από είκοσι μέρες. Μου λένε ότι πέρασα στο δεύτερο γύρο συνεντεύξεων μαζί με άλλους δύο υποψήφιους. Θέλουν να με δουν ξανά την Τετάρτη στις 10 το πρωί και την Παρασκευή κιόλας θα έχουν αποφασίσει. Αυτό με γεμίζει ελπίδες και άγχος ταυτόχρονα. Είναι το εισιτήριό μου να φύγω από εδώ μέσα.
Βγαίνω από το κτίριο και σφίγγω γύρω μου το παλτό μου. Κατευθύνομαι σε ένα μικρό μαγαζάκι με σάντουιτς με αλλαντικά και τυριά από όλο τον κόσμο. Κάθομαι και τρώω, χωρίς να κοιτάζω γύρω μου. Είμαι σκυμμένη πάνω από το κινητό μου και χαζεύω στο ίντερνετ προσπαθώντας να ηρεμήσω λίγο, όταν κάποιος τραβάει απότομα την μεταλλική καρέκλα απέναντί μου και κάθεται. Σηκώνω τα μάτια έκπληκτη, και τον βλέπω μπροστά μου, να κάθεται λες και τον προσκάλεσα.
«Τι θες εδώ;» ρωτάω απότομα και πριν απαντήσει, κάνει νόημα να του φέρουν ένα καφέ και ένα μπριος με σολομό.
«Δεν ήξερα ότι απαγορεύεται να τρώω εδώ» λέει καυστικά και με κοιτάει.
«Μπορείς να τρως όπου θες, αλλά όχι στο τραπέζι μου».
«Τα άλλα είναι πιασμένα».
«Γιατί δεν πας να κάτσεις με εκείνον τον κύριο;» του δείχνω άλλο ένα άτομο που κάθεται μόνο του σε ένα τραπεζάκι με δύο καρέκλες. Μορφάζει λες και τον χτύπησα.
«Εξυπνάδες» λέει απλά.
«Συγγνώμη» δαγκώνω το κάτω χείλος με ψεύτικη συστολή. «Είχα ξεχάσει σε ποιον μιλάω. Κύριε Κάβανο, συγγνώμη» λέω και σηκώνομαι απότομα. Κοιτάω το ρολόι μου. «Πρέπει να γυρίσω στο γραφείο μου. Έλειψα τρία λεπτά παραπάνω. Υπόσχομαι να καθίσω υπερωρία» λέω και κάνω να φύγω, αρπάζοντας το κινητό μου, αλλά αφήνοντας το φαγητό και τον καφέ μου πίσω.
Με προλαβαίνει και με αρπάζει από τον καρπό τόσο γρήγορα και τόσο αθόρυβα που κανείς δεν παίρνει χαμπάρι τίποτα.
«Κάθισε κάτω» με διατάζει και συμμορφώνομαι.
«Ως τι μου επιβάλεις να μείνω;» τον προκαλώ.
«Ως Κίραν» λέει και με αγριοκοιτάει.
«Τι θες;» ρωτάω όταν δε μιλάει για λίγο. Αναστενάζει λες και τον κουράζω.
«Έμαθες τα νέα φαντάζομαι. Ο Γουέστμπρουκ αποφάσισε ότι…».
«Δε θέλω να ξέρω» τον σταματώ απότομα με μια χειρονομία. «Ό,τι και να είναι, δε με νοιάζει. Δε σκοπεύω να μείνω πολύ στην εταιρεία. Είναι μια εταιρεία γεμάτη ψέματα και δολοπλοκίες».
«Είναι μέρος της δουλειάς μου να καθαρίσω μερικά πράγματα. Είναι ένα από τα καθήκοντά μου και σκοπεύω να…»
«Αδιαφορώ.  Ό,τι κι αν πεις, δε με νοιάζει. Δε θέλω να ξέρω πώς γίνεται να απαλλάξεις την εταιρεία από τις δολοπλοκίες και τα ψέματα όταν εσύ ο ίδιος λειτουργείς με σκοτεινό τρόπο». Αλλάζει χρώμα, αλλά δεν απαντάει και συνεχίζω ακάθεκτη. «Δεν είσαι στη θέση που είσαι λόγω προσόντων μόνο, αλλά και για άλλους λόγους. Προσωπικά με θίγει να μην ξέρω την αλήθεια γιατί κάποτε είχαμε σχέση, αλλά…».
«Κάποτε; Δε χωρίσαμε πριν από δέκα χρόνια» γελάει ειρωνικά. Όντως είναι ακόμα πρόσφατο, αλλά μοιάζει να έχουν περάσει αιώνες.
«Τα γεγονότα ήταν καταιγιστικά και ο χρόνος μετράει αλλιώς» του θυμίζω.
«Θέλω να αναλάβεις τη θέση της Κέντρα επίσημα» μου πετάει τη βόμβα.
«Δεν την θέλω».
«Είσαι πολύ πιο ικανή από όσο ήταν. Μην είσαι χαζή και τυφλώνεσαι από τον εγωισμό. Επίτηδες δεν την αντικατέστησα. Εσύ είσαι η καλύτερη για τη θέση».
«Δε θέλω προαγωγή ελεημοσύνης» διευκρινίζω. Βράζω από το θυμό μου.
«Θα ενημερώσω το τμήμα προσωπικού αλλά θα ήθελα να είμαι εγώ αυτός που θα σου το ανακοινώσει».
 «Κάνε ό,τι θες, μεγάλο αφεντικό, αλλά σταμάτα να με απασχολείς. Για όσο μείνω στην εταιρεία, θέλω να μην σε βλέπω καθόλου».
«Πού θα πας;» ρωτάει με ενδιαφέρον, αλλά δεν του λέω για τη συνέντευξη φυσικά. Τον έχω ικανό να μπλοκάρει την πρόσληψή μου εκεί.
«Δε σε αφορά».
«Ενδιαφέρομαι για σένα. Αυτό δεν μπορείς να μου το απαγορεύσεις» λέει και χαμογελάει. Σταυρώνει τα χέρια του στο στήθος και ξέρει ότι με ταράζει με όσα λέει.
«Αν συνεχίσεις να με ενοχλείς, θα παραιτηθώ και θα φύγω από την πόλη» χαμογελάω κι εγώ. Μιμούμαι τη στάση του.
«Και τι θα κάνεις;»
«Θα γυρίσω στους γονείς μου, θα ταξιδέψω, θα αλλάξω παραστάσεις».
«Το έχεις ήδη σκεφτεί;»
«Αν θες να μείνω στη θέση μου και να τακτοποιήσω το χάος που άφησε η Κέντρα πίσω της, μη με ενοχλείς. Αν με ενοχλήσεις ξανά, θα παραιτηθώ επιτόπου» απειλώ. Δεν είμαι σίγουρη ότι το εννοώ, αλλά θέλω πολύ να το εννοώ.
«Δεν το εννοείς αυτό» λέει με σιγουριά, αλλά το βλέπω ότι η πανοπλία του έχει ραγίσει.
«Απόλυτα» απαντάω κοφτά. «Για όσο μείνω στην εταιρεία, θέλω να σε βλέπω μόνο τυχαία» λέω και σηκώνομαι. Αυτή τη φορά όταν κάνω να φύγω, δε με σταματάει.
Δεν ξέρω αν νιώθω ανακούφιση ή απογοήτευση.



4 σχόλια:

  1. Συγγνώμη γιατι μπερδεύτηκα.. πριν δύο κεφάλαια του είπε ότι δεν θέλει να χωρίσουν γτ νιώθει πράγματα για αυτόν αλλά θέλει λίγο χρόνο. Πώς από αυτό καταλήξαμε στο ότι είναι χωρισμένοι κ δεν θέλει να τον ξαναδεί στα μάτια της;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω ότι υπονοήθηκε κάπως ότι το "θέλω να μεινω μόνη" σημαίνει και χωρισμό. Ισως δεν το εξηγησα καλά, αλλά δεν ξέρω πού να το διορθώσω τώρα...

      Διαγραφή
  2. Oκ κατάλαβα το σκεπτικό σου! Νομιζα ότι είχα χάσει κεφάλαιο!! δε πειράζει άστο έτσι ��

    ΑπάντησηΔιαγραφή