Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

κεφάλαιο 35- αναρρωτική με χαρτί γιατρού

Κεφάλαιο 35

Φυσικά και δεν επιστρέφω στη δουλειά. Δεν μπορώ να τον αντιμετωπίσω. Ζητάω μερικές μέρες άδεια και αξιοποιώ το χρόνο μου. Κυρίως κλαίω, αλλά ταυτόχρονα κάνω και μια άλλη, επείγουσα δουλειά. Κανονίζω με την Ντάνι και μεταφέρουμε τα έπιπλά μας σε μια μικρή αποθήκη την οποία νοικιάσαμε για ένα τρίμηνο και βλέπουμε. Η Ντάνι δε θέλει να πετάξει τα παλιά της έπιπλα, αλλά δεν μπορεί τώρα να ασχοληθεί με την πώλησή τους. Εγώ, πάλι, της είπα ότι θέλω να μείνω σε ένα πιο μικρό διαμέρισμα και δε χρειάζομαι τόσους καναπέδες, καρέκλες, τραπέζια και όλα όσα είχαμε αγοράσει μαζί. Στο τέλος της πέμπτης μέρας, κλείνουμε την πόρτα της αποθήκης και όλα μας τα υπάρχοντα μέσα, εκτός από το κρεβάτι μου και μια συρταριέρα. Ενημέρωσα τον ιδιοκτήτη ότι ξενοικιάζω και έχω αρχίσει ήδη να ψάχνω ένα μικρό διαμέρισμα σε μια περιοχή λίγο πιο μακριά από το κέντρο, ώστε να γλυτώσω χρήματα. Έχω επίσης στείλει βιογραφικό σε πολλές εταιρείες και έκλεισα ραντεβού την επόμενη βδομάδα για μια συνέντευξη. Η Ντάνι πρέπει να υποψιάζεται ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά δεν το έχει σχολιάσει, μάλλον από διακριτικότητα, και όχι από αδιαφορία. Περνάμε πολύ χρόνο μαζί. Νιώθω σχεδόν σαν να μην έφυγε.
Δεν με έχει ενοχλήσει αυτές τις μέρες, πέρα από ένα μήνυμα που μου έστειλε και με ρώτησε γιατί δεν πάω στη δουλειά. Του απάντησα ότι είμαι κρυωμένη και δεν συνεχίστηκε ο διάλογος. Τη Δευτέρα το πρωί όμως με βαριά καρδιά σπρώχνω την γυάλινη πόρτα του γραφείου μου. Περιμένω να βρω κάποιον εκεί, αλλά είμαι μόνη. Ο Κίραν δεν έχει έρθει ακόμα. Ούτε η Κέντρα. Ανοίγω τον υπολογιστή και διαβάζω τα μέιλ μου. Τίποτα ενδιαφέρον, αλλά πρέπει να απαντήσω σε όλα. Μου παίρνει περίπου μία ώρα. Κοιτάω το ρολόι μου και δείχνει 10.15. Μα πού είναι όλοι; Παραγγέλνω έναν καφέ και κέικ και περιμένω υπομονετικά κάποιον να έρθει. Ακόμα και η Λούσι δεν ήταν στη θέση της σήμερα. Θα με ενημέρωνε για το λόγο που η εταιρεία θυμίζει νεκροταφείο σήμερα. Όχι ότι είχα όρεξη για παρεούλα, αλλά αυτό είναι τρελό. Η ερημιά είναι τρομακτική.
Ανεβαίνω με τις σκάλες ως τον πάνω όροφο. Εκεί είναι το τμήμα προσωπικού. Θέλω να ρωτήσω μερικές διευκρινίσεις σχετικά με την άδειά μου. Βρίσκω τους πάντες στη θέση τους. Ο Ράιαν, ο υπεύθυνος, χαμογελάει μόλις με βλέπει και με καλημερίζει. Με ρωτάει αν ανέρρωσα και τον διαβεβαιώνω πως είμαι καλά. Αναρωτιέμαι αν ξέρει λέω ψέματα. Μάλλον όχι. Δεν συνηθίζω να «αρρωσταίνω».
«Τι συμβαίνει κάτω;» ρωτάω γελώντας νευρικά. Νιώθω ότι κάτι μου διαφεύγει. Σαν να βλέπω κάποιο όνειρο. Ο Ράιαν με κοιτάει παγωμένος για λίγο. Σχεδόν σοκαρισμένος.
«Δεν ξέρεις;» με ρωτάει.
«Τι να ξέρω;» αρχίζουν να με ζώνουν τα φίδια. Μήπως έπαθε κάτι ο Κίραν; Ένα παγωμένο χέρι σφίγγει την καρδιά μου. Δε θέλω να ανησυχώ αλλά το κάνω.
«Κάθισε» μου λέει και αφού το κάνω αρχίζει να μου εξηγεί. «Ο Γουέστμπρουκ απέλυσε την Κέντρα και τον Τζέρεμι. Αυτοί οι δύο συνεργάζονταν εδώ και τρεις μήνες κρυφά με τους ανταγωνιστές και πουλούσαν πληροφορίες» λέει αλλά δε σοκάρομαι. Μου είχε περάσει από το μυαλό, αλλά δεν μπορούσα να το στοιχειοθετήσω.
«Τι κέρδος είχαν από αυτό;» απόρησα μεγαλόφωνα.
«Οι ανταγωνιστές τούς είχαν τάξει την αντίστοιχη θέση εκεί αν ξεσκεπαζόταν το παιχνίδι τους από εμάς. Φαντάζομαι σύντομα θα πιάσουν δουλειά στον όμιλο Μπλέικ».
«Μα δεν έχουν περάσει ούτε δέκα μέρες».
«Έγινε άμεσα. Ο Γουέστμπρουκ μάλλον το ήξερε καιρό αλλά τους έδινε ευκαιρίες. Αλλά μόλις πούλησαν ολόκληρο το περιεχόμενο του καινούργιου περιοδικού στους απέναντι, κανόνισε να τους ξεφορτωθεί. Απλά την εκτιμούσε την Κέντρα και δεν περίμενε να τον ξεγελάσει έτσι. Υποθέτω ότι δεν είχε καλή κρίση στην επιλογή συνεργατών».
«Μα αξίζει να λερώσεις το όνομά σου, για λίγα χρήματα; Πώς θα βρουν άλλη δουλειά στο μέλλον; Θα μαθευτεί στην αγορά» λέω. Ο Ράιαν γελάει μαζί μου.
«Είσαι τόσο αφελής. Τους πλήρωσαν καλά. Μιλάμε για κατασκοπία. Τι πιστεύεις ότι θα πήραν; Μερικές χιλιάδες δολάρια;».
«Και πάλι…ποιος εμπιστεύεται έναν προδότη;» λέω και δαγκώνομαι. Εγώ. Εγώ το έκανα.
«Ο Μπλέικ είναι κάθαρμα. Θα τους πετάξει στο δρόμο μόλις του στήσουν τα περιοδικά έτσι όπως τα θέλει».
«Κρίμα που η Κέντρα είναι τελείως ανίκανη και δε θα βοηθήσει καθόλου» γελάω κι ας είμαι κακιά. Νιώθω ότι μπορώ να μιλήσω ξεκάθαρα πια. «Η Λούσι;» ρωτάω.
«Μεταφέρθηκε στο κτίριο Λάιτ  με μια απλή σύσταση» με ενημερώνει. Τι στο καλό έχει συμβεί; Εφτά εργάσιμες μέρες έλειψα!!
«Για ποιο πράγμα;»
«Δεν ξέρω πολλά. Ακούστηκε ότι μετέφερε όσα έβλεπε σε υπαλλήλους με τους οποίους είχε στενή σχέση».
«Και τι έβλεπε;» ρωτάω νευρικά. Λες να συνδέεται με το γεγονός ότι μου μετέφερε όσα ήξερε; Αυτό θα είναι. Αλλιώς θα με είχε ενημερώσει ότι την άλλαξαν κτίριο και την έστειλαν στον εκδοτικό μας οίκο. Λες να πιστεύει ότι την κάρφωσα; Διάολε, μπέρδεμα.
«Δεν είμαι σίγουρος. Είναι η πρώτη απόφαση που πήρε ο νέος διευθυντής του ομίλου, κι ας μην έχει αναλάβει ακόμα επίσημα τα καθήκοντά του» χαμογελάει ξερά. Ξέρει ότι με αιφνιδιάζει και το διασκεδάζει.
«Ράιαν, θα με τρελάνεις! Ποιος είναι ο νέος διευθυντής;» θυμώνω αλλά το διασκεδάζω κιόλας. Ωστικό κύμα σαρώνει την εταιρεία. Είναι τελικά καλό που είμαι σε διαδικασία εξόδου.
«Ο Κίραν Κάβανο» μου χαμογελάει. Και το παζλ συμπληρώνεται με ακόμα ένα τοξικό κομμάτι.


1 σχόλιο:

  1. Η αναρρωτική απ' τον γιατρό είναι για σένα; αν ναι, περαστικά!
    Όλο εκπλήξεις..! Ελπίζω μετά απ' αυτό να της εξηγήσει μερικά πράγματα και να είναι πάλι μαζί.. Κρίμα να είναι χώρια, αλλά η εμπιστοσύνη και η ειλικρίνεια είναι μεγάλο θέμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή