Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2017

κεφάλαιο 34-καναπές βαράγκης

Κεφάλαιο 34

Η Ντάνι αποφάσισε να συγκατοικήσει με τον Πίτερ και μου το ανακοίνωσε λίγα λεπτά πριν της πω ότι χώρισα για δεύτερη φορά. Δεν έχω το κουράγιο να της πω την αλήθεια, γιατί θα νιώσει ακόμα μεγαλύτερες ενοχές που με αφήνει μόνη. Ήδη μου έχει πει δέκα φορές «συγγνώμη» και έχει προσφερθεί να δίνει το μισό ενοίκιο μέχρι να βρω ένα μικρότερο διαμέρισμα να νοικιάσω. Η αλήθεια είναι ότι λυπάμαι που δε θα μένουμε πια μαζί. Είναι ένα τέλος εποχής, που σηματοδοτεί μια ευτυχισμένη ζωή για εκείνη και μια δυστυχισμένη για μένα. Αλλά δε γίνεται και να μη νιώθω απέραντη χαρά που βρήκε το δρόμο της και είναι σίγουρη ότι ο Πίτερ είναι ο άντρας της ζωής της και ότι αυτοί οι δύο πρέπει να είναι μαζί.
«Είμαι χαρούμενη για σένα» της λέω και την αγκαλιάζω δακρυσμένη. Μου λέει απνευστί όλα τα σχέδιά της για τη διακόσμηση του σπιτιού του Πίτερ και ότι πιστεύει ότι σύντομα θα της κάνει πρόταση γάμου και ένα σωρό άλλα πράγματα που κάθε γυναίκα ονειρεύεται. Έτσι ήμουν κι εγώ πριν από μερικές ώρες. Αλλά τώρα τα όνειρά μου είναι κομμάτια και μου ματώνουν την καρδιά.
«Εσύ πώς και ήρθες εδώ απόψε; Δε θα κοιμηθείς στον Κίραν;» με ρωτάει ενώ ψάχνει μανιασμένα στα ντουλάπια για να βρει βαλίτσες. Μα τι στο καλό; Απόψε θα μετακομίσει κιόλας; Γελάω με τον ενθουσιασμό της για να μην κλάψω με την ερώτηση που μου έκανε. «Θέλετε να βγούμε το Σαββατοκύριακο οι τέσσερις να σας κεράσουμε για το νέο μας βήμα;» ρωτάει, αλλά δεν περιμένει απάντηση. Θεωρεί δεδομένο το «ναι». Κάτι τέτοιο θα ήταν φυσιολογικό. Πού να ήξερε. Θα αφήσω μερικές μέρες να μετακομίσει και θα της το πω. Αν το μάθει πριν φύγει, θα καθυστερήσει τα σχέδιά της και δε θέλω να της το κάνω αυτό.
Ψυχικά είμαι ράκος, αλλά ο ενθουσιασμός της με παρασέρνει. Βρίσκω τον εαυτό μου να κοιτάει έπιπλα μαζί της στο ίντερνετ. Χαλαρώνω κάπως μέχρι που λαμβάνω ένα μήνυμα στο κινητό. Το κοιτάω στα γρήγορα. Ξέρω ότι είναι εκείνος. «Λυπάμαι που δεν μπορείς να με εμπιστευτείς» γράφει. Κάθομαι λιγάκι με την Ντάνι και αποσύρομαι στο δωμάτιό μου προφασιζόμενη μια ημικρανία.
Δάκρυα καυτά ρέουν στο πρόσωπό μου, αλλά δεν κλαίω με λυγμούς. Τον αγαπούσα και τον αγαπάω ακόμα και υποφέρω που δεν μπορώ να είμαι μαζί του αλλά ο εγωισμός μου δε με αφήνει να την πατήσω δεύτερη φορά και είμαι εγώ αυτή που πρέπει να φύγει. Δεν ξέρω ποιος είναι ο λόγος που μου κρατάει τόσα μυστικά, αν αυτά συνδέονται με τη δουλειά μόνο ή και με τη σχέση μας. Αν αυτά τα μυστικά οδήγησαν και στον πρώτο χωρισμό μας. Όλα είναι πιθανά. Αλλά προς το παρόν δε θα κουράσω το μυαλό μου με σενάρια. Πρέπει να πάρω το χρόνο μου και να δεχτώ ό,τι έγινε. Να πενθήσω και να καταφέρω να βγω δυνατότερη. Έπρεπε να δώσω μια δεύτερη ευκαιρία. Δε μετανιώνω για όσα έζησα και ένιωσα μαζί του. Μετανιώσω ίσως που άρχισα πάλι να ελπίζω ότι αυτή τη φορά θα ήταν για πάντα.
Φυσικά δεν απαντάω στο μήνυμά του. Δεν ξέρω τι να απαντήσω σε ένα μήνυμα που ουσιαστικά μου πετάει το μπαλάκι για το φταίξιμο. Δεν ξέρω αν κάποια άλλη γυναίκα θα δεχόταν το «εμπιστεύσου με εν λευκώ» μετά από όλα όσα έχουν συμβεί, αλλά εγώ δε θα το κάνω. Δεν του έχω κρύψει τίποτα μέχρι στιγμής και έτσι ήθελα να κάνει κι εκείνος.
Σκουπίζω τα δάκρυά μου και παίρνω μια βαθιά ανάσα. Θα τα καταφέρω. Θα πονέσω, θα υποφέρω, αλλά θα τα καταφέρω. Πρέπει να βγω ζωντανή από όλο αυτό.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου