Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

κεφάλαιο 39-η αλεπού 100 αλλά το αλεπουδάκι 101

Κεφάλαιο 39
Προσπαθώ να σκεφτώ τι επιλογές έχω ενώ είμαι κρυμμένη στο μπάνιο. Μπορώ να τον αφήσω να κοιμηθεί στον καναπέ και το πρωί να του πω να με «πετάξει» μέχρι τη γειτονιά όπου είναι η εταιρεία και να του ζητήσω να με αφήσει κάπου εκεί κοντά. Δεν πιστεύω να θέλει να με συνοδεύσει στον «γιατρό» μου. Ωστόσο, ακόμα και αν αυτό με βγάλει από τη δύσκολη θέση, δεν είναι ηθικά σωστό να το κάνω. Πώς είναι δυνατόν να τον βάλω να με πάει στη συνέντευξη για δουλειά σε άλλη εταιρεία και να τον αφήσω να ανησυχεί για την υγεία μου; Είμαι τελείως μπλεγμένη, αλλά μέσα μου ξέρω τι πρέπει να κάνω. Έχω αγχωθεί και μόνο στην ιδέα ότι μπορεί ήδη να ξέρει την αλήθεια και να παίζει μαζί μου. Ο Κίραν ωστόσο δε θα το έκανε ποτέ αυτό. Κοιτάω το είδωλό μου στο καθρέπτη. Χαμογελάω. Πόσο καλά ξέρεις στ’ αλήθεια τον Κίραν; αναρωτιέμαι. Νόμιζες καλά, αλλά στην πραγματικότητα καθόλου. Αποφασίζω να του μιλήσω το πρωί και να του ζητήσω να φύγει ο καθένας για τη δουλειά του. Θα του πω την πάσα αλήθεια. Μπορεί να θυμώσει, αλλά θα καταλάβει την ανάγκη μου να αλλάξω περιβάλλον και να μείνω μακριά του. Σίγουρα το πρωί θα είναι πιο καθαρό το μυαλό του.
«Είσαι καλά;» τον ακούω να ρωτάει και βγαίνω αμέσως. Τον κοιτάω απορημένη. «Είσαι μέσα είκοσι λεπτά και δεν έχω ακούσει ούτε κίνηση. Φοβήθηκα ότι λιποθύμησες» λέει ενώ είναι ξαπλωμένος φαρδύς πλατύς στον καναπέ μου. Έχει τακτοποιήσει τα ρούχα του σε μια καρέκλα και φοράει ένα φανελάκι. Από κάτω δε θέλω να σκέφτομαι.
«Η κατάσταση είναι σουρεάλ» λέω και ανασηκώνω τα φρύδια έκπληκτη με το θέαμα. Εκείνος χαμογελάει αχνά, αλλά χαμογελάει. Το ξέρει ότι είναι τρελό όλο αυτό και το διασκεδάζει. Η αμηχανία μου έχει χτυπήσει κόκκινο.
«Πήγαινε για ύπνο. Δε θα ξυπνάς αύριο» με μαλώνει. Μένω ακίνητη στη θέση μου. Βιδωμένη στο πάτωμα. Σταυρώνω τα χέρια μου στο στήθος και τον κοιτάω.
«Εδώ θα κοιμηθείς δηλαδή;» επιμένω.
«Μπορώ να έρθω και μέσα» χαμογελάει ξανά.
«Εννοώ σπίτι μου» διευκρινίζω αλλά ξέρει καλά τι εννοούσα. Προσπαθεί να με αποσυντονίσει και το κάνει πολύ καλά. Μου λείπει το βράδυ από το κρεβάτι και τώρα είναι τόσο κοντά…. Είναι πολύ εύκολο το μυαλό μου να ξεστρατίσει.
«Έτσι λέω» απαντάει άνετα. «Ήρθα μέχρι εδώ και πέρασε η ώρα. Είναι κρίμα να γυρνάω σπίτι μου ενώ ο καναπές σου είναι τόσο άνετος» λέει, και ο σαρκαστικός τόνος του δε με αφήνει ανεπηρέαστη.
«Κάνε ό,τι θες» ξεφυσάω. «Άλλωστε τώρα που ξέρω ότι είσαι τρελός, δεν πρόκειται να σου ανοίξω ξανά την πόρτα. Τελευταίο βράδυ που κάνεις κατάληψη στο χώρο μου».
Επιστρέφω στο δωμάτιό μου, αρπάζω ένα μαξιλάρι από το κρεβάτι μου και αφού επιστρέφω  στο σαλόνι, του το πετάω. Δείχνει να το χρειάζεται. Το πιάνει στον αέρα και το βάζει κάτω από το κεφάλι του. Τώρα δείχνει πιο άνετα. Για κάποιο λόγο νιώθω τώρα κι εγώ πιο άνετα.
«Πέσε για ύπνο» μου λέει πάλι. Λίγο πιο σοβαρός τώρα. Νυστάζω πολύ, αλλά τα πόδια μου δε λένε να ξεκολλήσουν από το πάτωμα. Επιμηκύνω το χρόνο που είμαι μαζί του. Ο Κίραν είναι μοναδικό θέαμα όταν είναι χαλαρός. Στη δουλειά είναι πάντα σε εγρήγορση. Σου δίνει την εντύπωση ότι σώμα και μυαλό δουλεύουν σε πλήρη αρμονία και στο 100%. Όταν χαλαρώνει και ξεκουράζεται, μου θυμίζει πόσο νέος είναι, πόσο ήρεμος μπορεί να είναι όταν δεν τον απασχολεί κάτι.
«Κίραν…» πάω να πω κάτι αλλά δεν ξέρω τι είναι αυτό. Νιώθω κάτι παράξενο να αναδεύεται μέσα μου. Είμαι τόσο μπερδεμένη με την παρουσία του. Θέλω να φύγει. Θέλω να μείνει. Θέλω να έρθει μέσα. Θέλω να μείνω μόνη.
«Μην πιέζεσαι άλλο» λέει γλυκά, αλλά δε με κοιτάει. Μου αρέσει που ξέρει πώς νιώθω. Κι ας μη μιλάω. Έχει κλείσει τα μάτια του και δείχνει να έχει χαλαρώσει. Πώς μπορεί να είναι τόσο ήρεμος όταν εγώ καταρρέω;
«Είσαι εδώ μέσα και…»

«Δε θα ξυπνάς αύριο! Θες να πας στη συνέντευξη με μαύρους κύκλους;» λέει ξαφνικά και παγώνω.

Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017

κεφάλαιο 38-Συγγνώμη που χάθηκα ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΕΡΕΣ!

Κεφάλαιο 38

Η Ντάνι και ο Πίτερ με γυρίζουν σπίτι γιατί είμαι λίγο ζαλισμένη από το ποτό. Δεν ήταν καλή ιδέα να πιω τρία ποτά ενώ ξέρω ότι αμέσως με επηρεάζει το αλκοόλ, αλλά περνούσαμε καλά και ο Στίβεν όλο και με έβαζε να δοκιμάσω τα καινούργια του κοκτέιλ, οπότε το ένα οδήγησε στο άλλο και τώρα βρίσκομαι στο σαλόνι με το κεφάλι ανάμεσα στα πόδια, προσπαθώντας να ηρεμήσω. Είμαι μεν ζαλισμένη, αλλά έχω ακόμα λίγο μυαλό στο κεφάλι μου και ξέρω καλά ότι αύριο θα έχω πονοκέφαλο και θα το μετανιώσω πικρά όταν θα προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη στη συνέντευξη.
Ξεβάφομαι σέρνοντας τα πόδια μου και ρυθμίζω το ξυπνητήρι μου. Πρέπει να είμαι στην άλλη άκρη της πόλης στις 09.00, άρα 08.15 πρέπει να είμαι στο μετρό. Μου μένουν καθαρές 6 ώρες ύπνου, αλλά δεν νυστάζω περιέργως πώς. Το μυαλό μου τριβελίζουν οι ίδιες σκέψεις και τα ίδια ερωτηματικά. Ποιος είναι στην πραγματικότητα ο Κίραν και τι σχέση έχει με την εταιρεία; Πού να είναι τώρα και ποια είναι η ξανθιά; Συνδέονται όλα αυτά ή απλά είμαι τρελή;
Ξαπλώνω στο κρεβάτι και σβήνω το φως. Πέρασα ωραία σήμερα, αλλά το βάρος στο στήθος δε με αφήνει να ανασάνω ξέγνοιαστα. Θέλω να σταματήσω να σκέφτομαι τα όσα έγιναν, αλλά δεν μπορώ. Η Ντάνι κάνει ό,τι μπορεί και εγώ προσπαθώ να είμαι απασχολημένη με άλλα πράγματα αλλά δεν καταφέρνω να μην τον σκέφτομαι.  
Έχω σχεδόν αποκοιμηθεί, πάλι κλαμένη, όταν ακούω έναν ήχο από το σαλόνι. Αφουγκράζομαι και ακούω κάποιον να χτυπάει απαλά την πόρτα. Τρομάζω και αρπάζω το κινητό στο χέρι. Καλώ το νούμερο της αστυνομίας αλλά δεν πατάω κλήση. Πλησιάζω προς την πόρτα για να κοιτάξω από το ματάκι και από μέσα μου ευχαριστώ τον Κίραν που έχει βάλει τόσα συστήματα ασφαλείας. Η παλιά μας πόρτα άνοιγε με μια γερή κλωτσιά.
Το σοκ μού κόβει την ανάσα γιατί πίσω από την πόρτα βρίσκεται αυτός που την πλήρωσε. Ο Κίραν κοιτάει κάτω, αλλά είναι σίγουρα αυτός. Ανοίγω την πόρτα και το φως σχεδόν ταυτόχρονα. Μπαίνει μέσα αστραπιαία και κάθεται στον καναπέ χωρίς να μιλάει. Εγώ στέκομαι μπροστά του και όρθια, ανίκανη να αντιδράσω. Αναρωτιέμαι αν ονειρεύομαι.
«Είσαι καλά;» μπλέκει και ξεμπλέκει τα δάχτυλά του. «Έμαθα ότι έχεις ραντεβού με τον γιατρό σου αύριο. Είναι κάτι που πρέπει να ξέρω; Εσύ δεν παίρνεις ποτέ άδεια» με βομβαρδίζει με ερωτήσεις.
«Ήρθες σπίτι μου ξημερώματα να με ρωτήσεις για την υγεία μου;» τον ρωτάω σοκαρισμένη. «Εσύ δεν είσαι καλά, όχι εγώ» του τονίζω.
«Τι έχεις; Σε τι γιατρό θα πας;» με ρωτάει και βλέπω ότι είναι ειλικρινά αγχωμένος.
«Έχω καιρό να κάνω ΠΑΠ και ο γιατρός μου έχει μόνο πρωινά ραντεβού» λέω. Στην πραγματικότητα κάνω την εξέταση αυτή κάθε χρόνο τον Μάρτιο, αλλά δε χρειάζεται να το ξέρει αυτό.
«Είσαι…σίγουρη ότι δεν είναι κάτι άλλο;» με κοιτάει και βλέπω στο βλέμμα του την αγωνία. Δεν ξέρω πώς να το ερμηνεύσω όλο αυτό και αν πρέπει να χαρώ. Μάλλον όχι.
«Σαν τι;» απορώ.
«Μήπως…να…σκέφτηκα ότι μπορεί να είσαι έγκυος» μου λέει και η σιωπή που ακολουθεί τη δήλωσή του είναι τόσο απόκοσμη που ανατριχιάζω. Βγάζει το μπουφάν του και σηκώνεται για να μου το φορέσει αλλά τραβιέμαι. Ανατριχιάζω ακόμα περισσότερο. Αφήνει το μπουφάν στον καναπέ και κάθεται πάλι.
«Φαίνεσαι κουρασμένη και σκέφτηκα ότι ίσως…» ψελλίζει. Θέλω να γελάσω με την ιδέα του. Δεν ωφελεί να του πω ότι είμαι κουρασμένη επειδή κοιμάμαι ελάχιστα επειδή τον σκέφτομαι συνεχώς και υποφέρω.
«Δεν είμαι έγκυος, αλλά οι αλλαγές στην εταιρεία με έχουν καταβάλει. Μπορείς να φύγεις τώρα;» τεντώνω το χέρι μου δείχνοντας προς την πόρτα, αλλά δεν κουνιέται. Τι να κάνω; Να καθίσω ή να συνεχίσω να στέκομαι; Πόσο θα μείνει;
«Δε θέλω να ταλαιπωρηθείς αύριο. Θα σε πάω εγώ στο γιατρό και μετά πάμε μαζί στην εταιρεία» λέει. Τον κοιτάω αποσβολωμένη. Τα μάτια μου πρέπει να χάσκουν ορθάνοιχτα. Και το στόμα μου επίσης.
«Εγώ λέω να φύγεις» λέω κοφτά, προσπαθώντας να μην ουρλιάξω με το μπέρδεμα που έχει δημιουργηθεί. «Δεν είναι δουλειά σου να με πας πουθενά. Έχουμε χωρίσει» τονίζω την τελευταία λέξη, πιο πολύ για να το χωνέψω εγώ.
«Θα κοιμηθώ στον καναπέ» τολμάει να πει. Και χαμογελάει. Πού βρίσκει την όρεξη απορώ. Εγώ σκέφτομαι ότι ζω σε κάποιο παράλληλο σύμπαν. Δε γίνεται να συμβαίνουν αυτά στην πραγματικότητα.
«Θα καλέσω την αστυνομία» του δείχνω την οθόνη του κινητού μου. «Δεν θέλω να είσαι εδώ μέσα».
«Γιατί αντιδράς έτσι; Καταρχήν είμαστε σε διάσταση. Δεν έχουμε χωρίσει. Και δεύτερον, μπορούμε να έχουμε μια πολιτισμένη σχέση» λέει και χαμογελάει. Σηκώνεται και με προσπερνά. Πηγαίνει στην κουζίνα και βάζει λίγο νερό. Σαν το σπίτι του. Όσο πίνει το νερό του έχω την ευκαιρία να τον κοιτάξω. Έχω μερικές μέρες να τον δω και ομολογώ μου έχει λείψει. Φοράει ένα τζιν και μωβ σκούρο πουλόβερ. Δεν το έχω ξαναδεί. Φυσικά του πάει πάρα πολύ. Είναι πάντα πολύ εντυπωσιακός. Αυτό φταίει που η καρδιά μου χτυπάει. Σωστά;
«Κίραν, θέλω να κοιμηθώ» λέω ενοχλημένη.
«Κοιμήσου» επιμένει. Μου περνάει από το μυαλό ότι ίσως ξέρει για την συνέντευξη και θέλει να με ταλαιπωρήσει. Πώς είναι δυνατόν όμως;
«Κίραν, έχουμε χωρίσει τόσο καιρό. Γιατί ήρθες απόψε;» ρωτάω μετά από μερικά δευτερόλεπτα. Δεν απαντάει αμέσως.
«Έχω έρθει και άλλα βράδια, αλλά λείπεις» με αιφνιδιάζει. Κάποια βράδια είχα κοιμηθεί στη Ντάνι. Ισχύει.
«Γύρισε στο σπίτι σου. Δε θα δεχτώ να με πας  πουθενά αύριο. Ακόμα και ζευγάρι να ήμασταν δε θα το δεχόμουν μάλλον».
«Θέλω να περάσουμε λίγο χρόνο μαζί» επιμένει σαν κακομαθημένο παιδί και η επιμονή του κάνει την καρδιά μου να φτερουγίζει στο στήθος μου. Ακόμα και μετά από όσα έχουν γίνει, η ηλίθια καρδιά μου τρελαίνεται όταν τον βλέπει.
«Ωραία ώρα βρήκες!» γελάω για να μην κλάψω.
«Στη δουλειά με αποφεύγεις» μου θυμίζει. «Έχω ζητήσει δύο φορές να έρθεις να με ενημερώσεις για την πορεία των πραγμάτων στη μετά-Κέντρα εποχή κι εσύ με αγνοείς. Και έμαθα ότι ακόμα να υπογράψεις τη νέα σύμβαση. Γιατί με αποφεύγεις;».
«Είναι πιο εύκολο για να συνηθίσω τον χωρισμό μας».
Με κοιτάει για λίγο αλλά δεν αντιδράει. Για λίγη ώρα δε μιλάμε. Κάθομαι παραιτημένη στον καναπέ και αυτός στην άλλη άκρη. Δε με πλησιάζει και αυτό με γεμίζει αντιφατικά συναισθήματα. Θα φύγει; Θα μείνει; Τι θέλω  πραγματικά;
«Μπορείς να μου φέρεις μια κουβέρτα;» με ρωτάει τελικά. Βογκάω δραματικά.
«Νόμιζα ότι θα σου περνούσε!» λέω έξαλλη.
«Δε μου περνάει όμως» μου λέει εκείνος και κάτι στο επίμονο, διεισδυτικό του βλέμμα με κάνει να νιώθει ότι δε μιλάει για την αποψινή του απόφαση να έρθει εδώ.



Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Κεφάλαιο 37-Best HR ever

Κεφάλαιο 37

Η Κέντρα έστειλε και πήραν τα πράγματά της, βάζοντας τελεία στη συνεργασία της με τον όμιλο και τυπικά. Ο άνθρωπος που ήρθε προσπάθησε να πάρει και έγγραφα αλλά πήρα την πρωτοβουλία και δεν τον άφησα. Ο Ράιαν ενέκρινε την απόφασή μου. Εγώ συνεχίζω να κάνω δέκα δουλειές ταυτόχρονα και αγνοώ εδώ και τρεις μέρες τον Ράιαν ο οποίος με ενημέρωσε από το τηλέφωνο ότι θέλει να με συναντήσει για την «αναπροσαρμογή του μισθού μου τώρα που οι αρμοδιότητές μου έχει διευρυνθεί». Δε θέλω ούτε προαγωγές, ούτε αυξήσεις, ούτε τίποτα. Όχι όσο εμπλέκεται ο Κίραν σε όλο αυτό.
Ο Κίραν. Έχω να τον δω από τη συνάντηση στο καφέ και νιώθω ταυτόχρονα ηρεμία και άγχος. Ηρεμία που κάνω τη δουλειά μου και δε με ενοχλεί κανείς, αλλά άγχος, γιατί ξέρω ότι θα μου αφήσει λίγο χρόνο και να με ενοχλήσει πάλι. Ευτυχώς που αύριο έχω συνέντευξη και έχω κάτι να ελπίζω. Ενημέρωσα ότι θα έρθω στις 11.00 στη δουλειά γιατί έχω ραντεβού με τον γιατρό μου. Ο Ράιαν πείστηκε εύκολα ευτυχώς.
«Απόψε θα βγεις μαζί μας και δε δέχομαι αντίρρηση» τσιρίζει στο τηλέφωνο η Ντάνι. Μετανιώνω που το σήκωσα. Στη δουλειά συνήθως δεν απαντάω προσωπικές κλήσεις, αλλά όταν είναι η Ντάνι κάνω μια εξαίρεση, παρόλο που πνίγομαι στη δουλειά. Ο ενθουσιασμός της μου προκαλεί πονοκέφαλο. Την λατρεύω, αλλά στη φάση αυτή δεν ξέρω πώς να διαχειριστώ το χάσμα που χωρίζει τις ζωές μας. Εκείνη ζει τον απόλυτο έρωτα και σχεδιάζουν με τον Πίτερ σιγά σιγά να παντρευτούν και εγώ κάθε βράδυ κοιμάμαι πνιγμένη στα δάκρυα.
«Έχω πρωινό ξύπνημα αύριο και θέλω να είμαι φρέσκια στη συνέντευξη» λέω ψιθυριστά. Δεν πτοείται.
«Και αν μείνεις μέσα θα ξεκουραστείς ή θα αγχωθείς περισσότερο; Θα βγεις μαζί μας να συζητήσουμε τι μπορεί να σε ρωτήσουν και θα χαλαρώσουμε! Στις 20.00 στο μπαρ» λέει και το κλείνει πριν αντιδράσω. Έχω καιρό να πάω στο μπαρ και μου λείπουν τα παιδιά. Ο Στίβεν μού έστειλε μάλιστα χθες μήνυμα ότι έχω χαθεί.  
Απαντάω σε μερικά μέιλ της Κέντρα και στέλνω απάντηση σε ένα πρακτορείο μοντέλων το οποίο θέλει να συνεργαστεί μαζί μας. Τους ζητάω χρόνο να διαχειριστούμε το αίτημα και ότι θα επικοινωνήσουμε εμείς μαζί τους. Το καταγράφω ώστε αν χρειαστεί να αναλάβει κάποιος τη θέση να γνωρίζει τις εκκρεμότητες.
Κατά το μεσημέρι βλέπω τον Ράιαν να περνάει τις πόρτες του γραφείου.
«Γραφείο-φάντασμα» σχολιάζει κοιτώντας τριγύρω την απόλυτη ηρεμία, την ανατριχιαστική μοναξιά. Η αλήθεια είναι ότι η κατάσταση είναι αφόρητη. Το κλίμα είναι βαρύ σε όλη την εταιρεία και μέσα στο κάποτε ζωηρό γραφείο μας, επικρατεί τώρα μια αύρα εγκατάλειψης.  Άραγε ο Κίραν θα καταφέρει να γυρίσει το τιμόνι και η εταιρεία να μην πέσει στα βράχια;
«Ράιαν, σε τι οφείλω την τιμή;» τον πειράζω ενώ κοιτάζω τα ατελείωτα έγγραφα πάνω στο γραφείο μου. Φυλλάδια, προσκλητήρια, κάρτες, ενημερωτικά. Κάποια πρέπει να πεταχτούν και κάποια να αρχειοθετηθούν.
«Ξέρεις! Έφερα μερικά έγγραφα να υπογράψεις» μου πετάει άλλον έναν πάκο μπροστά μου. Το βλέμμα μου τραβάει ένα ποσό στη μέση περίπου του νέου συμβολαίου μου. Είναι ο μισθός μου συν μια αύξηση της τάξεως του 40%. Είναι παράλογο και φυσικά δε σκοπεύω να δεχτώ τον οίκτο του Κίραν μέσω του Ράιαν, αλλά δεν μπορώ να απορρίψω μια τέτοια προσφορά χωρίς να φανεί ότι είμαι φευγάτη από την εταιρεία. Ακόμα δε θέλω να ανοίξω τα χαρτιά μου.
«Ράιαν, δεν είμαι σίγουρη ότι είμαι σε θέση να αναλάβω τόσα καθήκοντα. Άσε με μερικές βδομάδες να συνηθίσω και μετά υπογράφω ό,τι θες» λέω. «Πρέπει πρώτα να αποδείξω την αξία μου. Η αύξηση αυτή είναι πολύ κολακευτική, αλλά θέλω να την αξίζω» συμπληρώνω και με θαυμάζω για τον τρόπο μου. Ο Ράιαν δεν πείθεται όμως. Με κοιτάει λες και είμαι εξωγήινη.
«Πάρε τα λεφτά και άσε τα ωραία λόγια» λέει μεταξύ σοβαρού και αστείου. «Κάνεις καλύτερη δουλειά από ό,τι έκανε ποτέ η Κέντρα και η Κέντρα έπαιρνε τα διπλάσια από αυτά. Και χάρη μας κάνεις» επιμένει. Νιώθει λες και περιμένει να υπογράψω και να πάρει τα χαρτιά. Δε θα το κάνω όμως. Είναι σίγουρα δουλειά του Κίραν όλο αυτό. Να με «καλύψει» οικονομικά.
«Ράιαν, έχω πολλή δουλειά και θέλω να διαβάσω τους όρους με προσοχή. Θέλω λίγο χρόνο» λέω δυναμικά. Γνέφει θετικά.
«Το νέο αφεντικό δείχνει να σου έχει πολλή εμπιστοσύνη» λέει, χωρίς κάποιο υπονοούμενο. Ο Ράιαν με εκτιμάει και ξέρω ότι δεν το θεωρεί ύποπτο. Εγώ το θεωρώ όμως. Ο Κίραν δε θα έπρεπε να προσπαθεί να μου δώσει αύξηση και προαγωγή αλλά θα έπρεπε να είναι ξεκάθαρος μαζί μου από την αρχή.
«Δουλέψαμε λίγο καιρό μαζί και ίσως εκτίμησε τον επαγγελματισμό μου» γελάω, αυτοσαρκαζόμενη. Γελάει μαζί μου.
«Είναι μερικά πράγματα που μου διαφεύγουν» λέει τελικά. Χαμογελάει, αλλά δείχνει προβληματισμένος. «Σχετικά με εσένα, τον Κίραν, την απομάκρυνση της Κέντρα, τις αλλαγές στη διοίκηση, τον Γουέστμπρουκ και ένα σωρό άλλα. Αναρωτιέμαι αν όλα αυτά είναι αλληλένδετα» λέει αλλά δεν απαντάω στη σιωπηρή ερώτηση.
«Ράιαν, ας κάνουμε τη δουλειά μας όσο πιο καλά μπορούμε και ας αφήσουμε τα υπόλοιπα» τον προτρέπω. Γνέφει ξανά και μου χαμογελάει σαν να μου λέει ότι ξέρει ότι τον αποφεύγω.
«Διάβασέ τα» δείχνει τα χαρτιά στο γραφείο μου και με αφήνει μόνη να τελειώσω τις υποχρεώσεις μου και να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου.


Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

κεφάλαιο 36-πανίνι με χαλούμι και παστράμι

Κεφάλαιο 36

Δεν ξέρω τι να σκεφτώ, αλλά εξίσου μπερδεμένος φαίνεται και ο Ράιαν. Δεν έχει απαντήσεις στα δεκάδες ερωτήματα που του κάνω με ταχύτητα πολυβόλου. Πότε έγινε; Ποιος το αποφάσισε; Γιατί; Πού είναι; Ανακοίνωσε κάτι;
Τίποτα. Σιγή ιχθύος από το καινούργιο αφεντικό. Σέρνω τα βήματά μου μέχρι το γραφείο και κάθομαι βαριά στην καρέκλα μου. Δεν ξέρω τι να κάνω. Είμαι πολύ αναστατωμένη και δεν μπορώ να διαχειριστώ τον όγκο των πληροφοριών. Κάτι μου διαφεύγει, ένα κομμάτι του παζλ το οποίο θα ρίξει φως στα νέα γεγονότα.
Λείπει η Κέντρα και δεν ξέρω τι είναι πιο επείγον να κάνω. Συνήθως εκείνη όριζε τις προτεραιότητες. Για την επόμενη ώρα δουλεύω με αμείωτη ενέργεια, χωρίς να ξέρω καλά καλά αν θα μείνω στη θέση μου. Μπαίνω στα μέιλ της Κέντρα και απαντώ στα γρήγορα στους συνεργάτες μας ότι η εταιρεία υφίσταται ανακατατάξεις και ότι όποιος χρειάζεται κάτι μπορεί να απευθύνεται σε μένα. Μετά μπαίνω στο δικό μου λογαριασμό και απαντάω και στα δικά μου μέιλ. Αυτή τη βδομάδα δεν έχουμε κάποια πιεστική προθεσμία και γενικά είναι μια ήρεμη περίοδος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν θέματα όπως ένα συνέδριο στο οποίο επρόκειτο να παρευρεθεί η Κέντρα την επόμενη βδομάδα καθώς και μια διαφημιστική καμπάνια που κάναμε στην τηλεόραση και δεν είχε την απήχηση που περιμέναμε.
Η Ντάνι μού στέλνει μήνυμα να πάμε για ποτό το βράδυ και της λέω ναι. Έχω πολλά να της πω. Θα της πω επιτέλους όλη την αλήθεια γιατί κοντεύω να τρελαθώ. Η ώρα είναι δύο και πρέπει να φάω κάτι γιατί το στομάχι μου είναι κόμπος. Λίγο πριν πάρω την τσάντα μου, απαντάω σε μια κλήση από άγνωστο νούμερο. Είναι για μια συνέντευξη στην οποία είχα πάει πριν από είκοσι μέρες. Μου λένε ότι πέρασα στο δεύτερο γύρο συνεντεύξεων μαζί με άλλους δύο υποψήφιους. Θέλουν να με δουν ξανά την Τετάρτη στις 10 το πρωί και την Παρασκευή κιόλας θα έχουν αποφασίσει. Αυτό με γεμίζει ελπίδες και άγχος ταυτόχρονα. Είναι το εισιτήριό μου να φύγω από εδώ μέσα.
Βγαίνω από το κτίριο και σφίγγω γύρω μου το παλτό μου. Κατευθύνομαι σε ένα μικρό μαγαζάκι με σάντουιτς με αλλαντικά και τυριά από όλο τον κόσμο. Κάθομαι και τρώω, χωρίς να κοιτάζω γύρω μου. Είμαι σκυμμένη πάνω από το κινητό μου και χαζεύω στο ίντερνετ προσπαθώντας να ηρεμήσω λίγο, όταν κάποιος τραβάει απότομα την μεταλλική καρέκλα απέναντί μου και κάθεται. Σηκώνω τα μάτια έκπληκτη, και τον βλέπω μπροστά μου, να κάθεται λες και τον προσκάλεσα.
«Τι θες εδώ;» ρωτάω απότομα και πριν απαντήσει, κάνει νόημα να του φέρουν ένα καφέ και ένα μπριος με σολομό.
«Δεν ήξερα ότι απαγορεύεται να τρώω εδώ» λέει καυστικά και με κοιτάει.
«Μπορείς να τρως όπου θες, αλλά όχι στο τραπέζι μου».
«Τα άλλα είναι πιασμένα».
«Γιατί δεν πας να κάτσεις με εκείνον τον κύριο;» του δείχνω άλλο ένα άτομο που κάθεται μόνο του σε ένα τραπεζάκι με δύο καρέκλες. Μορφάζει λες και τον χτύπησα.
«Εξυπνάδες» λέει απλά.
«Συγγνώμη» δαγκώνω το κάτω χείλος με ψεύτικη συστολή. «Είχα ξεχάσει σε ποιον μιλάω. Κύριε Κάβανο, συγγνώμη» λέω και σηκώνομαι απότομα. Κοιτάω το ρολόι μου. «Πρέπει να γυρίσω στο γραφείο μου. Έλειψα τρία λεπτά παραπάνω. Υπόσχομαι να καθίσω υπερωρία» λέω και κάνω να φύγω, αρπάζοντας το κινητό μου, αλλά αφήνοντας το φαγητό και τον καφέ μου πίσω.
Με προλαβαίνει και με αρπάζει από τον καρπό τόσο γρήγορα και τόσο αθόρυβα που κανείς δεν παίρνει χαμπάρι τίποτα.
«Κάθισε κάτω» με διατάζει και συμμορφώνομαι.
«Ως τι μου επιβάλεις να μείνω;» τον προκαλώ.
«Ως Κίραν» λέει και με αγριοκοιτάει.
«Τι θες;» ρωτάω όταν δε μιλάει για λίγο. Αναστενάζει λες και τον κουράζω.
«Έμαθες τα νέα φαντάζομαι. Ο Γουέστμπρουκ αποφάσισε ότι…».
«Δε θέλω να ξέρω» τον σταματώ απότομα με μια χειρονομία. «Ό,τι και να είναι, δε με νοιάζει. Δε σκοπεύω να μείνω πολύ στην εταιρεία. Είναι μια εταιρεία γεμάτη ψέματα και δολοπλοκίες».
«Είναι μέρος της δουλειάς μου να καθαρίσω μερικά πράγματα. Είναι ένα από τα καθήκοντά μου και σκοπεύω να…»
«Αδιαφορώ.  Ό,τι κι αν πεις, δε με νοιάζει. Δε θέλω να ξέρω πώς γίνεται να απαλλάξεις την εταιρεία από τις δολοπλοκίες και τα ψέματα όταν εσύ ο ίδιος λειτουργείς με σκοτεινό τρόπο». Αλλάζει χρώμα, αλλά δεν απαντάει και συνεχίζω ακάθεκτη. «Δεν είσαι στη θέση που είσαι λόγω προσόντων μόνο, αλλά και για άλλους λόγους. Προσωπικά με θίγει να μην ξέρω την αλήθεια γιατί κάποτε είχαμε σχέση, αλλά…».
«Κάποτε; Δε χωρίσαμε πριν από δέκα χρόνια» γελάει ειρωνικά. Όντως είναι ακόμα πρόσφατο, αλλά μοιάζει να έχουν περάσει αιώνες.
«Τα γεγονότα ήταν καταιγιστικά και ο χρόνος μετράει αλλιώς» του θυμίζω.
«Θέλω να αναλάβεις τη θέση της Κέντρα επίσημα» μου πετάει τη βόμβα.
«Δεν την θέλω».
«Είσαι πολύ πιο ικανή από όσο ήταν. Μην είσαι χαζή και τυφλώνεσαι από τον εγωισμό. Επίτηδες δεν την αντικατέστησα. Εσύ είσαι η καλύτερη για τη θέση».
«Δε θέλω προαγωγή ελεημοσύνης» διευκρινίζω. Βράζω από το θυμό μου.
«Θα ενημερώσω το τμήμα προσωπικού αλλά θα ήθελα να είμαι εγώ αυτός που θα σου το ανακοινώσει».
 «Κάνε ό,τι θες, μεγάλο αφεντικό, αλλά σταμάτα να με απασχολείς. Για όσο μείνω στην εταιρεία, θέλω να μην σε βλέπω καθόλου».
«Πού θα πας;» ρωτάει με ενδιαφέρον, αλλά δεν του λέω για τη συνέντευξη φυσικά. Τον έχω ικανό να μπλοκάρει την πρόσληψή μου εκεί.
«Δε σε αφορά».
«Ενδιαφέρομαι για σένα. Αυτό δεν μπορείς να μου το απαγορεύσεις» λέει και χαμογελάει. Σταυρώνει τα χέρια του στο στήθος και ξέρει ότι με ταράζει με όσα λέει.
«Αν συνεχίσεις να με ενοχλείς, θα παραιτηθώ και θα φύγω από την πόλη» χαμογελάω κι εγώ. Μιμούμαι τη στάση του.
«Και τι θα κάνεις;»
«Θα γυρίσω στους γονείς μου, θα ταξιδέψω, θα αλλάξω παραστάσεις».
«Το έχεις ήδη σκεφτεί;»
«Αν θες να μείνω στη θέση μου και να τακτοποιήσω το χάος που άφησε η Κέντρα πίσω της, μη με ενοχλείς. Αν με ενοχλήσεις ξανά, θα παραιτηθώ επιτόπου» απειλώ. Δεν είμαι σίγουρη ότι το εννοώ, αλλά θέλω πολύ να το εννοώ.
«Δεν το εννοείς αυτό» λέει με σιγουριά, αλλά το βλέπω ότι η πανοπλία του έχει ραγίσει.
«Απόλυτα» απαντάω κοφτά. «Για όσο μείνω στην εταιρεία, θέλω να σε βλέπω μόνο τυχαία» λέω και σηκώνομαι. Αυτή τη φορά όταν κάνω να φύγω, δε με σταματάει.
Δεν ξέρω αν νιώθω ανακούφιση ή απογοήτευση.



Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

κεφάλαιο 35- αναρρωτική με χαρτί γιατρού

Κεφάλαιο 35

Φυσικά και δεν επιστρέφω στη δουλειά. Δεν μπορώ να τον αντιμετωπίσω. Ζητάω μερικές μέρες άδεια και αξιοποιώ το χρόνο μου. Κυρίως κλαίω, αλλά ταυτόχρονα κάνω και μια άλλη, επείγουσα δουλειά. Κανονίζω με την Ντάνι και μεταφέρουμε τα έπιπλά μας σε μια μικρή αποθήκη την οποία νοικιάσαμε για ένα τρίμηνο και βλέπουμε. Η Ντάνι δε θέλει να πετάξει τα παλιά της έπιπλα, αλλά δεν μπορεί τώρα να ασχοληθεί με την πώλησή τους. Εγώ, πάλι, της είπα ότι θέλω να μείνω σε ένα πιο μικρό διαμέρισμα και δε χρειάζομαι τόσους καναπέδες, καρέκλες, τραπέζια και όλα όσα είχαμε αγοράσει μαζί. Στο τέλος της πέμπτης μέρας, κλείνουμε την πόρτα της αποθήκης και όλα μας τα υπάρχοντα μέσα, εκτός από το κρεβάτι μου και μια συρταριέρα. Ενημέρωσα τον ιδιοκτήτη ότι ξενοικιάζω και έχω αρχίσει ήδη να ψάχνω ένα μικρό διαμέρισμα σε μια περιοχή λίγο πιο μακριά από το κέντρο, ώστε να γλυτώσω χρήματα. Έχω επίσης στείλει βιογραφικό σε πολλές εταιρείες και έκλεισα ραντεβού την επόμενη βδομάδα για μια συνέντευξη. Η Ντάνι πρέπει να υποψιάζεται ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά δεν το έχει σχολιάσει, μάλλον από διακριτικότητα, και όχι από αδιαφορία. Περνάμε πολύ χρόνο μαζί. Νιώθω σχεδόν σαν να μην έφυγε.
Δεν με έχει ενοχλήσει αυτές τις μέρες, πέρα από ένα μήνυμα που μου έστειλε και με ρώτησε γιατί δεν πάω στη δουλειά. Του απάντησα ότι είμαι κρυωμένη και δεν συνεχίστηκε ο διάλογος. Τη Δευτέρα το πρωί όμως με βαριά καρδιά σπρώχνω την γυάλινη πόρτα του γραφείου μου. Περιμένω να βρω κάποιον εκεί, αλλά είμαι μόνη. Ο Κίραν δεν έχει έρθει ακόμα. Ούτε η Κέντρα. Ανοίγω τον υπολογιστή και διαβάζω τα μέιλ μου. Τίποτα ενδιαφέρον, αλλά πρέπει να απαντήσω σε όλα. Μου παίρνει περίπου μία ώρα. Κοιτάω το ρολόι μου και δείχνει 10.15. Μα πού είναι όλοι; Παραγγέλνω έναν καφέ και κέικ και περιμένω υπομονετικά κάποιον να έρθει. Ακόμα και η Λούσι δεν ήταν στη θέση της σήμερα. Θα με ενημέρωνε για το λόγο που η εταιρεία θυμίζει νεκροταφείο σήμερα. Όχι ότι είχα όρεξη για παρεούλα, αλλά αυτό είναι τρελό. Η ερημιά είναι τρομακτική.
Ανεβαίνω με τις σκάλες ως τον πάνω όροφο. Εκεί είναι το τμήμα προσωπικού. Θέλω να ρωτήσω μερικές διευκρινίσεις σχετικά με την άδειά μου. Βρίσκω τους πάντες στη θέση τους. Ο Ράιαν, ο υπεύθυνος, χαμογελάει μόλις με βλέπει και με καλημερίζει. Με ρωτάει αν ανέρρωσα και τον διαβεβαιώνω πως είμαι καλά. Αναρωτιέμαι αν ξέρει λέω ψέματα. Μάλλον όχι. Δεν συνηθίζω να «αρρωσταίνω».
«Τι συμβαίνει κάτω;» ρωτάω γελώντας νευρικά. Νιώθω ότι κάτι μου διαφεύγει. Σαν να βλέπω κάποιο όνειρο. Ο Ράιαν με κοιτάει παγωμένος για λίγο. Σχεδόν σοκαρισμένος.
«Δεν ξέρεις;» με ρωτάει.
«Τι να ξέρω;» αρχίζουν να με ζώνουν τα φίδια. Μήπως έπαθε κάτι ο Κίραν; Ένα παγωμένο χέρι σφίγγει την καρδιά μου. Δε θέλω να ανησυχώ αλλά το κάνω.
«Κάθισε» μου λέει και αφού το κάνω αρχίζει να μου εξηγεί. «Ο Γουέστμπρουκ απέλυσε την Κέντρα και τον Τζέρεμι. Αυτοί οι δύο συνεργάζονταν εδώ και τρεις μήνες κρυφά με τους ανταγωνιστές και πουλούσαν πληροφορίες» λέει αλλά δε σοκάρομαι. Μου είχε περάσει από το μυαλό, αλλά δεν μπορούσα να το στοιχειοθετήσω.
«Τι κέρδος είχαν από αυτό;» απόρησα μεγαλόφωνα.
«Οι ανταγωνιστές τούς είχαν τάξει την αντίστοιχη θέση εκεί αν ξεσκεπαζόταν το παιχνίδι τους από εμάς. Φαντάζομαι σύντομα θα πιάσουν δουλειά στον όμιλο Μπλέικ».
«Μα δεν έχουν περάσει ούτε δέκα μέρες».
«Έγινε άμεσα. Ο Γουέστμπρουκ μάλλον το ήξερε καιρό αλλά τους έδινε ευκαιρίες. Αλλά μόλις πούλησαν ολόκληρο το περιεχόμενο του καινούργιου περιοδικού στους απέναντι, κανόνισε να τους ξεφορτωθεί. Απλά την εκτιμούσε την Κέντρα και δεν περίμενε να τον ξεγελάσει έτσι. Υποθέτω ότι δεν είχε καλή κρίση στην επιλογή συνεργατών».
«Μα αξίζει να λερώσεις το όνομά σου, για λίγα χρήματα; Πώς θα βρουν άλλη δουλειά στο μέλλον; Θα μαθευτεί στην αγορά» λέω. Ο Ράιαν γελάει μαζί μου.
«Είσαι τόσο αφελής. Τους πλήρωσαν καλά. Μιλάμε για κατασκοπία. Τι πιστεύεις ότι θα πήραν; Μερικές χιλιάδες δολάρια;».
«Και πάλι…ποιος εμπιστεύεται έναν προδότη;» λέω και δαγκώνομαι. Εγώ. Εγώ το έκανα.
«Ο Μπλέικ είναι κάθαρμα. Θα τους πετάξει στο δρόμο μόλις του στήσουν τα περιοδικά έτσι όπως τα θέλει».
«Κρίμα που η Κέντρα είναι τελείως ανίκανη και δε θα βοηθήσει καθόλου» γελάω κι ας είμαι κακιά. Νιώθω ότι μπορώ να μιλήσω ξεκάθαρα πια. «Η Λούσι;» ρωτάω.
«Μεταφέρθηκε στο κτίριο Λάιτ  με μια απλή σύσταση» με ενημερώνει. Τι στο καλό έχει συμβεί; Εφτά εργάσιμες μέρες έλειψα!!
«Για ποιο πράγμα;»
«Δεν ξέρω πολλά. Ακούστηκε ότι μετέφερε όσα έβλεπε σε υπαλλήλους με τους οποίους είχε στενή σχέση».
«Και τι έβλεπε;» ρωτάω νευρικά. Λες να συνδέεται με το γεγονός ότι μου μετέφερε όσα ήξερε; Αυτό θα είναι. Αλλιώς θα με είχε ενημερώσει ότι την άλλαξαν κτίριο και την έστειλαν στον εκδοτικό μας οίκο. Λες να πιστεύει ότι την κάρφωσα; Διάολε, μπέρδεμα.
«Δεν είμαι σίγουρος. Είναι η πρώτη απόφαση που πήρε ο νέος διευθυντής του ομίλου, κι ας μην έχει αναλάβει ακόμα επίσημα τα καθήκοντά του» χαμογελάει ξερά. Ξέρει ότι με αιφνιδιάζει και το διασκεδάζει.
«Ράιαν, θα με τρελάνεις! Ποιος είναι ο νέος διευθυντής;» θυμώνω αλλά το διασκεδάζω κιόλας. Ωστικό κύμα σαρώνει την εταιρεία. Είναι τελικά καλό που είμαι σε διαδικασία εξόδου.
«Ο Κίραν Κάβανο» μου χαμογελάει. Και το παζλ συμπληρώνεται με ακόμα ένα τοξικό κομμάτι.


Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2017

κεφάλαιο 34-καναπές βαράγκης

Κεφάλαιο 34

Η Ντάνι αποφάσισε να συγκατοικήσει με τον Πίτερ και μου το ανακοίνωσε λίγα λεπτά πριν της πω ότι χώρισα για δεύτερη φορά. Δεν έχω το κουράγιο να της πω την αλήθεια, γιατί θα νιώσει ακόμα μεγαλύτερες ενοχές που με αφήνει μόνη. Ήδη μου έχει πει δέκα φορές «συγγνώμη» και έχει προσφερθεί να δίνει το μισό ενοίκιο μέχρι να βρω ένα μικρότερο διαμέρισμα να νοικιάσω. Η αλήθεια είναι ότι λυπάμαι που δε θα μένουμε πια μαζί. Είναι ένα τέλος εποχής, που σηματοδοτεί μια ευτυχισμένη ζωή για εκείνη και μια δυστυχισμένη για μένα. Αλλά δε γίνεται και να μη νιώθω απέραντη χαρά που βρήκε το δρόμο της και είναι σίγουρη ότι ο Πίτερ είναι ο άντρας της ζωής της και ότι αυτοί οι δύο πρέπει να είναι μαζί.
«Είμαι χαρούμενη για σένα» της λέω και την αγκαλιάζω δακρυσμένη. Μου λέει απνευστί όλα τα σχέδιά της για τη διακόσμηση του σπιτιού του Πίτερ και ότι πιστεύει ότι σύντομα θα της κάνει πρόταση γάμου και ένα σωρό άλλα πράγματα που κάθε γυναίκα ονειρεύεται. Έτσι ήμουν κι εγώ πριν από μερικές ώρες. Αλλά τώρα τα όνειρά μου είναι κομμάτια και μου ματώνουν την καρδιά.
«Εσύ πώς και ήρθες εδώ απόψε; Δε θα κοιμηθείς στον Κίραν;» με ρωτάει ενώ ψάχνει μανιασμένα στα ντουλάπια για να βρει βαλίτσες. Μα τι στο καλό; Απόψε θα μετακομίσει κιόλας; Γελάω με τον ενθουσιασμό της για να μην κλάψω με την ερώτηση που μου έκανε. «Θέλετε να βγούμε το Σαββατοκύριακο οι τέσσερις να σας κεράσουμε για το νέο μας βήμα;» ρωτάει, αλλά δεν περιμένει απάντηση. Θεωρεί δεδομένο το «ναι». Κάτι τέτοιο θα ήταν φυσιολογικό. Πού να ήξερε. Θα αφήσω μερικές μέρες να μετακομίσει και θα της το πω. Αν το μάθει πριν φύγει, θα καθυστερήσει τα σχέδιά της και δε θέλω να της το κάνω αυτό.
Ψυχικά είμαι ράκος, αλλά ο ενθουσιασμός της με παρασέρνει. Βρίσκω τον εαυτό μου να κοιτάει έπιπλα μαζί της στο ίντερνετ. Χαλαρώνω κάπως μέχρι που λαμβάνω ένα μήνυμα στο κινητό. Το κοιτάω στα γρήγορα. Ξέρω ότι είναι εκείνος. «Λυπάμαι που δεν μπορείς να με εμπιστευτείς» γράφει. Κάθομαι λιγάκι με την Ντάνι και αποσύρομαι στο δωμάτιό μου προφασιζόμενη μια ημικρανία.
Δάκρυα καυτά ρέουν στο πρόσωπό μου, αλλά δεν κλαίω με λυγμούς. Τον αγαπούσα και τον αγαπάω ακόμα και υποφέρω που δεν μπορώ να είμαι μαζί του αλλά ο εγωισμός μου δε με αφήνει να την πατήσω δεύτερη φορά και είμαι εγώ αυτή που πρέπει να φύγει. Δεν ξέρω ποιος είναι ο λόγος που μου κρατάει τόσα μυστικά, αν αυτά συνδέονται με τη δουλειά μόνο ή και με τη σχέση μας. Αν αυτά τα μυστικά οδήγησαν και στον πρώτο χωρισμό μας. Όλα είναι πιθανά. Αλλά προς το παρόν δε θα κουράσω το μυαλό μου με σενάρια. Πρέπει να πάρω το χρόνο μου και να δεχτώ ό,τι έγινε. Να πενθήσω και να καταφέρω να βγω δυνατότερη. Έπρεπε να δώσω μια δεύτερη ευκαιρία. Δε μετανιώνω για όσα έζησα και ένιωσα μαζί του. Μετανιώσω ίσως που άρχισα πάλι να ελπίζω ότι αυτή τη φορά θα ήταν για πάντα.
Φυσικά δεν απαντάω στο μήνυμά του. Δεν ξέρω τι να απαντήσω σε ένα μήνυμα που ουσιαστικά μου πετάει το μπαλάκι για το φταίξιμο. Δεν ξέρω αν κάποια άλλη γυναίκα θα δεχόταν το «εμπιστεύσου με εν λευκώ» μετά από όλα όσα έχουν συμβεί, αλλά εγώ δε θα το κάνω. Δεν του έχω κρύψει τίποτα μέχρι στιγμής και έτσι ήθελα να κάνει κι εκείνος.
Σκουπίζω τα δάκρυά μου και παίρνω μια βαθιά ανάσα. Θα τα καταφέρω. Θα πονέσω, θα υποφέρω, αλλά θα τα καταφέρω. Πρέπει να βγω ζωντανή από όλο αυτό.


Τετάρτη, 1 Νοεμβρίου 2017

Κεφάλαιο 33-ωχ αμαν αμαν

Κεφάλαιο 33

Περνάμε υπέροχα τις μέρες μετά τη δεξίωση. Στη δουλειά τα πράγματα έχουν χαλαρώσει και μπορούμε να κάνουμε το διάλειμμά μας μαζί και να φεύγουμε σχετικά νωρίς. Συνήθως πηγαίνουμε για φαγητό ή σινεμά. Κανονίσαμε ήδη να πάμε το καλοκαίρι στην Καραϊβική και μαζεύουμε λεφτά. Είμαι πολύ ευτυχισμένη μαζί του. Ελπίζω να τον κάνω κι εκείνον εξίσου ευτυχισμένο. Σε μια προσπάθεια να τον κάνω να ηρεμήσει κάπως, ανακοίνωσα στο μπαρ ότι θα πηγαίνω μόνο όταν πρέπει να βοηθήσω, δηλαδή αν κάποιος υπάλληλος αρρωστήσει. Αν και στενοχωρήθηκαν όλοι, δε σοκαρίστηκαν από το νέο. Ο Κίραν ένιωσε πολύ ανακουφισμένος με την απόφασή μου και μου είπε ότι αυτό θα μου δώσει την ώθηση που χρειάζομαι να ψάξω επιτέλους μια θέση που να μου αξίζει. Μου αρέσει που πιστεύει σε μένα και με θεωρεί άξια να κυνηγήσω μια απαιτητική καριέρα.
Ένα πρωί όμως, κι ενώ έχουμε κοιμηθεί χώρια γιατί η Ντάνι ήθελε να περάσουμε χρόνο μαζί, καταφθάνω στο γραφείο λίγο καθυστερημένη. Η Λούσι με ενημερώνει γελώντας ότι η Κέντρα δεν είναι πάνω κι έτσι περιμένω να τον βρω μόνο. Θέλω να συζητήσουμε μερικές λεπτομέρειες πριν φύγει οριστικά από το γραφείο μας. Μένουν λίγες μέρες μέχρι να μεταφερθεί στο άλλο περιοδικό και παρόλο που δεν έμεινε καιρό στην εταιρεία μας, η βοήθειά του στο γραφείο ήταν καταλυτική.
Φωνές ακούγονται μέχρι το ασανσέρ. Δύο άντρες που τσακώνονται. Πλησιάζω νευρικά προς το γραφείο και βλέπω τον Γουέστμπρουκ να βγαίνει από εκεί κοπανώντας την πόρτα πίσω του και να φωνάζει στον αέρα «δεν θα κάνεις εσύ μια ζωή ό,τι θέλεις».
Φυσικά δεν ήξερα ότι είναι πάλι στην πόλη μας το μεγάλο αφεντικό και με εκπλήσσει που δεν με ενημέρωσε η Λούσι. Αυτό που με τρελαίνει τελείως όμως, είναι γιατί τσακωνόταν με τον Κίραν. Δεν ωφελεί να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας πια. Τον βλέπω προβληματισμένο. Ξέρει ότι άκουσα κάποια πράγματα.
«Τι τρέχει; Θα μου πεις επιτέλους τι μου κρύβεις;» τον ρωτάω ανήσυχη και εκνευρισμένη ταυτόχρονα.
«Είναι…είναι εκνευρισμένος που η Κέντρα άργησε να έρθει πάλι» μου λέει. Δείχνει να λέει την αλήθεια, αλλά δεν είναι λογικό αυτό που λέει. Καθόλου. Είναι πολύ πειστικός όταν λέει ψέματα.
«Μόνο αυτό;» ακουμπάω την τσάντα μου στο γραφείο μου και τον πλησιάζω.
«Πρέπει να είναι μπλεγμένη με κάτι. Φοβάμαι ότι ίσως είναι αυτή που πούλησε την πληροφορία στους ανταγωνιστές μας και είναι έξαλλος».
«Και γιατί ήρθε να το πει σε σένα; Σε ξέρει κι από χθες;» επιτέλους λέω αυτό που πλανάται στον αέρα. «Και τι εννοούσε ότι κάνεις μια ζωή αυτό που θες;».
«Μια κουβέντα ήταν αυτό. Δεν το εννοούσε φαντάζομαι» λέει χωρίς να με κοιτάει. Κάτι κρύβει. «Υποθέτω ότι ήρθε σε μένα επειδή δουλεύω με την Κέντρα. Προσπάθησα να την υπερασπιστώ και ίσως αυτό τον εκνεύρισε».
«Ψέματα» λέω κοφτά. Σταυρώνω τα χέρια στο στήθος. «Λες ψέματα και το ξέρεις κι εσύ κι εγώ. Κάτι κρύβεις. Ξέρεις το αφεντικό και σε ξέρει καλά και αυτός. Δεν καταλαβαίνω τι τρέχει. Δεν καταλαβαίνω γιατί μιλάει σε εσένα για την Κέντρα και όχι σε εμένα. Δεν καταλαβαίνω γιατί με αγνοεί επιδεικτικά. Σε παρακαλώ να με βοηθήσεις με αυτό το απαίσιο παζλ γιατί είμαι στα όριά μου» προειδοποιώ και κάθομαι πάνω στο γραφείο του. Δε θα κάνω πίσω. Δε δέχομαι να με κοροϊδεύει. Μέχρι πριν από πέντε λεπτά τον θεωρούσα έναν υπέροχο, ειλικρινή άνθρωπο. Και τώρα; Έχω μπροστά μου έναν άντρα που προσπαθεί να μου κρύψει κάτι. Υπό το φως των εξελίξεων αυτών, ποιος ξέρει και τι άλλο μου έχει κρύψει και ειδικά σχετικά με την ξανθιά φίλη του.
«Είναι κάποια θέματα που δε σε αφορούν» μου λέει και ξεφυσάει νευρικά. Θέλω να τον σκοτώσω. «Βρίσκομαι σε αυτή τη θέση με διπλό ρόλο και θα θέσω σε κίνδυνο την καριέρα μου και τη δική σου αν μάθεις ακριβώς τι κάνω» λέει.
«Ωραία» χαμογελάω ξερά. «Μου λες ότι αν μάθω την αλήθεια θα πρέπει να με σκοτώσεις ; Ποιος είσαι; Ο Τζέιμς Μποντ;» γελάω ξερά αλλά δε με μιμείται. Με κοιτάει σχεδόν εκνευρισμένος. Πώς τολμάει; Περνάει από το μυαλό μου ότι θα πρέπει να χωρίσουμε αν δε μου πει την αλήθεια. Με πονάει αλλά…δεν ξέρω. Δεν ξέρω τι να σκεφτώ.
«Άσε τη σχέση μας έξω από αυτό» λέει αυστηρά. Πνίγομαι με το σάλιο μου και βήχω. Μου δίνει λίγο νερό. Πώς είναι δυνατόν να ακούει τις σκέψεις μου; «Η δουλειά και η προσωπική ζωή δε συνδέονται» επιμένει.
«Συνδέονται όταν έχω σχέση με έναν άνθρωπο που μου λέει ψέματα με τόση ευκολία. Ποιος ξέρει τι άλλα ψέματα μου έχεις πει».
«Σου έχω ζητήσει να με εμπιστευτείς. Δεν έχεις κάτι να φοβάσαι από μένα και σου το επαναλαμβάνω. Θέλω να είμαστε μαζί και δε σου κρατάω μυστικά που έχουν να κάνουν με εμάς».
«Κρατάς μυστικά. Θέλω να μάθω το λόγο».
«Δε σε αφορά».
«Δε με εμπιστεύεσαι;» τον προκαλώ.
«Απόλυτα, αλλά είναι μερικά πράγματα που πρέπει να διαχειριστώ μόνος μου και ψύχραιμα. Δώσε μου χρόνο και μόλις τελειώσουν όλα θα σου μιλήσω».
«Εσύ θα με εμπιστευόσουν τόσο τυφλά; Χωρίσαμε επειδή έκανες τρελά σενάρια στο μυαλό σου ενώ εγώ δούλευα απλά σε ένα μπαρ. Εγώ τώρα πρέπει να πιστέψω ότι όσα κρύβεις δεν έχουν σχέση με εμάς; Να αγνοήσω ότι ξέρεις τον Γουέστμπρουκ και μάλιστα καλά ενώ μου έλεγες ότι δεν τον ξέρεις, να ξεχάσω ότι βγαίνεις με μια άγνωστη ξανθιά και να κοιμάμαι ήσυχη;».
«Ναι, αυτό θέλω» λέει σταθερά. Με περνάει για ηλίθια.
«Η ειλικρίνεια είναι η βάση κάθε πετυχημένης σχέσης και εσύ δεν είσαι ειλικρινής μαζί μου. Θέλω να με αφήσεις λίγο χρόνο να ηρεμήσω. Δεν είμαι έτοιμη να χωρίσουμε γιατί…ξέρεις πώς νιώθω για σένα» λέω και ένας κόμπος κλείνει το λαιμό μου. Δεν του έχω πει πόσο τον αγαπάω, πόσο απελπισμένα θέλω να είμαι συνέχεια μαζί του, αλλά είμαι σίγουρη ότι το νιώθει. «Αλλά δεν μου επιτρέπει ο εγωισμός μου να είμαι με κάποιον που κρατάει τόσα μυστικά από μένα» καταλήγω. Πεθαίνω μέσα μου αργά και βασανιστικά, μα ξέρω ότι πρέπει να το κάνω.

«Σε καταλαβαίνω» μου λέει και κατεβάζει τα μάτια. Μου κόβεται η ανάσα. Δεν το περίμενα να καταθέσει τόσα εύκολα τα όπλα. Ο δειλός. Θέλω να μείνω μόνη. Να ουρλιάξω, να κλάψω, δεν ξέρω τι. Θέλω μόνο να μείνω μόνη.