Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

κεφάλαιο 27-σεξ επεισόδιο 1

Κεφάλαιο 27
Κλείνω το τηλέφωνο με τον Στίβεν και ο Κίραν με αγριοκοιτάει. «Τι θες; Υποσχέθηκα ότι θα τον πάρω τηλέφωνο να μην ανησυχεί» απαντάω στο βλέμμα του που εκτοξεύει ερωτηματικά.
«Και τι τον έχεις και ανησυχεί για να έχουμε καλό ερώτημα;» σταυρώνει τα χέρια του μπροστά στο στήθος του.
«Φίλο» απαντάω μονολεκτικά και με αποφασιστικότητα. «Και δε βλέπω λόγο να αμφισβητείς τις δικές μου σχέσεις όταν εσύ κλείνεσαι με ώρες στο γραφείο της Κέντρα και χασκογελάτε» του θυμίζω. Θέλω να συμπληρώσω ότι η Λίλι τον έχει δει δύο φορές αυτή τη βδομάδα να φεύγει με την ίδια καλλονή που τον περίμενε και τις προάλλες, αλλά δε θέλω να φανεί ότι τον παρακολουθώ ή ότι η Λίλι μού μεταφέρει όσα βλέπει.
«Αυτή χασκογελάει. Εγώ συνήθως προσπαθώ να της αλλάξω την άποψη σχετικά με τις λανθασμένες επαγγελματικές επιλογές της» λέει ξερά και συνειδητοποιώ ότι πρώτα φορά ανοίγεται σχετικά με την άποψή του για εκείνη. Χαίρομαι που δεν είμαι τρελή και ότι κι εκείνος βλέπει ότι η Κέντρα είναι υπερεκτιμημένη.
«Κι εσύ ξέρεις το σωστό;» τον προκαλώ, πιο πολύ για να μάθω περισσότερα.
«Σίγουρα ξέρω περισσότερα από την Κέντρα. Και εσύ το ίδιο. Εσύ είσαι πιο ικανή για τη θέση της. Αναρωτιέμαι γιατί δεν διεκδικείς κάτι καλύτερο στην εταιρεία» με σοκάρει με την ψήφο εμπιστοσύνης. «Εκτός και αν θες να σταδιοδρομήσεις στο μπαρ και πάρεις προαγωγή σε μπαργούμαν» συμπληρώνει και η αυτοπεποίθησή μου ξεφουσκώνει όπως το μπαλόνι που το τρυπάει βελόνα.
«Όχι ότι μετά από αυτή την προβολή σού αξίζει απάντηση, αλλά έχω ακόμα λεφτά που χρωστάω για το πτυχίο μου και τώρα χρωστάω και σε εσένα. Άρα χρειάζομαι τη δουλειά στο μπαρ. Δεν απολαμβάνω να δουλεύω 14 ώρες τη μέρα 3 φορές τη βδομάδα. Όσο για την εταιρεία, έχω σκεφτεί να αλλάξω τμήμα, αλλά είναι νωρίς, μου είπαν από το τμήμα Ανθρώπινου Δυναμικού».
«Ψάξε αλλού, τότε. Τόσες εταιρείες υπάρχουν. Έχεις δυνατότητες».
«Και ένα μέτριο πτυχίο» του θυμίζω.
«Είσαι ικανή και έχεις προϋπηρεσία εδώ. Εγώ μπορώ να σε βοηθήσω αν θες να αλλάξεις χώρο. Μετά είμαι σίγουρος ότι θα ανελιχθείς πολύ γρήγορα. Γιατί δεν πιστεύεις στον εαυτό σου; Γιατί αντί να προσπαθείς να αναλάβεις θέση σαν της Κέντρα, εσύ κάνεις διπλή δουλειά ώστε να φαίνεται αυτή καλύτερη;» με βομβαρδίζει με ερωτήσεις που καμιά φορά κάνω κι εγώ στον εαυτό μου, αλλά ποτέ δεν πιστεύω ότι θα τα καταφέρω. Με ευχαριστεί πολύ που με εκτιμάει σαν επαγγελματία και πιστεύει σε εμένα, γιατί ο λόγος του έχει βαρύτητα. Είναι κι εκείνος πολύ χαρισματικός.
Κάθεται δίπλα μου στον καναπέ επιτέλους. Έχω φάει όσα μου πρόσφερε και το στομάχι μου δε διαμαρτύρεται. Είμαι άνετα, φορώντας το φανελάκι που μου έδωσε και ένα σορτσάκι του που μου φτάνει μέχρι το γόνατο. Σίγουρα δεν είμαι πολύ όμορφη αυτή τη στιγμή, αλλά νιώθω πολύ άνετα. Εκείνος συνεχίζει να πίνει το ποτό του αργά. Κοιτάω τα χείλη του. Μου χαμογελάει. Ξέρει τι σκέφτομαι.
«Θέλω να ολοκληρώσω μερικά πράγματα και έχω στείλει μερικά βιογραφικά, κάτι θα γίνει…» συνεχίζω.
«Δεν είναι στάση αυτή. ‘Κάτι θα γίνει΄. Πρέπει να πιστέψεις στον εαυτό σου» επιμένει. Σκέφτομαι μήπως όσα μου λέει είναι σωστά. Ίσως φοβάμαι να δοκιμαστώ σε κάτι πιο απαιτητικό, ίσως γι’ αυτό έχω κολλήσει στο μπαρ.
«Γι’ αυτό με έφερες εδώ; Για να μου κάνεις επαγγελματικό προσανατολισμό;» τον ρωτάω χαμογελαστή, για να εκτονώσω την ένταση. Με κοιτάει σοβαρός.
«Όχι, βέβαια» χαμογελάει ήρεμα. «Δε σε έφερα για να σου κάνω επαγγελματικό προσανατολισμό» λέει και ορκίζομαι ότι υπάρχει υπονοούμενο. Δεν ξέρω αν φοβάμαι ή ανυπομονώ. Ίσως και τα δύο. Συνεχίζει να με κοιτάει και χαμογελάει.
«Τι είναι;» ρωτάω ντροπαλά. Τα μάτια του με κάνουν να καίγομαι.
«Χαίρομαι πολύ που είσαι εδώ. Από τη μέρα που σε ξαναείδα στο γραφείο, σκέφτομαι πώς θα ξαναβρεθούμε μόνοι. Είναι ένα σωρό πράγματα που θέλω να κάνουμε…» λέει και μου κόβεται η ανάσα. Καίγομαι ολόκληρη.
«Είσαι σίγουρος ότι θα συμφωνήσω;»
«Ο τρόπος μου με κοιτάς μου λέει πως ναι» σκύβει και με φιλάει απαλά στα χείλη. Δεν τραβιέμαι. Είναι αδύνατον να του αντισταθώ. Θέλω να τον ρωτήσω για πόσο θα κρατήσει αυτό,  αλλά δεν το κάνω.
«Κίραν…» ξεκινάω να λέω αλλά με φιλάει ξανά. Πιο έντονα, πιο αχόρταγα. Τα χέρια του αρχίζουν να χαϊδεύουν το λαιμό μου. Ανατριχιάζω.
«Φοράς αυτές τις φούστες και με τρελαίνεις» μου χαμογελάει. «Επίτηδες το κάνεις;» ρωτάει. Η αλήθεια είναι πως από τη μέρα που ήρθε στο γραφείο περνάω ατελείωτες ώρες προσέχοντας τι θα φορέσω. Δεν το παραδέχομαι όμως.  Με φιλάει ξανά στο λαιμό και κλείνω τα μάτια. Γουργουρίζω από ευχαρίστηση σαν γάτα. Μόνο εκείνος μπορεί να με κάνει να νιώθω έτσι. Είμαι στο έλεός του.
«Πες μου ότι με θες όσο εγώ» λέει με κομμένη την ανάσα στο αυτί μου και νιώθω πως περιμένει την απάντησή μου απεγνωσμένα.
«Δεν μπορώ να απαντήσω» χαμογελάω λιγάκι. «Δεν ξέρω τα δεδομένα. Πόσο ακριβώς με θες;» τον αιφνιδιάζω και με τραβάει πάνω του. Κάθομαι στα πόδια του και τα χέρια του συνεχίζουν τα χαϊδεύουν την πλάτη μου.
«Μέχρι τον ουρανό» απαντάει χαμογελώντας κι εκείνος, όπως απαντούν στα παιδάκια όταν τα ρωτούν «πόσο με αγαπάς». Μακάρι να ίσχυαν και τα δύο, σκέφτομαι, και δαγκώνομαι. Θέλω σαν τρελή να υποκύψω σε αυτό το τρελό πάθος, αλλά φοβάμαι. Δεν ξέρω αν το πάθος ή ο φόβος θα επικρατήσει.
Με μια απότομη κίνηση σηκώνεται από τον καναπέ. Τρομάζω ότι θα πέσω και γραπώνομαι από το λαιμό του. Εκείνος με μεταφέρει με απίστευτη άνεση στην κρεβατοκάμαρα. Ποιος είναι αυτός ο άντρας; Ο Κίραν δεν ήταν ποτέ τόσο…άγριος. Δεν παραπονιέμαι όμως. Τον θέλω, κι ας καώ στην Κόλαση.
«Θα το μετανιώσουμε και οι δύο πικρά αύριο» με φιλάει και γνέφω καταφατικά. Διαβάζει τη σκέψη μου και τον λατρεύω και τον μισώ ταυτόχρονα για αυτό. «Αλλά θα φροντίσω να αξίζει τον κόπο».




2 σχόλια:

  1. Επιτέλους κατάφερα να ξεμπλοκάρω το μέιλ και να συνδεθώ... Ευχαριστώ!
    Όσο για την ιστορία αυτή..έχω φάει τρελό κόλλημα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι τέλεια πραγματικά Ανυπομονώ για το επόμενο💓💓💓💓

    ΑπάντησηΔιαγραφή