Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2017

κεφάλαιο 32-sexy and I know it

Κεφάλαιο 32
Το μακιγιάζ μου είναι απλό, τα κοσμήματά μου μόνο χρυσά σκουλαρίκια και το φόρεμά μου είναι στενό και μπεζ με χρυσές νότες. Σύμφωνα με την «αντικειμενική» Ντάνι  μού πάει πολύ. Αγόρασα και ένα φοβερό ζευγάρι χρυσά σανδάλια με λεπτό και ψηλό τακούνι. Κάνουν τα πόδια μου να δείχνουν ατελείωτα. Η πωλήτρια μού είπε ότι είναι πολύ σέξι και είναι καλή επιλογή για ένα φόρεμα λιγότερο προκλητικό.
Ευτυχώς η Ντάνι δέχτηκε να με συνοδεύσει στο χορό, παρόλο που θα πρέπει να φύγει νωρίς γιατί δουλεύει νωρίς αύριο. Το ξέρω ότι είναι αστείο να με συνοδεύσει η κολλητή μου και όχι κάποιος άντρας, ή ακόμα καλύτερα ο Κίραν, αλλά καμιά φορά πρέπει να είμαστε ευρηματικοί και όχι να κολλάμε στο πώς θα θέλαμε να είναι τα πράγματα.
Μπαίνουμε στην αίθουσα ένα τέταρτο πριν την ώρα που ορίζει η πρόσκληση και ήδη όλα δουλεύουν ρολόι. Δεν χρειάστηκε καν να πάω πιο νωρίς. Μια μικρή αναποδιά συνέβη με τον ήχο, αλλά ο Κίραν δέχτηκε να πάει αυτός και να βοηθήσει να βρεθεί λύση. Έτσι, όταν μπαίνω στο χώρο, είναι ήδη εκεί. Γυρνάει και με κοιτάει λες και αισθάνθηκε την παρουσία μου και χαμογελάει τόσο πλατιά που όποιος έχει μάτια σίγουρα θα είδε κάτι παραπάνω από συμπάθεια στο βλέμμα του.
«Θα σε φάει με τα μάτια» λέει η Ντάνι δίπλα μου και τον πλησιάζουμε. Ανταλλάσουμε χειραψίες και ευγένειες.
«Είστε και οι δύο πανέμορφες» μας λέει αλλά το βλέμμα του δε με αφήνει ούτε δευτερόλεπτο. Ανταποδίδω τα καλά του λόγια. Εκείνος φοράει ένα μαύρο σμόκιν με ένα σατέν ζωνάρι γύρω από τη μέση. Του πάει πολύ το επίσημο ένδυμα. Είναι κούκλος. Πάντα είναι. Η εσωτερική και η εξωτερική του ομορφιά δένουν τέλεια. Έχει ένα αριστοκρατικό ύφος που σε κάνει να τον κοιτάζεις. Και να τον θαυμάζεις.
Η αίθουσα γεμίζει σιγά σιγά. Η Κέντρα κάνει είσοδο φορώντας ένα κόκκινο στενό φόρεμα που τραβάει πάνω της όλα τα βλέμματα και δικαίως. Τη συνοδεύει ένας γκριζομάλλης άντρας, που αν κατάλαβα καλά είναι η τελευταία της κατάκτηση. Μέσα σε μισή ώρα καταφθάνουν σχεδόν όλοι. Ακόμα και ο Γουέστμπρουκ, ο οποίος φυσικά ήταν καλεσμένος αλλά δεν περίμενε κανείς να έρθει. Κάθεται σε ένα στρογγυλό τραπέζι μαζί με άλλα μέλη του διοικητικοί συμβουλίου και κοιτάει συνεχώς νευρικά τριγύρω του. Ο Κίραν κάθεται στο τραπέζι μου, μαζί με άλλους συναδέλφους από το τμήμα μάρκετινγκ, την Κέντρα και τον Τζέρεμι Κέιν με τη γυναίκα του. Εμείς οι νεότεροι κάνουμε ανάλαφρη συζήτηση, αλλά η Κέντρα και ο Τζέρεμι δείχνουν παγωμένοι και κακόκεφοι.
Το ινδικό φαγητό και η σύγχρονη ινδική μουσική φαίνεται να αρέσει πολύ στους καλεσμένους μας. Όλοι συμφωνούν ότι είναι μια πρωτότυπη ιδέα. Η Κέντρα δέχεται συνεχώς θετικά σχόλια από όλους και καμαρώνει λες και έχει καμία σχέση με τη διοργάνωση. Τρώμε στον ανοιχτό μπουφέ και εγώ και η Ντάνι προσπαθούμε να μιλήσουμε με όλους και να βεβαιωθούμε ότι περνάνε καλά. Ο Κίραν είναι στην άλλη άκρη της αίθουσας και κάνει το ίδιο. Τώρα μιλάει με την Λίλι. Πριν μιλούσε με τον Γουέστμπρουκ, αλλά μόνο για λίγο. Και πόσο να μιλήσεις με αυτόν τον άνθρωπο;
«Σε  κοιτάει συνέχεια» μου λέει η Ντάνι, αλλά το ξέρω. Βλέπω τον Κίραν να με κοιτάει, γιατί τον κοιτάω κι εγώ. Ανυπομονώ να τελειώσει όλο αυτό και να μείνουμε μόνοι.
«Είμαστε καλά» της λέω ήρεμα και το νιώθω. Η Λίλι με πλησιάζει και ο Κίραν μιλάει με μια παρέα γυναικών που δε γνωρίζω.
«Περνάνε όλοι τέλεια. Λένε ότι είναι η καλύτερη δεξίωση που έχει γίνει ποτέ. Άκουσα τον Γουέστμπρουκ  να λέει ότι κάνατε καλή δουλειά. Ανέφερε το όνομα του Κίραν μόνο, αλλά σίγουρα θα ξέρει ότι βοήθησες κι εσύ» με διαβεβαιώνει, αλλά δεν είμαι πολύ σίγουρη ότι αυτό ισχύει. Ο Γουέσμπρουκ έχει χαιρετίσει τους πάντες εκτός από εμένα. Δεν πρέπει να με εκτιμάει πολύ. Βέβαια, μπορεί απλώς να μη με ξέρει κιόλας. Είναι αδύνατον να ξέρει επακριβώς τι κάνουν οι εκατοντάδες υπάλληλοί του. Ειδικά όταν η Κέντρα προσπαθεί να καρπωθεί τις προσπάθειές μου και με κρύβει συνέχεια.
«Για δες! Ο Κίραν χορεύει» λέει η Ντάνι μετά από λίγο. Τον βλέπω να χορεύει ένα αργό χορό με μια άγνωστη γυναίκα στη μέση της κατάμεστης πίστας. Το βλέμμα του συναντάει το δικό μου αλλά δεν καταλαβαίνω κάτι σε αυτό.
«Βρες κι εσύ κάποιον» με προτρέπει η φίλη του και σαν χαζή έφηβη την ακούω. Ο παρτενέρ μου είναι ο Φίλιπ Μπέθανι, ένας αξιόλογος εκδότης βιβλίων, με τον οποίο συνεργαζόμαστε συχνά όταν δίνουμε προσφορά κάποιο βιβλίο με τα περιοδικά μας.
Μιλάμε και γελάμε όσο χορεύουμε και πέφτει το τρίτο τραγούδι, όταν ο Κίραν μάς διακόπτει. Ευγενικά μεν αλλά κοφτά.
«Σειρά μου» λέει απλά και ο Φίλιπ αποσύρεται. Χαλαρώνω αμέσως στα χέρια του Κίραν.
«Σαν πολύ δεν χόρεψες με αυτόν;» μου λέει άγρια. Χαμογελάω. Ξεχαστήκαμε με την κουβέντα μάλλον.
«Ήσουν απασχολημένος» του θυμίζω. Χαμογελάει κι αυτός.
«Νομίζω ότι σου έχω ξεκαθαρίσει ότι δεν πρέπει να ζηλεύεις» λέει ήρεμα. Σουφρώνω τη μύτη μου. Προσπαθώ να μην τον σφίγγω πολύ πάνω μου. Είμαστε το επίκεντρο της προσοχής για κάποιο λόγο.
«Μου βγαίνει ενστικτωδώς όταν χορεύεις με καλλονές» λέω με πάσα ειλικρίνεια.
«Εγώ θέλω μόνο εσένα» χαϊδεύει με το δάχτυλό του την πλάτη μου. «Πάντα εσένα ήθελα και πάντα εσένα θα θέλω».
«Υποσχέσεις, υποσχέσεις, υποσχέσεις» τον πειράζω, αλλά αυτό που μου είπε με έκανε να ανατριχιάσω. Κι εγώ έτσι νιώθω. Σαν να μην γνώρισα ποτέ άλλον άντρα πριν από τον Κίραν και σαν να μην υπάρχει κανείς άλλος εκεί έξω για μένα μετά από αυτόν.
«Το εννοώ» σοβαρεύει ξαφνικά και με κόπο απομακρύνεται όταν το τραγούδι σταματάει για κάποια ανακοίνωση. Αγνοούμε όσα λέγονται γύρω μας και συνεχίζουμε να κοιτιόμαστε.
«Είμαι πολύ ευτυχισμένη» του λέω «γιατί και για μένα είσαι μοναδικός».
«Θα έρθεις από μένα μετά ελπίζω» χαμηλώνει και μου ψιθυρίζει στο αυτί. Τον κοιτάω απορημένη. «Ανυπομονώ να σου βγάλω αυτό το φόρεμα. Αλλά όχι τα παπούτσια».




Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017

κεφάλαο 31-μπλακ τζακ




Κεφάλαιο 31


Τις επόμενες μέρες συνεχίζουμε κανονικά να βλεπόμαστε αλλά ακόμα κάτι μέσα μου δε λέει να ηρεμήσει. Εκείνος, φυσικά, είναι πάντα γλυκός και τρυφερός. Δε δείχνει να καταλαβαίνει ότι με απασχολεί κάτι. Ή έτσι δείχνει. Δεν ξέρω τι σκέφτεται. Έχει μια μοναδική ικανότητα να κλειδώνει τις σκέψεις του. Για το καλό της σχέσης μας προσπαθώ να μην το υπεραναλύω όταν είμαστε μαζί και χαλάω τις κοινές στιγμές μας.
«Είναι κρίμα να πάμε χώρια στην δεξίωση» λέει ενώ είμαστε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι. «Τη σχεδιάσαμε μαζί».
«Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να επισημοποιήσουμε με τόσο ηχηρό τρόπο την σχέση μας» γελάω. «Μπορούμε να είμαστε διακριτικοί».
«Εγώ σε δύο βδομάδες μεταφέρομαι. Δε με νοιάζει. Για σένα το κάνω» λέει. Μελετώ το προφίλ του. Είναι όλα τέλεια. Η καρδιά μου χτυπάει από αγάπη. Προσπαθώ να θυμηθώ ότι υπάρχουν γκρίζες περιοχές και ερωτηματικά αλλά όταν τον κοιτάω όλα σβήνουν.
«Πού θα πας;» τον ρωτάω τελικά. «Αποφάσισες;»
«Έχω κάνει αίτηση για δύο τμήματα, αλλά δεν ξέρω τι θα γίνει. Είναι και τα δύο τμήματα οικονομικών. Το ένα σε ένα περιοδικό και το άλλο σε κάτι εταιρείες διαφήμισης του ομίλου Γουέστμπρουκ».
«Απορώ γιατί σου αρέσουν τα οικονομικά» γελάω. Έχει τη δυνατότητα να πάει σε όποιο τμήμα θέλει.
«Ο πατέρας μου ήταν λογιστής» λέει και παγώνω. Είναι η πρώτη φορά που μου μιλάει για την οικογένειά του. Είναι ένα θέμα που δεν έχει θίξει ποτέ και εγώ δεν επέμεινα να εξερευνήσω. Δεν απαντώ και αμέσως νιώθει άνετα να συνεχίσει. «Μεγάλωσα σε ένα σπίτι γεμάτο κομπιουτεράκια, χαρτιά και προσθαφαιρέσεις».
«Ακούγεται…ενδιαφέρον» λέω ανάλαφρα, αν και δε μου πέρασε απαρατήρητος ο παρελθοντικός χρόνος. Ευτυχώς γελάει.
«Πέθανε όταν ήμουν 15 ετών από καρκίνο. Μέχρι τότε είχα ήδη αποφασίσει να ασχοληθώ με τα οικονομικά, παρόλο που η μητέρα μου ήθελε να σπουδάσω νομική» κάνει μια γκριμάτσα.
«Θα σου πήγαινε και αυτό» δίνω κάποιο δίκιο στη μητέρα του. Έχει ισχυρή επιχειρηματολογία και τετράγωνη λογική.
«Η μητέρα μου ήθελε ανέκαθεν να με δει δικαστή ή κάτι τέτοιο. Είναι μια γυναίκα του φαίνεσθαι. Της αρέσει το κύρος, η καταξίωση».
«Τα λεφτά;» ρωτάω.
«Και αυτά, φυσικά, αλλά κυρίως η κοινωνική καταξίωση» λέει ξερά. Πρώτη φορά τον ακούω να μιλάει έτσι. Πώς να είναι άραγε η μητέρα του από κοντά; Θα θέλει ποτέ αυτή η γυναίκα να με γνωρίσει; Θα μπορούσε να με συμπαθήσει;
«Εσύ είσαι…απλός» του λέω τελικά. Ο Κίραν έχει πολύ καλή μόρφωση και φαίνεται άνετα οικονομικά. Αλλά δεν είναι υπερόπτης. Είναι προσγειωμένος.
«Νομίζω ότι μοιάζω στον πατέρα μου» λέει. «Και η μητέρα μου έχει καλά χαρακτηριστικά, αλλά κατά κύριο λόγο είναι επικριτική και σνομπ» γελάει και πάλι. «Ακόμα και απέναντί μου!».
«Θα βοηθούσε αν είχες αδέρφια και δεν ήταν όλη η προσοχή και οι απαιτήσεις στραμμένες πάνω σου».
«Αυτό ισχύει» λέει σκεπτικός. Με σφίγγει πάνω του και με φιλάει στον ώμο. Νιώθω ακόμα πιο κοντά του τώρα που μου μίλησε για την οικογένειά του.
«Τι θα φορέσεις στο χορό;» με ρωτάει μετά από λίγο. Με έχει ξαναρωτήσει αλλά δεν απάντησα. Έχει γίνει αστειάκι μεταξύ μας εδώ και λίγες μέρες. Νομίζει ότι θα φορέσω κάτι προκλητικό. Αλλά εγώ έχω ήδη διαλέξει φόρεμα και δεν είναι καθόλου προκλητικό. Άλλωστε πρέπει να εναρμονιστώ και με το θέμα.
«Ένα μαύρο μίνι με παγιέτες. Μετά θα πάω κατευθείαν στο μπαρ» τον πειράζω. Πρέπει να το ξέρει ότι αστειεύομαι, αλλά συνεχίζει να με τσιγκλάει.
«Δε θέλω να σε κοιτάνε άλλοι άντρες» γκρινιάζει.
«Μόνο αν ντύνομαι σέξι θα με κοιτάνε;» τον αγριοκοιτάζω.
«Συνέχεια σε κοιτάνε, αλλά δε θέλω να βλέπουν ακόμα περισσότερα» διευκρινίζει. Τον φιλάω και τον χαϊδεύω.
«Εσύ τι θα βάλεις;».
«Σμόκιν λέω» απαντάει αδιάφορα.
«Θα είσαι πολύ όμορφος» του λέω με πάσα ειλικρίνεια.
«Θα είμαι και πολύ λυπημένος όμως» μου χαμογελάει πικρά «γιατί δε θα σε έχω στο πλάι μου».





Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

κεφάλαιο 30- τι υποψιάζεστε;

Κεφάλαιο 30

Έμεινα στο διαμέρισμά μου για ώρα και προσπάθησα να βάλω τις σκέψεις μου σε σειρά αλλά ήταν αδύνατον. Δεν ήταν στη φύση μου να ζηλεύω αλλά ποια γυναίκα δε θα ρωτούσε καν τον σύντροφό της με ποια γυναίκα φεύγει από τη δουλειά τακτικά; Το τηλέφωνό μου χτύπησε και βγήκα από τις σκέψεις μου βίαια. Δεν είχα μαζέψει τίποτα από τα πράγματα που έπρεπε να μαζέψω για να κοιμηθώ στο διαμέρισμά του. Η ώρα στην οθόνη με σόκαρε. Είχαν περάσει τρεις ώρες;
«Πού είσαι;» ακούω τη φωνή του να ρωτάει με ένα μείγμα χαράς και αγωνίας. Δεν ξέρω πώς να αντιδράσω.
«Ξεχάστηκα λίγο με την ώρα» λέω αδύναμα. Προσπαθώ να ακουστώ χαρούμενη και κάπως τα καταφέρνω γιατί δε με ρωτάει κάτι.                     
«Θα περάσω να σε πάρω με τη μηχανή για να μην έρχεσαι μόνη σου» λέει εκείνος και το κλείνει. Πίσω του ακούγονταν φωνές και γέλια. Αναρωτιέμαι πού να είναι; Μαζί της ήταν τόσες ώρες; Διάολε, πώς το ρωτάνε αυτό; Και κυρίως, ποιος μου λέει ότι θα μου πει την αλήθεια;
Σε είκοσι λεπτά χτυπάει την πόρτα μου. Μπαίνει μέσα σαν σίφουνας και κοιτάει τριγύρω.
«Πού είναι τα πράγματά σου; Είσαι καλά εσύ;» ρωτάει και με κοιτάει. Είμαι σκυθρωπή μάλλον.
«Θέλω να σε ρωτήσω κάτι και θέλω να είσαι ειλικρινής» λέω τελικά και σταυρώνω τα χέρια στο στήθος. Όχι αμυντικά. Απλώς  για να θέσω τα όριά μου. Εκείνος κάθεται στον καναπέ και με κοιτάζει ανήσυχος. Σκέφτομαι ότι μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα θα μάθω (ή όχι) αν θα γίνει και πάλι η καρδιά μου κομμάτια. Τι μπέρδεμα.
«Πες μου» με προτρέπει και κάθομαι σε μια πολυθρόνα απέναντί του. Τον κοιτά στα μάτια βαθιά, προσπαθώντας να εισβάλλω στο μυαλό και την καρδιά του.
«Ποια είναι η γυναίκα με την οποία φεύγεις από τη δουλειά τον τελευταίο καιρό και σήμερα;» εξαπολύω την αλήθεια χωρίς περιστροφές. Δεν έχω χρόνο να αναρωτιέμαι και να πονάω. Τώρα, όσο είναι νωρίς. Το έκανα μια φορά και επέζησα. Θα τον ξεπεράσω και πάλι. Τουλάχιστον έτσι ελπίζω.
«Με παρακολουθείς;» χαμογελάει ξερά και κάτι στο βλέμμα του για ελάχιστα κλάσματα δευτερολέπτου με κάνει να πιστεύω ότι τον έπιασα. Ότι κάτι κρύβει.
«Η συνοδός σου είναι εντυπωσιακή, μαθαίνω. Δεν περνάει απαρατήρητη. Και η εταιρεία έχει μάτια» του θυμίζω. Δεν μπορεί να πιστεύει ότι ο πιο περιζήτητος εργένης της εταιρείας θα φεύγει με μια καλλονή και δε θα το προσέξει κανείς.
«Η εταιρεία ή η Λίλι;» επιμένει να αλλάζει θέμα. Αυτό ενισχύει την ανησυχία μου.
«Έχει σημασία;» απαντάω ειλικρινά κουρασμένη. Ένα εκατομμύριο σενάρια έχουν περάσει από το μυαλό μου. Φίλη; Ξαδέρφη; Ερωμένη;
«Μπορώ να μην απαντήσω σε αυτή την ερώτηση;» με αιφνιδιάζει μετά από μια απίστευτα φορτισμένη σιωπή.
«Τι εννοείς;» θυμώνω ξαφνικά. Αυτό δεν το περίμενα.
«Μπορώ να μην απαντήσω ποια είναι η κοπέλα και να το αφήσουμε εκεί;».
«Δεν μπορεί να σοβαρολογείς!» γελάω. Η συζήτηση έχει εκτροχιαστεί. «Περιμένεις να βγούμε μαζί από αυτή την πόρτα χωρίς να μου εξηγήσεις με ποια βγαίνεις και γιατί σήμερα μου έκρυψες ότι θα τη δεις;». Θέλω να κλάψω αλλά οι βαθιές ανάσες με βοηθούν πολύ.
«Σου εγγυώμαι ότι δεν είναι ερωτικό. Χρειάζομαι χρόνο να τακτοποιήσω μερικά πράγματα. Εγώ θέλω εσένα και αν είχες λίγο μυαλό θα το έβλεπες» λέει. Γελάω και πάλι.
«Για πόσο ηλίθια με περνάς ακριβώς;» επιμένω.
«Σε παρακαλώ, εμπιστεύσου με. Είναι κάτι που δεν σε αφορά. Σου είμαι πιστός και δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα. Η κοπέλα που είδες είναι μια οικογενειακή φίλη και δεν ενδιαφέρομαι ερωτικά».
«Μπορώ να τη γνωρίσω;» ρίχνω τον άσσο και περιμένω. Ανοίγει και κλείνει το στόμα.
«Όχι» λέει τελικά. Το ήξερα.
«Τότε, μπορείς να φύγεις» λέω κι δείχνω την πόρτα.
«Δε φεύγω. Σου είπα ότι θέλω εσένα και η κοπέλα που είδες δε με ενδιαφέρει».
«Τι μου κρύβεις;»
«Δεν είναι κάτι που μπορώ να σου πω. Σου ζητάω να με εμπιστευτείς» λέει ικετευτικά και τα μάτια του καίνε. Η φωνή του, η στάση του σώματός του, φωνάζουν ότι λέει αλήθεια. Δεν ξέρω τι να κάνω. Γιατί να μας έχει και τις δύο; Δε μου είχε δώσει ποτέ δείγματα ότι μπορεί να είναι άπιστος. Διάολε, ούτε γυναίκες στο δρόμο δεν κοιτάει ποτέ.
«Να σε εμπιστευτώ χωρίς στοιχεία;».
«Η καρδιά σου τι λέει;» με ρωτάει και χαμογελάει. Δεν απαντάω. «Δε σου λέω ψέματα. Θέλω λίγο χρόνο».
«Φοβάμαι ότι θα με πληγώσεις πάλι» εκμυστηρεύομαι. Είμαι πολύ αδύναμη; Μάλλον ναι.
«Δεν πρόκειται. Αυτή τη φορά θα παλέψω για εμάς» τεντώνει τα χέρια του και με αγκαλιάζει. Στην αρχή δεν αφήνομαι, αλλά σταδιακά χαλαρώνω. Μου χαϊδεύει τα μαλλιά και μου λέει τρυφερά λόγια.
«Αν δε σε πειράζει θέλω να μείνω απόψε εδώ» του λέω. Δεν είμαι έτοιμη να παραδοθώ αμαχητί. Δεν είμαι σίγουρη για τίποτα πια. Μόνο ότι δεν μπορώ να φύγω από κοντά του.

«Ωραία» λέει εκείνος ήρεμα. «Θα μείνω κι εγώ μαζί σου»

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

sorry

ευχαριστω για την κατανόηση!
περνάω μια δύσκολη βδομάδα.
θα επανακάμψω!
φιλια

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

κεφάλαιο 29-ούπσι

Κεφάλαιο 29

«Μένουν  οκτώ μέρες μέχρι τη δεξίωση και έπρεπε να σκάσει τώρα η βόμβα;» χτενίζω με τα δάχτυλα τα μαλλιά μου. Η κατάσταση είναι απελπιστική. Φωνές και νεύρα και πόρτες που βαράνε διαρκώς.
«Τα πράγματα θα φτάσουν στα άκρα» μου ψιθυρίζει μέσα στη μικρή κουζίνα στον πάνω όροφο. Αποφεύγουμε την Κέντρα με κάθε κόστος από χθες. Το ημερολόγιο δείχνει Πέμπτη και το χάος ξέσπασε Δευτέρα πρωί. Φοβόμουν ότι θα είναι δύσκολο να συνδυάσουμε την προσωπική μας ζωή με το επαγγελματικό μας προφίλ, αλλά δε χρειάστηκε να νιώσουμε αμηχανία. Τα γεγονότα μας πρόλαβαν.
«Μου κάνει εντύπωση η σιγουριά σου» του εκμυστηρεύομαι. Δείχνει μεγάλη αυτοπεποίθηση για την εξέλιξη της κατάστασης και για τον τρόπο που ερμηνεύει τα γεγονότα. Δεν έχει σημασία η γνώμη κανενός ωστόσο, αν δε μάθουμε πραγματικά τι έχει γίνει.
«Κυκλοφόρησε διαφήμιση για το νέο περιοδικό του ανταγωνιστή μας, το Lip Balm, και είναι σχεδόν ίδια με αυτή που είχαμε κανονίσει για το Red. Έχουμε πληρώσει ήδη τα μοντέλα και τους φωτογράφους και έχουμε πληρώσει το χώρο για τη φωτογράφιση. Επίσης δεν έχουμε καθόλου εναλλακτικό σχέδιο. Η Κέντρα πίστευε ότι η ιδέα για τη διαφήμιση ήταν πολύ πρωτοποριακή και βασιζόταν εκεί για να τονώσουμε λίγο το περιοδικό στην αγορά. Και τώρα; Τι;» λέει και δείχνει θυμωμένος. Πολύ θυμωμένος. Είμαι σίγουρη ότι θα βρεθεί κάποια λύση.
«Δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό αφορά την Κέντρα και τον Τζέρεμι. Άκουσες κι εσύ ότι ο γέρος θα ζητήσει το κεφάλι τους σε ασημένιο δίσκο;» αναφέρομαι στον Γουέστμπρουκ.
«Άδικο θα έχει;» λέει ο Κίραν και γνέφω.
«Αν κάποιος έδωσε πληροφορίες στους ανταγωνιστές θα πρέπει να τιμωρηθούν αυτοί ή ο θύτης;» ρωτάω απλά. «Δεν έχω ιδέα τι συμβαίνει στις περιπτώσεις αυτές στα υψηλά κλιμάκια».
«Η Κέντρα είναι υπόλογη γιατί ήξερε το περιεχόμενο της διαφήμισης. Το ίδιο και εμείς όμως» λέει ανήσυχος και είναι η πρώτη φορά που μου περνάει από το μυαλό ότι μπορεί να μπλέξω κι εγώ. Είναι αλήθεια ότι λίγα άτομα ξέρουν το κόνσεπτ της διαφήμισης. Στα λίγα αυτά άτομα είμαι κι εγώ και ο Κίραν.
«Λες να μας απολύσει ο Γουέστμπρουκ;» δαγκώνω τα χείλη μου και σκέφτομαι. Έχω περάσει μια συνέντευξη αλλά δε νομίζω ότι θα πάρω τη δουλειά και σκέφτομαι ότι πρέπει να σταματήσω από το μπαρ κάποια στιγμή. Δεν έχω την πολυτέλεια να χάσω τη δουλειά μου αν δεν έχω βρει κάτι άλλο πρώτα.
«Πρέπει να μείνουμε μακριά από όλο αυτό όσο γίνεται και να τους αφήσουμε να τα βρουν μόνοι τους» λέει και μου χαμογελάει ξαφνικά. Το σκοτεινό δωμάτιο φωτίζεται και η θερμοκρασία ανεβαίνει. «Θα έρθεις πάλι απόψε;» μου λέει παρακλητικά. Από το Σάββατο κοιμάμαι κάθε βράδυ σπίτι του και πηγαίνω στο διαμέρισμά του μόνο για να πάρω ρούχα. Αύριο έχω βάρδια στο μπαρ και θέλω να τον γλυκάνω.
«Θα έρθω, αλλά φοβάμαι μήπως με βαρεθείς» λέω ναζιάρικα. Κάνει να με χαϊδέψει αλλά κατεβάζει το χέρι. Η κουζίνα είναι κοινή και μπορεί κάποιος να μπει ανά πάσα στιγμή. Δεν παύει να με λυπεί το γεγονός ότι κρυβόμαστε, κι ας είναι απολύτως λογικό.
«Δεν πρόκειται!» γελάει εκείνος . Παίρνουμε τις κούπες μας και κατευθυνόμαστε στο γραφείο μας. «Θες να πάμε κάπου για το Σαββατοκύριακο;» ρωτάει. Δεν γινόταν να αναβληθεί η συζήτηση άλλο. Πρέπει να του το θυμίσω.
«Κίραν, δουλεύω…» ψελλίζω ντροπαλά. Με κοιτάει για μερικά δευτερόλεπτα και πάει να πει κάτι. Σταματάει.
«Καταλαβαίνω» λέει. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό. Αν το εννοεί. Δε δείχνει θυμωμένος.
«Άλλα δύο σαββατοκύριακα και μετά θα σταματήσω» λέω σχεδόν απολογητικά κι ας μην πρέπει.
«Κάνε αυτό που πρέπει» λέει και κοιτάζει ευθεία. «Κανονίζουμε την εκδρομή άλλη στιγμή».
«Μη θυμώνεις» λέω.
«Δε θυμώνω. Αφού δεν κάνεις εσύ πίσω, θα κάνω εγώ».
«Μα σκέφτομαι να σταματήσω σύντομα».
«Μέχρι να σταματήσεις, δε θα παραπονιέμαι» χαμογελάει. «Αλλά όταν σταματήσεις θα κάνω πάρτι».
«Δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα και κανέναν. Εγώ θέλω μόνο εσένα» του χαϊδεύω το μπράτσο.
«Δεν είναι ότι ζηλεύω…» λέει. «Είναι ότι δε θέλω να δουλεύεις εκεί».
«Ας σταματήσουμε τη συζήτηση γιατί δε θα μας βγάλει σε καλό» γελάω. Κι εκείνος.

Επιστρέφουμε στο γραφείο και συνεχίζουμε να δουλεύουμε ενώ η Κέντρα τηλεφωνεί, τσακώνεται με τον Τζέρεμι, σηκώνεται, φεύγει και επιστρέφει και ξανά όλα από την αρχή. Ο Κίραν εξαφανίζεται και αυτός για μερικές ώρες και επιστρέφει λίγο πριν την ώρα που σχολάμε για να μου πει ότι θα φύγει μόνος του σήμερα γιατί έχει ένα ραντεβού που δεν μπορεί να αναβάλει.
«Θα έρθω το βράδυ μόνη μου» λέω χωρίς να ρωτάω για ποιο λόγο θα φύγει μόνος και πού πάει. Δεν είναι στο στιλ μου να τον ελέγχω.
«Συγγνώμη» μου λέει και χαμογελάει ζεστά. Είναι πολύ γλυκός.
Δουλεύω λίγο ακόμα και κατεβαίνω κατά τις έξι στη ρεσεψιόν. Η Λίλα φεύγει εκείνη την ώρα και αποφασίζουμε να μοιραστούμε ένα ταξί γιατί βρέχει και έτσι κι αλλιώς μένουμε  σχετικά κοντά.
«Ο Γουέστμπρουκ είναι στην πόλη, αλλά δεν έρχεται σε εμάς. Ποιος ξέρει ποιος θα υποφέρει» μου λέει και γελάμε. «Νομίζω ότι αυτή την περίοδο ασχολείται με τις εφημερίδες του» προσθέτει. Η Λίλα, αλλά και τα υπόλοιπα τμήματα δεν πρέπει να ξέρουν το σκάνδαλο που έχει ξεσπάσει. Εγώ είμαι σίγουρη ότι είναι θέμα χρόνου να έρθει ο Γουέστμπρουκ και να ξηλώσει όσους ενεπλάκησαν με τη διαρροή.
«Εσείς καλά πάνω;» με ρωτάει αλλά δεν δίνω πληροφορίες για το περιστατικό. Τι να πω άλλωστε; Είμαι σοκαρισμένη που κάποιος έδωσε πληροφορίες στους ανταγωνιστές. Δε θεωρώ κανέναν ικανό για κάτι τόσο ποταπό.
«Ο Κίραν πάντως φαίνεται να περνάει καλά» μου λέει και παγώνω. Ξέρει; Ελπίζω να είναι διακριτική αν έχει καταλάβει ότι είμαστε μαζί και να φανεί καλή φίλη. Δε θέλω να το κρύψω αλλά ακόμα είναι νωρίς να το δείξουμε στην εταιρεία. Άλλωστε ο Κίραν σύντομα φεύγει.
«Τι εννοείς;» τη ρωτάω με κομμένη την ανάσα. Τι ξέρει; Μήπως είδε κάτι; Και ποιος άλλος  μας είδε;
«Πάλι με την ξανθιά έφυγε σήμερα».



Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Κεφάλαιο 28-αγάπη μονο

Κεφάλαιο 28

Ξυπνάω κάπου τα ξημερώματα και κοιτάω τον άντρα που κοιμάται δίπλα μου. Το χέρι του είναι τυλιγμένο γύρω από τη μέση μου και κοιμάται γαλήνια. Χαμογελάω άθελά μου. Την έχω πατήσει άσχημα πάλι. Δεν ωφελεί να το αρνούμαι. Προσπάθησα να το αποφύγω, αλλά είμαι αδύναμη μπροστά στην υπεροχή του. Είναι ό,τι πιο όμορφο έχω δει.
«Γιατί δεν κοιμάσαι;» τον ακούω να ρωτάει, βραχνά. Έχει ανοίξει τα υπέροχα μάτια του και με κοιτάει. Δεν ξέρω τι να απαντήσω σε αυτό. Είδα στον ύπνο μου ότι ξύπνησα και ήμουν στο κρεβάτι μόνη. Ανακουφίστηκα όταν τον είδα πλάι μου, όταν επιβεβαίωσα ότι η βραδιά που περάσαμε μαζί ήταν αληθινή.
«Μήπως κρυώνεις;» με ρωτάει και με σκεπάζει καλύτερα με το πουπουλένιο πάπλωμα. Όχι, δεν κρυώνω. Είμαι υπέροχα. Με φιλάει στο μάγουλο τρυφερά και με σφίγγει πάνω του. Κάναμε έρωτα δύο φορές πριν αποκοιμηθούμε αγκαλιά. Κάθε άγγιγμα, κάθε φιλί, κάθε αναστεναγμός χαράχτηκε βαθιά μέσα μου. Ήταν οι πιο έντονες σεξουαλικές εμπειρίες που είχα ποτέ.
«Σκεφτόμουν ότι θα πρέπει να διασκέδασες πολύ όσο καιρό μείναμε χώρια, αν κρίνω από…τις επιδόσεις σου» τον πειράζω, αλλά ταυτόχρονα εκφράζω και τις ανησυχίες μου. Γελάει λιγάκι.
«Ήμουν πολύ…επιθετικός;» σμίγει τα φρύδια του. Δεν απαντώ και συμπληρώνει «στην πραγματικότητα δεν κρατιόμουν και ίσως δεν ήταν πολύ ραφιναρισμένες οι κινήσεις μου» φιλάει τον ώμο μου. Μου αρέσει που με κρατάει. Τον θέλω πολύ. Πώς έζησα τόσο καιρό μακριά του και πώς θα το ξανακάνω όταν με βαρεθεί πάλι; Όταν πετύχουμε πάλι κάποιο εμπόδιο και ο εγωισμός μας δε μας επιτρέψει να βρούμε μια μέση λύση;
«Γίνεσαι όλο και καλύτερος» του λέω. «Σαν το καλό κρασί».
«Το καλό κρασί είναι έτοιμο για κατανάλωση» λέει όλο νόημα και γουρλώνω τα μάτια μου! «Πάλι;»
«Όσο είσαι ξύπνια και με κοιτάς, σε θέλω. Είναι τόσο απλό» δαγκώνει απαλά τα χείλη μου και τα χέρια του αρχίζουν να εξερευνούν το κορμί μου. Δεν έχω χρόνο να σκεφτώ αν πρέπει, αν είναι λογικό, αν θα το μετανιώσω. Λιώνω και καίγομαι.
«Κίραν…» λέω ξέπνοα το όνομά του όταν αρχίζει να με χαϊδεύει πιο πολύ, πιο προκλητικά, ανάμεσα στα πόδια.
«Μωρό μου» λέει εκείνος και συνεχίζει να παίζει μαζί μου. Δεν τον νοιάζει τόσο η δική του ικανοποίηση όσο η δική μου. Ο χρόνος που αφιερώνει στο κορμί μου είναι κάτι το μοναδικό. Ανθίζω στα χέρια του. Νιώθω πράγματα που μόνο εκείνος με κάνει να νιώθω. Γυναίκα. Αληθινή γυναίκα.
«Βιάσου» λέω επιτακτικά και αμέσως υπακούει. Ξαπλώνει από πάνω μου και γλιστράει μέσα μου τόσο μαλακά που σχεδόν δακρύζω. Ξεκινάει αργά και επιταχύνει, κάθε κίνηση με οδηγεί στην έκσταση. Δεν τον χορταίνω.
«Είσαι πανέμορφη» μου λέει μερικά λεπτά μετά, αφού με σκουπίζει απαλά με ένα υγρό μαντηλάκι. Κι εσύ, θέλω να φωνάξω αλλά έχω πει ήδη αρκετά.
«Υπερέκκριση ορμονών λέγεται αυτό» τον πειράζω και με τραβάει ξανά πάνω του.
«Αύριο πρωί θα παραγγείλουμε πρωινό και θα μείνουμε όλη μέρα μέσα να σε χορτάσω» μου λέει και η καρδιά μου φτερουγίζει. Έχω άλλη μία μέρα μαζί του.
«Θα προλάβεις μέχρι αύριο το βράδυ;» γελάω διερευνητικά.
«Με βαρέθηκες κιόλας; Εγώ δε μίλησα ποτέ για μέχρι αύριο το βράδυ» σμίγει τα φρύδια. Είναι δυνατόν να έχει ανασφάλειες; Θα μπορούσε να έχει όποια γυναίκα θέλει και για όσο θέλει. Η γοητεία του είναι μεθυστική.
«Θα με αναγκάσεις να ρωτήσω ε; Δε θα μου κάνεις τη ζωή εύκολη» παίρνω μια βαθιά ανάσα. «Τι σημαίνει η σημερινή βραδιά; Είναι μια τελεία για το παρελθόν ή μια καινούργια σελίδα;».
«Είναι ό,τι θέλουμε να είναι» λέει.
«Αυτή είναι πολύ διπλωματική απάντηση. Τι θες εσύ;» απαιτώ μια άμεση απάντηση.
«Θέλω να δοκιμάσουμε» λέει και λιώνω. Ειλικρινά εξαϋλώνομαι.
«Κι εγώ» παραδέχομαι.
«Αυτή τη φορά θα πρέπει να είσαι πιο δυνατή» λέει αλλά δε Θέλω απόψε να μάθω τι εννοεί, να ζητήσω διευκρινίσεις. Θα είμαι ό,τι χρειαστεί. Φιλάω το χέρι του και κοιμάμαι χαμογελαστή.


Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

κεφάλαιο 27-σεξ επεισόδιο 1

Κεφάλαιο 27
Κλείνω το τηλέφωνο με τον Στίβεν και ο Κίραν με αγριοκοιτάει. «Τι θες; Υποσχέθηκα ότι θα τον πάρω τηλέφωνο να μην ανησυχεί» απαντάω στο βλέμμα του που εκτοξεύει ερωτηματικά.
«Και τι τον έχεις και ανησυχεί για να έχουμε καλό ερώτημα;» σταυρώνει τα χέρια του μπροστά στο στήθος του.
«Φίλο» απαντάω μονολεκτικά και με αποφασιστικότητα. «Και δε βλέπω λόγο να αμφισβητείς τις δικές μου σχέσεις όταν εσύ κλείνεσαι με ώρες στο γραφείο της Κέντρα και χασκογελάτε» του θυμίζω. Θέλω να συμπληρώσω ότι η Λίλι τον έχει δει δύο φορές αυτή τη βδομάδα να φεύγει με την ίδια καλλονή που τον περίμενε και τις προάλλες, αλλά δε θέλω να φανεί ότι τον παρακολουθώ ή ότι η Λίλι μού μεταφέρει όσα βλέπει.
«Αυτή χασκογελάει. Εγώ συνήθως προσπαθώ να της αλλάξω την άποψη σχετικά με τις λανθασμένες επαγγελματικές επιλογές της» λέει ξερά και συνειδητοποιώ ότι πρώτα φορά ανοίγεται σχετικά με την άποψή του για εκείνη. Χαίρομαι που δεν είμαι τρελή και ότι κι εκείνος βλέπει ότι η Κέντρα είναι υπερεκτιμημένη.
«Κι εσύ ξέρεις το σωστό;» τον προκαλώ, πιο πολύ για να μάθω περισσότερα.
«Σίγουρα ξέρω περισσότερα από την Κέντρα. Και εσύ το ίδιο. Εσύ είσαι πιο ικανή για τη θέση της. Αναρωτιέμαι γιατί δεν διεκδικείς κάτι καλύτερο στην εταιρεία» με σοκάρει με την ψήφο εμπιστοσύνης. «Εκτός και αν θες να σταδιοδρομήσεις στο μπαρ και πάρεις προαγωγή σε μπαργούμαν» συμπληρώνει και η αυτοπεποίθησή μου ξεφουσκώνει όπως το μπαλόνι που το τρυπάει βελόνα.
«Όχι ότι μετά από αυτή την προβολή σού αξίζει απάντηση, αλλά έχω ακόμα λεφτά που χρωστάω για το πτυχίο μου και τώρα χρωστάω και σε εσένα. Άρα χρειάζομαι τη δουλειά στο μπαρ. Δεν απολαμβάνω να δουλεύω 14 ώρες τη μέρα 3 φορές τη βδομάδα. Όσο για την εταιρεία, έχω σκεφτεί να αλλάξω τμήμα, αλλά είναι νωρίς, μου είπαν από το τμήμα Ανθρώπινου Δυναμικού».
«Ψάξε αλλού, τότε. Τόσες εταιρείες υπάρχουν. Έχεις δυνατότητες».
«Και ένα μέτριο πτυχίο» του θυμίζω.
«Είσαι ικανή και έχεις προϋπηρεσία εδώ. Εγώ μπορώ να σε βοηθήσω αν θες να αλλάξεις χώρο. Μετά είμαι σίγουρος ότι θα ανελιχθείς πολύ γρήγορα. Γιατί δεν πιστεύεις στον εαυτό σου; Γιατί αντί να προσπαθείς να αναλάβεις θέση σαν της Κέντρα, εσύ κάνεις διπλή δουλειά ώστε να φαίνεται αυτή καλύτερη;» με βομβαρδίζει με ερωτήσεις που καμιά φορά κάνω κι εγώ στον εαυτό μου, αλλά ποτέ δεν πιστεύω ότι θα τα καταφέρω. Με ευχαριστεί πολύ που με εκτιμάει σαν επαγγελματία και πιστεύει σε εμένα, γιατί ο λόγος του έχει βαρύτητα. Είναι κι εκείνος πολύ χαρισματικός.
Κάθεται δίπλα μου στον καναπέ επιτέλους. Έχω φάει όσα μου πρόσφερε και το στομάχι μου δε διαμαρτύρεται. Είμαι άνετα, φορώντας το φανελάκι που μου έδωσε και ένα σορτσάκι του που μου φτάνει μέχρι το γόνατο. Σίγουρα δεν είμαι πολύ όμορφη αυτή τη στιγμή, αλλά νιώθω πολύ άνετα. Εκείνος συνεχίζει να πίνει το ποτό του αργά. Κοιτάω τα χείλη του. Μου χαμογελάει. Ξέρει τι σκέφτομαι.
«Θέλω να ολοκληρώσω μερικά πράγματα και έχω στείλει μερικά βιογραφικά, κάτι θα γίνει…» συνεχίζω.
«Δεν είναι στάση αυτή. ‘Κάτι θα γίνει΄. Πρέπει να πιστέψεις στον εαυτό σου» επιμένει. Σκέφτομαι μήπως όσα μου λέει είναι σωστά. Ίσως φοβάμαι να δοκιμαστώ σε κάτι πιο απαιτητικό, ίσως γι’ αυτό έχω κολλήσει στο μπαρ.
«Γι’ αυτό με έφερες εδώ; Για να μου κάνεις επαγγελματικό προσανατολισμό;» τον ρωτάω χαμογελαστή, για να εκτονώσω την ένταση. Με κοιτάει σοβαρός.
«Όχι, βέβαια» χαμογελάει ήρεμα. «Δε σε έφερα για να σου κάνω επαγγελματικό προσανατολισμό» λέει και ορκίζομαι ότι υπάρχει υπονοούμενο. Δεν ξέρω αν φοβάμαι ή ανυπομονώ. Ίσως και τα δύο. Συνεχίζει να με κοιτάει και χαμογελάει.
«Τι είναι;» ρωτάω ντροπαλά. Τα μάτια του με κάνουν να καίγομαι.
«Χαίρομαι πολύ που είσαι εδώ. Από τη μέρα που σε ξαναείδα στο γραφείο, σκέφτομαι πώς θα ξαναβρεθούμε μόνοι. Είναι ένα σωρό πράγματα που θέλω να κάνουμε…» λέει και μου κόβεται η ανάσα. Καίγομαι ολόκληρη.
«Είσαι σίγουρος ότι θα συμφωνήσω;»
«Ο τρόπος μου με κοιτάς μου λέει πως ναι» σκύβει και με φιλάει απαλά στα χείλη. Δεν τραβιέμαι. Είναι αδύνατον να του αντισταθώ. Θέλω να τον ρωτήσω για πόσο θα κρατήσει αυτό,  αλλά δεν το κάνω.
«Κίραν…» ξεκινάω να λέω αλλά με φιλάει ξανά. Πιο έντονα, πιο αχόρταγα. Τα χέρια του αρχίζουν να χαϊδεύουν το λαιμό μου. Ανατριχιάζω.
«Φοράς αυτές τις φούστες και με τρελαίνεις» μου χαμογελάει. «Επίτηδες το κάνεις;» ρωτάει. Η αλήθεια είναι πως από τη μέρα που ήρθε στο γραφείο περνάω ατελείωτες ώρες προσέχοντας τι θα φορέσω. Δεν το παραδέχομαι όμως.  Με φιλάει ξανά στο λαιμό και κλείνω τα μάτια. Γουργουρίζω από ευχαρίστηση σαν γάτα. Μόνο εκείνος μπορεί να με κάνει να νιώθω έτσι. Είμαι στο έλεός του.
«Πες μου ότι με θες όσο εγώ» λέει με κομμένη την ανάσα στο αυτί μου και νιώθω πως περιμένει την απάντησή μου απεγνωσμένα.
«Δεν μπορώ να απαντήσω» χαμογελάω λιγάκι. «Δεν ξέρω τα δεδομένα. Πόσο ακριβώς με θες;» τον αιφνιδιάζω και με τραβάει πάνω του. Κάθομαι στα πόδια του και τα χέρια του συνεχίζουν τα χαϊδεύουν την πλάτη μου.
«Μέχρι τον ουρανό» απαντάει χαμογελώντας κι εκείνος, όπως απαντούν στα παιδάκια όταν τα ρωτούν «πόσο με αγαπάς». Μακάρι να ίσχυαν και τα δύο, σκέφτομαι, και δαγκώνομαι. Θέλω σαν τρελή να υποκύψω σε αυτό το τρελό πάθος, αλλά φοβάμαι. Δεν ξέρω αν το πάθος ή ο φόβος θα επικρατήσει.
Με μια απότομη κίνηση σηκώνεται από τον καναπέ. Τρομάζω ότι θα πέσω και γραπώνομαι από το λαιμό του. Εκείνος με μεταφέρει με απίστευτη άνεση στην κρεβατοκάμαρα. Ποιος είναι αυτός ο άντρας; Ο Κίραν δεν ήταν ποτέ τόσο…άγριος. Δεν παραπονιέμαι όμως. Τον θέλω, κι ας καώ στην Κόλαση.
«Θα το μετανιώσουμε και οι δύο πικρά αύριο» με φιλάει και γνέφω καταφατικά. Διαβάζει τη σκέψη μου και τον λατρεύω και τον μισώ ταυτόχρονα για αυτό. «Αλλά θα φροντίσω να αξίζει τον κόπο».