Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017

κεφάλαιο 26-και πόσο να κρατηθεί; άντρας ειναι...

Κεφάλαιο 26

«Πάμε στο διαμέρισμά μου, να αλλάξω, να ξεβαφτώ. Τι θα κάνω σπίτι σου;» αναρωτιέμαι  αδύναμα αλλά δε με ακούει. Είναι αργά άλλωστε. Μπαίνουμε αμίλητοι στο ασανσέρ και αμίλητοι μπαίνουμε στο σπίτι του. Ανάβει τα φώτα και με αφήνει στο σαλόνι να περιμένω όρθια. Επιστρέφει μετά από μερικά δευτερόλεπτα και μου δίνει ένα φανελάκι του.
«Φόρα αυτό αν θες να νιώσεις άνετα» λέει. Τον κοιτάω σαστισμένη. Κάθομαι αποκαμωμένη στον καναπέ, με το φανελάκι στα γόνατα. Δεν καταλαβαίνω τι γίνεται.
«Φάε αυτό» λέει, αφού επιστρέφει με ένα τοστ και γιαούρτι με ξηρούς καρπούς και μέλι.
«Συγγνώμη, είσαι τρελός;» τον ρωτάω, ανησυχώντας ότι πραγματικά έχει χάσει το μυαλό του. Πραγματικά τι ακριβώς εννοεί με όλη αυτή τη συμπεριφορά;
«Έχει ένα μαγαζάκι εδώ απέναντι και θα πεταχτώ να σου πάρω κάτι να ξεβαφτείς» λέει ήρεμα. Συνεχίζω να ανησυχώ.
«Ειλικρινά περιμένεις ότι θα κοιμηθώ εδώ;» ρωτάω τελικά, ενώ εκείνος σερβίρει ένα ποτό στον εαυτό του. Για εμένα όχι.
«Δεν συνηθίζω να κοιμάμαι με γυναίκες και μετά να τις διώχνω» λέει και χαμογελάει ξερά. Η καρδιά μου σφίγγεται, λιώνει και ξαναπαγώνει σε μερικά δευτερόλεπτα. Δεν ξέρω πώς να νιώσω. Ο παρανοϊκός άντρας που κάθεται απέναντί μου, με κάνει να τρέμω από ένα σωρό συναισθήματα. Ανάμεσά τους είναι η οργή, ο πόθος και η σύγχυση.
«Ποιος σου είπε ότι θα κοιμηθείς μαζί μου; Φαίνομαι τόσο εύκολη;» αναρωτιέμαι.
«Όχι» λέει κοφτά και χάνεται μέσα στο δωμάτιό του. Επιστρέφει φορώντας ένα φανελάκι και φόρμα από κάτω. Ξεντύθηκε. Ξαφνικά νιώθω πολύ κουρασμένη. Θέλω να κοιμηθώ. Συνήθως μετά τη βάρδια στο μπαρ κοιμάμαι αμέσως. Το σπίτι του μου  προκαλεί χαλάρωση. Ο φωτισμός είναι χαμηλός και η ατμόσφαιρα, τα χρώματα και η επίπλωση σε βοηθούν να ηρεμήσεις. Όλα εκτός από εκείνον.
«Αν θέλεις να μιλήσουμε και να ξεκαθαρίσουμε…μερικά πράγματα, είμαι διαθέσιμη, αλλά νυστάζω και θέλω να πάω σπίτι μου» λέω με αποφασιστικότητα.
«Σπίτι σου δεν θα πας απόψε, οπότε άλλαξε για να νιώσεις άνετα» χαμογελάει και πίνει μια γουλιά.
«Αυτό είναι απαγωγή» του θυμίζω.
«Η πόρτα είναι εκεί και είναι ξεκλείδωτη» μου δείχνει με το βλέμμα του. Είμαι ντυμένη. Με ένα γρήγορο σάλτο, μπορώ να το κάνω. Τον κοιτάω για μερικά δευτερόλεπτα και η αναμέτρηση με τα βλέμματα είναι πιο καυτή και από φωτιά. Δε θέλω να φύγω, δε θέλω να μείνω. Πάνω από όλα, όμως, δε θέλω να ξέρει ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει μαζί μου. Σηκώνομαι απότομα και κάνω να φύγω, χωρίς την τσάντα μου, η τρελή, αλλά με προλαβαίνει. Με αρπάζει από τον καρπό και με κολλάει πάνω του. Το βλέμμα του πλανάται στα χείλη μου, αλλά δεν με φιλάει. Χαϊδεύει με τον αντίχειρα τον καρπό μου και ταυτόχρονα με σφίγγει πάνω του.
«Πού πας;» γελάει μαζί μου.
«Δεν μπορείς να με…» ξεκινάω να λέω όλο ύφος αλλά διαλέγει αυτή τη στιγμή για να συνθλίψει τα χείλη μου με ένα απεγνωσμένο φιλί. Τυλίγει το ελεύθερο χέρι του γύρω από τη μέση μου και με στηρίζει πάνω στην πόρτα που κλείνει με φόρα, δίνοντας ένα ηχηρό μήνυμα. Δεν μπορείς να φύγεις.
Με φιλάει υπέροχα, όπως μόνος αυτός ξέρει να φιλάει, αλλά αυτή τη φορά είναι πολύ πιο διεκδικητικός, σχεδόν βίαιος. Με δαγκώνει, με γλείφει, σταματάει και ξαναρχίζει. Η γλώσσα του διεκδικεί τη δική μου και για μερικά δευτερόλεπτα δεν ανταποκρίνομαι αλλά τελικά υποκύπτω στο φοβερό πάθος που με παρέσερνε πάντα και με πνίγει ακόμα και σήμερα. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου έχω πάρει φωτιά, αλλά πρέπει κάποιος να βάλει ένα τέρμα στην τρέλα.
«Κίραν, μη…» λέω και τραβιέμαι. Ξαφνικά βγαίνει από την κατάσταση τρανς στην οποία  βρίσκεται και με κοιτάει με κατακόκκινα μάτια και χείλη πρησμένα από τα φιλιά.
«Μη τι;» με ρωτάει μπερδεμένος και σκύβει να με φιλήσει πάλι.
«Δεν είμαι σίγουρη ότι είναι σωστό αυτό που κάνουμε. Δε θέλω να επαναλάβω τα λάθη του παρελθόντος» λέω.
«Μπορούμε πάντα να κάνουμε καινούργια λάθη» χαμογελάει και με φιλάει ξανά. Τον διακόπτω με δυσκολία για να πάω κάτι, αλλά δεν μιλάω ποτέ. Γελάει που τα έχω χάσει και με χαϊδεύει.
«Πήγαινε να φορέσεις κάτι πιο άνετο» λέει επιτακτικά. «Απόψε δε φεύγεις από εδώ».








3 σχόλια:

  1. Τι πολιορκία είναι αυτή!! Ποσο να αντισταθει η κοπελα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πω πω τι μας κανεις πρωι πρωι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χαχαχα ο τύπος είναι τρελός και γαματος ταυτόχρονα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή