Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

κεφάλαιο 22-μμμ, κάτι μυρίζει

Κεφάλαιο 22

«Σήμερα βρήκες να αργήσεις;» μου γελάει η Λούσι ενώ μπαίνω στην εταιρεία. Στην πραγματικότητα δεν έχω αργήσει, απλά δεν ήρθα πάρα πολύ νωρίς όπως συνήθως. Ο Κίραν με άφησε σε ένα μικρό καφέ να πάρω κάτι για το μεσημέρι και για να μη μας δουν να φτάνουμε μαζί. Αυτός λογικά πρέπει να είναι ήδη πάνω.
«Γιατί; Τι έγινε;» τη ρωτάω και από την τσάντα μου βγάζω ένα σακουλάκι με μπισκότα σοκολάτας και της τα δίνω. Τα λατρεύει.
«Η Κέντρα είναι πάνω ήδη και είναι πολύ νευρική» μου λέει και γελάει. Το ίδιο και εγώ.
«Είχε ένα ραντεβού χθες με έναν επιχειρηματία. Δε θα πήγε καλά» λέω. Ανεβαίνω στον όροφο όπου είναι το γραφείο μου και βρίσκω τον Κίραν ήδη στο δικό του. Μου χαμογελάει φευγαλέα και συνεχίζει να κοιτάζει το ημερολόγιό του.
«Σε μία ώρα να έχετε έτοιμη μια παρουσίαση για το περιοδικό Kiss me!» ακούω την Κέντρα να φωνάζει από το γραφείο της χωρίς να μπει στον κόπο να πει καλημέρα. Παγώνω. Γυρίζω προς το μέρος του Κίραν. Εκείνος δείχνει λίγο πιο πολύ ψύχραιμος, αλλά και πάλι, με κοιτάει.  Σηκωνόμαστε σχεδόν ταυτόχρονα από τις θέσεις μας και πάμε στο γραφείο της Κέντρα, όπου ανέκφραστη, μας ενημερώνει ότι θέλει να έχουμε έτοιμη την παρουσίαση για το δημοφιλές γυναικείο περιοδικό που λανσάρει ο όμιλος για να τη δείξει κάπου. Της εξηγούμε ότι έχουμε ήδη μια έρευνα σε εξέλιξη, την δεξίωση και τις αλλαγές στο περιοδικό αυτοκινήτου και δεν είναι δυνατόν σε μία ώρα να μπορέσουμε να έχουμε έτοιμη μια παρουσίαση για ένα περιοδικό με το οποίο δεν ασχολούμαστε εμείς. Μας ενημερώνει ότι είναι «δουλειά μας» να ασχολούμαστε με όλα τα περιοδικά του ομίλου και όχι με «όσα μας βολεύει». Ο Κίραν έχει αρχίσει και εκνευρίζεται. Το μόνο για το οποίο χαίρομαι είναι ότι επιτέλους έπεσαν οι μάσκες και η Κέντρα δείχνει και στον Κίραν ποια είναι.
Κατευθυνόμαστε στην αίθουσα συνεδριάσεων και καθόμαστε πλάι πλάι, μπροστά από το λάπτοπ που είναι συνδεδεμένο με τον προτζέκτορα. Χρειαζόμαστε και δεύτερο και ο Κίραν φέρνει το δικό του για να δουλεύουμε παράλληλα.
«Δε μας είπε καν για ποιον θα κάνει την παρουσίαση να ξέρουμε σε ποια στοιχεία να εστιάσουμε» λέει ο Κίραν. Είναι εκνευρισμένος, αλλά δεν εκφράζεται ποτέ αρνητικά για τους συναδέλφους μας. Ακόμα και όταν κάποιοι είναι έκδηλα αναποτελεσματικοί. Εκτιμώ το γεγονός ότι εκτελεί τα καθήκοντά του και δεν ασχολείται με την ανεπάρκεια των άλλων. Η Κέντρα, φυσικά, ξεπερνάει τα όρια.
«Ας κάνουμε κάτι γενικό. Ανάλαβε εσύ μερικά οικονομικά στοιχεία, όπως πωλήσεις ανά πολιτεία και ηλικιακή ομάδα, και εγώ θα αναλάβω μερικές ιδέες για το πώς μπορεί να βελτιωθεί το περιοδικό» ανεμίζω το χέρι μου και εκείνος συμφωνεί.
«Τώρα, αλήθεια, έχουμε μία ώρα;» ξεφυσάει. Δεν ξέρω τι να του πω. Δεν ξέρω τίποτα. Εγώ έχω συνηθίσει της Κέντρα αλλά εκείνος δείχνει σοκαρισμένος με την έλλειψη οργάνωσης. «Δε θα προλάβω να συνεννοηθώ έγκαιρα με τα κέτερινγκ και εσύ πρέπει να μιλήσεις με τους γραφίστες για τις προσκλήσεις. Τι θα κάνουμε; Αν δουλεύουμε 3 πράγματα ταυτόχρονα δε θα κάνουμε τίποτα καλά» παραπονιέται και τον αφήνω. Το κάνει σπάνια, οπότε μάλλον έχει ανάγκη να το βγάλει από μέσα του.
Δουλεύουμε αμίλητοι, δημιουργώντας περίπου 20 διαφάνειες. Για μία ώρα προετοιμασία, νομίζω ότι κάναμε καλή δουλειά, αλλά σίγουρα θα ήμασταν καλύτεροι αν είχαμε 5-6 ώρες.
«Σώσε το αρχείο στην επιφάνεια εργασίας και πάμε να συνεχίζουμε με τη δεξίωση» λέω και επιστρέφουμε στο γραφείο μας. Η Κέντρα μιλάει με τον Κέιν μέσα στο γραφείο της. Δείχνει νευρική, αλλά δε φωνάζει και δεν ακούμε τι λέει.
Κανονίζουμε μερικές λεπτομέρειες σχετικά με ένα άλλο πρότζεκτ που μας έχει αναθέσει η Κέντρα και ταυτόχρονα εγώ διαλέγω σχέδια πρόσκλησης που μου έχουν στείλει οι δύο γραφίστες με τους οποίους συνεργαζόμαστε. Το καλό είναι ότι είχαν ήδη έτοιμα μερικά σχέδια με ινδικό θέμα. Ο Κίραν δεν είναι πολύ τυχερός όμως. Τα κέτερινγκ που ξέρουμε δεν προσφέρουν ινδικό φαγητό.
«Αν είναι δυνατόν» τον ακούω να λέει και να κλείνει το τηλέφωνο με φόρα.
«Ψάξε άλλο κέτερινγκ» λέω και πηγαίνω στο γραφείο του.
«Θέλω κάτι αυθεντικό» επιμένει. Έτσι είναι ο Κίραν. Όταν θέλει κάτι δεν κάνει πίσω.
«Έχω μια ιδέα» λέω και χαμογελάω. Με κοιτάει με προσοχή. «Αν βρούμε κάποιο μεγάλο και καλό ινδικό εστιατόριο μπορούμε να ζητήσουμε στον σεφ να ετοιμάσει μερικά πιο αυθεντικά πιάτα. Ίσως να είναι εκεί και να τα ετοιμάζει μπροστά στους καλεσμένους» λέω.
«Είσαι καλή» μου λέει και μου κλείνει το μάτι.
«Το ένα είναι κοντά εδώ» του λέω και μια αμήχανη σιωπή απλώνεται ανάμεσά μας. Ξέρω τι σκέφτεται. Ξέρει τι σκέφτομαι. Δε μιλάμε για λίγο.
«Πες μου τη διεύθυνση και όποιο άλλο ξέρεις να προτείνεις και θα πάω απόψε κιόλας να μιλήσω με τους σεφ. Εντωμεταξύ ας κλείσω ένα κέτερινγκ να έχουμε κάτι ινδικό να φάμε κι ας μην είναι τελείως αυθεντικό» λέει και σηκώνει το ακουστικό. Απογοητεύομαι που δε μου ζητάει να πάμε μαζί στο εστιατόριο. Εντωμεταξύ ο Κέιν  φεύγει από το γραφείο της Κέντρα χωρίς να μπει στον κόπο να μας χαιρετίσει.
Μία ώρα περίπου μετά, και ενώ στέλνω στη γραφίστριά μας τις τελικές οδηγίες για το σχέδιο που διάλεξα και το τι να γράψει στην πρόσκληση, βλέπω έναν λεπτό και ψηλό γκριζομάλλη κύριο να μπαίνει στο γραφείο μας. Δείχνει να ψάχνει κάποιον. Κοιτάει τριγύρω. Σηκώνομαι και τον χαιρετώ με χειραψία.  Δείχνει αυστηρός, αλλά όχι ψυχρός.
«Πού είναι η Κέντρα;» με ρωτάει χωρίς να συστηθεί, αφού εγώ του λέω το όνομα και το επίθετό μου.
«Θέλετε να περιμένετε λίγο; Θα την ενημερώσω και θα…» λέω αλλά πριν ολοκληρώσω, εκείνος ανοίγει την πόρτα του γραφείο της Κέντρα.
«Κύριε Γουέστμπρουκ» την ακούω να λέει μελιστάλαχτα και μένω με το στόμα ανοιχτό. Αυτός  είναι; Γιατί ήρθε; Κάναμε κάτι; Αναρωτιέμαι. Πώς είναι δυνατόν αν μην το ξέρει η Λούσι;
Ο Κίραν επιστρέφει από το τμήμα διαφήμισης μετά από δέκα λεπτά. Ο Γουέστμπρουκ με την Κέντρα είναι ακόμα στο γραφείο της.
«Μάντεψε ποιος είναι μέσα» του λέω, ακόμα σοκαρισμένη με την άφιξη του αφεντικού μας εδώ. Ο Γουέστμπροουκ εμφανίζεται σπάνια. Ακόμα σπανιότερα δύο φορές μέσα σε δύο μήνες. Κάτι βρωμάει.
«Ποιος;» ρωτάει εκείνος σχεδόν  αδιάφορα, ενώ κοιτάει μερικά εξώφυλλα περιοδικών.
«Ο Γουέστμπρουκ!» του λέω ψιθυρίζοντας. Τον βλέπω να αλλάζει χρώματα, αλλά ανακτά τάχιστα την αυτοκυριαρχία του.
«Πώς;» με ρωτάει κοφτά και κοιτάει ξανά προς το γραφείο της Κέντρα.
«Είναι εδώ! Υποθέτω ότι σε αυτόν θα κάνει η Κέντρα την παρουσίαση. Μάλλον θα το έμαθε κι αυτή τελευταία στιγμή ότι θα έρθει και δεν προλάβαινε να το κάνει μόνη της» του λέω. Εκείνος δεν μιλάει. Δείχνει να τα έχει χαμένα. Δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο είναι τόσο ταραγμένος. Δεν έχει κάτι να φοβάται. Σε λίγες βδομάδες θα φύγει από εδώ.

Επιστρέφουμε στα γραφεία μας και συνεχίζουμε να δουλεύουμε. Αλλά δεν μπορώ να μη σκέφτομαι ότι κάτι μου διαφεύγει. 

4 σχόλια:

  1. Τι σχέση έχει άραγε ο Κιραν με το αφεντικο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λες να είναι γιος του;😯

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ξέρω ότι η έμπνευση δεν έρχεται όποτε θέλουμε, αλλά για να μην μπαίνω κάθε μέρα, περίπου κάθε πότε ανεβαίνει κεφάλαιο;
    Ευχαριστώ πολύ!
    Εύχομαι να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή