Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

κεφάλαιο 21-περιποιηση 5 αστερων

Κεφάλαιο 21
Το πρωί με περιμένει ένα πλούσιο πρωινό στην κουζίνα. Ο Κίραν χαζεύει στο κινητό του ενώ τρώει ένα κρουασανάκι. Μπροστά του έχει έναν καφέ.
«Ξύπνησες;» με ρωτάει και χαμογελάω αμήχανα. Είμαι ντυμένη και βαμμένη, έτοιμη για τη δουλειά. Έχω ξυπνήσει εδώ και ώρα αλλά ντρεπόμουν να βγω. Δε ξέρω γιατί ξαφνικά με έχει πιάσει τόση συστολή, αλλά σίγουρα δεν είναι εύκολο να συνυπάρχουμε σε ένα χώρο φορώντας τις πιτζάμες μας και ανταλλάζοντας υπονοούμενα.
«Όλα αυτά για εμένα;» ρωτάω και κάθομαι απέναντί του. Έχω πολλές ώρες να φάω και πεινάω. Εκείνος συνεχίζει να χαζεύει στο κινητό του αλλά δεν είναι ότι με αγνοεί. Μου δίνει χώρο. Εκτιμώ τη διακριτικότητά του. Απολαμβάνω ψωμί με βούτυρο και μαρμελάδα, καφέ και ένα μικρό κομμάτι κέικ. Είναι όλα πεντανόστιμα. Παλιά δεν έτρωγε πρωινό.  Έπινε μόνο λίγο καφέ και έτρωγε ίσως κανένα μπισκότο στα όρθια.
«Χαίρομαι που άλλαξες γνώμη σχετικά με το πιο σημαντικό γεύμα της μέρας» τον πειράζω. Πάντα του έλεγα ότι πρέπει να τρώει πιο καλά το πρωί.
«Δεν άλλαξα» χαμογελάει. «Για εσένα τα αγόρασα».
«Πότε;» ανασηκώνω τα φρύδια με απορία.
«Πετάχτηκα σε ένα μίνι μάρκετ έναν τετράγωνο από εδώ πριν από μισή ώρα» μου λέει άνετα. Νιώθω τα μάγουλά μου να καίνε. Μπήκε σε τόσον κόπο για μένα. Δεν ξέρω πώς πρέπει να το εκλάβω όλο αυτό.
«Έχουμε πολλή δουλειά σήμερα» λέω για να σπάσω την αμήχανη σιωπή. «Να κανονίσουμε το κέιτερινγκ, να κλείσουμε προσκλήσεις και να ενημερώσουμε την Κέντρα για το θέμα. Είναι πολύ καλό που το διαλέξαμε ήδη».
«Τι κάνεις αύριο το βράδυ;» με ρωτάει, σαν να μην άκουγε τίποτα από αυτά που έλεγα και το βλέμμα του συναντάει το δικό μου. Με κοιτάει με έναν τρόπο που με κάνει να νιώθω γυμνή. Έχει τον τρόπο να με κάνει να νιώθω αδύναμη.
«Εμ…αύριο είναι Πέμπτη και έχω κανονίσει με τον Ρομπ» λέω και ταυτόχρονα δαγκώνω τη γλώσσα μου. Έχω όντως ραντεβού με τον Ρομπ, αλλά είναι γελοίο να πάω. Είναι διπλά γελοίο που του το λέω ενώ κάθομαι απέναντί του και τρώμε μαζί πρωινό, τόσο άνετα. Με το που το είπα ξεκαθάρισε μέσα μου ότι δεν πρέπει να βγω με τον Ρομπ. Δεν έχω καμία σχέση με τον Κίραν, αλλά είναι ξεκάθαρο ότι δεν μπορώ να βγαίνω με κάποιον άλλον όταν νιώθω ακόμα τόσο μπερδεμένη σχετικά με τον άντρα που κάθεται απέναντί μου αυτή τη στιγμή και με κοιτάει με ένα μείγμα θυμού και θλίψης.
«Μάλιστα. Θα… εντάξει» λέει και στρέφεται πάλι στο κινητό του. Θέλω να πω κάτι αλλά δεν ξέρω τι.
«Θα είναι όλα έτοιμα στο σπίτι το απόγευμα;» αναρωτιέμαι και μου γνέφει. Ξύπνησα λίγο πιο αισιόδοξη σήμερα. Συνεχίζω να φοβάμαι να γυρίσω εκεί αν λείπει η Ντάνι, αλλά θα το παλέψω. Θα μαζέψω λεφτά και θα αγοράσω όσα μου έκλεψαν και θα αποπληρώσω τον Κίραν. Δεν είναι θέμα ζωής ή θανάτου. Μπορώ να τα καταφέρω.
«Ο άνθρωπος θα αλλάξει την πόρτα στις 11.00 σήμερα και ο συναγερμός θα είναι έτοιμος το απόγευμα. Λογικά όταν θα επιστρέψεις σήμερα θα είναι όλα εντάξει» με διαβεβαιώνει.
«Μπορώ να αφήσω τα πράγματά μου εδώ; Δε θέλω να τα σέρνω μαζί μου. Θα περάσω το απόγευμα να τα πάρω και μετά γυρνάω με το τρένο» προτείνω και με αγριοκοιτάει.
«Φυσικά και μπορείς να τα αφήσεις εδώ. Θα γυρίσουμε μαζί να τα πάρεις και θα σε πάω σπίτι. Θέλω να βεβαιωθώ ότι είναι όλα εντάξει» λέει κοφτά και δε μου αφήνει περιθώριο αντίδρασης. Αναρωτιέμαι αν ήταν πάντα τόσο σέξι ή αν οι ορμόνες μου παίζουν παράξενα παιχνίδια. Τον κοιτάω προσεκτικά. Φοράει ένα στενό κρεμ παντελόνι και γαλάζιο πουκάμισο. Δεν φοράει ακόμα τη γραβάτα του και έχει ανοιχτό το πάνω κουμπί. Μου αποσπά την προσοχή ο τρόπος που κάθεται χαλαρά απέναντί μου, και απολαμβάνει τον καφέ του. Ξαφνικά θέλω να μην πάμε στη δουλειά και να περάσουμε τη μέρα στο σπίτι. Πιο συγκεκριμένα, στην κρεβατοκάμαρά του.
«Τι έπαθες; Κοκκίνισες ξαφνικά» με ρωτάει ανήσυχος και κοκκινίζω ακόμα περισσότερο.
«Ζεστάθηκα» λέω αδύναμα και προσεύχομαι να μην διαβάζει στα μάτια μου τις ακατάλληλες σκηνές που εκτυλίσσονται στο μυαλό μου.
«Ένα λεπτό» λέει και σηκώνεται αμέσως. Ανοίγει ένα παράθυρο για να μπει φρέσκος αέρας.
«Με κακομαθαίνεις» λέω και γελάω. «Τώρα δε θα μπορώ να διαφωνώ μαζί σου χωρίς να σκέφτομαι πόσο καλός οικοδεσπότης ήσουν».
«Μην το βλέπεις έτσι. Να διαφωνείς όσο θες μαζί μου» λέει και φοράει το σακάκι του. Χώνει τη γραβάτα στην τσέπη του και κοιτάει το ρολόι του.
«Πρέπει να φύγουμε ε;» ρωτάω με βαριά καρδιά. Ελπίζω να μην ακούει την απογοήτευση στη φωνή μου.
«Όλα τα ωραία τελειώνουν κάποια στιγμή» λέει σοβαρά εκείνος. Δεν ξέρω αν εννοεί το βράδυ που περάσαμε μαζί ή ολόκληρη τη σχέση μας. Δείχνει όμως ξαφνικά πιο βαρύς.
«Θα με αφήσεις ένα τετράγωνο από το γραφείο για να μη φανεί ότι ήρθαμε μαζί;» του προτείνω.
«Έγινε» λέει και σηκώνομαι από την καρέκλα μου με βαριά καρδιά.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου