Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

κεφάλαιο 20-κι η ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη.

Κεφάλαιο 20

«Γιατί δεν κοιμάσαι;» τον ακούω να ρωτάει έξω από την πόρτα μου. Δεν την έχω κλειστή. Μάλλον βλέπει ότι έχω αναμμένη τη λάμπα στο κομοδίνο μου.
«Δεν μπορώ να ηρεμήσω» λέω ήσυχα. Έχω ξαπλώσει εδώ και μία ώρα αλλά δεν χαλαρώνω με τίποτα. Τα πόδια μου τρέμουν και σκέφτομαι συνέχεια ότι ακούω θορύβους. Φοβάμαι ότι αν κοιμηθώ θα δω απαίσιους εφιάλτες.
«Είναι 12.10. Πρέπει να ξεκουραστείς. Σβήσε το φως και προσπάθησε να χαλαρώσεις» μου λέει ήρεμα. Πώς; Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε κάποιος να κοιμηθεί εύκολα στη θέση μου. Για να συνοψίσω, γύρισα σπίτι μου πάνω στη μηχανή του και ενώ η καρδιά μου έκανε τούμπες στο στήθος μου μαθαίνω ότι λήστεψαν το σπίτι μου. Προσπαθώ να εστιάσω στο γεγονός ότι δεν κινδύνευσα και όχι στο κόστος αγοράς καινούργιου λάπτοπ και αντικατάστασης της πόρτας. Πάνω που ηρεμώ, συνειδητοποιώ ότι δεν έχω πού να κοιμηθώ. Ανάμεσα στον καναπέ του Πίτερ και τον ξενώνα του Κίραν διαλέγω το δεύτερο και τώρα βρίσκομαι μέσα σε ένα σπίτι που μου προκαλεί μια θύελλα συναισθημάτων. Όλα εδώ μέσα έχουν εκατομμύρια αναμνήσεις.
«Πέρνα μέσα» του λέω αλλά διστάζει για λίγο. Τελικά ανοίγει την πόρτα και κάθεται σε μια όμορφη πολυθρόνα απέναντί μου. Το δωμάτιο αυτό όταν ήμασταν μαζί είχε ένα απλό κρεβάτι και μια βιβλιοθήκη. Τώρα ήταν πλήρως επιπλωμένο, με σιδερένιο κρεβάτι, ένα παχύ μωβ χαλί και ασορτί κουρτίνες και πολυθρόνες. Αναρωτήθηκα αν είχε εμπλουτίσει και την κρεβατοκάμαρά του.
«Μίλησα με την Ντάνι και μου έδωσε το τηλέφωνο του ιδιοκτήτη του διαμερίσματος» λέει και πριν προλάβω να αντιδράσω με διακόπτει. «Σκόπευε να αλλάξει την πόρτα και βρήκαμε μια λύση από κοινού».
«Γιατί μπήκες σε αυτό τον κόπο;» λέω, αλλά δε με ακούει.
«Αύριο θα έρθουν μάστορες και θα την αλλάξουν κι εσείς δε θα δώσετε το επόμενο νοίκι» μου λέει. Γνέφω θετικά. «Επίσης ένα συνεργείο καθαρισμού θα τακτοποιήσει και θα καθαρίσει το σπίτι και κανόνισα να σας βάλουν συναγερμό».
«Κίραν, δε χρειάζονται όλα αυτά. Πώς θα σε ξεπληρώσουμε; Θα πρέπει να κάνω διπλές βάρδιες στο μπαρ για να…»
«Δε θέλω τίποτα πίσω. Δεν ξοδεύω για τον εαυτό μου. Μου αρέσει να το κάνω για άλλους».
«Είμαι περίπτωση φιλανθρωπίας;» τον ρωτάω.
«Θέλω να βοηθήσω και το κάνω. Θέλω να ηρεμήσεις και να ξυπνήσεις αύριο το πρωί, να πάμε στη δουλειά και να τσακωνόμαστε όλη μέρα για το θέμα της δεξίωσης» λέει και τολμάει να χαμογελάει το κάθαρμα. Χαμογελάω κι εγώ. Νιώθω πολύ πιεσμένη, αλλά δε νομίζω ότι θα υπήρχε άλλο μέρος όπου θα ένιωθα καλύτερα. Είναι υπέροχο το διαμέρισμά του. Γαλήνιο.
«Σκέφτηκα ήδη το θέμα. Μπορούμε να τσακωθούμε και τώρα» προτείνω. Θα με ανακούφιζε κάπως.
«Έχεις πάρει ρούχα για αύριο ή θα πρέπει να πεταχτούμε πριν το γραφείο;» ρωτάει αφού γελάει με το αστείο μου.
«Έχω πάρει αρκετά πράγματα. Δε νομίζω να χρειαστώ κάτι» λέω.
«Θες ένα τοστ; Δεν έφαγες αρκετά. Μήπως πεινάς και δεν μπορείς να κοιμηθείς;» ρωτάει τρυφερά. Δεν έχω όρεξη. Γνέφω αρνητικά. Θέλω να μείνει κοντά μου και να μιλάμε όλο το βράδυ αλλά δεν μπορώ να ζητήσω κάτι τέτοιο.
«Σε ευχαριστώ για όλα, Κίραν».
«Μη νιώθεις υποχρεωμένη, σε παρακαλώ» λέει εκείνος και σηκώνεται.  Δε θέλω να φύγει.
«Άσπρο και μαύρο» του λέω. Με κοιτάει απορημένος και ξανακάθεται.
«Δε θα το έλεγα. Έχουμε πολλά κοινά» τρίβει το σαγόνι του σκεπτικός. Γελάω.
«Άσπρο και μαύρο για το θέμα της δεξίωσης. Ασπρόμαυρες φωτογραφίες για διακόσμηση,   λευκά κρίνα, μαύρα τραπεζομάντιλα, ανάλογο dress code.  Τι λες;» περιμένω την απάντησή του και απολαμβάνω το γεγονός ότι παρέτεινα τη συζήτηση. Τι με έχει πιάσει απόψε; Είναι μάλλον που έχω καιρό να τον δω τόσο χαλαρό. Είναι ξυπόλητος και φοράει μια πρόχειρη φόρμα και ένα κολλητό μπλουζάκι. Είναι πιο γυμνασμένος από παλιά και είναι ακόμα πιο εντυπωσιακός.
«Σαν το δεύτερο γάμο της Καρντάσιαν;» λέει.
«Μα πού στο καλό το θυμήθηκες αυτό;» γελάω και γελάει κι εκείνος.
«Ενημερώνομαι» μου λέει και συνεχίζουμε να γελάμε.
«Πες εσύ τότε ιδέα» τον προκαλώ.
«Εγώ έλεγα να διαλέξουμε έναν πολιτισμό και να διαλέξουμε αντίστοιχο ντεκόρ και φαγητό» μου λέει. Δεν έχει πολύ άδικο.
«Κίνα;» ρωτάω.
«Ινδία έλεγα» προτείνει και ανασηκώνω τα φρύδια.
«Καλή ιδέα» παραδέχομαι.
«Τόσο εύκολα;» εκπλήσσεται. «Είσαι σίγουρα καλά; Να καλέσω έναν γιατρό;» γελάει.
«Όταν λες κάτι καλό συμφωνώ. Δε φταίω εγώ που συνέβη πρώτη φορά απόψε» του λέω εύθυμα.
«Άρα πρέπει να ακυρώσουμε τα κέτερινγκ που δεν κάνουν ινδικό φαγητό και δεν μπορούμε να έχουμε τζαζ μουσική. Άκυρο το ραντεβού μας» λέει παιχνιδιάρικα.
«Νόμιζα ότι δε θα ήταν ραντεβού» του θυμίζω.
«Ό,τι και να ήταν τη χάσαμε την ευκαιρία» σουφρώνει τα χείλη. Γελάω. Μέσα μου νιώθω ότι το εννοεί.
«Ναι, αλλά σκέψου πόσο χρόνο γλυτώσαμε μόλις! Αύριο η δουλειά μας μειώθηκε κατά το ήμισυ. Είναι πολύ βολικό να συμφωνούμε εύκολα τελικά» τείνω έναν κλάδο ελαίας. Μου χαμογελάει αλλά σηκώνεται. Με πλησιάζει και μου χαϊδεύει το κεφάλι σαν να είμαι παιδάκι. Διστάζει για λίγο και κάνει τελικά ένα βήμα πίσω.
«Προσπάθησε να κοιμηθείς. Αύριο θα είναι όλα καλύτερα» λέει καθησυχαστικά και με ένα χαμόγελο με αφήνει μόνη στο δωμάτιό μου.

Χαλαρώνω και αποκοιμιέμαι σε ελάχιστο χρόνο.

2 σχόλια:

  1. Γιατι νιωθω οτι την αγαπαει ακομα και θελει να την πλησιασει αλλα κατι τον κραταει πισω?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μου αρέσει που την προσέχει. Πολύ θα ήθελα τη δική του οπτικη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή