Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

Κεφάλαιο 18-καβάλα παν στην εκκλησια

Κεφάλαιο 18

«Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή δουλεύεις στο μπαρ. Πότε θα γίνει;» εκνευρίζεται και μάλλον δικαίως, αλλά αυτό που προτείνει δεν είναι εφικτό.
«Έχω ακυρώσει δύο ραντεβού στον Ρομπ και δεν το κάνω τρίτη φορά». Η Πέμπτη είναι η μόνη μέρα για να πάμε να κάνουμε γευστική δοκιμή στα κέτερινγκ αλλά έχω κανονίσει να βγω με τον Ρομπ.
«Ε τότε να πάμε Παρασκευή. Ακύρωσε τη βάρδια στο μπαρ ή πήγαινε πιο μετά» προτείνει επειδή το ξέρει ότι δε θα το κάνω.
«Μα γιατί δεν πας μόνος σου; Σε εμπιστεύομαι. Φαγητό είναι άλλωστε. Διάλεξε κάτι ελαφρύ και νόστιμο και όλα θα πάνε καλά» λέω. Το έχουμε κάνει τεράστιο θέμα. «Βρήκαμε ξενοδοχείο πανεύκολα. Θα κολλήσουμε στο φαγητό;».
«Διαλέξαμε ξενοδοχείο πανεύκολα επειδή έτυχε να μας αρέσει το πρώτο στο οποίο πήγαμε. Άσε που υποπτεύομαι ότι είπες ότι σου αρέσει για να μη συνεχίσουμε το ψάξιμο» λέει κατσουφιασμένος και πνίγω ένα γέλιο. Έχει δίκιο. «Έχουμε πολλά να κάνουμε ακόμα και δεν ωφελεί να φέρνεις εμπόδια σε κάθε βήμα».
«Δικαιούμαι να βγω ένα βράδυ» του θυμίζω.
«Πώς θα καταθέσουμε προϋπολογισμό την Δευτέρα αν δεν ξέρουμε πόσο θα κοστίσει το φαγητό; Και ακόμα δεν έχουμε καταλήξει για τους καλεσμένους» επιμένει.
«Μπορούμε να υποβάλουμε μια τιμή κατά προσέγγιση. Αφού ξέρουμε πάνω κάτω πόσο θα πάει. Μην υπερβάλλεις τόσο, Κίραν!» χάνω την υπομονή μου. «Μπορώ να βγω για ένα ποτό χωρίς να καταρρεύσει όλη δεξίωση».
«Βάζεις την προσωπική σου ζωή πάνω από την επαγγελματική» λέει έξαλλος λες και αυτό είναι κακό πράγμα.
«Νόμιζα ότι αυτό είναι το σωστό» λέω με ύφος. Θα βοηθούσε αν δεν είχα βγάλει τα παπούτσια μου και αν δεν ήμουν ξαπλωμένη στην καρέκλα μου με τα πόδια απλωμένα σε μια συρταριέρια απέναντί μου. Η ώρα είναι περασμένες οκτώ και βρισκόμαστε  μόνοι στην αίθουσα συνεδριάσεων.   Φυσικά έχουν φύγει όλοι.
«Είναι μια έκτακτη περίσταση και πρέπει να σταθούμε αντάξιοι των προσδοκιών».
«Εσύ μπορεί να θες να εντυπωσιάσεις την Κέντρα, αλλά εγώ δεν σκοπεύω να θυσιάσω τη ζωή μου και άλλο χρόνο για να κάνω κάτι το οποίο θα καρπωθεί εκείνη» ανοίγομαι. Ίσως δεν κάνω καλά, αλλά δεν έχω και κάτι να χάσω. Η Κέντρα δεν μπορεί να με αντιπαθήσει περισσότερο.
«Δεν είσαι επαγγελματίας».
«Δεν πειράζει. Είσαι εσύ διπλά, οπότε πήγαινε μόνος σου. Διάλεξε γαρίδες και καναπεδάκια και όλα θα πάνε καλά» ειρωνεύομαι και κάνω να σηκωθώ αλλά με μια κίνηση του χεριού με σταματάει.
«Θα κανονίσω να μας φέρουν δείγμα στη δουλειά Τετάρτη πρωί και Πέμπτη πρωί. Θα επιλέξουμε ανάμεσα σε τέσσερα» λέει μετά από μια μακρά παύση. Το σκέφτομαι λίγο. Είναι καλή ιδέα.  Ήθελα να επιλέξω κι εγώ αλλά ντρεπόμουν να το ακυρώσω στον Ρομπ. Πάλι. Είναι καλό παιδί και έχει δείξει μεγάλη υπομονή με το τρελό ωράριο που έχω τον τελευταίο καιρό.
«Μας μένει η διακόσμηση και η λίστα καλεσμένων! Και να επιλέξουμε θέμα ώστε να προσαρμόσουμε τις προσκλήσεις και κάτι τελευταίο. Πρέπει να διαλέξουμε μουσική» λέει.
«Τι να διαλέξουμε; Θα βρούμε έναν ντιτζέι και θα κάνει εκείνος τη δουλειά».
«Ξέρω μια ομάδα μουσικών που παίζουν σε ένα τζαζ μπαρ εδώ κοντά. Είναι πολύ καλοί».
«Δεν ήξερα ότι σου αρέσει η τζαζ» λέω αδιάφορα, αν και πραγματικά με εκπλήσσει. Δεν είχα ιδέα.
«Μου αρέσει, ναι. Μπορούμε κάποιο βράδυ να πάμε να τους ακούσουμε και αν σου αρέσουν, να τους μιλήσουμε επί τόπου» λέει. Δεν απαντάω. Δεν ξέρω τι να πω.
«Δε θα είναι ραντεβού. Άλλωστε βγαίνεις με άλλον. Ηρέμησε» διευκρινίζει νευρικά, αλλά ξέρω ότι σκέφτεται το ίδιο.
«Θα είναι άβολα και δε θέλω να το περάσω αυτό» λέω με ειλικρίνεια. Δεν υπάρχει λόγος να πιέζομαι τόσο. Θα σκάσω.
«Μπορείς να πας μόνη σου τότε. Μπορείς να πας την Πέμπτη με τον Ρομπ» λέει. Σκέφτομαι ότι αυτό είναι πολύ άκομψο. Πραγματικά κακή ιδέα.
«Πρέπει να τον ρωτήσω αν του αρέσει η τζαζ πρώτα. Θα το σκεφτώ όμως» λέω και τρίβω τους κροτάφους μου. Είμαι πολύ κουρασμένη. Σωματικά και συναισθηματικά. Δεν είναι εύκολο να δουλεύω μαζί του. Δεν είναι εύκολο να ξέρω ότι θα φύγει σε λίγο καιρό. Νιώθω αδημονία και λύπη ταυτόχρονα κι ας είναι τρελό. Τον βλέπω απέναντί μου να δαγκώνει το στιλό του και να κοιτάει τα χαρτιά του. Έχει χαλαρώσει τη γραβάτα του και έχει ανακατεμένα μαλλιά. Νομίζω ότι μου αρέσει πιο πολύ έτσι παρά όταν είναι ατσαλάκωτος.
«Επίτρεψέ μου να σε γυρίσω σπίτι σου απόψε» λέει σχεδόν παρακλητικά. Είμαι κουρασμένη και θέλω πολύ να με πάει, αλλά…
«Σταμάτα να σκέφτεσαι» μου λέει κοφτά. «Θα σε πάω με τη μηχανή. Σε δέκα λεπτά θα είμαστε εκεί και δε θα χρειαστεί να μου μιλήσεις καθόλου» γελάει.
«Έχεις μηχανή;» ανασηκώνω τα φρύδια μου. Γνέφει θετικά. Πόσα πράγματα για εκείνον δεν ξέρω;
«Δείχνεις μεγάλο ενδιαφέρον για τα ενδιαφέροντα και τη περιουσία μου. Μάλλον πρέπει να ξανασυστηθούμε εμείς οι δύο» χαμογελάει και ένα μικρό κομμάτι της καρδιάς μου λιώνει. Εντάξει, μεγάλο.
«Την τελευταία φορά που συστηθήκαμε δεν πήγε πολύ καλά» του θυμίζω και σηκώνομαι. Πρέπει να θυμάμαι κι εγώ πώς ένιωσα τότε και πόσο καιρό μου πήρε να το ξεπεράσω. Αν το ξεπέρασα δηλαδή ποτέ.
«Για όσο κράτησε πήγε υπέροχα» με διορθώνει. Χαίρομαι που κι εκείνος θυμάται εκείνο το διάστημα τόσο θετικά.

«Το τέλος όμως…» κατεβάζω τα μάτια μου στο πάτωμα γιατί δεν αντέχω το βλέμμα του «ήταν λίγο…οδυνηρό».

1 σχόλιο:

  1. Ο τίτλος σου φουλ σκαλωματικος!!!
    Δεν ήξερα τι να περιμένω. Από την μία νόμιζα ότι την "βιασε" και από την άλλη λέω κοίτα να δεις που έχασα επεισόδια και κάποιος παντρεύεται!!! 😂😂😂

    ΑπάντησηΔιαγραφή