Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

κεφάλαιο 17-περίοδος

Κεφάλαιο 17

«Είναι τιμή μου και θα προσπαθήσω να δώσω το καλύτερο εαυτό μου» λέει δίπλα μου. Εγώ δε συμμερίζομαι τον ενθουσιασμό του. Αν και δεν είμαι σίγουρη ότι κι εκείνος εννοεί όσα λέει. Είναι λίγο σφιγμένοι οι ώμοι του και είναι ανέκφραστος, οπότε κάλλιστα μπορεί να προσποιείται ότι χαίρεται. Φοράει ένα καινούργιο πουκάμισο, που δεν το έχω ξαναδεί. Του πάει πολύ. Αναρωτιέμαι αν ήταν πάντα τόσο καλοντυμένος ή αν εγώ προσέχω πτυχές του που δεν πρόσεχα τότε.
«Είναι μεγάλη ευκαιρία να δείξετε την αξία σας σαν ομάδα. Μεμονωμένα είστε και οι δύο πολύ ικανοί. Αντί να σας βάλουμε αντιπάλους σκεφτήκαμε να σας δώσουμε αυτό το πρότζεκτ για να εκμεταλλευτούμε τις δυνάμεις και των δύο σας» λέει ο Τζέρεμι χωρίς να μας κοιτάει. Αυτός ο άνθρωπος είναι τόσο ψυχρός. Η Κέντρα γνέφει σαν καλό σκυλάκι.
«Για τις υπόλοιπες 30 μέρες θα πρέπει να δουλέψετε μαζί για την ετήσια δεξίωση της εταιρείας. Φυσικά θα έχετε στη διάθεσή σας μια ομάδα 3 ατόμων και ό,τι άλλη υποστήριξη θέλετε αν χρειαστεί» επαναλαμβάνει η Κέντρα. «Αν χρειαστεί» σημαίνει ότι καλό είναι να μην χρειαστεί, συνειδητοποιώ τι εννοεί. Τα έχω καταλάβει όσα μας είπαν, αλλά δε θέλω να το δεχτώ. Χαμογελάω, ελπίζοντας να τους πείθω.
«Υπάρχει κάποιο θέμα που πρέπει να ακολουθήσουμε ή είναι στο χέρι μας;» ρωτάω.  Έχω παρευρεθεί μόνο στην περσινή δεξίωση και φέτος δεν ξέρω τι έχουν σκοπό να κάνουν. Πέρσι πάντως ήταν πολύ βαρετά και η Λούσι μού είπε ότι και πρόπερσι ήταν εξίσου.
«Κάντε ό,τι θέλετε. Φέτος ξεχαστήκαμε λίγο και αργήσαμε. Θέλουμε να ετοιμαστεί η δεξίωση σύντομα και να είναι όλα τέλεια.  Δε θέλουμε οι από πάνω να μας πουν ότι και αργήσαμε και κάναμε προχειροδουλειά» λέει ο Τζέρεμι. Μάλιστα, σκέφτομαι. Άργησαν αυτοί και θέλουν να βγάλουμε εμείς το φίδι από την τρύπα.
«Φυσικά περιμένω να εκτελείτε και τα καθημερινά σας καθήκοντα όσο μπορείτε. Αν χρειαστεί να δουλέψετε υπερωρία θα τα βρούμε» λέει η Κέντρα. Χαμογελάω πάλι. Σιγά μη μας πληρώσει τις υπερωρίες. Θα τελειώνουμε στις έξι τη δουλειά μας και μετά θα ξημεροβραδιαζόμαστε για τη δεξίωση.
«Στο τέλος κάθε βδομάδας θέλω να με ενημερώνετε, φυσικά» λέει η Κέντρα και χαμογελάει μόνο στον Κίραν. «Κάθε χρόνο τα κάνω όλα μόνη μου και δυσκολεύομαι να εμπιστευτώ άλλους για κάτι τόσο σημαντικό» σουφρώνει τα χείλη της. Με το ζόρι κρατιέμαι να μη γελάσω. Μια χαρά μεταφέρει τις ευθύνες σε μένα τόσο καιρό και μετά παίρνει τα εύσημα. Μια χαρά βοήθησα πέρσι στη διοργάνωση και δεν με ευχαρίστησε ούτε μία φορά.
«Είναι μεγάλη ευκαιρία για εσάς να αναδείξετε την αξία σας» λέει ξανά ο Τζέρεμι. Είναι κλασική αυτή η τακτική των ανώτερων. Είναι σαν το τυράκι που βάζεις στα ποντίκια για να τα πιάσεις. Εγώ δε χρειάζομαι παρότρυνση για να δώσω τον καλύτερο εαυτό μου. Το κάνω έτσι κι αλλιώς.
«Και θα είναι και κάτι σαν κύκνειο άσμα για τον Κίραν» λέει παραπονιάρικα η Κέντρα. Δεν καταλαβαίνω τι εννοεί.
«Ακόμα δεν καταλαβαίνω γιατί φεύγεις τόσο νωρίς» λέει ο Τζέρεμι. Η καρδιά μου αναπηδά. Δεν ξέρω πολύ καλά το λόγο αλλά αναπηδά. Συζητάμε μερικές λεπτομέρειες και η Κέντρα και ο Τζέρεμι φεύγουν από την αίθουσα συνεδριάσεων όπου μιλάμε τόση ώρα. Μένουμε μόνοι. Ο Κίραν σηκώνεται και μαζεύει τα χαρτιά του.
«Δεν είμαστε αρκετά καλοί για σένα;» ρωτάω τελικά.
«Φτάνουν τρεις μήνες νομίζω» λέει χωρίς να με κοιτάει.
«Νόμιζα ότι θα μείνεις έξι».
«Τι έγινε; Θα σου λείψω; Με ειρωνεύεται. «Νόμιζα ότι ανυπομονούσες να φύγω».
«Ανυπομονώ, αλλά ταυτόχρονα αναρωτιέμαι τι σου δίνει την ευκολία να τριγυρνάς από τμήμα σε τμήμα και να φεύγεις όποτε θες» επιμένω για απάντηση. Δε μου απαντάει. Ίσως είμαι προσβλητική, αλλά είναι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσω τον χείμαρρο εξελίξεων. Θα πρέπει να τον υποστώ 30 μέρες και μαθαίνω τώρα ότι φεύγει. Το ζήτησε αυτός; Επειδή κατάλαβε ότι δυσφορώ ή επειδή το ήθελε εκείνος; Οι ερωτήσεις με καίνε, αλλά δεν τις κάνω.
Με αφήνει να περάσω πρώτη και κλείνει την πόρτα πίσω μας. Κατευθύνεται στο κουβούκλιό του και από πίσω του μπαίνω κι εγώ. Δεν έχω ολοκληρώσει ακόμα.
«Και πού θα πας μετά; Θα μείνεις εδώ;» ρωτάω και σταυρώνω τα χέρια στο στήθος.
«Στον όμιλο ναι, αλλά μάλλον όχι στην ίδια εταιρεία. Λογικά θα με μετακινήσουν σε κάποιο άλλο τμήμα μάρκετινγκ για να ολοκληρώσω την εξάμηνη θητεία μου» λέει ενώ γράφει κάτι στο σημειωματάριό του. Κάθομαι στη καρέκλα απέναντί του. Με κοιτάει βαριεστημένα.
«Τι είναι;» με ρωτάει. Δείχνει κουρασμένος. Σε τίποτα δε θυμίζει τον ζωηρό άντρα που μου έκανε ανήθικες προτάσεις στο συνέδριο.
«Πώς θα το κάνουμε;» ρωτάω.
«Ποιο;» χαμογελάει ξερά. Ίσως δεν έπρεπε να διαλέξω αυτή τη σύνταξη.
«Πώς θα συνεργαστούμε;» λέω ανυπόμονα και ξεφυσάω.
«Με δυσκολία, υποπτεύομαι» χαμογελάει και πάλι. Κάνω μια γκριμάτσα όχι και πολύ κολακευτική.
«Εκτός από εξυπνάδες, ελπίζω να έχεις και ωραίες ιδέες».
«Δε θα το έλεγα» λέει και σηκώνει το κεφάλι του. Με κοιτάει συνοφρυωμένος για μερικά δευτερόλεπτα και καταλαβαίνω τι εννοεί. Το παραβλέπω και συνεχίζω.
«Αν συμφωνήσουμε στα βασικά, δηλαδή θέμα, αριθμό καλεσμένων, χώρο διεξαγωγής και προϋπολογισμό μπορούμε να ανεξαρτητοποιηθούμε» του λέω.
«Κάποιο χρώμα, 500, κάποιο ξενοδοχείο, όσα δώσατε πέρσι μείον 10 τοις εκατό» λέει ξερά. Θεωρητικά πρέπει να σηκωθώ και να φύγω. Αλλά δεν μπορώ.
«Παραβλέπω τα νευράκια που έχεις και προσπαθώ να σταθώ στο ύψος μου» καθαρίζω τη φωνή μου. «Θα διαλέξω εγώ το θέμα και το χώρο διεξαγωγής και κανόνισε εσύ προϋπολογισμό. Θα σου βρω τα περσινά αρχεία». Δε μιλάει για λίγο αλλά πρυτανεύει ο επαγγελματισμός του.
«Μέχρι το τέλος της βδομάδας πρέπει να κλείσουμε χώρο, να ορίσουμε καλεσμένους, να μιλήσουμε με γραφίστες για να φύγουν οι προσκλήσεις» λέει. Γνέφω. «Νομίζω με δύο ώρες τη μέρα έξτρα θα βγει. Αν στο τέλος της μέρας είσαι κουρασμένη, μπορούμε να δουλεύουμε τα Σαββατοκύριακα ή κάτι τέτοιο».
«Η Κέντρα μού έχει δώσει μερικά πράγματα για το τέλος της βδομάδας , αλλά θα πιεστώ και θα τα καταφέρω» λέω. Δε θέλω να του πω ότι η Κέντρα με έχει φορτώσει δικές τις δουλειές.
«Ωραία» λέει κοφτά. Είναι η ώρα να φύγω. Σηκώνομαι και τον κοιτάω για λίγο αλλά δε μου δίνει σημασία. Δεν ξέρω αν είμαι ανακουφισμένη ή εκνευρισμένη με την έλλειψη ενδιαφέροντος.

«Καλή συνέχεια» λέω αλλά δεν απαντάει. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου