Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

Κεφάλαιο 18-καβάλα παν στην εκκλησια

Κεφάλαιο 18

«Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή δουλεύεις στο μπαρ. Πότε θα γίνει;» εκνευρίζεται και μάλλον δικαίως, αλλά αυτό που προτείνει δεν είναι εφικτό.
«Έχω ακυρώσει δύο ραντεβού στον Ρομπ και δεν το κάνω τρίτη φορά». Η Πέμπτη είναι η μόνη μέρα για να πάμε να κάνουμε γευστική δοκιμή στα κέτερινγκ αλλά έχω κανονίσει να βγω με τον Ρομπ.
«Ε τότε να πάμε Παρασκευή. Ακύρωσε τη βάρδια στο μπαρ ή πήγαινε πιο μετά» προτείνει επειδή το ξέρει ότι δε θα το κάνω.
«Μα γιατί δεν πας μόνος σου; Σε εμπιστεύομαι. Φαγητό είναι άλλωστε. Διάλεξε κάτι ελαφρύ και νόστιμο και όλα θα πάνε καλά» λέω. Το έχουμε κάνει τεράστιο θέμα. «Βρήκαμε ξενοδοχείο πανεύκολα. Θα κολλήσουμε στο φαγητό;».
«Διαλέξαμε ξενοδοχείο πανεύκολα επειδή έτυχε να μας αρέσει το πρώτο στο οποίο πήγαμε. Άσε που υποπτεύομαι ότι είπες ότι σου αρέσει για να μη συνεχίσουμε το ψάξιμο» λέει κατσουφιασμένος και πνίγω ένα γέλιο. Έχει δίκιο. «Έχουμε πολλά να κάνουμε ακόμα και δεν ωφελεί να φέρνεις εμπόδια σε κάθε βήμα».
«Δικαιούμαι να βγω ένα βράδυ» του θυμίζω.
«Πώς θα καταθέσουμε προϋπολογισμό την Δευτέρα αν δεν ξέρουμε πόσο θα κοστίσει το φαγητό; Και ακόμα δεν έχουμε καταλήξει για τους καλεσμένους» επιμένει.
«Μπορούμε να υποβάλουμε μια τιμή κατά προσέγγιση. Αφού ξέρουμε πάνω κάτω πόσο θα πάει. Μην υπερβάλλεις τόσο, Κίραν!» χάνω την υπομονή μου. «Μπορώ να βγω για ένα ποτό χωρίς να καταρρεύσει όλη δεξίωση».
«Βάζεις την προσωπική σου ζωή πάνω από την επαγγελματική» λέει έξαλλος λες και αυτό είναι κακό πράγμα.
«Νόμιζα ότι αυτό είναι το σωστό» λέω με ύφος. Θα βοηθούσε αν δεν είχα βγάλει τα παπούτσια μου και αν δεν ήμουν ξαπλωμένη στην καρέκλα μου με τα πόδια απλωμένα σε μια συρταριέρια απέναντί μου. Η ώρα είναι περασμένες οκτώ και βρισκόμαστε  μόνοι στην αίθουσα συνεδριάσεων.   Φυσικά έχουν φύγει όλοι.
«Είναι μια έκτακτη περίσταση και πρέπει να σταθούμε αντάξιοι των προσδοκιών».
«Εσύ μπορεί να θες να εντυπωσιάσεις την Κέντρα, αλλά εγώ δεν σκοπεύω να θυσιάσω τη ζωή μου και άλλο χρόνο για να κάνω κάτι το οποίο θα καρπωθεί εκείνη» ανοίγομαι. Ίσως δεν κάνω καλά, αλλά δεν έχω και κάτι να χάσω. Η Κέντρα δεν μπορεί να με αντιπαθήσει περισσότερο.
«Δεν είσαι επαγγελματίας».
«Δεν πειράζει. Είσαι εσύ διπλά, οπότε πήγαινε μόνος σου. Διάλεξε γαρίδες και καναπεδάκια και όλα θα πάνε καλά» ειρωνεύομαι και κάνω να σηκωθώ αλλά με μια κίνηση του χεριού με σταματάει.
«Θα κανονίσω να μας φέρουν δείγμα στη δουλειά Τετάρτη πρωί και Πέμπτη πρωί. Θα επιλέξουμε ανάμεσα σε τέσσερα» λέει μετά από μια μακρά παύση. Το σκέφτομαι λίγο. Είναι καλή ιδέα.  Ήθελα να επιλέξω κι εγώ αλλά ντρεπόμουν να το ακυρώσω στον Ρομπ. Πάλι. Είναι καλό παιδί και έχει δείξει μεγάλη υπομονή με το τρελό ωράριο που έχω τον τελευταίο καιρό.
«Μας μένει η διακόσμηση και η λίστα καλεσμένων! Και να επιλέξουμε θέμα ώστε να προσαρμόσουμε τις προσκλήσεις και κάτι τελευταίο. Πρέπει να διαλέξουμε μουσική» λέει.
«Τι να διαλέξουμε; Θα βρούμε έναν ντιτζέι και θα κάνει εκείνος τη δουλειά».
«Ξέρω μια ομάδα μουσικών που παίζουν σε ένα τζαζ μπαρ εδώ κοντά. Είναι πολύ καλοί».
«Δεν ήξερα ότι σου αρέσει η τζαζ» λέω αδιάφορα, αν και πραγματικά με εκπλήσσει. Δεν είχα ιδέα.
«Μου αρέσει, ναι. Μπορούμε κάποιο βράδυ να πάμε να τους ακούσουμε και αν σου αρέσουν, να τους μιλήσουμε επί τόπου» λέει. Δεν απαντάω. Δεν ξέρω τι να πω.
«Δε θα είναι ραντεβού. Άλλωστε βγαίνεις με άλλον. Ηρέμησε» διευκρινίζει νευρικά, αλλά ξέρω ότι σκέφτεται το ίδιο.
«Θα είναι άβολα και δε θέλω να το περάσω αυτό» λέω με ειλικρίνεια. Δεν υπάρχει λόγος να πιέζομαι τόσο. Θα σκάσω.
«Μπορείς να πας μόνη σου τότε. Μπορείς να πας την Πέμπτη με τον Ρομπ» λέει. Σκέφτομαι ότι αυτό είναι πολύ άκομψο. Πραγματικά κακή ιδέα.
«Πρέπει να τον ρωτήσω αν του αρέσει η τζαζ πρώτα. Θα το σκεφτώ όμως» λέω και τρίβω τους κροτάφους μου. Είμαι πολύ κουρασμένη. Σωματικά και συναισθηματικά. Δεν είναι εύκολο να δουλεύω μαζί του. Δεν είναι εύκολο να ξέρω ότι θα φύγει σε λίγο καιρό. Νιώθω αδημονία και λύπη ταυτόχρονα κι ας είναι τρελό. Τον βλέπω απέναντί μου να δαγκώνει το στιλό του και να κοιτάει τα χαρτιά του. Έχει χαλαρώσει τη γραβάτα του και έχει ανακατεμένα μαλλιά. Νομίζω ότι μου αρέσει πιο πολύ έτσι παρά όταν είναι ατσαλάκωτος.
«Επίτρεψέ μου να σε γυρίσω σπίτι σου απόψε» λέει σχεδόν παρακλητικά. Είμαι κουρασμένη και θέλω πολύ να με πάει, αλλά…
«Σταμάτα να σκέφτεσαι» μου λέει κοφτά. «Θα σε πάω με τη μηχανή. Σε δέκα λεπτά θα είμαστε εκεί και δε θα χρειαστεί να μου μιλήσεις καθόλου» γελάει.
«Έχεις μηχανή;» ανασηκώνω τα φρύδια μου. Γνέφει θετικά. Πόσα πράγματα για εκείνον δεν ξέρω;
«Δείχνεις μεγάλο ενδιαφέρον για τα ενδιαφέροντα και τη περιουσία μου. Μάλλον πρέπει να ξανασυστηθούμε εμείς οι δύο» χαμογελάει και ένα μικρό κομμάτι της καρδιάς μου λιώνει. Εντάξει, μεγάλο.
«Την τελευταία φορά που συστηθήκαμε δεν πήγε πολύ καλά» του θυμίζω και σηκώνομαι. Πρέπει να θυμάμαι κι εγώ πώς ένιωσα τότε και πόσο καιρό μου πήρε να το ξεπεράσω. Αν το ξεπέρασα δηλαδή ποτέ.
«Για όσο κράτησε πήγε υπέροχα» με διορθώνει. Χαίρομαι που κι εκείνος θυμάται εκείνο το διάστημα τόσο θετικά.

«Το τέλος όμως…» κατεβάζω τα μάτια μου στο πάτωμα γιατί δεν αντέχω το βλέμμα του «ήταν λίγο…οδυνηρό».

Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

κεφάλαιο 17-περίοδος

Κεφάλαιο 17

«Είναι τιμή μου και θα προσπαθήσω να δώσω το καλύτερο εαυτό μου» λέει δίπλα μου. Εγώ δε συμμερίζομαι τον ενθουσιασμό του. Αν και δεν είμαι σίγουρη ότι κι εκείνος εννοεί όσα λέει. Είναι λίγο σφιγμένοι οι ώμοι του και είναι ανέκφραστος, οπότε κάλλιστα μπορεί να προσποιείται ότι χαίρεται. Φοράει ένα καινούργιο πουκάμισο, που δεν το έχω ξαναδεί. Του πάει πολύ. Αναρωτιέμαι αν ήταν πάντα τόσο καλοντυμένος ή αν εγώ προσέχω πτυχές του που δεν πρόσεχα τότε.
«Είναι μεγάλη ευκαιρία να δείξετε την αξία σας σαν ομάδα. Μεμονωμένα είστε και οι δύο πολύ ικανοί. Αντί να σας βάλουμε αντιπάλους σκεφτήκαμε να σας δώσουμε αυτό το πρότζεκτ για να εκμεταλλευτούμε τις δυνάμεις και των δύο σας» λέει ο Τζέρεμι χωρίς να μας κοιτάει. Αυτός ο άνθρωπος είναι τόσο ψυχρός. Η Κέντρα γνέφει σαν καλό σκυλάκι.
«Για τις υπόλοιπες 30 μέρες θα πρέπει να δουλέψετε μαζί για την ετήσια δεξίωση της εταιρείας. Φυσικά θα έχετε στη διάθεσή σας μια ομάδα 3 ατόμων και ό,τι άλλη υποστήριξη θέλετε αν χρειαστεί» επαναλαμβάνει η Κέντρα. «Αν χρειαστεί» σημαίνει ότι καλό είναι να μην χρειαστεί, συνειδητοποιώ τι εννοεί. Τα έχω καταλάβει όσα μας είπαν, αλλά δε θέλω να το δεχτώ. Χαμογελάω, ελπίζοντας να τους πείθω.
«Υπάρχει κάποιο θέμα που πρέπει να ακολουθήσουμε ή είναι στο χέρι μας;» ρωτάω.  Έχω παρευρεθεί μόνο στην περσινή δεξίωση και φέτος δεν ξέρω τι έχουν σκοπό να κάνουν. Πέρσι πάντως ήταν πολύ βαρετά και η Λούσι μού είπε ότι και πρόπερσι ήταν εξίσου.
«Κάντε ό,τι θέλετε. Φέτος ξεχαστήκαμε λίγο και αργήσαμε. Θέλουμε να ετοιμαστεί η δεξίωση σύντομα και να είναι όλα τέλεια.  Δε θέλουμε οι από πάνω να μας πουν ότι και αργήσαμε και κάναμε προχειροδουλειά» λέει ο Τζέρεμι. Μάλιστα, σκέφτομαι. Άργησαν αυτοί και θέλουν να βγάλουμε εμείς το φίδι από την τρύπα.
«Φυσικά περιμένω να εκτελείτε και τα καθημερινά σας καθήκοντα όσο μπορείτε. Αν χρειαστεί να δουλέψετε υπερωρία θα τα βρούμε» λέει η Κέντρα. Χαμογελάω πάλι. Σιγά μη μας πληρώσει τις υπερωρίες. Θα τελειώνουμε στις έξι τη δουλειά μας και μετά θα ξημεροβραδιαζόμαστε για τη δεξίωση.
«Στο τέλος κάθε βδομάδας θέλω να με ενημερώνετε, φυσικά» λέει η Κέντρα και χαμογελάει μόνο στον Κίραν. «Κάθε χρόνο τα κάνω όλα μόνη μου και δυσκολεύομαι να εμπιστευτώ άλλους για κάτι τόσο σημαντικό» σουφρώνει τα χείλη της. Με το ζόρι κρατιέμαι να μη γελάσω. Μια χαρά μεταφέρει τις ευθύνες σε μένα τόσο καιρό και μετά παίρνει τα εύσημα. Μια χαρά βοήθησα πέρσι στη διοργάνωση και δεν με ευχαρίστησε ούτε μία φορά.
«Είναι μεγάλη ευκαιρία για εσάς να αναδείξετε την αξία σας» λέει ξανά ο Τζέρεμι. Είναι κλασική αυτή η τακτική των ανώτερων. Είναι σαν το τυράκι που βάζεις στα ποντίκια για να τα πιάσεις. Εγώ δε χρειάζομαι παρότρυνση για να δώσω τον καλύτερο εαυτό μου. Το κάνω έτσι κι αλλιώς.
«Και θα είναι και κάτι σαν κύκνειο άσμα για τον Κίραν» λέει παραπονιάρικα η Κέντρα. Δεν καταλαβαίνω τι εννοεί.
«Ακόμα δεν καταλαβαίνω γιατί φεύγεις τόσο νωρίς» λέει ο Τζέρεμι. Η καρδιά μου αναπηδά. Δεν ξέρω πολύ καλά το λόγο αλλά αναπηδά. Συζητάμε μερικές λεπτομέρειες και η Κέντρα και ο Τζέρεμι φεύγουν από την αίθουσα συνεδριάσεων όπου μιλάμε τόση ώρα. Μένουμε μόνοι. Ο Κίραν σηκώνεται και μαζεύει τα χαρτιά του.
«Δεν είμαστε αρκετά καλοί για σένα;» ρωτάω τελικά.
«Φτάνουν τρεις μήνες νομίζω» λέει χωρίς να με κοιτάει.
«Νόμιζα ότι θα μείνεις έξι».
«Τι έγινε; Θα σου λείψω; Με ειρωνεύεται. «Νόμιζα ότι ανυπομονούσες να φύγω».
«Ανυπομονώ, αλλά ταυτόχρονα αναρωτιέμαι τι σου δίνει την ευκολία να τριγυρνάς από τμήμα σε τμήμα και να φεύγεις όποτε θες» επιμένω για απάντηση. Δε μου απαντάει. Ίσως είμαι προσβλητική, αλλά είναι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσω τον χείμαρρο εξελίξεων. Θα πρέπει να τον υποστώ 30 μέρες και μαθαίνω τώρα ότι φεύγει. Το ζήτησε αυτός; Επειδή κατάλαβε ότι δυσφορώ ή επειδή το ήθελε εκείνος; Οι ερωτήσεις με καίνε, αλλά δεν τις κάνω.
Με αφήνει να περάσω πρώτη και κλείνει την πόρτα πίσω μας. Κατευθύνεται στο κουβούκλιό του και από πίσω του μπαίνω κι εγώ. Δεν έχω ολοκληρώσει ακόμα.
«Και πού θα πας μετά; Θα μείνεις εδώ;» ρωτάω και σταυρώνω τα χέρια στο στήθος.
«Στον όμιλο ναι, αλλά μάλλον όχι στην ίδια εταιρεία. Λογικά θα με μετακινήσουν σε κάποιο άλλο τμήμα μάρκετινγκ για να ολοκληρώσω την εξάμηνη θητεία μου» λέει ενώ γράφει κάτι στο σημειωματάριό του. Κάθομαι στη καρέκλα απέναντί του. Με κοιτάει βαριεστημένα.
«Τι είναι;» με ρωτάει. Δείχνει κουρασμένος. Σε τίποτα δε θυμίζει τον ζωηρό άντρα που μου έκανε ανήθικες προτάσεις στο συνέδριο.
«Πώς θα το κάνουμε;» ρωτάω.
«Ποιο;» χαμογελάει ξερά. Ίσως δεν έπρεπε να διαλέξω αυτή τη σύνταξη.
«Πώς θα συνεργαστούμε;» λέω ανυπόμονα και ξεφυσάω.
«Με δυσκολία, υποπτεύομαι» χαμογελάει και πάλι. Κάνω μια γκριμάτσα όχι και πολύ κολακευτική.
«Εκτός από εξυπνάδες, ελπίζω να έχεις και ωραίες ιδέες».
«Δε θα το έλεγα» λέει και σηκώνει το κεφάλι του. Με κοιτάει συνοφρυωμένος για μερικά δευτερόλεπτα και καταλαβαίνω τι εννοεί. Το παραβλέπω και συνεχίζω.
«Αν συμφωνήσουμε στα βασικά, δηλαδή θέμα, αριθμό καλεσμένων, χώρο διεξαγωγής και προϋπολογισμό μπορούμε να ανεξαρτητοποιηθούμε» του λέω.
«Κάποιο χρώμα, 500, κάποιο ξενοδοχείο, όσα δώσατε πέρσι μείον 10 τοις εκατό» λέει ξερά. Θεωρητικά πρέπει να σηκωθώ και να φύγω. Αλλά δεν μπορώ.
«Παραβλέπω τα νευράκια που έχεις και προσπαθώ να σταθώ στο ύψος μου» καθαρίζω τη φωνή μου. «Θα διαλέξω εγώ το θέμα και το χώρο διεξαγωγής και κανόνισε εσύ προϋπολογισμό. Θα σου βρω τα περσινά αρχεία». Δε μιλάει για λίγο αλλά πρυτανεύει ο επαγγελματισμός του.
«Μέχρι το τέλος της βδομάδας πρέπει να κλείσουμε χώρο, να ορίσουμε καλεσμένους, να μιλήσουμε με γραφίστες για να φύγουν οι προσκλήσεις» λέει. Γνέφω. «Νομίζω με δύο ώρες τη μέρα έξτρα θα βγει. Αν στο τέλος της μέρας είσαι κουρασμένη, μπορούμε να δουλεύουμε τα Σαββατοκύριακα ή κάτι τέτοιο».
«Η Κέντρα μού έχει δώσει μερικά πράγματα για το τέλος της βδομάδας , αλλά θα πιεστώ και θα τα καταφέρω» λέω. Δε θέλω να του πω ότι η Κέντρα με έχει φορτώσει δικές τις δουλειές.
«Ωραία» λέει κοφτά. Είναι η ώρα να φύγω. Σηκώνομαι και τον κοιτάω για λίγο αλλά δε μου δίνει σημασία. Δεν ξέρω αν είμαι ανακουφισμένη ή εκνευρισμένη με την έλλειψη ενδιαφέροντος.

«Καλή συνέχεια» λέω αλλά δεν απαντάει. 

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

Κεφάλαιο 16-εσεις θα λέγατε ναι;

Κεφάλαιο 1 6
Φυσικά και δεν πήγα στο δωμάτιό του. Φυσικά και όλο το πρωί και το μεσημέρι περιφερόμουν από ομιλία σε ομιλία προσπαθώντας να τον αποφύγω. Φυσικά ανυπομονούσα να γυρίσω σπίτι και να κουκουλωθώ και να μη σκέφτομαι όλα όσα περνούσαν από το μυαλό μου και κυρίως είχαν να κάνουν με εκείνον κι εμένα γυμνούς στο κρεβάτι. Πρώτα όμως, έπρεπε να ξεπεράσω ένα εμπόδιο.
«Να σε βοηθήσω» λέει και διακόπτει τις σκέψεις μου. Βάζει τη βαλίτσα μου στο αμάξι και μπαίνουμε μέσα. Πρέπει να περάσουμε τις επόμενες ώρες μαζί και η αμηχανία μου είναι σχεδόν απτή. Εκείνος πρέπει να το νιώθει αλλά δε σκοπεύει να με διευκολύνει. Χαμογελάει σατανικά. Θα μου κάνει τη ζωή κόλαση.
«Με πήρε η Κέντρα και την ενημέρωσα ότι όλα πήγαν καλά» μου λέει και εκνευρίζομαι.
«Από πού κι ως πού πήρε εσένα;» τον ρωτάω. «Ακόμα δεν έχω καταλάβει  ποια είναι η θέση σου στο γραφείο μας και ποια η σχέση σου μαζί της».
«Νομίζω ότι κανένα από τα δύο δε σε αφορά» ξεκαθαρίζει.  Έχει δίκιο. Ούτε τις προσλήψεις ορίζω εγώ ούτε τις σχέσεις υπαλλήλων μεταξύ τους.
«Με αφορά αν σκοπεύεις να κοιμηθείς μαζί της και να με εκτοπίσετε από τη θέση μου».
«Αν σκόπευα να κοιμηθώ με κάποια γυναίκα για να ανελιχθώ, δε θα το έκανα για να πάρω τη θέση σου» συνεχίζει να με καρφώνει. «Τη θέση σου μπορώ να την πάρω όποτε θέλω».
«Χολή στάζεις σήμερα» λέω μετά από λίγο.
«Δεν κοιμήθηκα καλά χθες» σφίγγει το τιμόνι. «Σε περίμενα». Η καρδιά μου σταματάει και παίρνω μια ανάσα. Το έθιξε. Νόμιζα ότι θα το αφήσει να περάσει, αλλά δεν ήμουν τυχερή. Και τώρα πρέπει να απαντήσω.
«Αν ήσουν νοήμων θα καταλάβαινες ότι δεν υπήρχε περίπτωση να ενδώσω σε μια τόσο παράλογη πρόταση. Για μένα ό,τι είχαμε έχει τελειώσει» του λέω.
«Δε διαφωνώ. Δε σου πρότεινα να τα φτιάξουμε αν θυμάμαι καλά».
«Τόσα χρόνια δουλεύω στη νύχτα και κανείς δε μου έχει μιλήσει τόσο ψυχρά όσο εσύ χθες το βράδυ» λέω. Για λίγο δε μιλάει. Καταλαβαίνω ότι σκέφτεται. Ίσως μετανιώνει για την ευθύτητά του.
«Λυπάμαι αν σε σόκαρα. Αλλά συνεχίζω να σε θεωρώ ακαταμάχητη και δε βλέπω το λόγο να καταπιεζόμαστε» λέει. Ξεφυσάω. Δεν έχει συνειδητοποιήσει τίποτα.
«Θεωρείς τόσο δεδομένο ότι νιώθω κι εγώ με τον ίδιο τρόπο;» λέω και γελάω.
«Είμαι σίγουρος  ότι με θες κι εσύ αλλά είσαι ξεροκέφαλη και εγωίστρια όπως τότε. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Μας στερείς κάτι που θέλουμε και οι δύο».
«Είσαι τρελός» λέω και ανεβάζω την ένταση στο ραδιόφωνο. Δε θέλω να μιλήσουμε άλλο. Εκείνος χαμηλώνει αμέσως.
«Μου σπας τα νεύρα» λέει εκνευρισμένος.
«Ο Ρομπ είναι πολύ συμπαθητικός και νομίζω ότι μπορεί να βγει κάτι καλό. Δεν ωφελεί να συζητάμε σε αυτή τη βάση εμείς οι δύο, όταν ήδη έχω ραντεβού μαζί σου σε λίγες μέρες κι εσύ τσιλιμπουρδίζεις με ένα σωρό γυναίκες».
 «Μου λες δηλαδή ότι δε με θες;» ρωτάει και με κοιτάει φευγαλέα. Μετά στρέφει πάλι την προσοχή του στο δρόμο και γκαζώνει. Οδηγεί με ταχύτητα, αλλά και ακρίβεια. Δε φοβάμαι.
«Δεν απαντάς» μου λέει. Συνειδητοποιώ ότι δεν μπορώ να απαντήσω. Ο,τι και να πω είναι λάθος.
«Δε σε θέλω» διαλέγω το δρόμο του εγωισμού, αλλά όχι της αλήθειας
«Αν αυτή είναι  η τελευταία σου κουβέντα, τότε δε θα σε ενοχλήσω ξανά» σφίγγει το σαγόνι του.
«Μπορείς να μου μιλάς στη δουλειά» τον τσιγκλάω και εκείνος κάνει μια γκριμάτσα αποδοκιμασίας με το αστειάκι μου.

«Ναι, φυσικά» λέει μέσα από τα δόντια του. Για κάποιο λόγο, νιώθω ότι κάτι μου διαφεύγει.

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

κεφάλαιο 15-πέσιμο μεγατόνων

Κεφάλαιο 15

Το ξενοδοχείο είναι το ίδιο με πέρσι και έτσι νιώθω κάπως άνετα. Ένα άλλο θετικό είναι ότι τα δωμάτιά μας είναι σε διαφορετικό όροφο και ότι το πρόγραμμα του συνεδρίου είναι πολύ πλούσιο, οπότε δε θα έχω χρόνο να σκεφτώ τίποτα. Κατά τα άλλα τα νεύρα μου έχουν χτυπήσει κόκκινο. Μπορντό μάλλον.
«Θα φάμε μαζί το μεσημέρι;» με ρωτάει όταν έχουμε τακτοποιηθεί στα δωμάτια και τον πετυχαίνω στο λόμπι να παίρνει το καρτελάκι του. Μιλάει άνετα λες και είμαστε φιλαράκια. Προτιμώ να φάω από τα σκουπίδια, παρά μαζί του. Φοράει ένα φοβερό κοστούμι και φρεσκαρίστηκε. Είναι πολύ όμορφος και όλες οι γυναίκες τον κοιτούν. Οι περισσότεροι γνωριζόμαστε εδώ μέσα λίγο πολύ και κάθε καινούργιος τραβάει την προσοχή πάνω του. Πόσο μάλλον ένας τόσο εντυπωσιακός άντρας. Εκνευρισμένη με τον εαυτό μου που σκέφτομαι έτσι κοιτάω αμήχανα το πάτωμα.
«Αποκλείεται» απαντάω μονολεκτικά και τον ακούω να γελάει πίσω μου ενώ ξεμακραίνω μέσα στο πλήθος.
Παρακολουθώ μια βαρετή ομιλία και συναντώ δύο γυναίκες με τις οποίες έχουμε συνεργαστεί στο παρελθόν με την Κέντρα. Θέλω με κάποιον τρόπο, διακριτικά, να δείξω ότι είμαι διαθέσιμη για νέες επαγγελματικές προτάσεις, αλλά χωρίς να μαθευτεί. Ως πότε να αντέξω όλη αυτή την τρέλα στο γραφείο; Με την άκρη του ματιού μου τον βλέπω να συνομιλεί και εκείνος με κόσμο. Παρακολούθησε μια διαφορετική ομιλία από αυτή που παρακολούθησα εγώ. Εμένα με ενδιαφέρει πιο πολύ το μάρκετινγκ και εκείνον  τα οικονομικά. Εγώ τα οικονομικά τα βαριέμαι και δεν το κρύβω. Εκείνος ανέκαθεν ήταν καλός με τα νούμερα.
Τσιμπάω κάτι από τον ανοιχτό μπουφέ, παρέα με δύο στελέχη μιας πολυεθνικής και συζητάμε όσα ακούσαμε όλη μέρα. Ο Κίραν μού κάνει νόημα ότι θέλει να μου μιλήσει αλλά του γυρίζω την πλάτη. Δεν ήρθαμε εδώ για κουβεντούλα, αλλά για να ακούσουμε πράγματα και να γνωριστούμε με κόσμο. Η Κέντρα μού έχει δώσει οδηγίες να μιλήσω με συγκεκριμένα άτομα και να δικτυωθώ .
Το απόγευμα τρέχω στο δωμάτιό μου για να αλλάξω παπούτσια. Η ορθοστασία με σκοτώνει. Επιστρέφω στο χώρο όπου διεξάγεται το συνέδριο για την τελευταία ομιλία της μέρας που αφορά τη συναισθηματική νοημοσύνη. Παρακολουθώ με ενδιαφέρον όσα λέγονται και παίρνω σημειώσεις. Το βράδυ έχουν κανονίσει μερικά άτομα να πάνε για ποτά σε ένα μπαρ λίγο πιο έξω από το ξενοδοχείο. Δεν έχω όρεξη, αλλά λέω να πάω. Είναι ευκαιρία να δώσω μερικές κάρτες μου.
Ο Κίραν φαίνεται να περνάει καλά, τριγυρισμένος από όμορφες γυναίκες αλλά και άντρες. Με πλησιάζει στο μπαρ όπου πίνω ένα ποτό. Είναι σαν να χορεύουμε βαλς. Μπρος εγώ, πίσω εκείνος και μετά το αντίθετο.
«Θες το βράδυ να βγούμε για φαγητό ή ποτό;» με ρωτάει. Γνέφω αρνητικά. Η στάση του απέναντι στη δουλειά μου και οι απαρχαιωμένες απόψεις του δεν έχουν αλλάξει. Δε βλέπω το λόγο να ενδώσω στο ξαφνικό ενδιαφέρον του. Αν και δεν είμαι σίγουρη ότι είναι κάτι παραπάνω από φιλικό ή συναδελφικό. Μπορεί εγώ να φαντάζομαι πράγματα, αλλά με κοιτάει κάπως παράξενα μερικές μέρες τώρα.
«Θα κανονίσω κάτι άλλο, τότε» μου λέει χωρίς να δείχνει ότι έχει πειραχτεί. Καλύτερα έτσι. Όσο δεν εμπλέκονται συναισθήματα, είμαστε ασφαλείς. Κάνει να φύγει, αλλά γυρνάει απότομα.
«Γιατί είσαι τόσο ψυχρή;» με ρωτάει χωρίς το βλέμμα του να αφήνει το δικό μου. Είναι η πρώτη φορά που με κοιτάει τόσο έντονα, και τόσο σταθερά.  «Κάποτε ήσουν γλυκιά και ενθουσιώδης. Γεμάτη θετική ενέργεια. Τι σου συνέβη;»
«Εσύ μου συνέβης» πίνω λίγο από το ποτό μου για βοήθεια.
«Δε μπορώ να πιστέψω ότι δύο μήνες σχέση είχαν τόσο βαθιά επίδραση πάνω σου» επιμένει στο ίδιο τροπάριο. «Δεν μπορεί να σου άλλαξαν τον χαρακτήρα». Από τη μία νιώθω ηλίθια που αυτό ισχύει, από την άλλη δεν θα υποκριθώ ότι δεν ισχύει. «Και αν ήταν τόσο σημαντική η σχέση μας, τότε γιατί άφησες τον εγωισμό σου και μια ηλίθια δουλειά να την καταστρέψουν;» με πυροβολεί.
«Εσύ ήσουν εγωιστής» λέω απλά. Δεν έχω όρεξη να τσακωθώ για χιλιοστή φορά.
«Δεν συνάδουν όσα λες και όσα έκανες» λέει θριαμβευτικά.
«Ε τότε μπορείς να πιστέψεις ότι υποκρινόμουν μαζί σου» του λέω και χαμογελάω ειρωνικά.
«Όχι, δεν υποκρινόσουν» χαμογελάει κι εκείνος, αλλά όχι ειρωνικά. Πονηρά, πολύ πονηρά.
«Δεν το ξέρεις αυτό» συνεχίζω το παιχνίδι. Αν θέλει να το γυρίσουμε στα σεξουαλικά υπονοούμενα θα παίξω κι εγώ.
«Εκτός του ότι υπήρχαν απτές αποδείξεις» μου λέει και κοκκινίζω «αν θυμάμαι καλά μου έλεγες ότι μόνο εγώ…»
«Πάψε» τον διακόπτω πριν μου θυμίσει πόσο ειλικρινής ήμουν μαζί του. Ζητάω άλλο ένα ποτό και προσπαθώ να απομακρυνθώ, αλλά δε με αφήνει. Με πιάνει δυνατά από τον καρπό. Ευτυχώς το μπαρ είναι γεμάτο και δεν μας δίνει κανείς προσοχή.
«Η σχέση μας πήγε κατά διαόλου, αλλά δεν υπάρχει λόγος να μη διασκεδάσουμε λιγάκι. Άλλωστε είμαστε μακριά από το γραφείο» λέει και σοκάρομαι. Πρέπει να τον κοιτάω σαν χαζή με μισάνοιχτο στόμα εδώ και ώρα. Τον βλέπω να με περιμένει.
«Σοβαρά τώρα, περιμένεις απάντηση;» ψελλίζω.
«Νομίζω ότι θα μας κάνει καλό να απελευθερώσουμε όλη αυτή την ενέργεια που υπάρχει μεταξύ μας».
«Έχω σχέση» χαμογελάω ξερά. Θέλω να κλάψω. Με πειράζει πολύ που φτάσαμε να μιλάμε για σεξ λες και είναι κάτι απλό, λες και δεν υπήρχε ποτέ συναίσθημα μεταξύ μας.
«Έχεις βγει ένα ραντεβού. Αυτό δεν είναι σχέση».
«Δεν κάνω σεξ εκτός σχέσης» του θυμίζω. «Αλλά και να έκανα, μαζί σου δε θα έκανα απόψε».
«Αύριο;» επιμένει ανάλαφρα και θέλω να τον χαστουκίσω. Όλα τα περίμενα, εκτός από ανήθικη πρόταση.
«Αυτό λέγεται σεξουαλική παρενόχληση» του θυμίζω.
«Σεξουαλική παρενόχληση λέγεται όταν δε θες. Όταν θες, λέγεται απλώς πρόταση».
«Είσαι αφόρητος».
«Είμαι επίσης ανυπόμονος να μπω μέσα σου, οπότε ας μη χάνουμε χρόνο» λέει και νιώθω να κοκκινίζω μέχρι τα ακροδάκτυλα. Εκείνος δε μιλούσε ποτέ έτσι. Τι άλλαξε; Ο τρόπος που με κοιτάει έχει έντονη επίδραση πάνω μου και δεν μπορώ να κρύψω τον τρόπο που τα μάγουλά μου έχουν φλογιστεί. Μένω αμίλητη. Ό,τι και να πω, θα είναι λάθος.

«Το δωμάτιό μου είναι το 314» μου λέει τελικά. «Θα σε περιμένω».

Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

ανακοινωση

Η χρήστρια nightae στο wattpad Μου κλέβει τις ιστορίες.
Όποια έχει λογαριασμο, ας κάνει κανα ριπόρτ ή στείλτε της ευγενικά ένα μήνυμα ότι καταλάβετε τι κάνει. Εγώ έστειλα φυσικά στην wattpad αλλά ας καταλάβει ότι υπάρχει μεγάλο κοινό που ξέρει τι κάνει.

Ευχαριστώ

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

κεφάλαιο 14-άλλες λίγες μέρες υπομονούλα!

Κεφάλαιο 14

«Μήπως νυστάζεις ; Θες να κοιμηθείς λιγάκι; Γείρε το κάθισμα και δε θα σε ενοχλήσω καθόλου» μου λέει και νιώθω την επιθυμία να τον σκοτώσω. Πώς μπορεί και το διασκεδάζει; Μόνο εγώ νιώθω άβολα; Δεν τον επηρεάζει καθόλου η παρουσία μου. Μόνο εγώ γονατίζω όταν τον βλέπω;
«Δε θέλω να κοιμηθώ» πεισμώνω.
«Θα έλυνε το πρόβλημα της ανελέητης γκρίνιας σου» γελάει λίγο και αλλάζει λωρίδα. Δυστυχώς, είμαστε μέσα στο αμάξι του καθ’ οδόν προς το συνέδριο. Είμαι σαν φυλακισμένη και δεν μπορώ να τον αποφύγω.
«Αν είχα πάρει το τρένο, όπως σκόπευα, δε θα υπέφερες τώρα. Αλλά όχι! Λυσσάξατε να μην ταλαιπωρηθώ. Λες και σας νοιάζει» ξεσπάω. Εγώ δεν είχα πρόβλημα να πάω με τρένο ή λεωφορείο. Δεν ήταν ανάγκη να περάσουμε τέσσερις ώρες μαζί. Κλεισμένοι μέσα σε ένα περιορισμένο χώρο. Αναγκασμένοι να μιλάμε.
«Δεν καταλαβαίνεις πόσο ύποπτο ακούγεται; Η Κέντρα παραξενεύτηκε που προτιμούσες να ταλαιπωρηθείς αντί να πάμε με το αμάξι μου. Προσωπικά, το θεωρώ αδιανόητο εγώ να πάω άνετα και εσύ να σέρνεις τη βαλίτσα σου σε σταθμούς και τρένα» εξηγεί για δέκατη φορά αλλά δεν ηρεμώ.
«Και το θεωρείς πιο λογικό να περάσουμε δύο μέρες σαν αυτοκόλλητοι;» επιμένω.
«Χριστέ μου, πάντα τόσο δύσκολη ήσουν;» αναρωτιέται μεγαλόφωνα και για λίγο δε μιλάμε. Σπάω εγώ την άβολη σιωπή μετά από μερικά λεπτά.
«Και για να ‘χουμε καλό ερώτημα, τι σόι μισθό σου δίνουν και έχεις τέτοιο αμάξι;» ρωτάω. Δεν ξέρω πολλά από αμάξια, αλλά αυτή τη στιγμή βρίσκομαι σε ένα αμάξι που υπολογίζω κάνει πάνω από πενήντα χιλιάδες δολάρια. «Δεν είχα καταλάβει να έχεις τόση άνεση».
«Δεν προλάβαμε να ανταλλάξουμε Ε1 και Ε9 μέσα σε δύο μήνες. Αν θες, μπορούμε να αναλύσουμε την οικονομική μου κατάσταση, αλλά νιώθω ότι είναι λίγο νωρίς. Πρέπει να γνωριστούμε καλύτερα πρώτα» απαντάει καυστικά και αναστενάζω δραματικά για να διαλύσω την αμηχανία. Με έβαλε στη θέση μου.
«Νομίζω ότι ό,τι ήθελα να μάθω, το έμαθα για σένα» απαντάω. Εκείνος δε δίνει συνέχεια και για την υπόλοιπη ώρα οδηγεί, αλλάζοντας πού και πού σταθμό στο ράδιο. Αφήνει συνήθως κάποιο μελωδικό τραγούδι. Εγώ προτιμώ πιο χορευτικά κομμάτια, αλλά δεν φέρνω αντίρρηση. Αρκετά διαφωνούμε ήδη.
«Θες να σταματήσουμε να φάμε κάτι;» με ρωτάει κάπου στα μέσα της διαδρομής.
«Θα ήθελα έναν καφέ και κάτι να τσιμπήσω, αλλά δεν έχω πρόβλημα να περιμένω να φτάσουμε στο ξενοδοχείο».
«Πες μου τι θες» λέει κοφτά.
«Να σταματήσουμε» απαντάω στον ίδιο τόνο.
«Είδες;» χαμογελάει. «Είδες πόσο πιο εύκολα είναι τα πράγματα όταν λες αυτό που θέλεις;».
«Θέλω να εξαφανιστείς και να πάω μόνη στο συνέδριο» χαμογελάω κι εγώ και γελάει με την ψυχή του. Βγαίνει δεξιά σε ένα εστιατόριο πάνω στην εθνική οδό. Παρκάρουμε και βγαίνουμε από το αμάξι. Τεντώνομαι για να ξεπιαστώ.
«Αναρωτιέμαι γιατί νιώθεις ακόμα έτσι» μου λέει ενώ περπατάει από πίσω μου. «Δεν έχουμε κάτι να χωρίσουμε. Θα έπρεπε να είσαι λίγο πιο ουδέτερη. Εκτός αν…» τολμάει να ξεστομίσει αλλά δεν ολοκληρώνει. Γυρνάω απότομα προς το μέρος του και πέφτει πάνω μου με φόρα. Με στηρίζει για να μην πέσω από τη σύγκρουση, αλλά με αφήνει γρήγορα.
«Βγαίνω με κάποιον» του λέω απλά. «Τον λένε Ρομπ και είναι πολύ αξιόλογος. Δεν πιστεύω να νομίζεις ότι δύο χρόνια μετά κάθομαι στο κρεβάτι το βράδυ και κλαίω που χωρίσαμε» του λέω.
«Μα δε χωρίσαμε» χαμογελάει. Το φως λούζει τα πανέμορφα χαρακτηριστικά του και για μερικά δευτερόλεπτα προσέχω εκείνον και όχι αυτά που λέει.
«Τι;» ψελλίζω τελικά.
«Αν θυμάμαι καλά, είχαμε έναν άσχημο τσακωμό» περνάει το χέρι του φιλικά γύρω από τους ώμους μου, αλλά τον σπρώχνω. Γελάει. Περπατάμε πλάι πλάι τώρα. «Μετά δεν ξαναμιλήσαμε. Άρα, δεν έχουμε χωρίσει. Δεν ειπώθηκε ποτέ επίσημα».
«Είσαι τρελός» λέω.
«Μπορεί απλώς αυτό το διάστημα να κάναμε μούτρα, αλλά δεν έχουμε χωρίσει».
«Δύο χρόνια μούτρα; Δύο χρόνια διάλειμμα; Είσαι τρελός».
«Μπορεί, αλλά ίσως έπρεπε τότε να βάλουμε μια τελεία επίσημα. Γιατί εφόσον δεν το κάναμε, εγώ τώρα νιώθω ότι με απατάς με αυτόν τον Ρομπ» λέει. Δεν καταλαβαίνω αν αστειεύεται. Όσα λέει είναι τρελά, αλλά ακούγεται σοβαρός.
«Κίραν, θέλω να χωρίσουμε» του λέω ξαφνικά.
«Είναι σοβαρό με τον Μπομπ;» αγνοεί αυτό που το είπα.
«Ρομπ» διορθώνω.
«Ναι, σιγά τον Λεοπόλδο που του χαλάσαμε το όνομα. Λέγε, είναι σοβαρό;» ρωτάει επίμονα, ενώ καθόμαστε σε ένα μικρό τραπέζι και κρυβόμαστε πίσω από τον κατάλογο.
«Όχι ακόμα, αλλά είναι πολύ ευγενικός και είναι η πρώτη φορά που γνωρίζω κάποιον μετά από…» σταματάω απότομα αλλά όχι αρκετά γρήγορα. Με κοιτάει παραξενεμένος. «Σοκάρεσαι που μια μπαρόβια δεν περνάει από κρεβάτι σε κρεβάτι;» τον τσιγκλάω αλλά δεν συνεχίζει. Παραγγέλνουμε δύο καφέδες και τηγανίτες. Δεν έχω πια όρεξη αλλά θα το κρύψω.
«Αυτή η κατάσταση μάς πάει και τους δύο πίσω τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο» λέει αφού πίνει λίγο από τον καφέ του. Γνέφω καταφατικά. «Δεν είχα καταλάβει ότι σε επηρέασε τόσο η σχέση μας και λυπάμαι αν φάνηκα αναίσθητος».
«Εσένα δε σε επηρέασε;» ρωτάω με κάθε ειλικρίνεια και έλλειψη εγωισμού.
«Είναι δική μου υπόθεση αυτή» τρίβει το σαγόνι του και με κοιτάει κατάματα. Δε θέλω να επιμείνω. Δε θέλω να ακούσω ούτε θετική ούτε αρνητική απάντηση.
«Μπορούμε να πάψουμε να αναφερόμαστε στο παρελθόν;» προτείνω. «Να συνεργαζόμαστε σαν επαγγελματίες, χωρίς σχόλια και υπονοούμενα;».
«Σύμφωνοι» λέει. «Θέλω κι εγώ να ηρεμήσω λίγο» παραδέχεται. «Δεν είναι ανάγκη να κάνουμε παρέα, αλλά μπορούμε να είμαστε καλοί συνεργάτες, με μια δόση ανταγωνισμού φυσικά» χαμογελάει.

Απολαμβάνουμε το γεύμα μας  χωρίς να μιλάμε πολύ. Το υπόλοιπο ταξίδι είναι εξίσου ήσυχο. Είναι ευγενικός και προσπαθεί να μου κάνει και λίγο χιούμορ. Νομίζω ότι η συζήτηση αυτή μάς έκανε καλό, αλλά μια μελαγχολία απλώνεται μέσα μου. Και για πρώτη φορά είναι πολύ ξεκάθαρο το γιατί.