Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Κεφάλαιο 9-συνοικέσια

Κεφάλαιο 9

Έχω αναρωτηθεί πάνω από εκατό φορές αν έπρεπε να πάω να την πάρω με το αμάξι αλλά δεν θεώρησα ότι είναι επαγγελματικό να το κάνω. Δεν πρόκειται για ραντεβού. Τώρα που περιμένω εδώ και εφτά ολόκληρα λεπτά έξω από το ξενοδοχείο όπου γίνεται η εκδήλωση έχω αρχίσει και αναρωτιέμαι αν θα έρθει. Μπορεί και εκείνη να νιώθει άβολα με αυτή την κατάσταση. Δείχνει ήρεμη και συγκροτημένη. Στα όρια της αδιαφορίας. Αλλά δεν μπορεί να μην την επηρέασε καθόλου το γεγονός ότι σήμερα θα συναντηθούμε πρώτη φορά μετά από δύο χρόνια μόνοι μας.
Ξαφνικά ένα ταξί σταματάει στην είσοδο και ανοίγει μια πόρτα. Ένα ζευγάρι ατελείωτα πόδια πατάνε με φόρα στο πεζοδρόμιο. Είναι εκείνη. Το βλέμμα της συναντάει αμέσως το δικό μου παρά το πλήθος κόσμου που περιμένει γύρω μου. Κατευθύνεται γρήγορα προς το μέρος μου και αρχίζει να απολογείται που άργησε. Την ακούω  να μου λέει ότι έγινε ένα ατύχημα κάπου σε κάποια λεωφόρο και κάτι άλλο, αλλά δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Είναι η πρώτη φορά που τη βλέπω ντυμένη έτσι και προσπαθώ να μη δείξω ότι νιώθω σαν να με έχει χτυπήσει κεραυνός. Στους δύο μήνες που ήμασταν μαζί, βγαίναμε σπάνια και αυτό πιο πολύ για φαγητό και σινεμά. Μας άρεσε να μένουμε μέσα και να διαβάζουμε, να περπατάμε στο πάρκο και να βλέπουμε σειρές και ταινίες. Δεν της άρεσε να πηγαίνει σε ακριβά μέρη, δεν της άρεσε να φοράει ακριβά ρούχα και να βάφεται πολύ. Δεν την είχα δει ποτέ έτσι και ομολογώ, ότι παρόλο που έχω πάρει απόφαση να μην επιτρέψω στο ανδρισμό μου να επηρεαστεί από την παρουσία της, έχω μείνει εμβρόντητος.

Φοράει ένα απλό μαύρο στενό φόρεμα, με ένα άνοιγμα ψηλά στο γοφό και απλές μαύρες γόβες. Τα μαλλιά της είναι χτενισμένα από επαγγελματία και πέφτουν ελεύθερα στους  ώμους της. Έχει βαφτεί τόσο όσο τα μάτια της να είναι τονισμένα, αλλά τα χείλη της είναι ένα απαλό ροζ. Το γεμάτο σχήμα τους αναδεικνύεται διακριτικά. Προσπαθώ να μην κοιτάξω. Μάλλον δεν τα καταφέρνω. Είναι αστείο πώς το κορμί μου ανταποκρίνεται έτσι στην παρουσία της, παρά τον τρόπο με τον οποίο χωρίσαμε, παρά την ασυμβατότητα στον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς μας.
«Είσαι καλά;» με ρωτάει τελείως διεκπεραιωτικά και περπατάει δυναμικά μπροστά μου. Κοιτάω τον τρόπο που κινούνται οι γοφοί της και ο χρόνος σταματάει. Εικόνες πλημμυρίζουν το μυαλό μου και προσπαθώ να μη θυμάμαι.
«Μπριάνα Σμιθ και Κίραν Κάβανο» λέει στη ρεσεψιόν και μας δίνουν ένα χαρτί για το μπαρ. Αφήνω το παλτό μου και εκείνη το κοντό γούνινο παλτό της. Μπαίνουμε στην αίθουσα και αμέσως ένα πλήθος ανθρώπων πλησιάζουν τσιρίζοντας και τη φιλούν. Άντρες και γυναίκες την αγκαλιάζουν και της λένε ένα σωρό γλυκά λόγια.
«Να σας συστήσω τον Κίραν Κάβανο» τους λέει όταν σταματάνε να της λένε ότι τους έχει λείψει. «Είναι καινούργιος στην ομάδα και η Κέντρα τον πιστεύει πολύ» την ακούω να λέει με ουδέτερο τόνο. Τα επόμενα 5 λεπτά ακούω ανθρώπους να μου συστήνονται και απαντάω σε ερωτήσεις σχετικά με το πώς είναι η νέα μου θέση, αν μου αρέσει η εταιρεία και πώς είναι να δουλεύω με ένα «γλυκύτατο πλάσμα» όπως η Μπριάνα. Σε αυτό το τελευταίο δεν απαντάω. Πίνω λίγη από τη σαμπάνια που άρπαξα από κάποια σερβιτόρα και χαμογελάω. Ευτυχώς η Μπριάνα αλλάζει το θέμα. Αρχίζουν να συζητάνε πράγματα που αφορούν τη δουλειά αλλά και προσωπικά τους. Είναι προφανές ότι όλη η εταιρεία ImageMAkers πίνει νερό στο όνομά της και την εκτιμούν πολύ επαγγελματικά. Νιώθω κάτι μέσα μου που δεν μπορώ να το κατηγοριοποιήσω.
Μου κάνει εντύπωση αλλά δε ρωτάει κανείς για την Κέντρα. Της μιλάνε όλοι με ενθουσιασμό και μετά σιγά σιγά απομακρύνονται για να μιλήσουν και με τους υπόλοιπους καλεσμένους που φτάνουν. Μένουμε μερικά δευτερόλεπτα μόνοι. Δε μιλάει κανείς. Είναι πολύ άβολο όλο αυτό, αλλά πρέπει να φερθώ επαγγελματικά. Υπάρχει ένας σκοπός σε όλο αυτό. Να δικτυωθώ. Να μάθω. Να βελτιωθώ.
«Ορίστε» ακούω μια κοπέλα δίπλα μου και μου προσφέρει ένα ποτήρι σαμπάνια. Κοιτάω το άλλο μου χέρι. Το ποτήρι μου έχει αδειάσει και δεν το είχα προσέξει. «Σου αρέσει;» με ρωτάει χαμογελαστή. Είναι η Ζόι, αν δεν κάνω λάθος. Μου συστήθηκε πριν από λίγη ώρα. «Είμαι υπεύθυνη για το κέιτερινγκ όλων των δεξιώσεων. Έκανα πόλεμο για αυτή τη μάρκα» γελάει. Της χαμογελάω. Η Μπριάνα δίπλα μου μιλάει με έναν άντρα λίγο μεγαλύτερό της. Περίπου τρία τέσσερα χρόνια πιο μεγάλο από μένα. Έχει το χέρι του στον ώμο της. Εκείνη γελάει με κάτι που της είπε.
«Είναι καλή επιλογή» λέω και το εννοώ. Ξέρω από καλή σαμπάνια και αυτή είναι πολύ καλή. «Και το μενού φαίνεται πολύ ενδιαφέρον».
«Προτίμησα ελαφρύ μενού γιατί…» αρχίζει να μου εξηγεί τους λόγους , αλλά δεν την ακούω.  Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ.  Η Μπριάνα και ο φίλος της απομακρύνονται. Με πιάνει ξαφνικά ένας εκνευρισμός.
«Αν χρειαστείς κάτι…» λέει και μου δίνει την επαγγελματική της κάρτα. Την ευχαριστώ ευγενικά. Ευτυχώς απομακρύνεται και έχω την ευκαιρία να ηρεμήσω λίγο. Ήρθα εδώ για να κάνω γνωριμίες, αλλά τα βαριέμαι λίγο αυτά. Θα υποφέρω έξι μήνες στο τμήμα μάρκετινγκ. Προτιμώ να δουλεύω σε ένα γραφείο και να μην πολυμιλάω με κόσμο. Αντικοινωνικός; Σνομπ; Ντροπαλός; Πες το όπως θες.
Τρώμε σε μεγάλα στρογγυλά τραπέζια και μετά μεταφερόμαστε σε μια μεγάλη αίθουσα χορού. Είναι επίσημη δεξίωση, με μουσική δωματίου και πολλοί χορεύουν βαλς. Για μοντέρνα εταιρεία, η δεξίωσή τους είναι λίγο αναχρονιστική, αλλά φαντάζομαι ότι θέλουν να προωθήσουν νέο πρόσωπο στους πελάτες τους.
«Σε πείραξε το φαγητό;» με ρωτάει ξαφνικά ο λόγος που έχω χάσει το κέφι μου. «Γιατί είσαι τόσο κατσούφης;»
«Είμαι πολύ καλά, αλλά είμαι λίγο έξω από τα νερά μου» παραδέχομαι. Δεν ωφελεί να κρύβομαι. Ξέρει πώς νιώθω για τέτοιες είδους εκδηλώσεις.
«Οι άνθρωποι εδώ είναι πολύ φιλικοί. Δεν είναι όλα θέμα εικόνας. Είναι ειλικρινά καλοί. Μίλα με τη Ζόι και τον Άντριου. Έχουν πλάκα. Και η Μάργκαρετ και ο Πωλ, λατρεύουν το διάβασμα. Θα έχετε πολλά να πείτε» μου λέει. Χαίρομαι που θυμάται έστω κάτι. Ότι αγαπώ τα βιβλία. Το πώς γνωριστήκαμε. Τη χαιρετάει ένας άντρας από την άκρη της σάλας. Της κάνει μια χειρονομία που σημαίνει ότι θέλει να χορέψουν. Εκείνη του γνέφει θετικά. Δεν την έχω δει καθόλου όλο το βράδυ. Είμαι πολύ μπερδεμένος.
«Κάνε λίγη υπομονή. Σε καμιά ωρίτσα φεύγουμε» λέει σχεδόν γλυκά. Μετά ένα νέο κύμα εκνευρισμού με διαπερνάει.
«Θα πας στο μπαρ;» τη ρωτάω. Ξέρω πως ναι.
«Άντε πάλι» ξεφυσάει. «Ναι, θα πάω» βάζει τα χέρια στη μέση αποφασιστικά.
«Ντυμένη έτσι;» τη ρωτάω προκλητικά. Στο «καλό» μπαρ που δεν την ενοχλεί κανείς; Για βλάκα με περνάει;
«Θα αλλάξω εκεί. Φοράμε τζιν και μαύρο φανελάκι με το λογότυπο. Και χαμηλά παπούτσια» μου εξηγεί. «Αλλά τι σου εξηγώ; Αφού δεν ακούς».
«Δε με νοιάζει τι θα κάνεις» σταυρώνω τα χέρια μου στο στήθος. Πάντα ήταν πολύ όμορφη. Απόψε είναι μαγευτική. Δεν υπάρχει άντρας που να μην την κοιτάει. Που να μην την πλησιάζει να της πει κάτι. «Ο κύριος εκεί σου κάνει νοήματα» της δείχνω διακριτικά τον επίδοξο παρτενέρ της.
«Βαριέμαι να χορέψω, αλλά είναι πολύ καλός συνεργάτης» μου λέει αδιάφορα. «Κατά τις  δώδεκα παρά μπορούμε να φύγουμε; Θα επιμείνουν να μείνω, αλλά εγώ θα πω ότι θα με γυρίσεις σπίτι. Κι εσύ πες ότι θες να πας κάπου μετά. Δεν ξέρω. Περνάω καλά, αλλά δεν μπορώ να αργήσω στη δουλειά» με κοιτάει ανήσυχη. Μιλάει γρήγορα. Είναι κι αυτή νευρική.
Πρώτη φορά συνειδητοποιώ, όταν απομακρύνεται από κοντά μου, ότι πρέπει να είναι κουρασμένη. Φύγαμε από τη δουλειά στις έξι και εννιά η ώρα ήμασταν εδώ. Εγώ θα γυρίσω σπίτι κι εκείνη θα πάει να δουλέψει κι άλλο. Έχει τόση ανάγκη από χρήματα;
Περνάω το υπόλοιπο της βραδιάς μιλώντας με διαφορετικά άτομα και συγκεντρώνοντας πληροφορίες. Με ενδιαφέρει να μάθω συγκεκριμένα πράγματα και είναι δύσκολο να μιλήσω άμεσα σε άτομα που δεν ξέρω καλά. Είναι δύσκολο να μου ανοιχτούν κι εκείνοι, αλλά είναι όλοι φιλικοί και αντιδρούν πολύ θετικά όταν αναφέρω ότι δουλεύω με την Μπριάνα. Πού να τους έλεγα και τι άλλο έχω κάνει με την Μπριάνα.
Εκείνη στροβιλίζεται στην πίστα σαν μπαλαρίνα. Γελάει και αλλάζει παρτενέρ. Όλη η δεξίωση γυρίζει γύρω της απόψε. Είμαι ο μόνος που δεν είμαι πιασμένος στα δίχτυα της. Και εν μέρει χαίρομαι για αυτό. Η ενέργεια που σπατάλησα για να την πείσω να σταματήσει να δουλεύει στο μπαρ και ο τρόπος που έληξε η σχέση με πήγαν πολύ πίσω. Προσπαθώ να διατηρώ την ψυχραιμία μου μιας και πρέπει να τη βλέπω καθημερινά, αλλά δυσκολεύομαι να ξεχάσω το πόσο απογοητεύτηκα όταν χωρίσαμε τόσο άδοξα. Το πόσο ευτυχισμένος ήμουν μαζί της.
«Έτοιμη, αν είσαι κι εσύ έτοιμος» μου λέει λαχανιασμένη. Είναι αναψοκοκκινισμένη και χαμογελάει λες και μιλάει στην κολλητή της. Δεν δείχνει αναστατωμένη όπως είμαι εγώ. Εκείνη δε θυμάται τις στιγμές μας; Δύο μήνες ήταν μόνο βέβαια.  «Μπορείς και να μείνεις, φυσικά» λέει. «Αλλά δε θα με αφήσουν ποτέ να φύγω αν μείνεις» με παρακαλάει με τα μάτια.
«Βαριέμαι. Πάμε» λέω με ειλικρίνεια. Χαιρετάμε για μερικά λεπτά όλο τον κόσμο και ανταλλάζουμε υποσχέσεις για να τα ξαναπούμε σύντομα.
«Είμαι με αυτοκίνητο αν θες να σε πετάξω στο σπίτι» της λέω, αφού παίρνουμε τα παλτό μας. Κάνει κρύο.
«Είμαι στην άλλη πλευρά της πόλης από εκεί που μένεις» λέει ενώ κοιτάει τριγύρω για ταξί.
«Έχουν περάσει δύο χρόνια. Μπορεί να μετακόμισα» της λέω και ψάχνω το βλέμμα της. Όλο το βράδυ σχεδόν δε με κοίταξε. Σχεδόν δε μιλήσαμε.
«Μη σε βάζω σε κόπο» με απορρίπτει. Προσπαθώ να είμαι ευγενικός και με απορρίπτει. Δεν πειράζει. Καλύτερα. Σταματάει ένα ταξί μπροστά της και της ανοίγω την πόρτα.
«Εχεις σχέση;» με αιφνιδιάζει. Με κοιτάει σταθερά με τα καταγάλανα μάτια της, λίγο πριν κλείσει την πόρτα. Τι σημαίνει η ερώτηση; Παγώνω για λίγο, και γνέφω αρνητικά.
«Η Ζόι ενδιαφέρεται. Είναι καλό κορίτσι» μου λέει και χαμογελάει. Κλείνει την πόρτα πίσω της και το ταξί γκαζώνει. Μέσα σε δευτερόλεπτα χάνεται από το οπτικό μου πεδίο. Ένα χυδαίο υβρεολόγιο ξεφεύγει από το στόμα μου όταν βολεύομαι στο κάθισμα του αυτοκινήτου μου.
Προξενιό. Μου κάνει προξενιό.

Σχετική εικόνα



1 σχόλιο:

  1. Πολύ μ' αρέσουν τα κεφάλαια που ξετυλίγονται οι σκέψεις και τ' αληθινά συναισθήματα των άλλων..!
    Καλή συνέχεια!
    Χιπι

    ΑπάντησηΔιαγραφή