Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

κεφάλαιο 7- χαχαχούχα

Κεφάλαιο 7

Τρίτη και Τετάρτη, ευτυχώς, δούλεψε από το σπίτι γιατί ανέβασε πυρετό. Έτσι είπε. Η Κέντρα σχολίασε ότι είναι κρίμα να είναι άρρωστος και μόνος. Εγώ δεν είπα τίποτα. Έμεινα εμβρόντητη από την ξαφνική ευαισθησία της Κέντρα. Η οποία, πέρσι που έκανα μια λέιζερ μυωπίας, με ρώτησε αν θα μπορούσα να πάω μετά την επέμβαση στο γραφείο, γιατί είχε ακούσει ότι είναι υπόθεση ρουτίνας. Φυσικά και δεν πήγα. Φυσικά και πήρα και την επόμενη μέρα άδεια. Λάτρευα τη δουλειά μου, αλλά δεν ήμουν τρελή. Δε θα ρίσκαρα την υγεία μου για ένα αφεντικό που δεν έδειχνε κανένα ενδιαφέρον για τον άλλον. Μέχρι να εμφανιστεί ο Κίραν δηλαδή.
Την Πέμπτη εκείνος επέστρεψε και η Κέντρα μόνο που δεν προσφέρθηκε να του φτιάξει τσάι. Εγώ δεν του έδωσα σημασία. Το ίδιο και αυτός σε μένα. Τον άκουγα να βήχει κάθε τόσο, αλλά δεν ρώτησα αν χρειάζεται κάτι. Ακόμα δεν μπορούσα να δεχτώ την τρέλα αυτή που ζούσα. Να δουλεύω πλάι στον πρώην μου.
Την Παρασκευή όμως, κάθε απορία για την κατεύθυνση που θα έπαιρνε η σχέση μας, απαντήθηκε. Κάθε σκοτεινό σημείο φωτίστηκε.  Και τα χαρτιά του άνοιξαν διάπλατα.
«Λοιπόν, ακούω τις  ιδέες σας» μας λέει η Κέντρα χαμογελαστή και κάθεται στο στρογγυλό τραπέζι που έχουμε για τις συναντήσεις της ομάδας μάρκετινγκ. Είμαστε μόνοι οι τρεις μας, αλλά έχουμε στριμωχτεί γιατί στο μισό τραπέζι είναι στρωμένες κάποιες διαφάνειες και δε θέλουμε να τις μετακινήσουμε. Το αποτέλεσμα είναι τα γόνατά μου να αγγίζουν τα δικά του και να μην μπορώ να συγκεντρωθώ. Σε αυτό βοηθάει το απλό λευκό πουκάμισο που φοράει και κολλάει πάνω στο γυμνασμένο (ακόμα πιο πολύ απ’ ό,τι παλιά) σώμα του και το καινούργιο του άρωμα. Μυρίζει κάτι σαν κανέλλα. Είναι φανταστικό. Παλιά φορούσε ένα που του είχα αγοράσει εγώ. Προφανώς άλλαξε τα πάντα. Παλιά δε φορούσε πουκάμισα που κόστιζαν τριψήφια νούμερα.
«Να ξεκινήσουμε με την Μπριάνα» προτείνει η Κέντρα. Εγώ έχω τόσο άγχος, που έχει δεθεί κόμπος το στομάχι μου. Έχω βρει μια ωραία ιδέα, αλλά δε θέλω να δεχτώ αρνητική κριτική μπροστά του. Τρέμω στην κυριολεξία. Δεν τον έχω ανάγκη, το ξέρω, αλλά δεν έχω καταλάβει ακριβώς τι σημαίνει η παρουσία του εδώ.
«Σκέφτηκα ότι μπορούμε να ανοίξουμε λίγο το αναγνωστικό κοινό. Αντί να έχουμε εκτεταμένα αφιερώματα σε σούπερ καρς που κανείς δεν μπορεί να αγοράσει, μπορούμε να έχουμε και μερικές σελίδες όπου θα συγκρίνουμε αυτοκίνητα της αγοράς ανά κατηγορία. Αυτοκίνητα προσιτά». Τους παρουσιάζω τις ιδέες μου για τα επόμενα λεπτά και με ακούνε με ενδιαφέρον. Νομίζω ότι τα εξηγώ καλά. Έχω βρει και μερικά περιοδικά στην αγορά άλλων κρατών που κάνουν κάτι παρόμοιο και τους τα δείχνω. Η Κέντρα παραδέχεται ότι έκανα πολύ καλή δουλειά.
«Και τι σλόγκαν προτείνεις;» με ρωτάει.
«Έχω σκεφτεί κάτι του τύπου ‘το αμάξι που οδηγείς. Όχι που φαντάζεσαι’ ή «το περιοδικό του οδηγού που ξέρει τι θέλει’. Δεν ξέρω τι θα αποφασίσουμε ακόμα σχετικά με τις αλλαγές στο περιεχόμενο. Θα προσαρμόσω το σλόγκαν φυσικά» λέω. Τον ακούω να ρουθουνίζει. Δεν μπορώ να το αγνοήσω.
«Θες ένα χαρτομάντιλο;» λέω ευγενικά, αλλά η ειρωνεία στάζει. Αν έχει κάτι να σχολιάσει, μπορεί να το κάνει σαν άνθρωπος.
«Κέντρα, η ιδέα της συναδέλφου μου είναι πολύ καλή» λέει, αγνοώντας με, λες και δεν είμαι εκεί.  Το μισώ αυτό. Καταλαβαίνω τι τροπή θα πάρει η σχέση μας. Ανταγωνιστική.  «Απλώς  το αυτοκίνητο ήταν ανέκαθεν κάτι το οποίο ονειρεύεται κάθε άντρας. Είναι ωραίο να προτείνουμε και πιο οικονομικά αυτοκίνητα, αλλά ας μην αλλάξουμε το σλόγκαν σε κάτι που ουσιαστικά λέει ‘φτωχέ, δε θα αποκτήσεις ποτέ φεράρι’» λέει και η Κέντρα γελάει.
«Δε νομίζω ότι τα σλόγκαν μου λένε κάτι τέτοιο» προσπαθώ να μιλήσω αλλά δε με ακούνε. Ανταλλάζουν χαμογελάκια.
«Εγώ σκέφτηκα να κάνουμε διαγωνισμούς ώστε οι αναγνώστες να έχουν την ευκαιρία να οδηγήσουν ένα σούπερ καρ ή για μαθήματα αγωνιστικής οδήγησης. Ένα πιθανό σλόγκαν θα ήταν…»
«Δηλαδή προτείνεις κάτι του τύπου ΄φτωχέ, δε θα αποκτήσεις ποτέ φεράρι, αλλά μπορείς να την οδηγήσεις μισή ώρα’» τον διακόπτω και με κοιτάνε για λίγο και οι δύο αμήχανα. Έχω δίκιο και το ξέρω. Το ξέρει κι αυτός και η Κέντρα. Αλλά κανείς δεν το παραδέχεται φυσικά.
«Πουλάμε όνειρο και ελπίδα, αν δεν το έχεις προσέξει» μου λέει χωρίς να με κοιτάει. «Περιοδικό είναι. Όπως δε θα βάλουμε σε περιοδικό μόδας ρούχα φτηνά με μοντέλα φυσιολογικών διαστάσεων, δε θα το κάνουμε στο περιοδικό με τα αυτοκίνητα. Λυπάμαι που δεν έχεις καταλάβει ακόμα πώς λειτουργούν οι εκδόσεις περιοδικών» συνεχίζει. Το χτύπημα ήταν βαρύ. Και κάτω από τη μέση. Ουσιαστικά κρίνει την ικανότητά μου να εργάζομαι στον τομέα γενικά. Δεν το πιστεύω ότι τσακωνόμαστε σε επαγγελματικό επίπεδο τώρα. Και φυσικά είναι εξίσου εκνευριστικός και σε αυτό.
«Καταλαβαίνω, αλλά δεν θα βοηθήσει σε κάτι να τους δώσουμε την ευκαιρία να οδηγήσουν μια φεράρι» γελάω νευρικά.
«Κι όμως, είναι καλό δέλεαρ» λέει η Κέντρα. Και φυσικά! Συμφωνεί μαζί του. Δεν μπαίνω στον κόπο να διαφωνήσω. Υπάρχει κάποια λογική στη στρατηγική του, απλά είναι μακριά από τον τρόπο  σκέψης μου. «Μπράβο και στους δυο σας» λέει αλλά κοιτάζει μόνο τον Κίραν. «Κίραν, συνέχισε μόνος σου σε αυτό το πρότζεκτ. Κάνε μια ολοκληρωμένη παρουσίαση και θα τη δώσουμε στους από πάνω» λέει. Εγώ χαμογελάω. Δούλεψε, Κίραν, σκέφτομαι χαιρέκακα. Δούλεψε για να μπει το όνομά της φαρδύ πλατύ πάνω στην παρουσίασή σου. Ούτε που θα καταλάβεις πότε θα πάρει τα συγχαρητήρια.
«Η ιδέα σου είχε καλές βάσεις» λέει και σε μένα, σαν καλή δασκάλα που σου σερβίρει το Β με ένα θετικό σχόλιο.
«Αλλά τώρα που είναι εδώ ο Κίραν είναι ευκαιρία να μάθουμε λιγάκι πώς λειτουργεί ο αντρικός εγκέφαλος» λέει και χασκογελάει. Ακουμπάει τον ώμο του λιγάκι και εκείνος της χαμογελάει. Είναι τόσο εμετικό το θέαμα που παίρνω μια ανάσα για να μην τους βρίσω.  
«Είναι μικρό το δείγμα» λέω χαμηλόφωνα, αλλά με ακούει εκείνος. Περιμένει λιγάκι ξοπίσω. Η Κέντρα βγαίνει από το γραφείο και μένουμε μόνοι, πρώτη φορά μετά από 2 χρόνια.
«Εννοείς ότι είναι μικρό το δείγμα επειδή δεν υπάρχει άλλος άντρας ή ότι ο εγκέφαλός μου είναι μικρός;» με ρωτάει εύθυμα. Δεν απαντάω. Φυσικά εννοούσα το δεύτερο. Ξέρει τι εννοούσα. Η οξύνοιά του δεν τον έχει εγκαταλείψει. Το λάτρευα αυτό το χαρακτηριστικό. Λάτρευα να λέω μία κουβέντα και να καταλαβαίνει δέκα.
«Αν αναρωτιέσαι, νομίζω έχουμε την απάντησή μας» του λέω μελιστάλαχτα και τον αφήνω μόνο του στο γραφείο να τραντάζεται στα γέλια. Ο άθλιος.


2 σχόλια:

  1. χαχαχα... να τον πεθάνει στις εξυπνάδες! ;) Ελεονωρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έρωτας σαν τέχνη. Λατρεμένος Όλιβερ Πιρς!! Από τις καλύτερες ιστορίες σου! Όχι πως οι άλλες πάνε πίσω. Για αυτό θα πρότεινα να στείλεις αυτή που εσύ πιστεύεις πιο πολύ κ έχεις δεθεί!!! Καλή επιτυχία!! Και εύχομαι σύντομα να κρατάμε στα χέρια μας το πρώτο σου βιβλίο!! Βασιλική

    ΑπάντησηΔιαγραφή