Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

κεφάλαιο 6-σαν δύο ξένοι

Kεφάλαιο 6

Να πω ότι έχω πονοκέφαλο και να φύγω; Να παραιτηθώ; Έχω κρατήσει μερικά λεφτά στην άκρη και για τρεις μήνες μπορώ να ζήσω χωρίς δουλειά. Δεν αξίζει. Δεν μπορώ να το διαχειριστώ όλο αυτό. Έχει ανέβει η πίεσή μου. Ζαλίζομαι, βουίζουν τα αφτιά μου και δυσκολεύομαι να αναπνεύσω.
Είμαστε όλοι καθισμένοι στα γραφεία μας και δουλεύουμε. Για όποιον ξέρει, η κατάσταση θα έμοιαζε σουρεάλ. Σαν θέατρο του παραλόγου. Το καταραμένο κουβούκλιό μου είναι δίπλα στο δικό του και τον βλέπω. Τον βλέπω κάθε φορά που γυρνάω μερικές μοίρες και μπαίνει στο οπτικό μου πεδίο. Είναι τρομερό να δουλεύεις δίπλα στον πρώην σου. Είναι απερίγραπτα τα συναισθήματα. Ίσως δε θα ήταν τόσο φοβερό αν είχαμε χωρίσει σαν άνθρωποι και δεν είχαμε αφήσει ένα σωρό πράγματα στη μέση.
Αυτός δείχνει τελείως ήρεμος. Σαν να μην με θυμάται. Η σκέψη αυτή μου τριβελίζει το μυαλό. Ευτυχώς προς το παρόν δεν έχει χρειαστεί να μείνουμε μόνοι. Η Κέντρα έχει σηκωθεί (ναι! Μόνη της!!) δύο φορές και έχει πάει στο γραφείο του. Δεν άκουσα πολλά. Κατάλαβα ότι του έδωσε ένα φάκελο και του ζήτησε να της ετοιμάσει κάτι.
Σηκώνομαι στις 12.30 και πάω να φτιάξω έναν καφέ. Μόλις γυρνάω στο γραφείο μου, σηκώνεται εκείνος. Επιστρέφει μετά από δέκα λεπτά με τον καφέ του. Δείχνει ήρεμος και χαλαρός. Προφανώς βρήκε μόνος του πού είναι η κουζίνα. Εγώ φυσικά δεν μπήκα στον κόπο να του κάνω ξενάγηση στο χώρο. Αν είναι ποτέ δυνατόν. Τρέμω από τώρα τη στιγμή που θα χρειαστεί να μείνουμε μόνοι. Δεν ξέρω τι θα του πω. Όχι ότι έχω κάτι για να ντρέπομαι. Αυτός πήρε μια όμορφη σχέση, και με το ξεροκέφαλό του την πέταξε στα σκουπίδια. Ήμασταν πολύ ευτυχισμένοι μαζί. Ή τουλάχιστον εγώ ήμουν. Τώρα αν εκείνος υποκρινόταν.. δεν ξέρω. Έδειχνε να περνάει καλά.
«Μπριάνα, έλα σε παρακαλώ» μου φωνάζει η Κέντρα. Φυσικά. Για μένα δε σηκώνεται. Ισιώνω το φόρεμά μου και πηγαίνω στο γραφείο της. Έχουμε και οι τρεις ανοιχτές τις πόρτες μας.
«Χρειαζόμαστε μια δυνατή ιδέα για την καμπάνια του ηλίθιου περιοδικού για τα αμάξια» λέει και ξινίζει τα μούτρα της.
«Μπορεί εμάς να μην μας αρέσει να διαβάζουμε για αμάξια, αλλά πρόκειται για το νούμερο τρία περιοδικό του ομίλου» της θυμίζω. Στέκομαι όρθια και ξέρω ότι ακριβώς από πίσω μου είναι εκείνος. Θα με κοιτάει; Θα ακούει τη συζήτηση ή θα αδιαφορεί;
«Δε με νοιάζει τι είναι. Απλώς θέλω να σκεφτούμε κάτι πρωτότυπο γιατί με πρήζουν ότι εδώ και χρόνια έχουμε την ίδια ατάκα και την ίδια διαφημιστική καμπάνια. Εγώ τους λέω ότι έχει σταθερό αναγνωστικό κοινό και δεν ωφελεί να επενδύουμε σε ένα προϊόν που αποφέρει χρήματα ανεξάρτητα από διαφημίσεις. Οι από πάνω διαφωνούν. Άρα κάτσε σκέψου κάτι και πες μου. Θα σκεφτώ κι εγώ και βλέπουμε» λέει. Ξέρω τι σημαίνει αυτό. Να βρω μια ιδέα και να την προτείνει ως δική της.
«Φυσικά μπορεί να σκεφτεί και ο Κίραν αν θέλει» λέει η Κέντρα την ώρα που βγαίνω από το γραφείο της. Εκείνος σηκώνει το βλέμμα και πέφτει στιγμιαία πάνω μου. Κάνω στο πλάι και τον αφήνω να μιλήσει με την Κέντρα.
«Βασικά τώρα που το σκέφτομαι, μπορείτε να το αναλάβετε τελείως εσείς γιατί εγώ πνίγομαι» λέει. Κρατιέμαι να μη γελάσω. Πάντα πετάει το μπαλάκι για τα δύσκολα σε μένα. Τι είναι αυτό το οποίο την πνίγει δεν έχω ιδέα.
«Είναι πολύ καλή ιδέα» τον ακούω να λέει. Έχει πολύ βραχνή και ήρεμη φωνή. Σε κάνει να θες να ξαπλώσεις και να χαλαρώσεις πλάι του. Τι σκέφτομαι πάλι; «Θα σκεφτώ λίγο και μπορούμε την Παρασκευή να ανταλλάξουμε ιδέες με την Μπριάνα» τον ακούω να λέει. Θέλει να ανταλλάξουμε ιδέες; Αμέ… Γιατί όχι; Ιδέες να φαν κι οι κότες.
Φεύγει πρώτος εκείνος στις πέντε και είκοσι και ακολουθώ μετά από δέκα λεπτά. Περιμένω πώς και πώς να γυρίσει η Ντάνι. Τη σοκάρω με τα νέα μου. Κουλουριάζεται στον καναπέ δίπλα μου και ανοίγουμε το παγωτό που έχουμε για δύσκολες στιγμές. Αν δεν είναι αυτή μια τέτοια στιγμή δεν ξέρω τι είναι.
«Πρέπει να είσαι επαγγελματίας» μου λέει αυστηρά. «Η σχέση σας στο παρελθόν δεν είναι κάτι που πρέπει να σκέφτεστε».
«Αυτό είναι λίγο δύσκολο, μιας και ήταν η πιο σημαντική σχέση στη ζωή μου» λέω πικρά. Παρόλο που είχα σχέσεις που διήρκησαν ένα και δύο χρόνια, οι δύο μήνες με τον Κίραν μού άλλαξαν τη ζωή.
«Δεν έχεις την πολυτέλεια να χάσεις τη δουλειά σου. Έχεις χρέη και νοίκι. Θες να πας ψηλά. Αν αφήνεις τα αισθήματά σου να σε καταβάλουν δε θα τα καταφέρεις στις επιχειρήσεις» με πυροβολεί η φίλη μου με απόλυτη ακρίβεια στα λεγόμενά της.
«Δε θα παραιτηθώ. Αλλά δεν ξέρω πώς θα εξελιχθεί όλο αυτό».
«Αυτός έδειξε σοκαρισμένος;»
«Ούτε καν. Ήρεμος λες και δε με θυμάται».
«Αποκλείεται».
«Μπορεί και να σοκαρίστηκε που με βρήκε σε αυτή τη θέση αλλά δεν το έδειξε. Με άφησε στο μπαρ και στο βιβλιοπωλείο. Με είχε χωρίσει για τις επιλογές μου και τώρα με βρήκε να δουλεύω σε πολυεθνική. Δεν μπορεί να μην ένιωσε κάτι» της λέω. Η Ντάνι τελειώνει το παγωτό της και σερβίρει κι άλλο στο μπωλ.
«Ποτέ δεν κατάλαβα το κόλλημά του με τη δουλειά σου» αναρωτιέται δυνατά για πολλοστή φορά.
«Έλεγε ότι ήμουν ικανή και έπρεπε να βρω κάτι καλύτερο, αλλά γρήγορα αποκαλύφθηκε ότι απλά ζήλευε. Θυμάσαι ότι ερχόταν σχεδόν κάθε βράδυ που δούλευα στο μπαρ;».
«Μα εσύ δεν έδινες δικαιώματα ποτέ!».
«Δεν του άρεσε που μιλούσα με τόσους άντρες και δεν καταλάβαινε όταν του έλεγα ότι δεν είχα ερωτικό ενδιαφέρον. Οι ρυθμοί στο μπαρ είναι καταιγιστικοί. Παίρνω παραγγελίες και φτιάχνω ποτά σε χρόνο μηδέν. Δεν έχω χρόνο να φλερτάρω και αυτό το καταλαβαίνουν οι πελάτες. Σπάνια με φλερτάρουν και ακόμη πιο σπάνια είναι άκομψοι.  Όταν βγαίνω μόνη μου ή στο χώρο δουλειάς μου, στο βιβλιοπωλείο και στην μπουτίκ που δούλευα, έχω δεχτεί περισσότερες ερωτικές προτάσεις» λέω. Η Ντάνι γνέφει. Τα έχει ακούσει και τα ξέρει.
«Τόσο παλαιομοδίτικες απόψεις…κρίμα. Νέο παιδί» μου λέει σκεφτική. «Αυτός δε χρειάστηκε να δουλέψει ποτέ σε κάποια δουλειά μόνο για να βγάλει λεφτά; Δεν είχε ποτέ ανάγκες;».
«Δεν έχω ιδέα» παραδέχομαι. «Δούλευε πάντα σε εταιρείες και είχε μια κάποια άνεση. Αλλά δεν περίμενα να μην καταλαβαίνει την ανάγκη μου να αποπληρώσω μόνη μου τα χρέη μου. Οι γονείς μου δεν είναι σε θέση να βοηθήσουν τόσο. Ξέρεις πώς είναι η κατάσταση με τον αδερφό μου. Το μαγαζί του δεν πάει καλά και τον βοηθάνε. Δε θέλω να ανησυχούν και για μένα».
«Μην απολογείσαι σε μένα που είσαι αξιοπρεπής» με μαλώνει η Ντάνι και έχει δίκιο. Η δουλειά δεν είναι ντροπή. Με έκανε να νιώθω ανήθικη όσο ήμασταν μαζί αλλά δεν ήμουν.
«Έχεις δίκιο» της χαμογελάω. «Έλα τώρα να σου πω τις ιδέες που έχω για την καμπάνια. Θέλω να εντυπωσιάσω» λέω δυναμικά. Προσπαθώ να ηρεμήσω. 







                                 

2 σχόλια:

  1. Καλησπέρα! Είμαι καινούργια αναγνώστρια! Είδα τυχαία το blog κι ομολογώ ότι μου έκανε.."κακό"..! Βυθίζομαι στις ιστορίες και ξεχνάω τι ώρα είναι, ότι πρέπει να μαγειρέψω κλπ...! Έχω διαβάσει 5 ιστορίες σε 3 μέρες... Ευτυχώς ο μικρός μου ακόμα δε μιλάει για να παραπονεθεί! Χρόνια είχα να το πάθω! Ευχαριστώ! Είναι ανανεωτικό!!!

    Χιπι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΕΓώ ευτυχώς δεν έχω παιδί και έχω χρόνο για εσάς!!!χαχαχα!
    Να μην ξεχάσεις να ψηφίσεις, αγάπη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή