Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

Κεφάλαιο 12-φωτιά με φωτιά

Κεφάλαιο 12

«Δε θέλω να συνεργαστούμε» λέω για τρίτη φορά. Έχουν περάσει τρεις μέρες από τη βόμβα που του έριξα και μόνο σήμερα έκανε βήμα για να μου μιλήσει. Ξέρω ότι τον σόκαρα. Αλλά πιο πολύ από όλους σόκαρα τον εαυτό μου. Ήταν μια εξομολόγηση που δεν ήθελα να κάνω, αλλά η ευκαιρία ήταν πολύ καλή για να τη χάσω. Χάρηκα που του έδειξα πόσο λάθος συμπεράσματα μπορεί να έβγαζε κάποιος, αλλά μετάνιωσα που έδειξα ρωγμές στην πανοπλία μου.
«Πρέπει να το κάνουμε μαζί. Σε παρακαλώ να διατηρήσεις ένα επαγγελματικό επίπεδο» μου λέει ήρεμα. Είναι μέσα στο γραφείο μου και στέκεται όρθιος. «Έχουμε προθεσμία δέκα μέρες να παρουσιάσουμε τα αποτελέσματα στην Κέντρα. Δε γίνεται να δουλεύουμε παράλληλα».
«Όλα γίνονται» τον διαβεβαιώνω.
«Απορώ πώς γίνεται και σε εκτιμούν όλοι με τέτοιο μυαλό που έχεις. Όλοι μου λένε ότι είμαι τυχερός που δουλεύω μαζί σου. Όλοι σε εκτιμούν για την ταχύτητα και την αποτελεσματικότητά σου. Εγώ βλέπω κάτι άλλο» μου λέει απλά.
«Τι βλέπεις; Ότι δυσφορώ με την παρουσία σου εδώ; Καλά βλέπεις».
«Ίσως αν αφιερώναμε λίγο χρόνο ώστε να λύσουμε τις προσωπικές μας εκκρεμότητες, μπορέσουμε να συνεργαστούμε αποτελεσματικά. Θες να βγούμε για ένα δείπνο; Να μιλήσουμε;» μου προτείνει. Τον κοιτάω. Το σοκ μού έχει κόψει τη λαλιά.
«Τι να πούμε; Νόμιζα ότι σε ντροπιάζει να βγαίνεις με μια μπάρμαν» του θυμίζω.
«Δεν είπα ποτέ αυτή τη λέξη!» φωνάζει. Η Κέντρα ευτυχώς λείπει. «Κάθε συζήτηση που κάνουμε όταν είμαστε μόνοι καταλήγει εκεί. Γιατί δε θες να μιλήσουμε και να λύσουμε μερικά πράγματα; Να μπορέσουμε να συνεργαστούμε» επαναλαμβάνει.
«Φυσικά. Τώρα θέλεις διάλογο. Για να διευκολυνθεί η συνεργασία μας. Τότε, δε σου πέρασε από το μυαλό να μιλήσουμε» του θυμίζω.
«Θα σταματήσεις να μιλάς για το παρελθόν;» μου λέει αυστηρά και γνέφω καταφατικά.
«Έχεις δίκιο. Δεν ωφελεί. Μπορείς να φύγεις τώρα;» του λέω ευγενικά, αλλά στάζω φαρμάκι.
«Αν δεν έρθεις στην αίθουσα συνεδριάσεων να δουλέψουμε μαζί, θα σε πάρω σηκωτή» σταυρώνει τα χέρια στο στήθος απειλητικά. Γελάω. Πλάκα έχει. Περιμένει μερικά δευτερόλεπτα ενώ εγώ πληκτρολογώ. Θα το πάρει το μήνυμα και θα φύγει, σκέφτομαι.
Τα υπόλοιπα γίνονται σε κλάσματα δευτερολέπτου. Έρχεται προς το μέρος μου και με αρπάζει στην αγκαλιά του περνώντας τα χέρια του κάτω από τα γόνατά μου. Λες και είμαι πούπουλο με κουβαλάει στα χέρια του κλωτσώντας με το πόδι του τις πόρτες για να ανοίξουν. Μέχρι να συνειδητοποιήσω τι γίνεται και να αρχίσω να αντιδρώ, έχουμε φτάσει στην αίθουσα συνεδριάσεων και με ακουμπάει άτσαλα πάνω στο τραπέζι. Τον κλωτσάω αλλά δε δείχνει να επηρεάζεται. Με αφήνει και απομακρύνεται.
«Αυτό είναι σεξουαλική παρενόχληση!» του ουρλιάζω και στρώνω τη φούστα μου που έχει ανέβει πολύ.
«Σκέτη παρενόχληση. Δεν υπάρχει τίποτα σεξουαλικό στην επίθεσή μου» μου λέει αλλά το βλέμμα του στα γυμνά μπούτια μου άλλα λέει. Χαμογελάω και καταλαβαίνει ότι τον έπιασα στα πράσα.
«Δεν μπορείς να με υποχρεώσεις να συνεργαστώ» του λέω όταν τον βλέπω να κλειδώνει την πόρτα. «Ακόμα και αν με φυλακίσεις εδώ».
«Εγώ πάλι πιστεύω ότι όλα αυτά τα κάνεις γιατί σου αρέσει η προσοχή που σου δείχνω. Ξέρεις ότι αν συνεργαστείς και τελειώσει αυτή η υπόθεση, μετά δε θα σου ξαναδώσω σημασία» λέει και χαμογελάει και αυτός. Ανοίγω το στόμα από το σοκ. Το ξανακλείνω. Δεν έχω να πω κάτι.
«Ζω για την προσοχή μου δείχνεις» τον ειρωνεύομαι τελικά.
«Λυπάμαι, αλλά το μόνο ενδιαφέρον που έχω για σένα είναι σε επαγγελματικό επίπεδο. Ό,τι είχαμε τέλειωσε πριν από δύο χρόνια» λέει, λες και χρειάζεται να μου το θυμίσει. Λες και δεν το ξέρω. Για κάποιο λόγο όμως με πονάει που τον ακούω να το λέει ξανά. Ακουμπάω τα πόδια μου στο πάτωμα και κάθομαι στην καρέκλα. Κάθεται και αυτός σε μία, απέναντί μου.
«Ευτυχώς που μου το θύμισες, γιατί μου ζήτησε κάποιος να βγούμε και δεν μπορούσα να θυμηθώ αν τα έχω με κάποιον και τι να απαντήσω» λέω με μια δόση χιούμορ. Η κατάσταση έχει ξεφύγει τελείως.
«Πού τον γνώρισες;» με ρωτάει ήρεμα.
«Στο μπαρ. Είναι φίλος της Ντάνι» διευκρινίζω. «Σκέφτηκα ότι είναι ενδιαφέρον να βγω με κάποιον που δεν έχει πρόβλημα που δουλεύω σε μπαρ. Θα πρέπει να είναι πολύ ανοιχτόμυαλος» ειρωνεύομαι.
«Ή απλά μπορεί  να μην περιμένει μεγάλα πράγματα από σένα» μου χαμογελάει και γέρνει το κεφάλι στο πλάι. Αν με είχε χαστουκίσει λιγότερο θα με είχε σοκάρει. Αυτό σκεφτόταν; Όχι μόνο ότι δεν είναι ευυπόληπτο να δουλεύεις στη νύχτα; Αν ίσχυε αυτό που μου είπε, τότε έπρεπε να συζητήσουμε σε άλλη βάση. Τότε, όχι τώρα. Τώρα είναι αργά.
«Αρνούμαι να μιλήσω άλλο για το παρελθόν» κόβω τη συζήτηση γιατί δυσκολεύομαι να διαχειριστώ όλη αυτή την πίεση που νιώθω μέσα μου. «Προτιμώ να μιλήσουμε όσο θες για αυτό που μας ανέθεσε η Κέντρα» λέω. Ξέρω ότι του δίνω τη νίκη, αλλά δε με πειράζει. Ξαφνικά είμαι πολύ κουρασμένη.
«Νιώθω ότι δεν είσαι ευχαριστημένη με την Κέντρα» με ρωτάει διακριτικά, αλλά δεν απαντάω. Ξέρει και βλέπει πώς μου μιλάει η Κέντρα. Δε χρειάζεται να του πω ότι τη θεωρώ και άχρηστη.
«Δεν ξέρω τι σχέση έχετε. Δε θέλω να εκτεθώ» του λέω. Εκείνος γρυλίζει αλλά δεν απαντά. Παίρνει ένα φύλο χαρτί από το τραπέζι και ένα στιλό και αρχίζει να σημειώνει.
«Περιμένω τις ιδέες σου» μου λέει χωρίς να με κοιτάει.
Την επόμενη μία ώρα ανταλλάζουμε ιδέες για τον τρόπο που θα δουλέψουμε ώστε να ανιχνεύσουμε το αναγνωστικό κοινό και να διαλέξουμε το σωστό περιεχόμενο του περιοδικού. Έχει καλές ιδέες και παραδέχομαι ότι είναι πολύ καλός στη δουλειά του. Κι εγώ όμως δεν πάω πίσω. Τον βλέπω να σημειώνει όσα λέω και δείχνει να συμφωνεί.
«Αναλαμβάνω εγώ την έρευνα αγοράς κι εσύ την το αναγνωστικό κοινό» μου λέει ενώ μαζεύει τα χαρτιά με τις σημειώσεις. «Πιστεύω ότι σε δέκα μέρες θα είμαστε έτοιμοι» λέει και ξεφυσάει ανακουφισμένος.
«Μπορείς να ξεκλειδώσεις τώρα;» ρωτάω ήρεμα. Εκείνος το κάνει και μου κάνει νόημα να περάσω μπροστά του.
«Είναι ευχάριστο να συνεργαζόμαστε» μου λέει και μέσα μου φουσκώνω από περηφάνια. «Έχεις πολύ καλές ιδέες». Εγώ δεν ανταποδίδω το κομπλιμέντο, κι ας ξέρω ότι είμαι μικροπρεπής.
«Κάνω οτιδήποτε χρειαστεί ώστε να μην ξαναμείνω μόνη μαζί σου» λέω μελιστάλαχτα.
«Φοβάσαι;» με προκαλεί.
«Τι ακριβώς;» ρωτάω.
«Ότι θα σου ξυπνήσει το παλιό πάθος» διευκρινίζει.
«Ποιο παλιό πάθος;» γελάω και χώνομαι ξανά στο γραφείο μου. Δε με ακολουθεί. Κλείνει την πόρτα του δικού του με φόρα.




1 σχόλιο:

  1. Εχω την εντυπωση οτι ξυπναει το δικο του παθος και ας μη θελει να το παρεδεκτει ή να της το δειξει. Εγωισμος!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή