Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

κεφάλαιο 3-κρακεράκια για μεσημεριανό

Κεφάλαιο 3

«Μη μου πεις ότι το μεγάλο αφεντικό θα έρθει να δουλέψει εδώ» λέω γελώντας ενώ κρεμάω το παλτό μου στον καλόγερο.  Η Κέντρα βρίσκεται ήδη στο γραφείο της , πράγμα που με εκπλήσσει αλλά δεν το σχολιάζω. Συνήθως έρχεται δέκα παρά και όχι εννιά με εννιάμιση που είναι η κανονική ώρα προσέλευσης για όλους μας.
«Πολύ αμφιβάλλω» μου λέει αλλά δεν με τιμάει με περισσότερες πληροφορίες. Δείχνει να δουλεύει συγκεντρωμένη. Νιώθω σαν να έχω χάσει κάποιο επεισόδιο.  Πέντε άτομα από το συνεργείο συντήρησης στήνουν δίπλα στο δικό μου ένα ίδιο κουβούκλιο. Προσπαθώ να αγνοήσω την ανησυχία που νιώθω, αλλά δεν μπορώ.
«Κέντρα, θα δουλέψει κάποιος καινούργιος εδώ;» ρωτάω. Η σκύλα ζήτησε κι άλλο βοηθό; Σίγουρα θα με έθαψε και θα είπε ότι χρειάζεται κι άλλο άτομο ενώ ειλικρινά δε χρειάζεται κανείς. Μόνο να αντικατασταθεί εκείνη. Ποιος θα έρθει; Γιατί έχει ίδιο γραφείο με εμένα;
«Δεν έχει να κάνει με μένα» λέει βαριεστημένα και ισιώνει τα γυαλιά τη μύτη της. Φοράει κοκάλινα γυαλιά μερικές φορές. Της πάνε άψογα φυσικά. Όπως και το κολλητό μωβ φόρεμα που φοράει, οι ροζ γόβες και το λεπτό χρυσό κολιέ στο λαιμό της. Τα μαλλιά της σήμερα είναι πλεγμένα σε μια κομψή γαλλική κοτσίδα. Είναι χάρμα οφθαλμού αλλά όχι αυτιού. «Κάποιος μας κουβάλησε έναν εκπαιδευόμενο. Λες και δεν είχαμε ήδη αρκετούς άπειρους» λέει καυστικά. Εμένα εννοεί. Εμένα. Που βγάζω όλη τη δουλειά και εκείνη καρπώνεται τις ιδέες μου. Κουνάω το κεφάλι με κατανόηση κι ας μη με βλέπει.
«Το μεγάλο αφεντικό φάνηκε;» ρωτάω  και ανοίγω τον υπολογιστή μου. Έχουμε πολλή δουλειά σήμερα. Είναι Παρασκευή και πρέπει να παραδώσουμε μια αναλυτική αναφορά  στο τμήμα εσόδων. Και όλα αυτά πριν από τις έξι, γιατί αν αργήσω, δε θα προλάβω να ξεκουραστώ πριν το βράδυ.
«Δε νομίζω ότι ενδιαφέρεται να σε δει» γελάει ξερά. «Και από εμένα είναι πολύ ευχαριστημένος, οπότε λογικά δε θα τον δούμε. Αν δεν κάνεις κάτι στραβό, δεν τον βλέπεις».
«Άρα κι εγώ δεν έχω κάνει κάτι στραβό» λέω ανάλαφρα για να μη τη βρίσω.
«Αμφιβάλλω ότι γνωρίζει την ύπαρξή σου» λέει ξερά. Δε λυγίζει, σκέφτομαι. Δε λυγίζει ούτε με αστειάκια η σκύλα. Εκεί, να πει την κακία της. Κάποια μέρα όμως θα δουλέψω κάπου όπου με ξέρουν. Και θα πετύχω και θα φτάσω ψηλά και ποτέ δε θα μιλήσω έτσι σε υφισταμένους μου.
Δουλεύω χωρίς να κάνω διάλειμμα και στις δύο και κάτι σταματάω για να τεντωθώ. Η Κέντρα λείπει από το γραφείο της εδώ και μία ώρα, προφανώς για να φάει. Παραδίδουμε αναφορά και αυτή λείπει μία ολόκληρη ώρα. Και η φασαρία από την κατασκευή του μυστήριου κουβουκλιου συνεχίζεται. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ αλλά τα καταφέρνω. Τρώω ένα σάντουιτς που αγόρασα το πρωί ενώ ελέγχω νούμερα, τυπώνω, σβήνω και ξαναεκτυπώνω.
 Αναρωτιέμαι ποιος θα είναι αυτός που θα έρθει και αναπόφευκτα το μυαλό μου κάνει σενάρια.  Θα είναι άντρας ή γυναίκα; Θα είναι φιλικός ή θα κάνει κόμμα με την Κέντρα; Χρειάζομαι ένα άτομο να μπορώ να λέω καμιά κουβέντα. Θέλω να γκρινιάζω παρέα με κάποιον! Είναι αστείο και το ξέρω, αλλά σε κάθε δουλειά υπάρχει ο συνάδελφος με τον οποίο μοιράζεσαι τα παράπονά σου. Εγώ δεν έχω κανέναν τέτοιο και καταλήγω να τα λέω όλα στη Ντάνι το βράδυ.
Η Κέντρα γυρνάει με ανανεωμένο μακιγιάζ και χτενισμένα μαλλιά. Ικανή την έχω να πετάχτηκε κομμωτήριο. Ξέρω ότι έχει ραντεβού απόψε. Το δεύτερο μέσα σε δέκα μέρες.  Παραπονιέται ότι δε βρίσκει αυτό που θέλει όμως. Δεν έχω καταλάβει τι είναι αυτό, αλλά δεν το βρίσκει. Για να είμαι ειλικρινής όμως, δεν την κρίνω και πολύ για αυτό. Κι εγώ, που ξέρω τι θέλω, δεν είμαι πιο τυχερή. Ίσως φταίει ότι πριν από δύο χρόνια γνώρισα κάποιον και νόμιζα ότι αυτός είναι για μένα. Πληρούσε όλες τις προϋποθέσεις. Και είμαι πολύ δύσκολη. Δεν είχα βρει ποτέ κάποιον να κάνει την καρδιά μου να τρέμει. Και τον γνώρισα. Από τη μία είμαι ευτυχισμένη που μου συνέβη, αλλά ο τρόπος που εξελίχθηκαν και τέλειωσαν όλα με γεμίζει θλίψη.
Ίσως φταίει ότι πέσαμε και οι δύο με τα μούτρα στη σχέση μας. Παρόλο που ήταν μόνο πριν από δύο χρόνια, νιώθω ότι ήμουν πολύ πιο ανώριμη. Ενθουσιάστηκα. Μου άρεσε πολύ και τον αγάπησα σχεδόν τη στιγμή που τον είδα πρώτη φορά, να μπαίνει στο βιβλιοπωλείο που δούλευα και να μου ζητάει ένα βιβλίο. Ήταν τόσο όμορφος. Σχεδόν τυφλώθηκα. Σαν να τον ακολουθούσε μια λάμψη. Οι τρόποι του, η ομιλία, το περπάτημά του… Μου χαμογέλασε και ενώ του έδινα τα ρέστα, το βλέμμα του στάθηκε πάνω μου. Δεν περίμενα ότι θα τον προσελκύσω. Μέσα σε δέκα μέρες είχε έρθει τρεις φορές στο μαγαζί. Σε δύο εβδομάδες βγήκαμε το πρώτο ραντεβού.

«Μπριάνα, έλα εδώ!» ακούω την τσιριχτή φωνή της Κέντρα να διαλύει την ονειροπόλησή μου και σηκώνομαι όρθια.  Δεν έχω ιδέα τι θέλει, αλλά ό,τι και να είναι αυτό, είμαι αποφασισμένη να την εξυπηρετήσω. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου