Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

κεφάλαιο 2-μανό και ασετόν

Κεφάλαιο 2
Το διαμέρισμά μας είναι ανέλπιστα μεγάλο και χαριτωμένο για τα οικονομικά μας. Μεγάλο είναι επειδή ρίξαμε λίγο τα στάνταρ όσον αφορά την παλαιότητα και νοικιάσαμε κάτι με τρία υπνοδωμάτια, μεγάλο σαλόνι και κουζίνα, δύο μπάνια και άνετο μπαλκόνι, αλλά σε ένα συγκρότημα κατοικιών χτισμένο περίπου το 1970. Χαριτωμένο είναι επειδή επενδύσαμε σε απλά αλλά καλαίσθητα έπιπλα και αφιερώσαμε πολύ χρόνο στο να το φτιάξουμε να ταιριάζει στο γούστο μας. Τα αγαπάμε το σπιτάκι μας, και παρόλο που και οι δύο θέλουμε κάποια στιγμή να βρούμε κάτι δικό μας, με χαρά γυρνάμε σπίτι και χαλαρώνουμε στον καναπέ με λίγο κρασί ή παγωτό.
«Πότε επιτέλους θα ηρεμήσεις λίγο;» με ρώτησε γελώντας η Ντάνι ενώ μου έβαφε τα νύχια των ποδιών. Είναι φοβερά βολικό να ζεις με μια αισθητικό! Δε χρειάζεται ποτέ να ανησυχήσεις για τα νύχια, το δέρμα σου, το μακιγιάζ σου. Ποτέ δεν ξεμένεις από κρέμες και καλλυντικά.  «Αφού δεν έχει έρθει ακόμα. Αλλά ακόμα και να έρθει, δεν έχεις να φοβάσαι κάτι. Κάνεις καλά τη δουλειά σου. Ακόμα και αν η αφεντικίνα σου προσπαθεί να σε επισκιάσει, θα πρέπει εκείνος να δει την αποδοτικότητά σου».
«Έχεις δίκιο, αλλά ανησυχώ» της είπα για πολλοστή φορά. Εδώ και ένα μήνα είχε ακουστεί στην εταιρεία ότι είχε έρθει το μεγάλο αφεντικό στην πόλη για δουλειές και θα ερχόταν να μας δει. Να «περάσει χρόνο μαζί μας». Αυτό σήμαινε, σε ελεύθερη μετάφραση, ότι θα ερχόταν να εργαστεί μερικές βδομάδες μαζί μας και να δει ποια κεφάλια θα κόψει. Η εταιρεία χρειαζόταν ανανέωση και εδώ και καιρό συζητάνε απολύσεις.
Το μεγάλο αφεντικό λέγεται Μάθιου Γουέστμπρουκ και είναι περίπου 70 ετών. Η Κέντρα μού έχει πει ότι τον έχει μόνο πέντε φορές στα δέκα χρόνια που δουλεύει για την εταιρεία. Ο Γουέστμπρουκ έχει έναν τεράστιο όμιλο που αποτελείται από 30 τηλεοπτικά κανάλια, εφημερίδες και περιοδικά και μερικούς εκδοτικούς οίκους. Είναι από τους πιο ισχυρούς άντρες της χώρας, αλλά αποφεύγει τα φώτα της δημοσιότητας και σπάνια απομακρύνεται από το γραφείο του στα κεντρικά του ομίλου, στη Νέα Υόρκη. Για να μπει το αφεντικό στον κόπο να έρθει ως το Σικάγο, δεν ήταν για καλό.  Κάθε μέρα που περνάει και δεν τον βλέπουμε, ενώ ξέρουμε ότι είναι στην πόλη, το άγχος αυξάνεται και η ένταση στο γραφείο έχει χτυπήσει κόκκινο.
«Αν έρθει πώς θα τον αναγνωρίσετε;» γέλασε η Ντάνι. Οι φωτογραφίες του στο ίντερνετ ήταν πολύ παλιές.
«Εγώ ελπίζω να έρθει να μιλήσει στην Κέντρα και έτσι να ενώσω τις κουκκίδες και να καταλάβω ποιος είναι» γέλασα κι εγώ. Ειλικρινά, δεν πίστευα ότι θα γίνει τόσο ανεπίσημα, αλλά δεν ήξερα κιόλας τι λέει το πρωτόκολλο. Λογικά όμως θα έπρεπε να κανονίσει μια μικρή γιορτή και να μας γνωρίσει όλους.
«Εγώ πιστεύω ότι δουλεύει ήδη κρυφά σε κάποιο γραφείο στην εταιρεία και σας παρακολουθεί όλους» με πειράζει η Ντάνι, αλλά δε γελάω. Αυτό λένε και άλλοι συνάδελφοι στο γραφείο. Δε βγαίνει κανείς διάλειμμα και όλοι είμαστε στην τσίτα. Είναι αστείο και τραγικό ταυτόχρονα. Η Κέντρα δεν ανησυχεί, φυσικά. Λέει ότι ο Μάθιου «είναι μια χαρά άνθρωπος».
Τα νύχια μου είναι και πάλι άψογα. Η Ντάνι διάλεξε ένα σκούρο μπλε για να ταιριάζει με το φόρεμα που θα φορέσω αύριο. 

«Ο Πίτερ έχει ένα φίλο και θέλει να βγούμε μαζί και οι τέσσερις» μου λέει η φίλη μου και μου ξεφεύγει μια γκριμάτσα. Μισώ τα στημένα ραντεβού. Γενικά μισώ τα ραντεβού.
«Ξέρεις ότι δε μου αρέσει να βγαίνω με άτομα που δεν ξέρω» της λέω. Το ξέρει ήδη αλλά επιμένει να μου το προτείνει πού και πού. Είναι πολύ ευτυχισμένη με τον Πίτερ. Και σαν σωστή ερωτευμένη, θέλει να δει και τους υπολοίπους έτσι.
«Είσαι νέα κοπέλα και όμορφη. Γιατί να μην είσαι με κάποιον;»
«Όταν χρειάζομαι σεξ το βρίσκω. Δε βλέπω το λόγο να καταπιέζομαι» απαντάω ξερά.
«Δεν είναι όλες οι σχέσεις πιεστικές. Μην κρίνεις από τον Κίραν» λέει και το γνωστό σφίξιμο εγκαθίσταται στο στομάχι μου. «Εχουν περάσει δύο χρόνια και ακόμα μορφάζεις όταν λέω το όνομά του» μου λέει. Ισχύει.
«Όλοι θέλουν να σε αλλάξουν αργά ή γρήγορα» λέω. Δε θέλω να αλλάξω. Δε θέλω να θέλουν να αλλάξω.
«Έχουν περάσει δύο χρόνια» επαναλαμβάνει. Το ξέρω ότι είναι γελοίο, αλλά ακόμα δεν τον έχω ξεχάσει.
«Δεν το σκέφτομαι καν» της λέω ψέματα και ανασηκώνει τα φρύδια. Με ξέρει καλά. «Απλώς δεν έχω εμπιστοσύνη στους άντρες».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου