Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Αντίπαλοι στον Έρωτα/Κεφάλαιο 1

Κεφ1

Η διευθύντριά μου είναι μια τεράστια σκύλα. Δουλεύω μαζί της 13 μήνες και κάθε μέρα είναι πιο δύσκολη από την προηγούμενη. Όποιος έχει δει το «ο Διάβολος φορούσε Πράντα» μάλλον καταλαβαίνει. Όχι απολύτως όμως. Γιατί η δικιά μου δεν ξέρει ότι είναι σκύλα. Μου φέρεται σαν να είμαι σκυλάκι, αλλά ταυτόχρονα επαναλαμβάνει πόσο τυχερή είμαι που δουλεύω στο πλάι της και δείχνει περήφανη κάθε φορά που κάνω κάτι σωστά, λες και εκείνη ευθύνεται για την πρόοδο μου.

Δεν φταίει απόλυτα για την κατάσταση, για να είμαι ειλικρινής. Είχα ένα καλό μυαλό στο σχολείο και οι γονείς μου με πίεζαν να διαβάζω για να μπω σε ένα καλό πανεπιστήμιο. Τελικά σπούδασα διοίκηση επιχειρήσεων και μάρκετινγκ σε ένα κολλέγιο αρκετά καλό, αλλά όχι και φοβερό. Όλοι όσοι έβλεπαν το βιογραφικό μου με ρωτούσαν πού είναι το κολέγιό  μου και ποια ήταν η θέση του στην κατάταξη της χώρας. Όταν έλεγα το νούμερο, μόρφαζαν.
Δυσκολεύτηκα να βρω δουλειά γραφείου, αλλά τώρα που τα κατάφερα δε σκόπευα να τα παρατήσω εύκολα. Πιστεύω στον εαυτό μου και έχω πολλή όρεξη για δουλειά. Δεν έχει σημασία πού σπούδασα, αλλά ότι ήμουν καλή φοιτήτρια και είχα καλές συστατικές από τους καθηγητές μου.  Δεν είχε δικαίωμα να μου λέει να της φτιάξω καφέ, ούτε να μου φωνάζει μπροστά σε τρίτους (αυτό το μισούσα κυριολεκτικά), ούτε να με στέλνει για εξωτερικές δουλειές. Ο ρόλος μου στο γραφείο ήταν να λειτουργώ ως βοηθός σε όλο το τμήμα μάρκετινγκ και όχι να είμαι γραμματέας της διευθύντριας του τμήματος. Αντί να εξυπηρετώ όλο το τμήμα, 15 άτομα για να είμαι ακριβής, καθόμουν σε ένα μικρό κουβούκλιο απέναντι από το τεράστιο γυάλινο γραφείο της και περίμενα τις διαταγές της.

Γενικά είμαι αισιόδοξος και θετικός άνθρωπος αλλά μερικές μέρες με παίρνει από κάτω. Σκέφτομαι ότι θέλω να αποπληρώσω επιτέλους τα φοιτητικά μου δάνεια (ναι, πληρώνω ακόμα το 84ο καλύτερο κολλέγιο της χώρας) και να αγοράσω επιτέλους ένα μικρό αυτοκίνητο για να μπορώ να επισκέπτομαι πιο συχνά τους γονείς μου στην πόλη τους. Θέλω να κάνω πράγματα, να ταξιδέψω, να αφήσω το στίγμα μου στον κόσμο. Αλλά χρειάζομαι λεφτά. Και με μία δουλειά δεν τα βγάζω πέρα. Γι’ αυτό και σήμερα είμαι τόσο χάλια. Εκτός από εκνευρισμένη με τη διευθύντριά μου, η οποία μου ζήτησε να ετοιμάσω μια αναφορά σε μία ώρα, είμαι και νυσταγμένη. Έπεσα για ύπνο στις τρεις και ξύπνησα στις οκτώ. Δύο στρώσεις κονσίλερ και πούδρα και ακόμα φαίνομαι σαν να έχω φάει μπουνιά.
«Μπριάνα, θα έρθεις επιτέλους;» την ακούω να λέει με την τσιριχτή φωνή της και ανατριχιάζω. Έχω έτοιμη την αναφορά, αλλά την αφήνω να περιμένει. Δε θέλω να τα κάνω όλα αμέσως και να κακομαθαίνει. Την κοιτάω μέσα από το τζάμι, σκυμμένη πάνω από χαρτιά. Είναι μόλος 38 χρονών (δηλαδή 10 χρόνια παραπάνω από μένα) αλλά δε χωνεύει την τεχνολογία, λέει, και προτιμά να γράφει τα πάντα παρά να δουλεύει στον υπολογιστή. Έλεος.  

«Όλα έτοιμα» ακουμπάω τον φάκελο στο γραφείο. Την κοιτάω όσο επιθεωρεί το περιεχόμενο. Είναι πολύ εντυπωσιακή. Αποπνέει αυτοπεποίθηση και σιγουριά και οι άντρες το λατρεύουν αυτό. Βγαίνει ραντεβού και όλοι μετά τις στέλνουν ανθοδέσμες και ακριβά δώρα λες και τους έκανε τιμή που βγήκε μαζί τους. Είναι πραγματικά όμορφη. Ψηλή, ξανθιά, με γεμάτα χείλη και πράσινα μάτια. Δε γίνεται να μην την κοιτάξεις. Μόνο εγώ ξέρω όμως πόσο σκύλα είναι. Σκύλα, σκύλα, σκύλα.
«Σίσσυ, μπορώ να επιστρέψω στο γραφείο μου;» τη ρωτάω ανυπόμονα. Της αρέσει να στέκομαι και να περιμένω να διαβάσει 7 σελίδες.
«Περίμενε λίγο. Βιάζεσαι; Μη μου πεις ότι έχεις ραντεβού;» γελάει ξερά και κοιτάει το ρολόι της. Έχω σχολάσει εδώ και μισή ώρα και έχω μια μικρή εκκρεμότητα ακόμα πριν φύγω. Δε βλέπω γιατί  της φαίνεται τόσο αστεία η πιθανότητα να έχω ραντεβού. Φυσικά και δεν έχω, αλλά γιατί είναι αστείο; Εμφανισιακά δεν είμαι υποδεέστερη και σίγουρα είμαι πολύ πιο συμπαθητική σαν χαρακτήρας. Αν έχει εκείνη, μπορώ να έχω κι εγώ.
«Αν είναι να κάνεις θόρυβο, φύγε» λέει μετά από λίγο. Κάνω επίτηδες έναν ήχο με το τακούνι που ξέρω ότι την ενοχλεί. Πιάνει πάντα.

Τακτοποιώ αυτό που είχα να κάνω και παίρνω την τσάντα μου. Πετάω ένα «γεια» στον αέρα και εξαφανίζομαι. Ο παγωμένος αέρας του Νοέμβρη με αναζωογονεί. Δεν έχω σχέδια για το απόγευμά μου. Το πιο πιθανό είναι να γυρίσω σπίτι και να δω ταινίες με τη συγκάτοικο και κολλητή μου, την Ντάνι. Γνωριζόμαστε από το κολέγιο και δεν έχουμε χωρίσει λεπτό από την μέρα που μπήκε στο κοινό μας δωμάτιο στην φοιτητική εστία. Είναι αισθητικός σε ένα σπα και ευτυχώς είναι ευχαριστημένη με τη δουλειά της. Αντίθετα από μένα που βγάζω φωτοτυπίες και στέλνω ευχαριστήριες κάρτες στους μνηστήρες της αυτού μεγαλειότητος Κέντρα Ρόμπινσον.
Μπλοκάρω τις αρνητικές σκέψεις και μπαίνω στο μετρό. Αγνοώ έναν οξύ πόνο στην καρδιά όταν περνάω από τη στάση του, και συνεχίζω ακάθεκτη ανατολικά.




2 σχόλια:

  1. Τελιοοοοο καλη αρχη γληκια μου θα μας τρελανεις οπως παντα με της υπεροχες ιστοριες σου 😘

    ΑπάντησηΔιαγραφή