Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

κεφάλαιο 4-κορίτσια, ψηφίστε παρακάτω!!

Κεφάλαιο 4
Γυρνώντας εξαντλημένη στο σπίτι ξημερώματα Σαββάτου, βγάζω τα παπούτσια μου και σωριάζομαι στον καναπέ. Δεν έχω κουράγιο να κάνω μπάνιο και δε θέλω να ξαπλώσω βρώμικη. Η Ντάνι λείπει αυτό το Σαββατοκύριακο για το γάμο μιας ξαδέρφης του Πίτερ στη Νέα Υόρκη. Μου λείπει όταν δεν είναι εδώ, αλλά χαλαρώνω κιόλας. Όταν είναι εδώ, όλο και κάποια φαεινή ιδέα έχει για να «περάσουμε σούπερ».
Όταν είχα χωρίσει με τον Κίραν, εκείνη την απαίσια περίοδο, με τραβολογούσε σε ένα σωρό δραστηριότητες. Δοκιμάσαμε γιόγκα, ραπτική, κεραμική, μαθήματα χειρομαντείας, ποδηλασία, μαγειρική και τοξοβολία. Ήταν εξουθενωτικό, αλλά είχε τόση επιθυμία να με στηρίξει, που δεν ήθελα να της χαλάσω χατίρι. Παρόλο που η καρδιά μου είχε σπάσει σε εκατομμύρια κομμάτια και ήξερα ότι ποτέ δε θα ήμουν η ίδια. Παρόλο που δεν έβρισκα χαρά σε τίποτα.
Ευτυχώς εκείνος δεν είχε έρθει ποτέ σπίτι μου. Θα ήταν αφόρητο να γυρνάω κάθε βράδυ σε ένα χώρο γεμάτο αναμνήσεις. Θα ακούγεται σίγουρα παράξενο που δεν είχε έρθει σπίτι μου και μάλλον ήταν, αλλά η σχέση μας δεν ήταν συμβατική.   Περνούσαμε χρόνο σπίτι του αλλά δε μιλούσαμε πολύ για τη ζωή πριν γνωριστούμε. Δε βγαίναμε πολύ. Εγώ δούλευα σε δύο δουλειές και εκείνος προσπαθούσε να ανελιχθεί στην εταιρεία όπου δούλευε και γυρνούσε βράδια σπίτι. Βρισκόμασταν στο διαμέρισμά του, το οποίο απείχε 4 στάσεις από το δικό μου. Ήταν μικρό, αλλά ευτυχώς έμενε μόνος. Ήταν πολύ κομψό, γεμάτο ωραία έργα τέχνης και καλαίσθητα έπιπλα. Δεν έδειχνε να έχει οικονομικό πρόβλημα, αλλά δεν έκανε και πολλά έξοδα. Δεν ήξερα λεπτομέρειες βέβαια. Δε με ένοιαζε. Δε με ένοιαζε να μάθω το παρελθόν του. Αρκεί το παρόν του και το μέλλον του να ήταν μαζί μου.
Το παρόν του ήταν για δύο μήνες. Το μέλλον του δε με περιελάμβανε. Δυο χρόνια τώρα, δεν έχω νέα του. Ίσως έχει φύγει από την πόλη. Ίσως  έχει παντρευτεί.  Δεν τον έχω ψάξει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Με πλήγωσε ο τρόπος που χωρίσαμε και εκείνος δεν κοίταξε ποτέ πίσω του. Δε θα έκανα ποτέ εγώ ένα τέτοιο πισωγύρισμα.
Δεν ξέρω γιατί με πλημμύρισαν οι αναμνήσεις. Συνήθως προσπαθώ να σκέφτομαι τις καλές στιγμές. Το κάνω για να δικαιολογώ τον εαυτό μου που δυσκολεύομαι τόσο να ξεχάσω. Συνήθως μετά από ένα χωρισμό θυμάσαι μόνο τα άσχημα. Αλλά εγώ δεν έχω πολλά άσχημα να θυμάμαι. Θυμάμαι τα καλά και ξέρω ότι δεν είμαι τρελή που ακόμα δεν βρήκα κάτι καλύτερο. Θυμάμαι να τρώμε παγωτό στο κρεβάτι, να μιλάμε για τις φιλοδοξίες μας, για κάποιο βιβλίο που μας άρεσε. Λέγαμε τα πάντα και τίποτα. Η συμβατότητά μας, και όχι μόνο η σεξουαλική, ήταν υπέροχη. Ταιριάζαμε απόλυτα. Λάτρευα το χιούμορ του και εκείνος απολάμβανε να με ακούει. Ένιωθα άνετα να του μιλάω για ένα σωρό πράγματα. Ακόμα και τελείως ασήμαντα.

Νυστάζω και ελπίζω να αποκοιμηθώ. Συνήθως  όταν τον σκέφτομαι δεν μπορώ να ηρεμήσω εύκολα. Είχα καιρό να τον σκεφτώ. Ίσως είναι που πλησιάζει η μέρα που χωρίσαμε. Τη Δευτέρα συμπληρώνονται ακριβώς δύο χρόνια από εκείνον τον απαίσιο τσακωμό. Δεν χωρίσαμε επιτόπου. Ανταλλάξαμε λόγια βαριά. Πολλές φορές είχε δείξει ότι δεν εγκρίνει τον τρόπο ζωής μου, αλλά δεν περίμενα να ασκήσει βέτο. Ανώριμη εγώ, ανώριμος και εκείνος, δεν το διαχειριστήκαμε καλά και ο καβγάς ξέφυγε. Εκείνο το βράδυ κοπάνησα την πόρτα πίσω μου και επέστρεψα στο διαμέρισμά μου για να κοιμηθώ. Δεν με ξαναπήρε ποτέ. Δεν τον ξαναπήρα ποτέ.

Ψηφίστε ποια ιστορία σας άρεσε πιο πολύ

Λέω να προσπαθήσω να εκδοθώ.

Ψηφίστε πλιζ ποια ιστορία προτιμάτε!

Μία ψήφο η καθεμία σας για να έχουμε αντικειμενικά αποτελέσματα!!

https://goo.gl/YDxeZ5

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

πρωταγωνιστες



κεφάλαιο 3-κρακεράκια για μεσημεριανό

Κεφάλαιο 3

«Μη μου πεις ότι το μεγάλο αφεντικό θα έρθει να δουλέψει εδώ» λέω γελώντας ενώ κρεμάω το παλτό μου στον καλόγερο.  Η Κέντρα βρίσκεται ήδη στο γραφείο της , πράγμα που με εκπλήσσει αλλά δεν το σχολιάζω. Συνήθως έρχεται δέκα παρά και όχι εννιά με εννιάμιση που είναι η κανονική ώρα προσέλευσης για όλους μας.
«Πολύ αμφιβάλλω» μου λέει αλλά δεν με τιμάει με περισσότερες πληροφορίες. Δείχνει να δουλεύει συγκεντρωμένη. Νιώθω σαν να έχω χάσει κάποιο επεισόδιο.  Πέντε άτομα από το συνεργείο συντήρησης στήνουν δίπλα στο δικό μου ένα ίδιο κουβούκλιο. Προσπαθώ να αγνοήσω την ανησυχία που νιώθω, αλλά δεν μπορώ.
«Κέντρα, θα δουλέψει κάποιος καινούργιος εδώ;» ρωτάω. Η σκύλα ζήτησε κι άλλο βοηθό; Σίγουρα θα με έθαψε και θα είπε ότι χρειάζεται κι άλλο άτομο ενώ ειλικρινά δε χρειάζεται κανείς. Μόνο να αντικατασταθεί εκείνη. Ποιος θα έρθει; Γιατί έχει ίδιο γραφείο με εμένα;
«Δεν έχει να κάνει με μένα» λέει βαριεστημένα και ισιώνει τα γυαλιά τη μύτη της. Φοράει κοκάλινα γυαλιά μερικές φορές. Της πάνε άψογα φυσικά. Όπως και το κολλητό μωβ φόρεμα που φοράει, οι ροζ γόβες και το λεπτό χρυσό κολιέ στο λαιμό της. Τα μαλλιά της σήμερα είναι πλεγμένα σε μια κομψή γαλλική κοτσίδα. Είναι χάρμα οφθαλμού αλλά όχι αυτιού. «Κάποιος μας κουβάλησε έναν εκπαιδευόμενο. Λες και δεν είχαμε ήδη αρκετούς άπειρους» λέει καυστικά. Εμένα εννοεί. Εμένα. Που βγάζω όλη τη δουλειά και εκείνη καρπώνεται τις ιδέες μου. Κουνάω το κεφάλι με κατανόηση κι ας μη με βλέπει.
«Το μεγάλο αφεντικό φάνηκε;» ρωτάω  και ανοίγω τον υπολογιστή μου. Έχουμε πολλή δουλειά σήμερα. Είναι Παρασκευή και πρέπει να παραδώσουμε μια αναλυτική αναφορά  στο τμήμα εσόδων. Και όλα αυτά πριν από τις έξι, γιατί αν αργήσω, δε θα προλάβω να ξεκουραστώ πριν το βράδυ.
«Δε νομίζω ότι ενδιαφέρεται να σε δει» γελάει ξερά. «Και από εμένα είναι πολύ ευχαριστημένος, οπότε λογικά δε θα τον δούμε. Αν δεν κάνεις κάτι στραβό, δεν τον βλέπεις».
«Άρα κι εγώ δεν έχω κάνει κάτι στραβό» λέω ανάλαφρα για να μη τη βρίσω.
«Αμφιβάλλω ότι γνωρίζει την ύπαρξή σου» λέει ξερά. Δε λυγίζει, σκέφτομαι. Δε λυγίζει ούτε με αστειάκια η σκύλα. Εκεί, να πει την κακία της. Κάποια μέρα όμως θα δουλέψω κάπου όπου με ξέρουν. Και θα πετύχω και θα φτάσω ψηλά και ποτέ δε θα μιλήσω έτσι σε υφισταμένους μου.
Δουλεύω χωρίς να κάνω διάλειμμα και στις δύο και κάτι σταματάω για να τεντωθώ. Η Κέντρα λείπει από το γραφείο της εδώ και μία ώρα, προφανώς για να φάει. Παραδίδουμε αναφορά και αυτή λείπει μία ολόκληρη ώρα. Και η φασαρία από την κατασκευή του μυστήριου κουβουκλιου συνεχίζεται. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ αλλά τα καταφέρνω. Τρώω ένα σάντουιτς που αγόρασα το πρωί ενώ ελέγχω νούμερα, τυπώνω, σβήνω και ξαναεκτυπώνω.
 Αναρωτιέμαι ποιος θα είναι αυτός που θα έρθει και αναπόφευκτα το μυαλό μου κάνει σενάρια.  Θα είναι άντρας ή γυναίκα; Θα είναι φιλικός ή θα κάνει κόμμα με την Κέντρα; Χρειάζομαι ένα άτομο να μπορώ να λέω καμιά κουβέντα. Θέλω να γκρινιάζω παρέα με κάποιον! Είναι αστείο και το ξέρω, αλλά σε κάθε δουλειά υπάρχει ο συνάδελφος με τον οποίο μοιράζεσαι τα παράπονά σου. Εγώ δεν έχω κανέναν τέτοιο και καταλήγω να τα λέω όλα στη Ντάνι το βράδυ.
Η Κέντρα γυρνάει με ανανεωμένο μακιγιάζ και χτενισμένα μαλλιά. Ικανή την έχω να πετάχτηκε κομμωτήριο. Ξέρω ότι έχει ραντεβού απόψε. Το δεύτερο μέσα σε δέκα μέρες.  Παραπονιέται ότι δε βρίσκει αυτό που θέλει όμως. Δεν έχω καταλάβει τι είναι αυτό, αλλά δεν το βρίσκει. Για να είμαι ειλικρινής όμως, δεν την κρίνω και πολύ για αυτό. Κι εγώ, που ξέρω τι θέλω, δεν είμαι πιο τυχερή. Ίσως φταίει ότι πριν από δύο χρόνια γνώρισα κάποιον και νόμιζα ότι αυτός είναι για μένα. Πληρούσε όλες τις προϋποθέσεις. Και είμαι πολύ δύσκολη. Δεν είχα βρει ποτέ κάποιον να κάνει την καρδιά μου να τρέμει. Και τον γνώρισα. Από τη μία είμαι ευτυχισμένη που μου συνέβη, αλλά ο τρόπος που εξελίχθηκαν και τέλειωσαν όλα με γεμίζει θλίψη.
Ίσως φταίει ότι πέσαμε και οι δύο με τα μούτρα στη σχέση μας. Παρόλο που ήταν μόνο πριν από δύο χρόνια, νιώθω ότι ήμουν πολύ πιο ανώριμη. Ενθουσιάστηκα. Μου άρεσε πολύ και τον αγάπησα σχεδόν τη στιγμή που τον είδα πρώτη φορά, να μπαίνει στο βιβλιοπωλείο που δούλευα και να μου ζητάει ένα βιβλίο. Ήταν τόσο όμορφος. Σχεδόν τυφλώθηκα. Σαν να τον ακολουθούσε μια λάμψη. Οι τρόποι του, η ομιλία, το περπάτημά του… Μου χαμογέλασε και ενώ του έδινα τα ρέστα, το βλέμμα του στάθηκε πάνω μου. Δεν περίμενα ότι θα τον προσελκύσω. Μέσα σε δέκα μέρες είχε έρθει τρεις φορές στο μαγαζί. Σε δύο εβδομάδες βγήκαμε το πρώτο ραντεβού.

«Μπριάνα, έλα εδώ!» ακούω την τσιριχτή φωνή της Κέντρα να διαλύει την ονειροπόλησή μου και σηκώνομαι όρθια.  Δεν έχω ιδέα τι θέλει, αλλά ό,τι και να είναι αυτό, είμαι αποφασισμένη να την εξυπηρετήσω. 

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

κεφάλαιο 2-μανό και ασετόν

Κεφάλαιο 2
Το διαμέρισμά μας είναι ανέλπιστα μεγάλο και χαριτωμένο για τα οικονομικά μας. Μεγάλο είναι επειδή ρίξαμε λίγο τα στάνταρ όσον αφορά την παλαιότητα και νοικιάσαμε κάτι με τρία υπνοδωμάτια, μεγάλο σαλόνι και κουζίνα, δύο μπάνια και άνετο μπαλκόνι, αλλά σε ένα συγκρότημα κατοικιών χτισμένο περίπου το 1970. Χαριτωμένο είναι επειδή επενδύσαμε σε απλά αλλά καλαίσθητα έπιπλα και αφιερώσαμε πολύ χρόνο στο να το φτιάξουμε να ταιριάζει στο γούστο μας. Τα αγαπάμε το σπιτάκι μας, και παρόλο που και οι δύο θέλουμε κάποια στιγμή να βρούμε κάτι δικό μας, με χαρά γυρνάμε σπίτι και χαλαρώνουμε στον καναπέ με λίγο κρασί ή παγωτό.
«Πότε επιτέλους θα ηρεμήσεις λίγο;» με ρώτησε γελώντας η Ντάνι ενώ μου έβαφε τα νύχια των ποδιών. Είναι φοβερά βολικό να ζεις με μια αισθητικό! Δε χρειάζεται ποτέ να ανησυχήσεις για τα νύχια, το δέρμα σου, το μακιγιάζ σου. Ποτέ δεν ξεμένεις από κρέμες και καλλυντικά.  «Αφού δεν έχει έρθει ακόμα. Αλλά ακόμα και να έρθει, δεν έχεις να φοβάσαι κάτι. Κάνεις καλά τη δουλειά σου. Ακόμα και αν η αφεντικίνα σου προσπαθεί να σε επισκιάσει, θα πρέπει εκείνος να δει την αποδοτικότητά σου».
«Έχεις δίκιο, αλλά ανησυχώ» της είπα για πολλοστή φορά. Εδώ και ένα μήνα είχε ακουστεί στην εταιρεία ότι είχε έρθει το μεγάλο αφεντικό στην πόλη για δουλειές και θα ερχόταν να μας δει. Να «περάσει χρόνο μαζί μας». Αυτό σήμαινε, σε ελεύθερη μετάφραση, ότι θα ερχόταν να εργαστεί μερικές βδομάδες μαζί μας και να δει ποια κεφάλια θα κόψει. Η εταιρεία χρειαζόταν ανανέωση και εδώ και καιρό συζητάνε απολύσεις.
Το μεγάλο αφεντικό λέγεται Μάθιου Γουέστμπρουκ και είναι περίπου 70 ετών. Η Κέντρα μού έχει πει ότι τον έχει μόνο πέντε φορές στα δέκα χρόνια που δουλεύει για την εταιρεία. Ο Γουέστμπρουκ έχει έναν τεράστιο όμιλο που αποτελείται από 30 τηλεοπτικά κανάλια, εφημερίδες και περιοδικά και μερικούς εκδοτικούς οίκους. Είναι από τους πιο ισχυρούς άντρες της χώρας, αλλά αποφεύγει τα φώτα της δημοσιότητας και σπάνια απομακρύνεται από το γραφείο του στα κεντρικά του ομίλου, στη Νέα Υόρκη. Για να μπει το αφεντικό στον κόπο να έρθει ως το Σικάγο, δεν ήταν για καλό.  Κάθε μέρα που περνάει και δεν τον βλέπουμε, ενώ ξέρουμε ότι είναι στην πόλη, το άγχος αυξάνεται και η ένταση στο γραφείο έχει χτυπήσει κόκκινο.
«Αν έρθει πώς θα τον αναγνωρίσετε;» γέλασε η Ντάνι. Οι φωτογραφίες του στο ίντερνετ ήταν πολύ παλιές.
«Εγώ ελπίζω να έρθει να μιλήσει στην Κέντρα και έτσι να ενώσω τις κουκκίδες και να καταλάβω ποιος είναι» γέλασα κι εγώ. Ειλικρινά, δεν πίστευα ότι θα γίνει τόσο ανεπίσημα, αλλά δεν ήξερα κιόλας τι λέει το πρωτόκολλο. Λογικά όμως θα έπρεπε να κανονίσει μια μικρή γιορτή και να μας γνωρίσει όλους.
«Εγώ πιστεύω ότι δουλεύει ήδη κρυφά σε κάποιο γραφείο στην εταιρεία και σας παρακολουθεί όλους» με πειράζει η Ντάνι, αλλά δε γελάω. Αυτό λένε και άλλοι συνάδελφοι στο γραφείο. Δε βγαίνει κανείς διάλειμμα και όλοι είμαστε στην τσίτα. Είναι αστείο και τραγικό ταυτόχρονα. Η Κέντρα δεν ανησυχεί, φυσικά. Λέει ότι ο Μάθιου «είναι μια χαρά άνθρωπος».
Τα νύχια μου είναι και πάλι άψογα. Η Ντάνι διάλεξε ένα σκούρο μπλε για να ταιριάζει με το φόρεμα που θα φορέσω αύριο. 

«Ο Πίτερ έχει ένα φίλο και θέλει να βγούμε μαζί και οι τέσσερις» μου λέει η φίλη μου και μου ξεφεύγει μια γκριμάτσα. Μισώ τα στημένα ραντεβού. Γενικά μισώ τα ραντεβού.
«Ξέρεις ότι δε μου αρέσει να βγαίνω με άτομα που δεν ξέρω» της λέω. Το ξέρει ήδη αλλά επιμένει να μου το προτείνει πού και πού. Είναι πολύ ευτυχισμένη με τον Πίτερ. Και σαν σωστή ερωτευμένη, θέλει να δει και τους υπολοίπους έτσι.
«Είσαι νέα κοπέλα και όμορφη. Γιατί να μην είσαι με κάποιον;»
«Όταν χρειάζομαι σεξ το βρίσκω. Δε βλέπω το λόγο να καταπιέζομαι» απαντάω ξερά.
«Δεν είναι όλες οι σχέσεις πιεστικές. Μην κρίνεις από τον Κίραν» λέει και το γνωστό σφίξιμο εγκαθίσταται στο στομάχι μου. «Εχουν περάσει δύο χρόνια και ακόμα μορφάζεις όταν λέω το όνομά του» μου λέει. Ισχύει.
«Όλοι θέλουν να σε αλλάξουν αργά ή γρήγορα» λέω. Δε θέλω να αλλάξω. Δε θέλω να θέλουν να αλλάξω.
«Έχουν περάσει δύο χρόνια» επαναλαμβάνει. Το ξέρω ότι είναι γελοίο, αλλά ακόμα δεν τον έχω ξεχάσει.
«Δεν το σκέφτομαι καν» της λέω ψέματα και ανασηκώνει τα φρύδια. Με ξέρει καλά. «Απλώς δεν έχω εμπιστοσύνη στους άντρες».

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Αντίπαλοι στον Έρωτα/Κεφάλαιο 1

Κεφ1

Η διευθύντριά μου είναι μια τεράστια σκύλα. Δουλεύω μαζί της 13 μήνες και κάθε μέρα είναι πιο δύσκολη από την προηγούμενη. Όποιος έχει δει το «ο Διάβολος φορούσε Πράντα» μάλλον καταλαβαίνει. Όχι απολύτως όμως. Γιατί η δικιά μου δεν ξέρει ότι είναι σκύλα. Μου φέρεται σαν να είμαι σκυλάκι, αλλά ταυτόχρονα επαναλαμβάνει πόσο τυχερή είμαι που δουλεύω στο πλάι της και δείχνει περήφανη κάθε φορά που κάνω κάτι σωστά, λες και εκείνη ευθύνεται για την πρόοδο μου.

Δεν φταίει απόλυτα για την κατάσταση, για να είμαι ειλικρινής. Είχα ένα καλό μυαλό στο σχολείο και οι γονείς μου με πίεζαν να διαβάζω για να μπω σε ένα καλό πανεπιστήμιο. Τελικά σπούδασα διοίκηση επιχειρήσεων και μάρκετινγκ σε ένα κολλέγιο αρκετά καλό, αλλά όχι και φοβερό. Όλοι όσοι έβλεπαν το βιογραφικό μου με ρωτούσαν πού είναι το κολέγιό  μου και ποια ήταν η θέση του στην κατάταξη της χώρας. Όταν έλεγα το νούμερο, μόρφαζαν.
Δυσκολεύτηκα να βρω δουλειά γραφείου, αλλά τώρα που τα κατάφερα δε σκόπευα να τα παρατήσω εύκολα. Πιστεύω στον εαυτό μου και έχω πολλή όρεξη για δουλειά. Δεν έχει σημασία πού σπούδασα, αλλά ότι ήμουν καλή φοιτήτρια και είχα καλές συστατικές από τους καθηγητές μου.  Δεν είχε δικαίωμα να μου λέει να της φτιάξω καφέ, ούτε να μου φωνάζει μπροστά σε τρίτους (αυτό το μισούσα κυριολεκτικά), ούτε να με στέλνει για εξωτερικές δουλειές. Ο ρόλος μου στο γραφείο ήταν να λειτουργώ ως βοηθός σε όλο το τμήμα μάρκετινγκ και όχι να είμαι γραμματέας της διευθύντριας του τμήματος. Αντί να εξυπηρετώ όλο το τμήμα, 15 άτομα για να είμαι ακριβής, καθόμουν σε ένα μικρό κουβούκλιο απέναντι από το τεράστιο γυάλινο γραφείο της και περίμενα τις διαταγές της.

Γενικά είμαι αισιόδοξος και θετικός άνθρωπος αλλά μερικές μέρες με παίρνει από κάτω. Σκέφτομαι ότι θέλω να αποπληρώσω επιτέλους τα φοιτητικά μου δάνεια (ναι, πληρώνω ακόμα το 84ο καλύτερο κολλέγιο της χώρας) και να αγοράσω επιτέλους ένα μικρό αυτοκίνητο για να μπορώ να επισκέπτομαι πιο συχνά τους γονείς μου στην πόλη τους. Θέλω να κάνω πράγματα, να ταξιδέψω, να αφήσω το στίγμα μου στον κόσμο. Αλλά χρειάζομαι λεφτά. Και με μία δουλειά δεν τα βγάζω πέρα. Γι’ αυτό και σήμερα είμαι τόσο χάλια. Εκτός από εκνευρισμένη με τη διευθύντριά μου, η οποία μου ζήτησε να ετοιμάσω μια αναφορά σε μία ώρα, είμαι και νυσταγμένη. Έπεσα για ύπνο στις τρεις και ξύπνησα στις οκτώ. Δύο στρώσεις κονσίλερ και πούδρα και ακόμα φαίνομαι σαν να έχω φάει μπουνιά.
«Μπριάνα, θα έρθεις επιτέλους;» την ακούω να λέει με την τσιριχτή φωνή της και ανατριχιάζω. Έχω έτοιμη την αναφορά, αλλά την αφήνω να περιμένει. Δε θέλω να τα κάνω όλα αμέσως και να κακομαθαίνει. Την κοιτάω μέσα από το τζάμι, σκυμμένη πάνω από χαρτιά. Είναι μόλος 38 χρονών (δηλαδή 10 χρόνια παραπάνω από μένα) αλλά δε χωνεύει την τεχνολογία, λέει, και προτιμά να γράφει τα πάντα παρά να δουλεύει στον υπολογιστή. Έλεος.  

«Όλα έτοιμα» ακουμπάω τον φάκελο στο γραφείο. Την κοιτάω όσο επιθεωρεί το περιεχόμενο. Είναι πολύ εντυπωσιακή. Αποπνέει αυτοπεποίθηση και σιγουριά και οι άντρες το λατρεύουν αυτό. Βγαίνει ραντεβού και όλοι μετά τις στέλνουν ανθοδέσμες και ακριβά δώρα λες και τους έκανε τιμή που βγήκε μαζί τους. Είναι πραγματικά όμορφη. Ψηλή, ξανθιά, με γεμάτα χείλη και πράσινα μάτια. Δε γίνεται να μην την κοιτάξεις. Μόνο εγώ ξέρω όμως πόσο σκύλα είναι. Σκύλα, σκύλα, σκύλα.
«Σίσσυ, μπορώ να επιστρέψω στο γραφείο μου;» τη ρωτάω ανυπόμονα. Της αρέσει να στέκομαι και να περιμένω να διαβάσει 7 σελίδες.
«Περίμενε λίγο. Βιάζεσαι; Μη μου πεις ότι έχεις ραντεβού;» γελάει ξερά και κοιτάει το ρολόι της. Έχω σχολάσει εδώ και μισή ώρα και έχω μια μικρή εκκρεμότητα ακόμα πριν φύγω. Δε βλέπω γιατί  της φαίνεται τόσο αστεία η πιθανότητα να έχω ραντεβού. Φυσικά και δεν έχω, αλλά γιατί είναι αστείο; Εμφανισιακά δεν είμαι υποδεέστερη και σίγουρα είμαι πολύ πιο συμπαθητική σαν χαρακτήρας. Αν έχει εκείνη, μπορώ να έχω κι εγώ.
«Αν είναι να κάνεις θόρυβο, φύγε» λέει μετά από λίγο. Κάνω επίτηδες έναν ήχο με το τακούνι που ξέρω ότι την ενοχλεί. Πιάνει πάντα.

Τακτοποιώ αυτό που είχα να κάνω και παίρνω την τσάντα μου. Πετάω ένα «γεια» στον αέρα και εξαφανίζομαι. Ο παγωμένος αέρας του Νοέμβρη με αναζωογονεί. Δεν έχω σχέδια για το απόγευμά μου. Το πιο πιθανό είναι να γυρίσω σπίτι και να δω ταινίες με τη συγκάτοικο και κολλητή μου, την Ντάνι. Γνωριζόμαστε από το κολέγιο και δεν έχουμε χωρίσει λεπτό από την μέρα που μπήκε στο κοινό μας δωμάτιο στην φοιτητική εστία. Είναι αισθητικός σε ένα σπα και ευτυχώς είναι ευχαριστημένη με τη δουλειά της. Αντίθετα από μένα που βγάζω φωτοτυπίες και στέλνω ευχαριστήριες κάρτες στους μνηστήρες της αυτού μεγαλειότητος Κέντρα Ρόμπινσον.
Μπλοκάρω τις αρνητικές σκέψεις και μπαίνω στο μετρό. Αγνοώ έναν οξύ πόνο στην καρδιά όταν περνάω από τη στάση του, και συνεχίζω ακάθεκτη ανατολικά.




Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

ΕΜΠΝΕΥΣΗ

Για ρίξτε καμιά ιδέα...
Γραμματέα/αφεντικό κάναμε.
Καθηγητη/μαθητρια κάναμε.
Φτωχόπαιδο/πλούσια κάναμε.
Κακομαθημένη/σωματοφύλακα κάναμε.
Ανήλικα κάναμε.
Απαγορευμένη αγάπη κάναμε.
Τι μου διαφεύγει;