Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

κεφάλαο 49- ψαχνω νυφικο

49
«Τι θέλεις; Να της πω να έρθει ως εδώ και να σου το πει η ίδια;» τη ρώτησε ανυπόμονα. H Ίνγκριντ ήταν πολύ συγκρατημένη αλλά κάποια στιγμή έπρεπε να ρωτήσει για το επίμαχο στιγμιότυπο με την Ιρένε. Το είχε τολμήσει ενώ έκαναν ηλιοθεραπεία σε ένα μικρό νησί της Καραϊβικής μερικά ναυτικά μίλια νότια του Άγιου Δομίνικου. Στο νησί υπήρχαν πέντε έξι οικογένειες και μερικά ζευγάρια. Ήταν τόσο ήρεμα και γαλήνια που είχε καταφέρει να χαλαρώσει και να ξεχάσει όλα τα μαύρα σύννεφα. Σχεδόν δηλαδή.
«Γιατί; Σου έλειψε;» τον προκάλεσε. Μάλλον φερόταν παιδιάστικα, αλλά ήθελε απαντήσεις και με την πολλή ανωτερότητα δεν ήταν σίγουρη ότι θα φτάσει κάπου.
«Παραπάτησε και την  έπιασα από το χέρι. Συμπέσαμε στη Νέα Υόρκη και βγήκαμε για φαγητό 2 φορές. Ξέρεις ότι είμαστε φίλοι».
«Μόνο;»
«Δηλαδή μου λες ότι πιστεύεις ότι μετά από όσα έγιναν μεταξύ μας έτρεξα στην αγκαλιά της και επέτρεψα να μας βγάλουν φωτογραφία χεράκι χεράκι; Πόσο τέρας νομίζεις ότι είμαι;» εκνευρίστηκε εκείνος και έβγαλε τα γυαλιά ηλίου του για να την κοιτάξει. Η Ίνγκριντ ανασηκώθηκε στη σεζ λονγκ της κάτω από την ομπρέλα από καλάμια. Τον κοίταξε κι εκείνη.
«’Ησουν εκνευρισμένος. Δεν ξέρω τι ήσουν διατεθειμένος να κάνεις».
«Θα τη πάρω τώρα τηλέφωνο και θα της ζητήσω να έρθει στο παλάτι μόλις γυρίσουμε να σε πείσει ότι δεν κάναμε τίποτα».
«Γιατί να την πιστέψω;»
«Μην πιστέψεις εκείνη!» φώναξε εκνευρισμένος. Ευτυχώς βρίσκονταν σε μια απόμερη παραλία. «Πίστεψε εμένα» ακούμπησε την παλάμη του στο στήθος του. «Πίστεψε ότι είμαι εδώ τώρα μαζί σου και σε παρακαλάω να με ακούσεις. Ότι τα παράτησα όλα για να είμαστε μαζί, για να χαλαρώσουμε, για να σε κερδίσω πάλι. Γιατί βάζεις τρικλοποδιές; Ο Πάτρικ είναι στην Ιαπωνία, οι Ελεύθεροι είναι στη φυλακή, ο πατέρας μου είναι στη θέση που του αρμόζει, παροπλισμένος στο παλάτι του και έχω να του μιλήσω δύο βδομάδες. Είμαστε επιτέλους μαζί, ευτυχισμένοι. Κάνουμε έρωτα. Ταξιδεύουμε. Τι άλλο θέλεις;»
«Δεν ξέρω. Ανησυχώ ότι κάτι κακό θα συμβεί».
«Να μην ανησυχείς. Όλα θα πάνε καλά. Δε θα αφήσω τίποτα και κανέναν να μπει ανάμεσά μας. Ούτε καν την υπερδραστήρια φαντασία σου!» γέλασε. Η Ίγκριντ όχι.
«Γελάς και το παίζεις άνετος, αλλά δεν ένιωθες έτσι κάθε φορά που με πλησίαζε ο Πάτρικ και εγώ δε φωτογραφήθηκα ποτέ μαζί του κατά τη διάρκεια του χωρισμού μας χέρι-χέρι» του θύμισε.
«Μη μου το θυμίζεις τώρα» έκανε εκείνος ένα μορφασμό.
«Βλέπεις;» χαμογέλασε τώρα εκείνη με τη σειρά της και άπλωσε λίγο αντηλιακό στο πρόσωπό της. Είχε ήλιο, αλλά ευτυχώς όχι έντονο. Εκείνος τη χάιδεψε τρυφερά στο μάγουλο.
«Ευτυχώς απαλλαχτήκαμε από το κάθαρμα. Και από εκείνη τη σκύλα, τη Μάργκαρετ» ξεφύσησε.
«Ακόμα δεν το πιστεύω ότι η Μάργκαρετ πουλούσε πληροφορίες. ‘Ηταν η πιο ήσυχη και η πιο γλυκιά από τις καμαριέρες μου».
«Η ομάδα ασφαλείας μας την ξεσκέπασε σε πέντε μέρες.  Οι δικοί μας προσπαθούσαν μήνες και δεν τα είχαν καταφέρει» ειρωνεύτηκε εκείνος τις τάχαμ προσπάθειες της παλιάς ομάδας, της οποίας επικεφαλής ήταν ο Πάτρικ.
«Δεν ξέρεις ποιον να πιστέψεις πια» μονολόγησε εκείνη. Εκείνος σηκώθηκε και έκατσε στη σεζ λονγκ της με τους αγκώνες πάνω στα γόνατα.
«Εμένα να πιστέψεις» την κοίταξε στα μάτια. «Δε θα φύγω ποτέ από κοντά σου και θέλω να είμαστε μαζί μέχρι να γεράσουμε. Σε αγαπώ. Σε αγαπώ πάρα πολύ. Μου κόβεται η ανάσα όταν σε βλέπω και δεν μπορώ να σκεφτώ τη ζωή μου μακριά σου. Σταμάτα να ανησυχείς και να φοβάσαι και αφέσου. Αφέσου σε εμάς» κατέληξε αποφασιστικά. Εκείνη τον κοιτούσε με μισάνοιχτο το στόμα.
«Με…με αγαπάς;» ψέλλισε εκείνη. Ο Τζάρεντ έσμιξε τα φρύδια.
«Φυσικά. Γιατί ρωτάς;» τη ρώτησε.
«Δε μου το έχεις ποτέ» τύλιξε τα χέρια της γύρω από το λαιμό του και σκόρπισε φιλιά στο πρόσωπό του. «Νόμιζα ότι μόνο εγώ σε αγαπούσα».
«Με αγαπάς κι εσύ;» ρώτησε εκείνος χαμογελαστός. «Τι σύμπτωση! Νομίζω ότι μόνο ένα πράγμα μένει να κάνουμε» της είπε.
«Ποιο;» αναρωτήθηκε δυνατά, ενώ την έσφιγγε πάνω του.
«Νομίζω ότι πρέπει να παντρευτούμε!» την αιφνιδίασε.
«Μα…είμαστε ήδη παντρεμένοι» του θύμισε.
«Την πρώτη φορά παντρευτήκαμε επειδή έπρεπε. Αυτή τη φορά θέλω να παντρευτούμε γιατί θέλουμε. Γιατί δεν μπορούμε να ζήσουμε χώρια. Επειδή είμαστε τρελά ερωτευμένοι. Πες μου ότι θες κι εσύ!» την παρακάλεσε όλο αγωνία. Δεν χρειάστηκε να σκεφτεί πολύ. Τον φίλησε απαλά στα χείλη.
«Σε πιστεύω, σε εμπιστεύομαι και εναποθέτω την καρδιά μου και το μέλλον μου στα χέρια σου» του είπε σοβαρά και είδε στα μάτια του ότι τον συγκίνησε. Δεν ήθελε να φοβάται πια. Τον αγαπούσε και αυτό της έφτανε. Όχι άλλα φράγματα. «Δέχομαι!» τσίριξε. «Αλλά αυτή  τη φορά θέλω να φορέσω μοντέρνο νυφικό. Ό,τι θέλω εγώ. Όχι δαντέλες και πολλά πολλά. Ένα μικρό, ρομαντικό γάμο! Θα πούμε ότι ανανεώνουμε τους όρκους μας. Δε χρειάζεται καν να μαθευτεί. Δυο τρεις φίλοι κι εμείς. Συμφωνείς;»

«Δεν έχεις ιδέα πόσο» τη φίλησε ξανά. 



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου