Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

κεφάλαιο 46-κομάντο

46
Είναι τόσο εύκολο να τα διαλύσω όλα. Τόσο εύκολο να τα τινάξω όλα στον αέρα. Δύο βδομάδες επιχειρήσεων στα σκουπίδια. Αν κάνω αυτό που θέλω θα βάλω τη ζωή της σε κίνδυνο, καθώς και πολλών ακόμα ανθρώπων.
Βρίσκομαι ξαπλωμένος μπρούμυτα πάνω σε λάσπες. Δίπλα μου είναι δύο άντρες από την ομάδα μου. Σε απόσταση είκοσι μέτρων από δεξιά μου είναι άλλοι τρεις. Το ίδιο και αριστερά μου. Έχουμε σχεδόν περικυκλώσει μια ερειπωμένη αποθήκη περίπου 80 χιλιόμετρα από το παλάτι. Έχουμε πληροφορίες  ότι βρίσκονται εδώ μέσα.  Καλύψαμε κάθε δυνατό σενάριο.  Δεν υπήρξε άνθρωπος του υποκόσμου με τον οποίο να μην μιλήσαμε. Ψάξαμε παντού και λαδώσαμε τους πάντες. Και παρόλο που πολλές φορές χάσαμε το δρόμο μας, όλες οι ενδείξεις πια δείχνουν ότι αυτή τη φορά είμαστε στο σωστό σημείο. Άνθρωποι μπαίνουν και βγαίνουν σε αυτή τη βρωμερή αποθήκη. Κρατούν όπλα. Αλλάζουν βάρδια ανά πέντε ώρες.  Οι άντρες μου μου λένε να είμαι υπομονετικός και ότι θα επιτεθούμε όταν έχουμε καλή  ευκαιρία ώστε να μην εμπλακούμε σε ανταλλαγή πυροβολισμών και χρησιμοποιήσουν την Ινγκριντ ως όμηρο. Έχουν δίκιο και το καταλαβαίνω, αλλά δεν μπορώ να περιμένω άλλο.
Κάθε φορά που βλέπω κάποιον να μπαίνει θέλω να σηκώσω το όπλο μου και να πυροβολήσω τους πάντες. Να μπω μέσα, να πυροβολήσω και τους υπολοίπους, απλά να βρω τη γυναίκα μου και να γυρίσουμε σπίτι μας. Αλλά δεν είναι σωστό να βάλω τη ζωή όλων αυτών των ανθρώπων σε κίνδυνο. Δεν πρέπει να το κάνω. Θα περιμένω εδώ, βρεγμένος ως το κόκαλο και πεινασμένος, κουρασμένος και φοβισμένος μέχρι να τη δω ζωντανή. Και μετά μπορώ να αποδώσω δικαιοσύνη με την ησυχία μου.
«Τι κάνουμε;» ρωτάω τον άντρα δίπλα μου. Είναι ο Μικ, νομίζω. Δεν έχω αρκετή συγκέντρωση για να μάθω τα ονόματα όλων. Το ξέρω ότι είναι γελοίο αλλά δεν τα έχω καταφέρει.
«Μόλις μείνει ο εξωτερικός φρουρός μόνος, χτυπάω» μου λέει. Συνήθως είναι δύο άντρες έξω. Αν κάποιος από τους δύο φύγει για κάποιο λόγο, θα επιτεθούμε από πίσω και θα τον δέσουμε. Μετά θα κάνουμε έφοδο στην αποθήκη ώστε να τους αιφνιδιάσουμε και να μην προλάβουν να αντιδράσουν. Ευτυχώς έχουμε βρει την κάτοψη της  αποθήκης και ξέρουμε περίπου τι να περιμένουμε. Πρόκειται για ένα πολύ παλιό κτίριο που ανήκε σε έναν κτηνοτρόφο της περιοχής, αλλά εδώ και χρόνια έχει πεθάνει και η αποθήκη είναι κλειστή.
Δε χρειάζεται να περιμένουμε πολύ. Ο ένας από τους δύο φρουρούς φεύγει με ένα μαύρο βαν. Ο Μικ πλησιάζει το κτίριο από πίσω με πολύ προσεκτικά βήματα. Προσεύχομαι να μην τον δει κανείς. Είμαστε τυχεροί. Με ένα δυνατό χτύπημα εξουδετερώνει τον φρουρό. Τον δένει με ένα σκοινί και ένας άλλος δικός μας τον μεταφέρει πίσω από κάτι θάμνους μέχρι να ξυπνήσει. Ο Μικ μάς κάνει νόημα. Σηκωνόμαστε όλοι από τη θέση μας και πλησιάζουμε ήσυχα. Δεν ξέρουμε τι θα αντιμετωπίσουμε. Μπορεί να είναι μόνη της ή να τη φυλάνε. Μπορεί να μην είναι καν μέσα. Ελπίζω να είναι. Δε θα το αντέξω αν δεν είναι.
Η κεντρική πόρτα είναι κλειδωμένη με ένα λουκέτο. Αν είναι κάποιος μέσα και προσπαθήσουμε να την παραβιάσουμε θα μας ακούσουν. Ο φύλακας! Πάμε πίσω στον θάμνο και ψάχνουμε το παντελόνι του. Έχει τα κλειδιά. Με τρεμάμενα χέρια ανοίγω την πόρτα. Πυκνό σκοτάδι και απόλυτη ησυχία. Υγρασία. Οι άντρες μου μπαίνουν δυναμικά στο χώρο και αρχίζουν να ψάχνουν.
«Τίποτα» ακούω να λένε μετά από δευτερόλεπτα και βουλιάζει η καρδιά μου στο στήθος.
«Πάμε κάτω» ακούω τον Μικ να λέει και τους ακολουθώ στο υπόγειο. Είναι η τελευταία μας ευκαιρία πριν τρελαθώ. 
Ανάβουμε τους φακούς και κατεβαίνουμε περίπου είκοσι σκαλιά. Ο χώρος είναι άδειος και ρημαγμένος , αλλά σε μια γωνία υπάρχουν πράγματα. Ένα στρώμα, μια καρέκλα, 2-3 βιβλία και μερικά φρούτα. Δεν υπάρχει  κανείς όμως. Μου έρχεται να ουρλιάξω από τον πόνο. Δεν είναι εδώ. Θέλω να τα σπάσω όλα. Δεν την προλάβαμε. Ήταν εδώ αλλά την πήραν. Ο Μικ με ακουμπάει στον ώμο. Δε θέλω να ζω.
Ενας ήχος σπάει την αμήχανη σιωπή. Πίσω από μια πόρτα ακούγεται κάτι. Από το άγχος μου ξεριζώνω το χερούλι. Η πόρτα όμως ανοίγει. Από πίσω είναι η Ινγκριντ. Με κοιτάει τρομαγμένη. Τα μαλλιά της είναι ανακατωμένα, είναι ταλαιπωρημένη και χλωμή.
«’Ηρθες» μου λέει ξεψυχισμένα και λίγο πριν προλάβω να της πω ότι δεν υπάρχει δύναμη, ανθρώπινη ή θεϊκή, που να μπορούσε να με κρατήσει μακριά της, σωριάζεται στην αγκαλιά μου.



7 σχόλια:

  1. πφφφ εσκασα μεχρι να διαβασω οτι την βρηκε επιτελους!!!! Τον περιμενε η καλη μου!!! Για να δουμε ποιος την πηρε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΤΕΛΕΙΟ!!! ΤΕΛΕΙΟ!!! ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!! ΤΕΛΕΙΟ!!! ΤΕΛΕΙΟ!!!! ΤΕΛΕΙΟ!!!! ^_^ ^_^ ^_^ ^_^

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν έχω λόγια.. ΥΠΕΡΟΧΟ !<3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μαγικό !!! Επιτέλους την βρήκε ... Μετά από όσα πέρασαν ελπίζω να μας λυθούν και εμάς μερικές απορίες και να ηρεμήσουν λίγο τα πράγματα ° έτσι ώστε να είναι πάλι μαζί ...!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Γεια σας! Εδω και καμποσο καιρο διαβαζω τις ιστορίες αυτης της σελιδας και ειναι μοναδικές... Ενσωματωνομαι με τους χαρακτήρες και ειναι σαν να ζω την ιστορία... Σε ευχαριστω πολυ συγγραφέα της καρδιάς μας οπως σε λενε εδω... Συνεχισε να μας εκπλήσσεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστω Τονια! Εμενα με λένε Πωλίνα😁😁

      Διαγραφή
    2. Συνέχισε ετσι... Σε ευχαριστω για το δώρο που μ κάνεις ως φανατική αναγνωστρια ιστοριων ☺

      Διαγραφή