Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

κεφάλαιο 44-Τζάρεντ, ξύπνησες;




Είμαι τρελός. Δεν μπορώ να το διαχειριστώ σωστά όλο αυτό. Δεν ξέρω πώς να αντιδράσω. Έχω 48 ώρες να κοιμηθώ και να φάω και η κρίση μου έχει θολώσει. Αλλά το χειρότερο είναι ότι δεν ξέρω ποιον να εμπιστευτώ. Κανέναν. Κανέναν δεν θέλω και δεν πρέπει να εμπιστευτώ.

Μετράω τους συμμάχους μου και δεν είναι πολλοί. Δεν είναι κανένας. Αυτό το κάθαρμα ο Πάτρικ το παίζει ανήσυχος και θέλει να ηγηθεί της εκστρατείας ερευνών. Θέλω να πιστέψω ότι τον ενδιαφέρει ειλικρινά το καλό της, αλλά εγώ ξέρω καλύτερα. Δεν της το είχα πει ποτέ και δε θα το έκανα, γιατί ήξερα ότι θα την πλήγωνα. Αλλά ο φίλος της, ο καλός φίλος της, είχε επαφές με τον πατέρα μου. Όταν το έμαθα προσπάθησα να το σταματήσω αλλά δεν ξέρω τι πρόλαβαν να κάνουν.
Ο θείος της; Δείχνει ανήσυχος, αλλά είναι και μεγάλος άνθρωπος. Πώς θα βοηθήσει;

Απέλυσα όλο το προσωπικό ασφαλείας. Τι να έκανα; Αν τους είχα μπροστά μου θα τους σκότωνα. Οι ανίκανοι. Πόσο δύσκολο είναι να την έχουν στο νου τους; Πώς κατάφερε να το σκάσει; Το ήξερα ότι θα συμβεί κάτι κακό. Είχα κακό προαίσθημα και είχα μάθει ότι οι Ελεύθεροι είχαν θυμώσει που δεν τους συνάντησε. Γι’ αυτό έδωσα διαταγή να την προσέχουν. Αλλά δεν ξέρω αν την έχουν αυτοί. Ίσως είναι κάποιος από τον πατέρα μου, κάποιος από την αντιπολίτευση, κάποιος που απλώς θέλει λύτρα. Γιατί έφυγε όμως και έβαλε τον εαυτό της σε τόσο κίνδυνο; Τι θα κάνω τώρα; Πού θα τη βρω;

Μακάρι να την έχουν πάει στην Εστόρια. Την ξέρω σαν την παλάμη μου. Εδώ, στη Γρεδόρα, δεν ξέρω πού να ψάξω, δεν ξέρω ανθρώπους, δεν έχω άκρες στον υπόκοσμο. Θέλω να σπάσω κάτι αλλά δεν έχουν μείνει πολλά μέσα στο γραφείο μου. Έχει έρθει η αστυνομία και σε μερικές ώρες φτάνει ένα κλιμάκιο ιδιωτικής ασφάλειας από την Ελβετία. Μπορούν να βοηθήσουν υποσχέθηκαν, αλλά δεν πιστεύω κανέναν και τίποτα. Έχουν περάσει 38 ώρες και δεν έχει επικοινωνήσει κανείς μαζί μου. Ηρθα με το ιδιωτικό τζετ καρφί από τη Νέα Υόρκη και άρχισα αμέσως να διευθύνω τις έρευνες. Δεν έχει βρεθεί κάποιο στοιχείο. Τίποτα. Θέλω να πεθάνω. Πού και πού έρχονται οι κοπέλες και μου φέρνουν λίγο τσάι και μπισκότα αλλά δεν τα αγγίζω. Μισώ όλο τον κόσμο. Κάποια από αυτές ίσως είναι η πληροφοριοδότρια που έδωσε τις φωτογραφίες από τα φάρμακά της. Δεν μπορείς να εμπιστευτείς κανέναν.

Πώς φτάσαμε ως εδώ; Νόμιζα ότι αν φύγω θα ηρεμήσει. Θα σκεφτεί καθαρά και ίσως συνειδητοποιήσει ότι δεν είμαι το τέρας που νόμιζε. Δεν ήθελα να τη διευκολύνω. Το παραδέχομαι ότι ήμουν εγωιστής. Αλλά δεν ήθελα να της δείξω τα αποδεικτικά στοιχεία. Το περιβόητο μήνυμα είχε έρθει από μια παράξενη διεύθυνση και φυσικά δεν το είχα διαβάσει ποτέ. Το φίλτρο του λογαριασμού μέιλ μου το είχε στείλει κατευθείαν στον κάδο απορριμμάτων. Πώς είναι δυνατόν να πιστεύει ότι είχα να κάνω κάτι με αυτό; Πληγώθηκα. Ναι. Με εξόντωσε ψυχολογικά. Είχα αρχίσει να ονειρεύομαι για εμάς ένα κοινό μέλλον. Παιδιά. Οικογένεια. Και όταν ήμουν αδύναμος, με γονάτισε. Πίστεψε τη νυφίτσα τον φίλο της. Απομακρύνθηκα για να την αφήσω να ηρεμήσει. Η συμπεριφορά μου τον τελευταίο καιρό δε με τιμάει. Αλλά δεν μπορούσα να συγκρατήσω την πίκρα μου.

Και τώρα; Και τώρα κάθομαι κουλουριασμένος σε ένα ηλίθιο γραφείο, σε ένα ηλίθιο παλάτι. Το στομάχι μου πονάει και το σώμα μου έχει αρχίσει να καταρρέει από την κόπωση. Δεν έχω ιδέα πώς να βοηθήσω. Σηκώνω τηλέφωνα και απαντάω σε ερωτήσεις. Προσπαθώ να βοηθήσω την ομάδα που έρχεται και έχει ήδη αρχίσει να συλλέγει πληροφορίες για να κερδίσει χρόνο. Αλλά δεν μπορώ να κάνω και πολλά μέχρι να επικοινωνήσει κάποιος μαζί μου. Να μάθω ότι είναι καλά έστω. Να ακούσω τη φωνή της.

Εικόνες φριχτές έρχονται στο μυαλό μου. Ελπίζω να μην είναι τέρατα, και να μην την κάνουν να υποφέρει. Δε μπορώ να τη σκέφτομαι σε κάποιο υγρό, σκοτεινό υπόγειο, να τρώει ένα ξεροκόμματο. Αν τη χτυπήσουν; Θα τρελαθώ. Ένα τελευταίο πράγμα έχει μείνει όρθιο και το κλωτσάω. Ήταν ένα μικρό τραπεζάκι για τα περιοδικά. Πετάνε όλα στον αέρα αλλά δεν ανακουφίζομαι. Πονάει το πόδι μου και δε με νοιάζει.


Προσεύχομαι με όλο μου το είναι να είναι καλά. Θα κάνω ό,τι μπορώ για να τη βρω και με τα χέρια μου θα τιμωρήσω αυτούς που τα έβαλαν μαζί της. Μόνο να τη βρω. Μόνο να είναι καλά.

3 σχόλια:

  1. Να ανεβάσεις γρήγορα το επόμενο κεφάλαιο μην μας αφήσεις σε αγωνία����������όσο πιο γρήγορα μπορείς...Πάντως τέλεια ιστορία������

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εισαι εγωιστης και αφησες το ολο θεμα να φτασει εδω που εφτασε. Οντως οι πραξεις σου δε σε τιμανε. Αραγε ξερεις οτι βγηκαν στο περιοδικο οι φωτογραφιες σου με την αλλη? Το ξερεις οτι τις ειδε η Ιγκριντ? Πως να ηρεμησει με αυτα που βλεπει βλακα...ε βλακα!!!!! Ηξερες για τη συνεργασια του Πατρικ με τον πατερα σου και δε μιλουσες. Ομολογω οτι το τερματισες!!!!! Για να σε δω τωρα τι θα κανεις. Εχεις τυψεις? Ανυσηχεις? Αργα το θυμηθηκες!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αχ αγόρι μου ξυπνήσες επιτέλους και τα πράγματα είναι χειρότερα από ότι φαντάζομούνα αλλά επειδή ε σε συμπάθησα λιγάκι σου εύχομαι Περαστικά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή