Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

κεφάλαιο 39-show time

39

Είναι γελοίο. Όλο αυτό είναι απολύτως γελοίο. Κοντεύω να τρελαθώ από τον πονοκέφαλο. Οι σκέψεις τριβελίζουν το μυαλό μου εδώ και μία βδομάδα και εκείνος δεν έχει μπει καν στον κόπο να μου μιλήσει. Αν αυτή δεν είναι παραδοχή ενοχής, τότε τι είναι;

Ο θείος μου δεν με βοήθησε πολύ να ξεκαθαρίσω την κατάσταση. Του μίλησα με κάθε ειλικρίνεια για όσα έμαθα. Το μόνο που μου είπε είναι ότι τον Πάτρικ τον ξέρει χρόνια και τον εκτιμάει. Δεν έχει λόγο να αμφισβητεί τις προθέσεις του. Όσο για τον Τζάρεντ, έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του και παρόλο που τον ξέρει μικρό διάστημα, δείχνει να εργάζεται σκληρά για το καλό της χώρας και δε βλέπει κάποιο ύπουλο σχέδιο να με εκθρονίσει. Προσπάθησα να του αναλύσω τις σκέψεις μου και του είπα ότι είμαι μπερδεμένη και ότι φοβάμαι ότι αν έχω κάνει λάθος τότε έχω χάσει για πάντα τον Τζάρεντ από τη ζωή μου. Ο θείος μου θεωρεί ότι αν ο Τζάρεντ νιώθει πράγματα για μένα, τότε πρέπει σταδιακά να δείξει υποχωρητικότητα και να μου εξηγήσει τι συνέβη πραγματικά. Τόσες μέρες δεν έχει συμβεί φυσικά. Το κλίμα είναι βαρύ και δεν ξέρω τι να κάνω.

Και φυσικά, μέσα σε όλα αυτά, απόψε πρέπει να παρευρεθούμε σε μια δεξίωση στην Εστόρια. Θα πάμε με το βασιλικό ελικόπτερο και θα γυρίσουμε αύριο το μεσημέρι. Οπότε πρέπει, πρώτον, να χαμογελάμε όλο το βράδυ και να το παίζουμε χαρούμενοι και ερωτευμένοι και, δεύτερον, να κοιμηθούμε σε κοινό υπνοδωμάτιο στο παλάτι των γονιών του. Α! Και να συναναστραφώ, έστω και για ελάχιστες ώρες, τον πατέρα του.

Προσπαθώ να σκεφτώ τι να φορέσω. Θέλω να είμαι όμορφη, αλλά δεν έχω και πολλή όρεξη. Μακάρι να υπήρχε κάποιος να με βοηθήσει. Ανοίγω την ντουλάπα και διαλέγω μια μαύρη ολόσωμη φόρμα. Πρέπει να είμαι λίγο άνετη στο ταξίδι. Τα πράγματα τα έχω μαζέψει από το πρωί σε ένα μικρό βαλιτσάκι για τη διανυκτέρευσή μου και το μακιγιάζ μου και τα μαλλιά μου είναι έτοιμα.

Ακούω ένα χτύπημα στην πόρτα. Πρέπει να φύγουμε. Αυτός είναι. Ελέγχω το ρολόι μου.
«Είσαι έτοιμη;» με ρωτάει, χωρίς να με κοιτάξει καν καλά καλά. Πριν από μερικές μέρες αυτός ο άντρας με κρατούσε στην αγκαλιά του και μου έλεγε πόσο τυχερός νιώθει που με έχει. Νιώθω σαν να έχουν περάσει αιώνες. Απαντάω καταφατικά και κάνω στην άκρη για να περάσει στο δωμάτιο. Παίρνει το βαλιτσάκι μου και βγαίνει στα γρήγορα. Φοράει ένα κοστούμι σκούρο μπλε και ασορτί παπιγιόν. Είναι όπως πάντα πανέμορφος. Είναι αστείο το πώς αντιδρώ ακόμα στην παρουσία του, παρόλο που η κατάσταση είναι τεταμένη. Το φυσιολογικό θα ήταν να μην δίνω σημασία. Όπως κάνει αυτός. Δείχνει να έχει βάλει τελεία με απίστευτη ευκολία. Με ύποπτη ευκολία, για να είμαι ειλικρινής.

Μέχρι το ελικοδρόμιο δε μιλάει κανείς. Μπαίνουμε στο ελικόπτερο και δενόμαστε. Φοράμε ακουστικά και φυσικά δε μιλάμε μεταξύ μας. Ο Τζάρεντ συζητάει ανάλαφρα με τον πιλότο και εγώ κοιτάω τον ορίζοντα. Η διαδρομή είναι μικρή. Στο ελικοδρόμιο της Εστόρια μάς περιμένει μια λιμουζίνα για να μας πάει στο Κέντρο Μοντέρνας Τέχνης, όπου θα γίνουν τα εγκαίνια μιας πολυδιαφημισμένης έκθεσης.
«Είναι μακριά;» ρωτάω για να σπάσω τον πάγο.
«Περίπου είκοσι λεπτά» με ενημερώνει. «Μπορείς να συνδεθείς στο wifi της λιμουζίνας αν βαριέσαι» λέει εκείνος ξερά.
«Μπορούμε και να μιλήσουμε» του λέω εξίσου ξερά. Δεν αντέχω το ύφος του. Εγώ είμαι το θύμα. Πώς κατέληξα να προσπαθώ εγώ;
«Δε νομίζω ότι έχουμε να πούμε κάτι» λέει και χαζεύει το κινητό του.
«Έτσι σκοπεύεις να συνεχίσουμε από εδώ και πέρα;» ξεσπάω. Ο Τζάρεντ πατάει ένα κουμπί και απομονώνει την πίσω καμπίνα από την μπροστά ώστε να μην ακούει ο σωφέρ.
«Δείχνεις έξαλλη, αλλά δε βλέπω το λόγο. Τώρα που έμαθες ότι πίσω από όλα κρύβομαι εγώ, δεν ανακουφίστηκες;» συνεχίζει. Ήρεμα.
«Μπορεί να είμαι έξαλλη επειδή με εξαπάτησες. Σου έχει περάσει αυτό από το μυαλό; Έχεις σκεφτεί ότι έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου; Οτι ίσως είμαι μπερδεμένη; Δε σκέφτεσαι καθόλου πώς νιώθω;»
«Δεν έχεις το μονοπώλιο στα συναισθήματα» λέει μετά από μακρά παύση.
«Δηλαδή;»
«Δηλαδή τίποτα» λέει.
«Δεν θες να προσπαθήσεις καν να μου πεις κάτι για να σε πιστέψω; Υπάρχει ένας άνθρωπος εκεί έξω που πουλάει ψέματα για μένα. Και μια ομάδα που καπηλεύεται τα στοιχεία αυτά. Και θεωρητικά εσύ το άφησες να συμβεί».
«Είμαι κάθαρμα. Τι να πω;» ακούω την πικρία στην φωνή του. Ξεφυσάω. Δε θα βγάλω άκρη με αυτόν τον άνθρωπο.
«Πες μου κάτι, σε παρακαλώ. Αυτή τη στιγμή, ακόμα και ένα ψέμα θα μου κάνει καλό».
«Δε νομίζω ότι χρειάζεσαι άλλα ψέματα. Αρκετά έχεις ακούσει ήδη» μου λέει αινιγματικά.
«Ε τότε πες μου την αλήθεια!» σηκώνω τη φωνή μου, αλλά δεν αντιδράει. Είναι εκνευριστικά ήρεμος.
«Είσαι μεγάλο κορίτσι. Μάθε μόνη σου την αλήθεια. ‘Η ακόμα καλύτερα, ρώτα τον Πάτρικ, που τον ξέρεις χρόνια και τον εμπιστεύεσαι τυφλά. Είναι καλό παλικάρι».
«Τζάρεντ…»
«Έχω πονοκέφαλο. Μπορούμε να μιλάμε λιγότερο, σε παρακαλώ;» με διακόπτει. «Θα κοιμηθείς μόνη σου στο δωμάτιο σήμερα. Θα κοιμηθώ σε άλλο δωμάτιο, κρυφά. Ίσως βγω, δεν ξέρω. Ελπίζω να μην σε πειράζει» συμπληρώνει ειρωνικά. Αυτό είναι, σκέφτομαι. Γυρίσαμε πάλι στο μηδέν.
«Λυπάμαι που σε αμφισβήτησα» του λέω τελικά. «Αλλά δυστυχώς έτσι έχω μάθει να λειτουργώ. Η θέση μου με έχει διδάξει να μην εμπιστεύομαι κανέναν».
«Τι θλιβερή διαπίστωση» λέει.
«Σε εκπλήσσει;» ρωτάω.
«Αν θυμάσαι καλά, έχουμε σχεδόν την ίδια ανατροφή και την ίδια δύναμη. Αλλά εγώ είμαι σε θέση να ξέρω ποιος αξίζει την εμπιστοσύνη μου και ποιος όχι».
«Μπράβο, Τζάρεντ» λέω και χειροκροτώ αργά. «Εσύ είσαι ο καλός και εγώ η σκάρτη».
«Σκάρτη δεν είσαι» μου λέει. Πλησιάζουμε στον προορισμό μας. Ο σοφέρ έχει αρχίσει να επιβραδύνει. «Απλώς φοβερά ανασφαλής. Νόμιζα ότι σε είχα πείσει, αλλά εσύ δεν πείθεσαι με τίποτα!».
«Μερικοί όμορφοι μήνες δεν μπορούν να με κάνουν να αγνοήσω αποδεικτικά στοιχεία».
«Μερικοί όμορφοι μήνες;» γελάει ξερά. «Είμαστε παντρεμένοι. Ζευγάρι. Προσπαθούσαμε να κάνουμε παιδί!».
«Θυμάσαι πώς ξεκινήσαμε; Ποιος είσαι και τι αντιπροσωπεύεις για μένα;»
«Ξαναγυρνάμε δηλαδή στην εθνική μας αντιπαλότητα; Διάολε, αν ζούσε ο Σέξπτιρ θα έγραφε μια ρομαντική τραγωδία πάνω μας».
«Απορώ πού βρίσκεις την όρεξη για αστεία» αναρωτιέμαι μεγαλόφωνα.
«Το χιούμορ με κρατά σώφρονα αυτή τη στιγμή» λέει εκείνος. Η λιμουζίνα σταματάει. Ο σοφέρ μας ανοίγει την πόρτα. Η συζήτηση δεν είχε κανένα αποτέλεσμα. Κι όμως, δεκάδες δημοσιογράφοι και εκατοντάδες κόσμος περιμένει να δει ένα ερωτευμένο ζευγάρι.
Πρέπει να είναι η πιο δύσκολη παράσταση που έχω δώσει στη ζωή μου.




3 σχόλια:

  1. Ψαξε το λιγακι περισσοτερο. Ρωτα εσυ τις μυστικες υπηρεσιες και μην βασιζεσαι ΜΟΝΟ σε αυτα που σου λεει ο Πατρικ. Σου ειπε κατι και αμεσως τον πιστεψες. Μονη σου λες οτι δε μπορεις να εμπιστευεσαι κανενα. Βαλε και τον Πατρικ στην λιστα. Ολοι ειναι ενοχοι μεχρι να αποδειχτει το αντιθετο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εχει δίκιο η Ίνγκριντ.Λειτουργεί υπερβολικά ο Τζάρεντ και δεν μπαίνει ούτε για μία στιγμή στην θέση της η Ίνγκριντ είναι μάλλον να σκεφτεί ότι ο καθένας μας δεν έχει μόνο μία πλευρά ζητάει να τον εμπιστευτεί ωραια, αλλά να εμπιστευτεί ποιον;Ο ίδιος ξεχνάει ότι της παρουσιάστηκε σαν ένας επικίνδυνος άντρας που δεν θα δυσταζε να εξαφανίσει μία ολόκληρη χώρα για τα συμφέροντα του,μετά άλλαξε το πρωσοπο του σε αυτόν του άντρα που μπορεί να βγει κάθε μέρα με διαφορετική αδιαφορώντας για τα συναισθήματα και μετά ξανά αλλάζει και γίνεται ο υποδειγματικός σύζυγος και αργότερα πατέρας...Ναι μπορεί να μην το έκανε αυτός αλλά ρε κορίτσια εάν είχατε αυτά τα δεδομένα και εσείς όπως και αυτή δεν θα λειτουργουσατε;Δεν της έκανε και λίγα και αν ήταν σωστός απέναντι της θα έπρεπε να σκεφτεί ότι η συμπεριφορά της ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό στον τρόπο που την αντιμετώπιζε... Εδώ με πολύ λιγότερα στιχεια μία γυναίκα μπορεί να γίνει καχύποπτη...Μην επιρεαζεστε από το ότι ξέρουμε κάποιες σκέψεις του αυτή δεν ξερει...Μαρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πραγματικά έχεις απόλυτο δίκιο ... ισχύει ότι εμείς δεν μπορούμε να κρίνουμε με βάση τα δικά μας δεδομένα καθώς ξέρουμε και την πλευρά του τζαρεντ ...Όμως και η ινγκριντ θα έπρεπε να του δείχνει λίγο περισσότερη εμπιστοσυνη, είναι ο άντρας της. Όμως κι εγώ αν ήμουν στην θέση της θα αντιδρουσα έτσι και χειρότερα ...

      Διαγραφή