Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

κεφάλαιο 37-μαντίλι καλαματιανό

37

Συνειδητοποιώ ότι κάτι συμβαίνει μέσα στα πρώτα δευτερόλεπτα που τη βλέπω. Την αγκαλιάζω και εκείνη σφίγγεται. Χαμογελάει αμήχανα, λες και κάποιος μας βλέπει. Χαμηλώνω το στόμα μου για να τη φιλήσω και γυρνάει ελαφρά στο πλάι. Καταλήγω να φιλάω το μάγουλό της. Καταλαβαίνω ότι το ταξίδι τελικά κράτησε περισσότερο από όσο της είχα πει αρχικά, αλλά ειλικρινά δεν έφταιγα εγώ. Άλλωστε έδειξε κατανόηση ότι της το εξήγησα.
«Κοίτα τι σου έφερα» της λέω με ενθουσιασμό, προσπαθώντας να σπάσω τον πάγο. Ίσως να έχει περίοδο. Εχει πάντα νεύρα τις πρώτες μέρες, και τώρα που προσπαθούμε για παιδί, ίσως λυπήθηκε κιόλας που αδιαθέτησε. Θα τη ρωτήσω μετά. Δε θέλω να της δείξω ότι κατάλαβα ότι κάτι έχει και την κάνω να νιώσει άσχημα. Είναι πολύ ευαίσθητη.
«Σε ευχαριστώ πολύ» ψελλίζει και χαμογελάει. Με κοιτάει φευγαλέα, λες και ντρέπεται για κάτι, και αρχίζει να ανοίγει το κουτί που της έδωσα. Μου ζήτησε ένα μαντίλι μεταξωτό και έψαξα σε όλες τις αγορές για ένα χειροποίητο. Βρήκα τελικά ένα που συνδυάζει όλα τα χρώματά της. Η βάση είναι μελί, ένα χρώμα που θυμίζει το χρώμα των μαλλιών της, με γαλάζια σαν τα μάτια της στοιχεία και λίγο ροζ. Σαν το χρώμα που παίρνουν τα μάγουλά της όταν… Ας’ το. Ούτε αυτό θα πρέπει να της πω.
«Είναι πολύ όμορφο. Ευχαριστώ» μου λέει και το τυλίγει στο λαιμό της. Φαίνεται να της αρέσει, αλλά δεν ξετρελάθηκε. Μα γιατί; Το διάλεξα με πολλή προσοχή. Το χαϊδεύει αμήχανα. Δείχνει να το απολαμβάνει, αλλά ταυτόχρονα, κάτι την απασχολεί.
«Συνέβη κάτι όσο έλειπα;» ρωτάω ανάλαφρα. Σκέφτομαι ότι αν είναι κάτι, θα μου το πει.
«Όχι, όχι, όλα καλά» λέει. Είναι αργά, αλλά δεν φοράει πιτζάμες. Φοράει ένα σωρό ρούχα και είναι βαμμένη. Σαν πανοπλία.
«Φαίνεσαι…προβληματισμένη» τολμάω τελικά. Δεν είναι ερώτηση. Εκείνη χαμογελάει λίγο πιο έντονα, αλλά δεν με πείθει.
«Όχι, πώς σου ήρθε;» ρωτάει. Δεν απαντάω. Απλώς την κοιτάω για λίγο. Σκόπευα να περιμένω, αλλά έχω αρχίσει να ανησυχώ. Τι είναι αυτό που μπορεί να έχει συμβεί; Μήπως θέλει να μου πει να χωρίσουμε; Προσπαθώ να σκεφτώ τι μπορεί να έκανα. Διάολε, νόμιζα ότι τα έκανα όλα σωστά.
«Πες μου» την παροτρύνω και κάθομαι στο κρεβάτι μας. Μπορώ να αδειάσω αργότερα τη βαλίτσα μου. Δεν επείγει.
«Δεν είναι κάτι που θέλω ή μπορώ να συζητήσω μαζί σου δυστυχώς» μου λέει ξερά. Με αποτελειώνει.
«Είμαι ο άντρας σου» απαντάω εξίσου ξερά. «Το μόνο πράγμα που δεν μπορείς να συζητήσεις μαζί μου είναι αν έχεις παράνομη σχέση» της θυμίζω. Εκείνη χαμογελάει λίγο. Σοβαρεύει ξανά. Σίγουρα κάτι την απασχολεί. Το αστείο μου ήταν πολύ καλό. Άξιζε κάτι περισσότερο από ένα στιγμιαίο χαμόγελο.
«Έχω λίγο πονοκέφαλο» μου λέει. Ωραία. Αν ξεκίνησαν από τώρα οι πονοκέφαλοι…
«Θέλω να είσαι ειλικρινής μαζί μου» λέω τελικά. «Θέλω να μου μιλάς για όλα. Για ό,τι σε απασχολεί. Όσο μικρό ή όσο μεγάλο είναι. Εφόσον σε απασχολεί θέλω να το μάθω».
«Είναι μερικά πράγματα που…»
«Νομίζω ότι έχω δουλέψει αρκετά για να κερδίσω την εμπιστοσύνη σου» τη διακόπτω ανυπόμονα. «Πάρε το χρόνο σου, αλλά θέλω να μάθω. Ίσως μπορώ να βοηθήσω» τη διαβεβαιώνω.
«Δηλαδή θα το έκανες;» με ρωτάει. «Θα με βοηθούσες αν είχες την ευκαιρία να το κάνεις;».
«Φυσικά! Τι στο καλό εννοείς;» τη ρωτάω. Με κοιτάει με τεράστια μάτια, και δείχνει αναστατωμένη. Σαν να θέλει να κλάψει, σαν να μην ξέρει πώς να συνεχίσει από εδώ. Τι στο καλό έχω χάσει;
«Είτε σου μιλήσω τώρα είτε σε δύο μέρες που θα έχω και επίσημα στοιχεία, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο» λέει και ανασαίνει βαριά.
«Μήπως…» την αγκαλιάζω αλλά δεν αντιδρά. «Μήπως είσαι έγκυος και φοβάσαι να μου το πεις;» φτερουγίζει η καρδιά μου στο στήθος μου. «Μα αφού το θέλω σαν τρελός. Πες μου! Έχω δίκιο;»
Γνέφει αρνητικά. Δε δείχνω την απογοήτευσή μου. Είναι νωρίς ακόμα άλλωστε. Κι ας ανυπομονώ εγώ. Ίσως είναι και καλύτερο για τη σχέση μας. Κάθε μέρα είμαστε και πιο δεμένοι. Κάθε μέρα μας κάνει καλύτερους.
«Ο Πάτρικ…» ξεκινάει και ξέρω ότι η πρόταση δε θα τελειώσει καλά. Αυτή η νυφίτσα βρήκε πάλι τον τρόπο να τρυπώσει ανάμεσά μας. Κάποια στιγμή πρέπει να ασχοληθώ μαζί του, αλλά θα πρέπει να ξεσκεπάσω ένα σωρό άτομα μαζί του και δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ.
«Πες μου» την παροτρύνω γιατί δείχνει να τα έχει χαμένα.
«Δέχτηκε εκβιασμό να πληρώσει για να μη δώσουν κι άλλα στοιχεία στις εφημερίδες για εμένα. Αυτός που επικοινώνησε μαζί του είπε ξεκάθαρα ότι είχε επικοινωνήσει και με άλλον στο παλάτι και αρνήθηκε να διαπραγματευτεί. ‘Η να βοηθήσει. Όπως θες το λες» λέει με δηλητήριο να στάζει από τη γλώσσα της. Την κοιτάω μπερδεμένος.
«Και τι σημαίνει αυτό;» ρωτάω. «Θα βάλουμε τις μυστικές υπηρεσίες να ψάξουν αφού έχουμε και επισήμως εκβιασμό. Θα τους βρουν. Αν και έχω μερικές ιδέες» της λέω αλλά δε χαλαρώνει.
«Ποιος είναι αυτός που ενημέρωσαν πρώτα και δεν βοήθησε;» με διακόπτει και με κοιτάει. Περνάνε μερικά δευτερόλεπτα. Ένα, δύο, τρία. Ίσως και περισσότερα. Πάντα υπνωτίζομαι όταν την κοιτάω. Μήπως εννοεί…αποκλείεται.
«Δεν έχω ιδέα» της λέω ήρεμα, κοιτώντας τη στα μάτια σταθερά. Δεν έχω κάτι να κρύψω.
«Προσπάθησα να ανοίξω τον υπολογιστή σου και άνοιξα και μερικά συρτάρια σου. Ήθελα να το ξέρεις» μου λέει. Δε φαίνεται να ντρέπεται.
«Πίστεψες ότι…» λέω ανίκανος να συνειδητοποιήσω τον παραλογισμό της. Αυτός ο Πάτρικ την επηρεάζει τόσο πολύ ή απλώς η σχέση μας ήταν πιο αδύναμη από ό,τι νόμιζα; Όπως και να έχει, ορκίζομαι ότι ακούω την καρδιά μου να σπάει σε μικρά κομμάτια και αν δεν εξαφανιστώ από εδώ μέσα φοβάμαι ότι δε θα μπορέσω να συγκρατηθώ. Κυριολεκτικά νιώθω στο στήθος μου κάτι να ραγίζει. Η ανάσα μου βγαίνει με δυσκολία και ένα καυτό κύμα οργής με πλημμυρίζει. Αυτό ήταν; Γι’ αυτό γράφουν οι μεγαλύτεροι ποιητές του κόσμου; Αυτή είναι αγάπη και αυτό σου κάνει; Πόσο πιο ευτυχισμένος ήμουν πριν. Γιατί μπλέχτηκα έτσι;
«Δεν ξέρω τι να πιστέψω πια. Είμαι τελείως μπερδεμένη» μου λέει απολογητικά, αλλά και μόνο που της πέρασε από το μυαλό με τρελαίνει. Κυρίως γιατί ξέρω πώς σκέφτομαι και πώς νιώθω για εκείνη. Πόσο αγνά και ειλικρινή είναι τα αισθήματά μου. Πιο πολύ από όσο της επιτρέπω να ξέρει.
«Σε καταλαβαίνω» της λέω τελικά, προσπαθώντας να περισώσω την αξιοπρέπειά μου. «Δε με ξέρεις μεγάλο διάστημα και η γνωριμία μας ήταν κάπως…βίαιη. Είναι λογικό να σκέφτεσαι έτσι για μένα» λέω, αναφέροντας ψυχρά τα επιχειρήματα εναντίον μου. Τη βλέπω να μαζεύεται. Θέλει να μου πει κάτι, να με αντικρούσει, αλλά δεν την αφήνω. Μάλλον διαισθάνεται το θυμό μου. «Αλλά θα μου επιτρέψεις να απέχω λίγο από όλο αυτό» ανακοινώνω και σηκώνομαι. Δεν το πιστεύω ότι φτάσαμε εδώ. Πιάνω το χερούλι της βαλίτσας μου. Δε θα κοιμηθώ εδώ απόψε. Ίσως ποτέ πάλι. Ίσως είναι καλύτερα να κρατήσουμε τη σχέση μας πλατωνική. Δεν την ξαναπατάω. Δεν την ξαναπατάω! Είμαι κι εγώ άνθρωπος και έχω συναισθήματα. Δε μου αξίζει όλο αυτό.
«Τζάρεντ, εγώ δεν…» προσπαθεί να μου μιλήσει, αλλά δεν ακούω. Το κεφάλι μου βουίζει. Χαμογελώ καθησυχαστικά, πιο πολύ σε μένα, παρά σε εκείνη και εξαφανίζομαι από το δωμάτιό μας. Το δωμάτιό της.



7 σχόλια:

  1. αγαπητη μας συγγραφεα θελουμε ενα ξεσπασμα......οργη..θυμο, να σπασουν πιατα....pleaseeeee!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ωχ θεε μου τι ήταν κι αυτό !!! Στεναχωρήθηκα η αλήθεια αλλά μου αρέσει πολύ γιατί έτσι έχει σασπένς. Αλλά ελπίζω να μην την πληγώσει-προδώσει ούτε ο Τζαρεντ ούτε ο Πάτρικ ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

  3. Αυτη η νυφιτσα ο Πατρικ τα εκανε ολα για να τους χωρισει και μετα να τρεξει στην αγκαλια του για να την παρηγορησει???? Γκρρρρρρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ενταξει Τζαρεντ χαλαρωσε λιγο..πλατωνικη σχεση κατευθειαν και παιρνεις βαλιτσες. Αφου οντως γνωριζεις οτι ο Πατρικ τη κοροιδευει πρεπει να της το αποδειξεις, οχι να κανεις με τη σταση σου χειροτερα την Ινγκριντ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή