Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

κεφάλαιο 40-πού θα τα πιει ο Τζαρεντ απόψε;

40

Έκλεισε την πόρτα πίσω μου με φόρα και με ακολούθησε στο εσωτερικό του δωματίου. Έδειχνε εκνευρισμένος αλλά δε φοβόμουν την οργή του. Άλλωστε δεν είχε κανένα δικαίωμα να νιώθει έτσι.
«Ο λόγος που ήρθαμε ως εδώ και θα παίξουμε τη φαρσοκωμωδία, είναι για να τιμήσουμε μια κοινωνική περίσταση και να δείξουμε στον κόσμο πόσο ευτυχισμένοι είμαστε» μου λέει. Μέσα στη λιμουζίνα δε μίλησε σχεδόν καθόλου, αλλά ήξερα πολύ καλά τι τον είχε κάνει να ξεφυσάει έξαλλος. Όχι ότι το είχα κάνει επίτηδες. Δε λειτουργώ έτσι. Δε σκόπευα να τραβήξω την προσοχή του.
«Και δεν το δείξαμε;» τον ρωτώ. Ανοίγω την πόρτα του μπάνιου και σέρνω μέσα τη ρόμπα μου. Ξεντύνομαι χωρίς να με βλέπει. Πώς φτάσαμε ως εδώ;
«Δεν υπάρχει κάτι που δεν έχω ξαναδεί» ειρωνεύεται την ξαφνική ντροπή μου, αλλά δεν απαντάω. Φαντάζομαι δεν περίμενε να μείνω μπροστά του με τα εσώρουχα λες και δεν έχει συμβεί τίποτα. Απλώς ξεντύνομαι και βγαίνω έξω μετά από λίγα δευτερόλεπτα. Εκείνος έχει μαζέψει τις πιτζάμες του ήδη για να κοιμηθεί στο διπλανό δωμάτιο.
«Είναι απαράδεκτο να περνάς όλο το βράδυ μιλώντας, όχι με άντρες, αλλά με έναν μόνο! Έχεις ιδέα πώς μπορεί να φάνηκε αυτό;» με ρωτάει. Σφίγγει και ξεσφίγγει τις γροθιές του.
«Δεν μιλούσα όλο το βράδυ με τον άνθρωπο. Μιλήσαμε μισή ώρα. Αυτή τη μισή ώρα ακριβώς που εσύ μιλούσες με 3 γυναίκες ταυτόχρονα» του θυμίζω. Δεν ήταν όλες νέες αλλά η μία ήταν πολύ εντυπωσιακή.
«Και θα επαναλάβω! Είναι πολύ πιο ύποπτο θέαμα να μιλάς με ένα άτομο! Και με ποιο άτομο μάλιστα…» λέει δείχνοντας την απαξίωσή του.
«Καταλαβαίνω ότι εσύ και ο ξάδερφός σου έχετε μια αμοιβαία αντιπάθεια, αλλά με μένα ήταν ευγενικός. Δεν είχε έρθει καν στο γάμο μας επειδή έλειπε σε κάποια αποστολή και ήθελε να με γνωρίσει. Τι λάθος έκανα;» τον ρωτάω απλά.
«Μιλούσατε και γελούσατε λες και δεν υπήρχαν άνθρωποι γύρω σας!» μου λέει. Ίσως και να έχει δίκιο. Ένιωθα άβολα και πιάστηκα από τον πρώτο άνθρωπο που μου έδειξε ενδιαφέρον. Και ο ξάδερφός του ήταν πραγματικά αστείος και με βοήθησε να χαλαρώσω. Ούτε που κατάλαβα ότι πέρασε η ώρα ή ότι ο Τζάρεντ μάς στραβοκοιτούσε από την άλλη άκρη της αίθουσας.
«Δεν ήξερα ότι δεν μπορώ να μιλάω με άλλους άντρες» είπα.
«Κάνε ό,τι θες αλλά προσπάθησε να μην ερωτοτροπείς δημόσια, σε παρακαλώ» με ειρωνεύτηκε.
«Σε βολεύει;» φώναξα τελικά, ανίκανη να καταπνίξω την οργή μου. «Σε βολεύει να σκέφτεσαι έτσι για μένα; Να σκέφτεσαι ότι ερωτοτροπώ και ότι με κάθε μου κίνηση σε προδίδω; Σε βολεύει να σκέφτεσαι ότι είμαι ανήθικη για να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου που φέρεσαι παιδιάστικα;».
«Εγώ φέρομαι παιδιάστικα;» γελάει ξαφνικά. Φοράει ακόμα το κοστούμι του. Δεν πρόκειται να αλλάξει εδώ μέσα. Θα περάσει το βράδυ αλλού. Ελπίζω μόνος.
«Εγώ φέρομαι παιδιάστικα; Εσύ άφησες έναν ηλίθιο να σε πείσει ότι είμαι η πηγή του κακού. Ότι είμαι μέρος μιας πλεκτάνης με σκοπό την εκθρόνισή σου! Περίμενες να υπερασπίσω τον εαυτό μου; Να σε παρακαλέσω να με εμπιστευτείς; Δε μου αξίζει όλο αυτό. Έχω αξιοπρέπεια! Με το ζόρι μένω εδώ μέσα, και αυτό για να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα».
«Ε μείνε με την αξιοπρέπειά σου λοιπόν και μη ζηλεύεις όταν μιλάω με άλλους άντρες!» ανταπαντάω.
«Δε ζηλεύω! Ο,τι υπήρχε μεταξύ μας έχει τελειώσει και δεν έχω όρεξη να προσπαθήσω ξανά» με αποτελειώνει. Κυριολεκτικά ακούω την καρδιά μου να σπάει. «Απλώς δε θέλω να βάλω σε κίνδυνο την δημόσια εικόνα μας!».
«Δε σε είδα να ανησυχείς για τη δημόσια εικόνα μας όταν αγνοούσες τα μέιλ που θα μπορούσαν να με σώσουν από τη δημόσια ξεφτίλα!» του θυμίζω. Είμαι έξαλλη και εκτοξεύω κατηγορίες για τις οποίες δεν είμαι 100% σίγουρη. Δεν το απολαμβάνω όμως. Δε χαίρομαι όταν τον βλέπω να κάνει ένα βήμα πίσω λες και τον χτύπησα. Σφίγγεται ολόκληρος και χαμογελάει σκληρά. Δε θέλω να ξέρω τι σκέφτεται για μένα. Τρομάζω στην ιδέα ότι με μισεί, αλλά προτιμώ να με μισεί και να είναι κοντά μου, παρά να φύγει και να περάσει το βράδυ του με κάποια άλλη.
«Είσαι μια ηλίθια σκύλα» μου λέει ήρεμα και το βλέπω ότι το εννοεί. Η προσβολή του δεν με πονάει όμως. Δεν είναι τα λόγια του αυτά που με ανατριχιάζουν, όσο το παγωμένο βλέμμα του. Είναι τόσο άδειο… Σαν να μην υπάρχω πια για εκείνον. Σαν να πέθανα.  «Και προσεύχομαι να μην είσαι έγκυος, γιατί προτιμώ να αντιμετωπίσω την πιθανότητα να μην έχω διάδοχο ποτέ, να υποστώ τις συνέπειες και την οργή του πατέρα μου, παρά να μοιραστούμε ένα παιδί» συνεχίζει. Προσπαθώ να μην κλάψω. Ξέρω ότι σύντομα θα φύγει και θα μπορέσω να κλάψω όσο θέλω. Όχι μπροστά του όμως. Όσο και αν με σκοτώνει με όσα λέει.
«Μην ανησυχείς» λέω ξερά. «Είμαι σίγουρη ότι ο καλός Θεός δε θα έχει αφήσει να συμβεί ένα τόσο μεγάλο λάθος».





Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

κεφάλαιο 39-show time

39

Είναι γελοίο. Όλο αυτό είναι απολύτως γελοίο. Κοντεύω να τρελαθώ από τον πονοκέφαλο. Οι σκέψεις τριβελίζουν το μυαλό μου εδώ και μία βδομάδα και εκείνος δεν έχει μπει καν στον κόπο να μου μιλήσει. Αν αυτή δεν είναι παραδοχή ενοχής, τότε τι είναι;

Ο θείος μου δεν με βοήθησε πολύ να ξεκαθαρίσω την κατάσταση. Του μίλησα με κάθε ειλικρίνεια για όσα έμαθα. Το μόνο που μου είπε είναι ότι τον Πάτρικ τον ξέρει χρόνια και τον εκτιμάει. Δεν έχει λόγο να αμφισβητεί τις προθέσεις του. Όσο για τον Τζάρεντ, έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του και παρόλο που τον ξέρει μικρό διάστημα, δείχνει να εργάζεται σκληρά για το καλό της χώρας και δε βλέπει κάποιο ύπουλο σχέδιο να με εκθρονίσει. Προσπάθησα να του αναλύσω τις σκέψεις μου και του είπα ότι είμαι μπερδεμένη και ότι φοβάμαι ότι αν έχω κάνει λάθος τότε έχω χάσει για πάντα τον Τζάρεντ από τη ζωή μου. Ο θείος μου θεωρεί ότι αν ο Τζάρεντ νιώθει πράγματα για μένα, τότε πρέπει σταδιακά να δείξει υποχωρητικότητα και να μου εξηγήσει τι συνέβη πραγματικά. Τόσες μέρες δεν έχει συμβεί φυσικά. Το κλίμα είναι βαρύ και δεν ξέρω τι να κάνω.

Και φυσικά, μέσα σε όλα αυτά, απόψε πρέπει να παρευρεθούμε σε μια δεξίωση στην Εστόρια. Θα πάμε με το βασιλικό ελικόπτερο και θα γυρίσουμε αύριο το μεσημέρι. Οπότε πρέπει, πρώτον, να χαμογελάμε όλο το βράδυ και να το παίζουμε χαρούμενοι και ερωτευμένοι και, δεύτερον, να κοιμηθούμε σε κοινό υπνοδωμάτιο στο παλάτι των γονιών του. Α! Και να συναναστραφώ, έστω και για ελάχιστες ώρες, τον πατέρα του.

Προσπαθώ να σκεφτώ τι να φορέσω. Θέλω να είμαι όμορφη, αλλά δεν έχω και πολλή όρεξη. Μακάρι να υπήρχε κάποιος να με βοηθήσει. Ανοίγω την ντουλάπα και διαλέγω μια μαύρη ολόσωμη φόρμα. Πρέπει να είμαι λίγο άνετη στο ταξίδι. Τα πράγματα τα έχω μαζέψει από το πρωί σε ένα μικρό βαλιτσάκι για τη διανυκτέρευσή μου και το μακιγιάζ μου και τα μαλλιά μου είναι έτοιμα.

Ακούω ένα χτύπημα στην πόρτα. Πρέπει να φύγουμε. Αυτός είναι. Ελέγχω το ρολόι μου.
«Είσαι έτοιμη;» με ρωτάει, χωρίς να με κοιτάξει καν καλά καλά. Πριν από μερικές μέρες αυτός ο άντρας με κρατούσε στην αγκαλιά του και μου έλεγε πόσο τυχερός νιώθει που με έχει. Νιώθω σαν να έχουν περάσει αιώνες. Απαντάω καταφατικά και κάνω στην άκρη για να περάσει στο δωμάτιο. Παίρνει το βαλιτσάκι μου και βγαίνει στα γρήγορα. Φοράει ένα κοστούμι σκούρο μπλε και ασορτί παπιγιόν. Είναι όπως πάντα πανέμορφος. Είναι αστείο το πώς αντιδρώ ακόμα στην παρουσία του, παρόλο που η κατάσταση είναι τεταμένη. Το φυσιολογικό θα ήταν να μην δίνω σημασία. Όπως κάνει αυτός. Δείχνει να έχει βάλει τελεία με απίστευτη ευκολία. Με ύποπτη ευκολία, για να είμαι ειλικρινής.

Μέχρι το ελικοδρόμιο δε μιλάει κανείς. Μπαίνουμε στο ελικόπτερο και δενόμαστε. Φοράμε ακουστικά και φυσικά δε μιλάμε μεταξύ μας. Ο Τζάρεντ συζητάει ανάλαφρα με τον πιλότο και εγώ κοιτάω τον ορίζοντα. Η διαδρομή είναι μικρή. Στο ελικοδρόμιο της Εστόρια μάς περιμένει μια λιμουζίνα για να μας πάει στο Κέντρο Μοντέρνας Τέχνης, όπου θα γίνουν τα εγκαίνια μιας πολυδιαφημισμένης έκθεσης.
«Είναι μακριά;» ρωτάω για να σπάσω τον πάγο.
«Περίπου είκοσι λεπτά» με ενημερώνει. «Μπορείς να συνδεθείς στο wifi της λιμουζίνας αν βαριέσαι» λέει εκείνος ξερά.
«Μπορούμε και να μιλήσουμε» του λέω εξίσου ξερά. Δεν αντέχω το ύφος του. Εγώ είμαι το θύμα. Πώς κατέληξα να προσπαθώ εγώ;
«Δε νομίζω ότι έχουμε να πούμε κάτι» λέει και χαζεύει το κινητό του.
«Έτσι σκοπεύεις να συνεχίσουμε από εδώ και πέρα;» ξεσπάω. Ο Τζάρεντ πατάει ένα κουμπί και απομονώνει την πίσω καμπίνα από την μπροστά ώστε να μην ακούει ο σωφέρ.
«Δείχνεις έξαλλη, αλλά δε βλέπω το λόγο. Τώρα που έμαθες ότι πίσω από όλα κρύβομαι εγώ, δεν ανακουφίστηκες;» συνεχίζει. Ήρεμα.
«Μπορεί να είμαι έξαλλη επειδή με εξαπάτησες. Σου έχει περάσει αυτό από το μυαλό; Έχεις σκεφτεί ότι έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου; Οτι ίσως είμαι μπερδεμένη; Δε σκέφτεσαι καθόλου πώς νιώθω;»
«Δεν έχεις το μονοπώλιο στα συναισθήματα» λέει μετά από μακρά παύση.
«Δηλαδή;»
«Δηλαδή τίποτα» λέει.
«Δεν θες να προσπαθήσεις καν να μου πεις κάτι για να σε πιστέψω; Υπάρχει ένας άνθρωπος εκεί έξω που πουλάει ψέματα για μένα. Και μια ομάδα που καπηλεύεται τα στοιχεία αυτά. Και θεωρητικά εσύ το άφησες να συμβεί».
«Είμαι κάθαρμα. Τι να πω;» ακούω την πικρία στην φωνή του. Ξεφυσάω. Δε θα βγάλω άκρη με αυτόν τον άνθρωπο.
«Πες μου κάτι, σε παρακαλώ. Αυτή τη στιγμή, ακόμα και ένα ψέμα θα μου κάνει καλό».
«Δε νομίζω ότι χρειάζεσαι άλλα ψέματα. Αρκετά έχεις ακούσει ήδη» μου λέει αινιγματικά.
«Ε τότε πες μου την αλήθεια!» σηκώνω τη φωνή μου, αλλά δεν αντιδράει. Είναι εκνευριστικά ήρεμος.
«Είσαι μεγάλο κορίτσι. Μάθε μόνη σου την αλήθεια. ‘Η ακόμα καλύτερα, ρώτα τον Πάτρικ, που τον ξέρεις χρόνια και τον εμπιστεύεσαι τυφλά. Είναι καλό παλικάρι».
«Τζάρεντ…»
«Έχω πονοκέφαλο. Μπορούμε να μιλάμε λιγότερο, σε παρακαλώ;» με διακόπτει. «Θα κοιμηθείς μόνη σου στο δωμάτιο σήμερα. Θα κοιμηθώ σε άλλο δωμάτιο, κρυφά. Ίσως βγω, δεν ξέρω. Ελπίζω να μην σε πειράζει» συμπληρώνει ειρωνικά. Αυτό είναι, σκέφτομαι. Γυρίσαμε πάλι στο μηδέν.
«Λυπάμαι που σε αμφισβήτησα» του λέω τελικά. «Αλλά δυστυχώς έτσι έχω μάθει να λειτουργώ. Η θέση μου με έχει διδάξει να μην εμπιστεύομαι κανέναν».
«Τι θλιβερή διαπίστωση» λέει.
«Σε εκπλήσσει;» ρωτάω.
«Αν θυμάσαι καλά, έχουμε σχεδόν την ίδια ανατροφή και την ίδια δύναμη. Αλλά εγώ είμαι σε θέση να ξέρω ποιος αξίζει την εμπιστοσύνη μου και ποιος όχι».
«Μπράβο, Τζάρεντ» λέω και χειροκροτώ αργά. «Εσύ είσαι ο καλός και εγώ η σκάρτη».
«Σκάρτη δεν είσαι» μου λέει. Πλησιάζουμε στον προορισμό μας. Ο σοφέρ έχει αρχίσει να επιβραδύνει. «Απλώς φοβερά ανασφαλής. Νόμιζα ότι σε είχα πείσει, αλλά εσύ δεν πείθεσαι με τίποτα!».
«Μερικοί όμορφοι μήνες δεν μπορούν να με κάνουν να αγνοήσω αποδεικτικά στοιχεία».
«Μερικοί όμορφοι μήνες;» γελάει ξερά. «Είμαστε παντρεμένοι. Ζευγάρι. Προσπαθούσαμε να κάνουμε παιδί!».
«Θυμάσαι πώς ξεκινήσαμε; Ποιος είσαι και τι αντιπροσωπεύεις για μένα;»
«Ξαναγυρνάμε δηλαδή στην εθνική μας αντιπαλότητα; Διάολε, αν ζούσε ο Σέξπτιρ θα έγραφε μια ρομαντική τραγωδία πάνω μας».
«Απορώ πού βρίσκεις την όρεξη για αστεία» αναρωτιέμαι μεγαλόφωνα.
«Το χιούμορ με κρατά σώφρονα αυτή τη στιγμή» λέει εκείνος. Η λιμουζίνα σταματάει. Ο σοφέρ μας ανοίγει την πόρτα. Η συζήτηση δεν είχε κανένα αποτέλεσμα. Κι όμως, δεκάδες δημοσιογράφοι και εκατοντάδες κόσμος περιμένει να δει ένα ερωτευμένο ζευγάρι.
Πρέπει να είναι η πιο δύσκολη παράσταση που έχω δώσει στη ζωή μου.




Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017

κεφάλαιο 38-φωτιά στους server

38

Προσπαθώ να τραβήξω το βλέμμα του, αλλά δε γίνεται με τίποτα. Εδώ και δύο μέρες δεν μου μιλάει, δεν με κοιτάει, δεν αναγνωρίζει καν την παρουσία μου. Τριγύρω μας μαίνεται μια διαμάχη σχετικά με ένα καινούργιο έργο που θέλει να πραγματοποιήσει ο Τζάρεντ, αλλά όλοι διαφωνούν μαζί του. Εκτός από μένα. Αλλά δε θέλω να πάρω θέση, για να μη νομίζει ότι προσπαθώ να τον καλοπιάσω.

Δεν ξέρω καν αν θέλω να το κάνω. Να τον καλοπιάσω δηλαδή. Είμαι πολύ μπερδεμένη. Η συμπεριφορά του ήταν πολύ άσχημη. Δεν αποτελείωσα τις σκέψεις μου και εξαφανίστηκε από το δωμάτιο. Δεν υπερασπίστηκε τον εαυτό του. Δεν προσπάθησε καν. Δεν μπήκε στη θέση μου, δεν προσπάθησε να με καταλάβει.

Ξαφνικά μου πέφτει το στιλό και όλοι με κοιτάνε στιγμιαία. Συνεχίζουν να μιλάνε με απτόητο πάθος. Εκείνος δε γυρίζει καν. Είμαι σίγουρη ότι είναι έξαλλος μαζί μου. Ότι με μισεί. Ότι όσα περάσαμε μαζί, τα έχει ξεχάσει. Κι εγώ υποφέρω. Νιώθω σαν να με έχει τσουρουφλίσει κάποιος. Σαν να ξύπνησα ξαφνικά από ένα όμορφο όνειρο και η πραγματικότητα είναι ζοφερή.

«Μπορώ να διακόψω τη συνάντηση;» ακούω ξαφνικά μια φωνή από πίσω μου. Είναι ο Πάτρικ. Μα γιατί μπούκαρε έτσι; Ο Τζάρεντ τον κοιτάει έξαλλος.
«Υπάρχει λόγος;» τον ρωτάει αργά.
«Η βασίλισσα μού είχε αναθέσει να κάνω μια έρευνα και έχω τα αποτελέσματα» λέει κοιτώντας όλο νόημα προς το μέρος μου. Η καρδιά μου πάει να σπάσει. Αυτό είναι. Η στιγμή της αλήθειας. Ο,τι και να δείξουν τα αποτελέσματα, τον έχv χάσει. Τουλάχιστον, ας είναι καθαρός. Δεν αντέχω άλλον έναν αναξιόπιστο άνθρωπο γύρω μου. Μέσα μου.
«Ας διακόψουμε για μία ώρα και συνεχίζουμε» λέω αποφασιστικά. «Υπάρχει μπουφές στην αίθουσα δεξιώσεων» ενημερώνω ευγενικά τους συνεργάτες μας, που μας κοιτούν παραξενευμένοι.
«Φυσικά, ναι» λέει ο Πάτρικ όλο χαμόγελα. Τι στο καλό έχει μάθει; Ποιο σενάριο μπορεί να είναι ευχάριστο;

«Πες μας» λέω γεμάτη αγωνία όταν μένουμε οι τρεις μας. Ο Πάτρικ κρατάει ένα λευκό φάκελο στα χέρια του. Κάθεται σε μια καρέκλα απέναντί μας. Εγώ και ο Τζάρεντ καθόμαστε δίπλα, αλλά με μια καρέκλα ανάμεσά μας.
«Πες μας, ναι» ακούω τον Τζάρεντ δίπλα μου να λέει ξερά. «Μας τρώει η αγωνία».
«Οι μυστικές υπηρεσίες ήλεγξαν όλα τα μέιλ που εστάλησαν από το παλάτι και προς αυτό τον προηγούμενο μήνα» εξήγησε ο Πάτρικ. «Η μία άκρη του νήματος είναι μια ομάδα από 2-3 άτομα από τη Γρεδόρα».
«Τους συλλάβαμε;» ρωτάω.
«Όχι. Τους παρακολουθούμε. Αν τους συλλάβουμε δε θα μάθουμε ποτέ ποιος τους πουλάει πληροφορίες και με ποιους συνεργάζονται. Προς το παρόν δεν κάνουν βήμα χωρίς να ξέρουμε πού πάνε και τι κάνουν».
«Συγχαρητήρια» είπε ο Τζάρεντ ειρωνικά. «Είστε σπουδαία λαγωνικά».
«Η άλλη άκρη του νήματος…» είπε ο Πάτρικ και χαμογέλασε πλατιά «είναι αυτός ο κύριος εδώ» συνέχισε. Δείχνοντας τον Τζάρεντ.

Ξαφνικά ένιωσα την ανάγκη να κάνω εμετό και χρειάστηκε να πάρω πολλές ανάσες. Ένα λεπτό. Δεν μπορεί να είναι αλήθεια.
«Δηλαδή;» ρωτάει αυτός δίπλα μου, με επίπεδη φωνή. Αδιάφορα.
«Δηλαδή έχει σταλεί μέιλ στο λογαριασμό σου» λέει ο Πάτρικ θριαμβευτικά. «Οι εκβιαστές ζητούν να διαπραγματευτούν μαζί σου για να μην εκθέσουν στα ΜΜΕ την Ινγκριντ».
«Εγώ δεν πήρα ποτέ τέτοιο μέιλ» λέει ξερά ο Τζάρεντ. Τους κοιτάω σαν χαμένη να πετάνε τα λόγια τους σαν μαχαίρια ο ένας στον άλλον.
«Σύμφωνα με αυτό» πετάει τον φάκελο στον τραπέζι «έχεις λάβει ένα μέιλ στις 4 Απριλίου στις 21.13 από τον λογαριασμό kkkkgjy@freely.com».
«Συνεχίζω να λέω ότι αυτό δε συνέβη ποτέ. Για ποιο λογαριασμό μιλάμε;» ρωτάει ο Τζάρεντ. Δεν μιλάω. Δεν ωφελεί. Τι να πω άλλωστε;
«Θεωρώ ότι είναι κάποιος προσωπικός σου. Δεν έχει την κατάληξη που έχουν τα κυβερνητικά μέιλ. Δεν είναι αυτός που χρησιμοποιώ εγώ για να σου στέλνω επαγγελματικά αρχεία».
«Έχω δύο προσωπικούς και λαμβάνω ενημερώσεις στο κινητό μου και για τους δύο. Αποκλείεται να μην είδα κάποιο μέιλ» επιμένει.
«Άρα συμφωνούμε ότι το είδες!» καγχάζει ο Πάτρικ. Ο Τζάρεντ σφίγγει τα χείλη εκνευρισμένος. Δεν αντιδράει αμέσως. Γυρίζει προς το μέρος μου.
«Γιατί δε μιλάς;» με ρωτάει. «Πιστεύεις όσα λέει ε;» συνεχίζει πικρά. «Πιστεύεις ότι με έχει τυλίξει σε μια κόλλα χαρτί και ότι είσαι τυχερή που σου άνοιξε τα μάτια τόσο νωρίς ε;» γελάει με ένα γέλιο άγριο.
«Θέλω να δω τα στοιχεία» λέω και ρίχνω μια ματιά στα χαρτιά μπροστά μου. Όσα λέει ο Πάτρικ είναι αλήθεια. Το μέιλ έχει σταλεί. Ο Τζάρεντ αγνόησε ένα μέιλ και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ραγίσει το δημόσιο προφίλ μου.
«Ξέρουμε με ποιον έχουμε να κάνουμε πλέον» λέει ο Πάτρικ τελικά. «Το μόνο που χρειάζεται είναι να βρούμε ποιος πουλάει πληροφορίες εδώ μέσα».
«Δεν μπορώ να το πιστέψω…» ψελλίζω, διαβάζοντας τα αδιάσειστα στοιχεία μπροστά μου.
«Όχι!» λέει ο Τζάρεντ δίπλα μου. «Να το πιστέψεις! Το επιβεβαιώνει ο πιστός σου φίλος! Σε παρακαλώ μην αμφιβάλλεις ούτε λεπτό!» με ειρωνεύεται. Πώς μπορεί να μιλάει έτσι; Τα στοιχεία τον καταδικάζουν. Τι ακριβώς θέλει από μένα;
«Τζάρεντ, δώσε μου ένα λόγο να σε πιστέψω» τον προκαλώ.

«Δε χρειάζεται» λέει και σηκώνεται όρθιος. «Δεν υπάρχουν λόγια για να σε πείσουν εφόσον δεν σε έπεισαν οι πράξεις μου. Με συγχωρείτε» συμπληρώνει και φεύγει από την αίθουσα. 

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

κεφάλαιο 37-μαντίλι καλαματιανό

37

Συνειδητοποιώ ότι κάτι συμβαίνει μέσα στα πρώτα δευτερόλεπτα που τη βλέπω. Την αγκαλιάζω και εκείνη σφίγγεται. Χαμογελάει αμήχανα, λες και κάποιος μας βλέπει. Χαμηλώνω το στόμα μου για να τη φιλήσω και γυρνάει ελαφρά στο πλάι. Καταλήγω να φιλάω το μάγουλό της. Καταλαβαίνω ότι το ταξίδι τελικά κράτησε περισσότερο από όσο της είχα πει αρχικά, αλλά ειλικρινά δεν έφταιγα εγώ. Άλλωστε έδειξε κατανόηση ότι της το εξήγησα.
«Κοίτα τι σου έφερα» της λέω με ενθουσιασμό, προσπαθώντας να σπάσω τον πάγο. Ίσως να έχει περίοδο. Εχει πάντα νεύρα τις πρώτες μέρες, και τώρα που προσπαθούμε για παιδί, ίσως λυπήθηκε κιόλας που αδιαθέτησε. Θα τη ρωτήσω μετά. Δε θέλω να της δείξω ότι κατάλαβα ότι κάτι έχει και την κάνω να νιώσει άσχημα. Είναι πολύ ευαίσθητη.
«Σε ευχαριστώ πολύ» ψελλίζει και χαμογελάει. Με κοιτάει φευγαλέα, λες και ντρέπεται για κάτι, και αρχίζει να ανοίγει το κουτί που της έδωσα. Μου ζήτησε ένα μαντίλι μεταξωτό και έψαξα σε όλες τις αγορές για ένα χειροποίητο. Βρήκα τελικά ένα που συνδυάζει όλα τα χρώματά της. Η βάση είναι μελί, ένα χρώμα που θυμίζει το χρώμα των μαλλιών της, με γαλάζια σαν τα μάτια της στοιχεία και λίγο ροζ. Σαν το χρώμα που παίρνουν τα μάγουλά της όταν… Ας’ το. Ούτε αυτό θα πρέπει να της πω.
«Είναι πολύ όμορφο. Ευχαριστώ» μου λέει και το τυλίγει στο λαιμό της. Φαίνεται να της αρέσει, αλλά δεν ξετρελάθηκε. Μα γιατί; Το διάλεξα με πολλή προσοχή. Το χαϊδεύει αμήχανα. Δείχνει να το απολαμβάνει, αλλά ταυτόχρονα, κάτι την απασχολεί.
«Συνέβη κάτι όσο έλειπα;» ρωτάω ανάλαφρα. Σκέφτομαι ότι αν είναι κάτι, θα μου το πει.
«Όχι, όχι, όλα καλά» λέει. Είναι αργά, αλλά δεν φοράει πιτζάμες. Φοράει ένα σωρό ρούχα και είναι βαμμένη. Σαν πανοπλία.
«Φαίνεσαι…προβληματισμένη» τολμάω τελικά. Δεν είναι ερώτηση. Εκείνη χαμογελάει λίγο πιο έντονα, αλλά δεν με πείθει.
«Όχι, πώς σου ήρθε;» ρωτάει. Δεν απαντάω. Απλώς την κοιτάω για λίγο. Σκόπευα να περιμένω, αλλά έχω αρχίσει να ανησυχώ. Τι είναι αυτό που μπορεί να έχει συμβεί; Μήπως θέλει να μου πει να χωρίσουμε; Προσπαθώ να σκεφτώ τι μπορεί να έκανα. Διάολε, νόμιζα ότι τα έκανα όλα σωστά.
«Πες μου» την παροτρύνω και κάθομαι στο κρεβάτι μας. Μπορώ να αδειάσω αργότερα τη βαλίτσα μου. Δεν επείγει.
«Δεν είναι κάτι που θέλω ή μπορώ να συζητήσω μαζί σου δυστυχώς» μου λέει ξερά. Με αποτελειώνει.
«Είμαι ο άντρας σου» απαντάω εξίσου ξερά. «Το μόνο πράγμα που δεν μπορείς να συζητήσεις μαζί μου είναι αν έχεις παράνομη σχέση» της θυμίζω. Εκείνη χαμογελάει λίγο. Σοβαρεύει ξανά. Σίγουρα κάτι την απασχολεί. Το αστείο μου ήταν πολύ καλό. Άξιζε κάτι περισσότερο από ένα στιγμιαίο χαμόγελο.
«Έχω λίγο πονοκέφαλο» μου λέει. Ωραία. Αν ξεκίνησαν από τώρα οι πονοκέφαλοι…
«Θέλω να είσαι ειλικρινής μαζί μου» λέω τελικά. «Θέλω να μου μιλάς για όλα. Για ό,τι σε απασχολεί. Όσο μικρό ή όσο μεγάλο είναι. Εφόσον σε απασχολεί θέλω να το μάθω».
«Είναι μερικά πράγματα που…»
«Νομίζω ότι έχω δουλέψει αρκετά για να κερδίσω την εμπιστοσύνη σου» τη διακόπτω ανυπόμονα. «Πάρε το χρόνο σου, αλλά θέλω να μάθω. Ίσως μπορώ να βοηθήσω» τη διαβεβαιώνω.
«Δηλαδή θα το έκανες;» με ρωτάει. «Θα με βοηθούσες αν είχες την ευκαιρία να το κάνεις;».
«Φυσικά! Τι στο καλό εννοείς;» τη ρωτάω. Με κοιτάει με τεράστια μάτια, και δείχνει αναστατωμένη. Σαν να θέλει να κλάψει, σαν να μην ξέρει πώς να συνεχίσει από εδώ. Τι στο καλό έχω χάσει;
«Είτε σου μιλήσω τώρα είτε σε δύο μέρες που θα έχω και επίσημα στοιχεία, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο» λέει και ανασαίνει βαριά.
«Μήπως…» την αγκαλιάζω αλλά δεν αντιδρά. «Μήπως είσαι έγκυος και φοβάσαι να μου το πεις;» φτερουγίζει η καρδιά μου στο στήθος μου. «Μα αφού το θέλω σαν τρελός. Πες μου! Έχω δίκιο;»
Γνέφει αρνητικά. Δε δείχνω την απογοήτευσή μου. Είναι νωρίς ακόμα άλλωστε. Κι ας ανυπομονώ εγώ. Ίσως είναι και καλύτερο για τη σχέση μας. Κάθε μέρα είμαστε και πιο δεμένοι. Κάθε μέρα μας κάνει καλύτερους.
«Ο Πάτρικ…» ξεκινάει και ξέρω ότι η πρόταση δε θα τελειώσει καλά. Αυτή η νυφίτσα βρήκε πάλι τον τρόπο να τρυπώσει ανάμεσά μας. Κάποια στιγμή πρέπει να ασχοληθώ μαζί του, αλλά θα πρέπει να ξεσκεπάσω ένα σωρό άτομα μαζί του και δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ.
«Πες μου» την παροτρύνω γιατί δείχνει να τα έχει χαμένα.
«Δέχτηκε εκβιασμό να πληρώσει για να μη δώσουν κι άλλα στοιχεία στις εφημερίδες για εμένα. Αυτός που επικοινώνησε μαζί του είπε ξεκάθαρα ότι είχε επικοινωνήσει και με άλλον στο παλάτι και αρνήθηκε να διαπραγματευτεί. ‘Η να βοηθήσει. Όπως θες το λες» λέει με δηλητήριο να στάζει από τη γλώσσα της. Την κοιτάω μπερδεμένος.
«Και τι σημαίνει αυτό;» ρωτάω. «Θα βάλουμε τις μυστικές υπηρεσίες να ψάξουν αφού έχουμε και επισήμως εκβιασμό. Θα τους βρουν. Αν και έχω μερικές ιδέες» της λέω αλλά δε χαλαρώνει.
«Ποιος είναι αυτός που ενημέρωσαν πρώτα και δεν βοήθησε;» με διακόπτει και με κοιτάει. Περνάνε μερικά δευτερόλεπτα. Ένα, δύο, τρία. Ίσως και περισσότερα. Πάντα υπνωτίζομαι όταν την κοιτάω. Μήπως εννοεί…αποκλείεται.
«Δεν έχω ιδέα» της λέω ήρεμα, κοιτώντας τη στα μάτια σταθερά. Δεν έχω κάτι να κρύψω.
«Προσπάθησα να ανοίξω τον υπολογιστή σου και άνοιξα και μερικά συρτάρια σου. Ήθελα να το ξέρεις» μου λέει. Δε φαίνεται να ντρέπεται.
«Πίστεψες ότι…» λέω ανίκανος να συνειδητοποιήσω τον παραλογισμό της. Αυτός ο Πάτρικ την επηρεάζει τόσο πολύ ή απλώς η σχέση μας ήταν πιο αδύναμη από ό,τι νόμιζα; Όπως και να έχει, ορκίζομαι ότι ακούω την καρδιά μου να σπάει σε μικρά κομμάτια και αν δεν εξαφανιστώ από εδώ μέσα φοβάμαι ότι δε θα μπορέσω να συγκρατηθώ. Κυριολεκτικά νιώθω στο στήθος μου κάτι να ραγίζει. Η ανάσα μου βγαίνει με δυσκολία και ένα καυτό κύμα οργής με πλημμυρίζει. Αυτό ήταν; Γι’ αυτό γράφουν οι μεγαλύτεροι ποιητές του κόσμου; Αυτή είναι αγάπη και αυτό σου κάνει; Πόσο πιο ευτυχισμένος ήμουν πριν. Γιατί μπλέχτηκα έτσι;
«Δεν ξέρω τι να πιστέψω πια. Είμαι τελείως μπερδεμένη» μου λέει απολογητικά, αλλά και μόνο που της πέρασε από το μυαλό με τρελαίνει. Κυρίως γιατί ξέρω πώς σκέφτομαι και πώς νιώθω για εκείνη. Πόσο αγνά και ειλικρινή είναι τα αισθήματά μου. Πιο πολύ από όσο της επιτρέπω να ξέρει.
«Σε καταλαβαίνω» της λέω τελικά, προσπαθώντας να περισώσω την αξιοπρέπειά μου. «Δε με ξέρεις μεγάλο διάστημα και η γνωριμία μας ήταν κάπως…βίαιη. Είναι λογικό να σκέφτεσαι έτσι για μένα» λέω, αναφέροντας ψυχρά τα επιχειρήματα εναντίον μου. Τη βλέπω να μαζεύεται. Θέλει να μου πει κάτι, να με αντικρούσει, αλλά δεν την αφήνω. Μάλλον διαισθάνεται το θυμό μου. «Αλλά θα μου επιτρέψεις να απέχω λίγο από όλο αυτό» ανακοινώνω και σηκώνομαι. Δεν το πιστεύω ότι φτάσαμε εδώ. Πιάνω το χερούλι της βαλίτσας μου. Δε θα κοιμηθώ εδώ απόψε. Ίσως ποτέ πάλι. Ίσως είναι καλύτερα να κρατήσουμε τη σχέση μας πλατωνική. Δεν την ξαναπατάω. Δεν την ξαναπατάω! Είμαι κι εγώ άνθρωπος και έχω συναισθήματα. Δε μου αξίζει όλο αυτό.
«Τζάρεντ, εγώ δεν…» προσπαθεί να μου μιλήσει, αλλά δεν ακούω. Το κεφάλι μου βουίζει. Χαμογελώ καθησυχαστικά, πιο πολύ σε μένα, παρά σε εκείνη και εξαφανίζομαι από το δωμάτιό μας. Το δωμάτιό της.



Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

κεφάλαιο 36-κυνηγι θησαυρού. ΠΟύ λέτε να ειναι;

36

Δεν μπορούσε να περιμένει τόσες μέρες. Θα τρελαινόταν. Κόντευε να σπάσει η καρδιά της από την αγωνία και ήθελε να μάθει ποιος την είχε προδώσει. Ο Πάτρικ κατηγόρησε ανοιχτά τον Τζάρεντ. Δεν ήθελε να τον πιστέψει, αλλά μέσα της υπήρχε πάντα ένα μικρό ζιζάνιο. Ένα ζιζάνιο που μεγάλωνε κάθε φορά που σκεφτόταν ότι όλο αυτό που ζούσε ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό. Ένα ζιζάνιο που μεγάλωνε όταν σκεφτόταν ότι ο Τζάρεντ ήταν ένας άνθρωπος με φιλοδοξίες. Μπορεί να ήθελε όντως να τη βγάλει από τη μέση. Εκείνος ή ο πατέρας του. Έπρεπε να τον εμπιστευτεί; Ήταν απλώς μια ηλίθια που την τύφλωσε η αγάπη της ή ήταν τελείως άδικη μαζί του και έπρεπε να του εκμυστηρευτεί το γεγονός ότι τον αμφισβήτησε και να τον χάσει;

Μισούσε να είναι μόνη της σε αυτόν τον κόσμο και να μην έχει σε ποιον να μιλήσει. Συνήθως μιλούσε στο Πάτρικ για όλα, αλλά τώρα ήταν τελείως απελπισμένη. Για κάποιο λόγο δεν πίστευε κανέναν. Ούτε τον Πάτρικ, αλλά ούτε και τον Τζάρεντ. Γιατί της φάνηκε πολύ περίεργο, ακόμα και φευγαλέα, το γεγονός ότι δεν την άφησε να χρησιμοποιήσει το λάπτοπ του. Και δυσκολευόταν να πιστέψει ότι από εκεί που τη μισούσε και τη θεωρούσε ανίκανη, τώρα ήταν τόσο καλός μαζί της. Τα παραμύθια ήταν για μικρά παιδιά. Ήταν και για εκείνη;

Φυσικά ο Τζάρεντ είχε πάρει μαζί του το λάπτοπ του. Η πρώτη της σκέψη ήταν να το ψαχουλέψει. Δεν ήξερε αν είχε κάποια προστασία, αλλά θα το ρίσκαρε. Ήθελε να το κάνει μόνη της. Να είναι σίγουρη για το αποτέλεσμα. Ο Πάτρικ ίσως έλεγε ψέματα. Δεν ήξερε τι να πιστέψει. Η αντιπάθεια των αντρών ήταν αμοιβαία. Και ο Τζάρεντ είχε υπονοήσει πολλές φορές ότι δεν τον εμπιστεύεται αλλά δεν ανέλυε ποτέ τους λόγους.

Η δεύτερη σκέψη της ήταν ο σταθερός υπολογιστής του στο γραφείο του στο παλάτι. Κατέβηκε μέσα στη νύχτα για να μη τη δει κανείς και μπήκε μέσα φορώντας τις πιτζάμες της. Τον ενεργοποίησε, αλλά ήταν άτυχη. Φυσικά έπρεπε να πληκτρολογήσει ένα τετραψήφιο κωδικό. Ήταν φυσιολογικό όμως. Δεν μπορεί ένας αρχηγός κράτους να έχει τόσο εύκολα προσβάσιμα τα μέιλ και τα αρχεία του.

Έψαξε τα συρτάρια του. Συμβόλαια, αποφάσεις, συμφωνίες. Χαρτιά, χαρτιά, χαρτιά. Δεν είχε καν ιδέα τι ήταν αυτό που έψαχνε. Στο μυαλό της είχε έναν ανώνυμο φάκελο με μερικές φωτογραφίες. Ίσως είχε δει πολλές ταινίες. Ποιος ξέρει. Συνέχισε να ψάχνει αλλά δεν βρήκε κάτι ύποπτο. Αλλά ο Τζάρεντ δεν ήταν χαζός. Ήταν δυνατόν να του έχουν στείλει κάτι που να την αφορά και να το έχει σε κοινή θέα; Αν σκόπευε να της κάνει κακό, θα το έκρυβε καλά, ώστε να μην το βρει κανείς και έχει χρόνο να αντιδράσει.

Γύρισε το μοχλό του μικρού χρηματοκιβωτίου πίσω από έναν πίνακα στη δίπλα αίθουσα. Ήξεραν και οι δύο τον κωδικό. Μέσα βρήκε 3-4 κοσμήματα και κάποια άλλα εμπιστευτικά έγγραφα. Φυσικά και δεν ήταν εκεί. Έχανε το χρόνο της. Περπάτησε αργά μέσα στο γραφείο, προσπαθώντας να σκεφτεί. Τι επιλογές είχε;
Να μιλήσει στον Τζάρεντ ή όχι; Έπρεπε να του πει τι έμαθε. Αλλά θα της έλεγε ποτέ την αλήθεια; Αν είχε κακές προθέσεις, δε θα το έκανε. Αν όμως δεν είχε καμία εμπλοκή με όλο αυτό έπρεπε να του πει τι έκανε και να του ζητήσει συγγνώμη.

Επέστρεψε στο δωμάτιό τους κουρασμένη. Ήθελε να κοιμηθεί και να ξυπνήσει μόνο όταν ξέρει μια τελεσίδικη απάντηση. Αλλά ήταν σίγουρη ότι η αλήθεια δεν θα ήταν κάτι απλό. Πίστευε ότι στη φάση αυτή, ο καθένας μετέτρεπε την αλήθεια προς όφελός του. Και ειδικά ο Τζάρεντ μπορούσε εύκολα να την τουμπάρει. Έπρεπε να μάθει την αλήθεια. Τη σκότωνε που έπρεπε να περιμένει για τα αποτελέσματα και ότι φυσικά δεν εμπιστευόταν τον αγγελιαφόρο. Προσπάθησε πολύ να βρει κάποιον τρόπο να τρυπώσει στα αρχεία του Τζάρεντ. Αλλά δε βρήκε κάτι έξυπνο.

Ο Τζάρεντ γυρνούσε αύριο και ο Πάτρικ θα είχε νέα μεθαύριο. Δεν είχε ιδέα πώς να υποδεχτεί τον άντρα της. Σίγουρα ήθελε να τον δει και ανυπομονούσε να τον νιώσει κοντά της, αλλά οι αμφιβολίες είχαν φωλιάσει μέσα της και φοβόταν ότι δε θα μπορούσε να τις κρύψει. Μακάρι, προσευχήθηκε, να μάθαινε την αλήθεια…





Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

κεφάλαιο 35-συννεφα

35

Ο Πάτρικ μπήκε στο γραφείο της φουριόζος. Έδειχνε πολύ εκνευρισμένος, αλλά δεν έλεγε να ανοίξει το στόμα του. Μόνο ξεφυσούσε και περπατούσε πάνω κάτω σαν να περίμενε από στιγμή σε στιγμή να εκραγεί.
«Μπορείς επιτέλους να μου πεις γιατί μπούκαρες έτσι εδώ μέσα; Αν δεν πρόσεξες, δουλεύω» του είπε. Ούτε εκείνη είχε πολλή υπομονή. Ήταν πνιγμένη στη δουλειά και ο Τζάρεντ έλειπε για ένα ταξίδι στη Μέση Ανατολή που παρατάθηκε κατά τρεις μέρες. Έλειπε δέκα ολόκληρες μέρες. Ήθελε να τον δει.
«Κι εγώ δουλεύω» της αντιμίλησε. Σπάνια το έκανε αυτό. «Και μέρος της δουλειάς μου είναι να σε προσέχω. Και θεωρώ ότι κάτι δεν πάει καλά» της είπε σοβαρά και την κοίταξε. Έβγαλε τα γυαλιά του και έτριψε τα μάτια του.
«Θες να είσαι πιο συγκεκριμένος; Δεν έχω άπλετο χρόνο» του θύμισε. Ο Πάτρικ είχε μια τάση προς το μελοδραματισμό, αλλά τώρα έδειχνε πραγματικά ανήσυχος.
«Έλαβα αυτό» της είπε και της πέταξε ένα λευκό χαρτί με ένα μήνυμα εκτυπωμένο. «Το βρήκα σε ένα φάκελο ανοιχτό πάνω στο αμάξι μου. Το είχα αφήσει μερικές ώρες έξω από την τράπεζα Μπάρεν στο κέντρο».
«Τι είναι;» τον ρώτησε γεμάτη απορία. Διάβασε γρήγορα και τον κοίταξε παγωμένη.
«Τι σημαίνει αυτό;» ψέλλισε.

«Σημαίνει ότι αυτοί που πούλησαν τις πληροφορίες για τα φάρμακα στις εφημερίδες και στα μέσα προσπάθησαν να μιλήσουν με κάποιον, που δεν τον κατονομάζουν, και να ζητήσουν χρήματα για να μην το κάνουν. Αυτός δεν πλήρωσε και τώρα ζητάνε χρήματα από μένα για να μην αποκαλύψουν κι άλλα μυστικά σου!».
«Τι στο διάολο συμβαίνει, Πάτρικ;» κοπάνησε το χέρι στο γραφείο και σηκώθηκε απότομα. «Παίζω σε θρίλερ; Ποιος πουλάει στα ΜΜΕ πράγματα που με αφορούν; Ποιος αρνήθηκε να διαπραγματευτεί έστω; Και γιατί δεν μπορούμε να τους βρούμε;».
«Δεν ήθελα να ανακατέψω τις μυστικές υπηρεσίες. Θες να το κάνω; Μπορείς να είσαι πλήρως διακριτική όμως; Μπορείς να το κρύψεις ακόμα και από τον Τζάρεντ;».
«Από τον Τζάρεντ; Γιατί;» είπε εκείνη, τελείως έκπληκτη. Ο Τζάρεντ ήταν πάντα πολύ κοντά της και του εκμυστηρευόταν όλα τα μυστικά της. Τον αγαπούσε και τον εμπιστευόταν απόλυτα.
«Κανέναν! Δεν τον εμπιστεύομαι» της είπε εκείνος αποφασιστικά. «Εσύ αν ήθελες να πλήξεις κάποιον, αν δεν απευθυνόσουν στον ίδιο για να τον απειλήσεις, ποια θα ήταν η δεύτερη επιλογή σου; Ίσως οι γονείς του; Ο σύζυγός του;» τη ρώτησε. Εκείνη άνοιξε το στόμα και το έκλεισε αμέσως. Αποκλείεται. Δε θα τον άφηνε να την δηλητηριάσει.
«Δεν το δέχομαι αυτό που λες και δεν σου επιτρέπω να μιλάς έτσι για εκείνον».
«Θέλω κι εγώ να πιστέψω ότι δεν έχει σχέση με αυτό, αλλά θέλω να είμαι και σίγουρος. Μπορείς να μου υποσχεθείς ότι δε θα μιλήσεις σε κανέναν; Οι μυστικές υπηρεσίες σε τέσσερις μέρες θα ξέρουν τα πάντα».
«Μπορώ, ναι, αλλά δεν μπορεί ο…».
«Δε χρειάζεται να το μάθει. Αν το έχει κάνει, θα δούμε πώς θα αντιδράσουμε. Αν δεν το έχει κάνει, απλώς εσύ κι εγώ θα το ξεχάσουμε».
«Πάτρικ, δεν έχει κανένα λόγο να το κάνει!» του θύμισε. «Γιατί να μην δεχτεί να με βοηθήσει; Να συναντηθεί με τους εκβιαστές ή να τους ψάξει; Ακόμα και να πληρώσει ίσως;».
«Είσαι τελείως αθώα!» γέλασε ο φίλος της σκληρά. «Είσαι επικίνδυνα αθώα».
«Τι λες;»
«Αυτός θα ωφεληθεί από όλο αυτό! Αν κριθείς ανίκανη να διοικήσεις τη χώρα, αν ο κόσμος αρχίσει να πιστεύει ότι είσαι τρελή, ποιος θα αναλάβει τα ηνία; Εγώ;» συνέχισε να γελάει. «Κουτί θα του έκατσε! Κάποιος πούλησε την πληροφορία, και κάποιος δεν δέχτηκε να ασχοληθεί. Ποιος είναι ποιος δεν έχω ιδέα. Μπορεί οι εκβιαστές απλώς να προσπαθούν να με μπερδέψουν. Πάντως μη μου λες ότι δεν έχει ο Τζάρεντ συμφέρον αν βγεις από τη μέση».
Το κεφάλι της άρχισε να κουδουνίζει επικίνδυνα. Είχε πονοκέφαλο. «Νομίζω ότι πρέπει λίγο να ηρεμήσουμε και να βρούμε μια άκρη σε όλο αυτό» πρότεινε ήρεμα, αλλά εκείνος κούνησε αρνητικά το κεφάλι του.
«Δεν έχουμε χρόνο. Κάποιος προσπάθησε να με πλησιάσει. Κάποιος κατάφερε να αφήσει κάτι στο αμάξι μου χωρίς να τον δει η φρουρά μου. Μιλάμε για οργανωμένη δουλειά».
«Μη μιλάς έτσι. Φοβάμαι» παραδέχτηκε. Κι αν δεν μπορούσε να μιλήσει στο Τζάρεντ, ήταν διπλός ο φόβος.
«Μη φοβάσαι» μαλάκωσε εκείνος κάπως και ακούμπησε το χέρι του στον ώμο της. «Αλλά θέλω να μου δώσεις το πράσινο φως να ψάξω. Και θέλω να μη μιλήσεις πουθενά και όταν μάθουμε τα αποτελέσματα να είσαι ψύχραιμη».
«Μπορεί να μην είναι εκείνος»
«Για το δικό σου καλό, ελπίζω ο Τζάρεντ να μην είναι ούτε αυτός που πούλησε την πληροφορία, ούτε αυτός που την αγνόησε».

«Είμαι απολύτως σίγουρη για τον άντρα μου» του είπε. Ίσως ο Πάτρικ ζήλευε. Δεν μπορεί ο Τζάρεντ να της έκανε κάτι τέτοιο. Αποκλείεται. Ηταν 100 τοις εκατό σίγουρη. Αλλά και πάλι…

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

εντωμεταξυ

«Τζάρεντ, το λάπτοπ μου δεν έχει μπαταρία και πρέπει να στείλω ένα μέιλ. Πες μου λίγο τον κωδικό σου για να μπω στο δικό σου ή τέλος πάντων, πληκτρολόγησέ τον εσύ και έρχομαι» είπε η Ινγκριντ μέσα από το μπάνιο. Εκείνος δεν απάντησε αμέσως. Μάλλον κοιμόταν;
«Κι εμένα δεν έχει μπαταρία. Περιμένω να πάω στο γραφείο, γιατί εκεί είναι ο φορτιστής μου» της είπε. Εκείνη απόρησε, αλλά συνέχισε να απλώνει το μακιγιάζ της.
«Μα χθες το βράδυ δούλευες κανονικά».
«Ε ναι. Σταμάτησα όταν έκλεισε. Υποχρεωτικά» γέλασε εκείνος. Η Ινκριντ δεν έδωσε άλλη σημασία. «Γιατί δεν μπαίνεις από το κινητό σου;» της πρότεινε.
«Ε ναι, αυτό θα κάνω» συμφώνησε μαζί του. «Απλώς η οθόνη είναι μικρή και θέλω να στείλω ένα μικρό κειμενάκι. Θα μου βγουν τα μάτια» παραπονέθηκε.

«Μην υπερβάλεις» της είπε και όταν βγήκε από την τουαλέτα, σηκώθηκε για να την αγκαλιάσει. «Καλημέρα, μωρό μου» της είπε ζεστά. Η Ινγκριντ ξέχασε τι σκεφτόταν, ξέχασε το σύννεφο που έκρυψε στιγμιαία τον ήλιο μέσα της και αφέθηκε στα χάδια του.  

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

κεφάλαιο 34-shitstorm, που λέμε και στα αγγλικά

33

«Ποιος μπαίνει στο δωμάτιό μας; Μόνο εσύ μπορείς να ξέρεις» της είπε εκείνος εκνευρισμένος. «Και σταμάτα να κλαις, σε παρακαλώ. Δε βοηθάς κανέναν με αυτή τη στάση». Η Ινγκριντ δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς όμως. Τα δάκρυα ανέβλυζαν από τα μάτια της με γοργούς ρυθμούς.
«Κι εσύ δε βοηθάς με το να μου φωνάζεις» του είπε εκείνη. Ήταν η πρώτη φορά που της μιλούσε τόσο έντονα μετά το σμίξιμό τους και της κακοφαινόταν πολύ. Κι ας έδειχνε κι εκείνος εξίσου σοκαρισμένος με τα νέα που είχαν διαρρεύσει πάλι στα μέσα. «Το ότι κλαίω δε σημαίνει ότι είμαι ευάλωτη ή αδύναμη. Σημαίνει απλά ότι είμαι λυπημένη. Ταυτόχρονα σκέφτομαι κιόλας» του είπε ξερά. Εκείνος δεν έκανε καμία προσπάθεια να την αγκαλιάσει ή να την παρηγορήσει. Σήμερα το πρωί είχαν σηκωθεί με το ζόρι από το κρεβάτι, και μετά από ατελείωτα φιλιά και χάδια υποσχέθηκαν ο ένας στον άλλον να δουλέψουν μέχρι αργά επειδή είχαν υποχρεώσεις αλλά το βράδυ να έβγαιναν για φαγητό. Ούτε μεσημέρι δεν ήταν και όλο το πρόγραμμα είχε ανατραπεί. Βρίσκονταν στην αίθουσα συσκέψεων και σε μισή ώρα είχαν συνάντηση με την ομάδα δημοσίων σχέσεων για να αντιμετωπίσουν την καινούργια και δυστυχώς μεγαλύτερη κρίση. Όμως ο άντρας απέναντί της δεν έδειχνε να συμμερίζεται τη λύπη της. Την κοιτούσε αυστηρά, σαν δάσκαλος που η μαθήτριά το ήταν ξανά αδιάβαστη.
«Τι ακριβώς σκέφτεσαι;» ρώτησε εκείνος μετά από μια ατελείωτη σιωπή. «Σε έχω παρακαλέσει να πάμε να μείνουμε μόνοι μας κάπου. Εσύ επιμένεις να έχουμε προσωπικό. Ποιος ξέρει ποιος μπορεί να το έκανε;» τη ρώτησε.
«Δεν νομίζω ότι είναι κάποιος…»
«Είσαι τόσο αθώα!» φώναξε εκείνος αγανακτισμένος. «Εμπιστεύεσαι όλο τον κόσμο. Σε βλέπω με τις κοπέλες. Τους λες ό,τι σου έρθει στο κεφάλι χωρίς να φιλτράρεις τίποτα».
«Τις ξέρω χρόνια».
«Ε και; Ξέρεις πόσο εύκολο είναι να τις πλησιάσει κάποιος με μια παχυλή επιταγή; Πληρώνονται καλά, αλλά για ένα μεγάλο ποσό μπορούν να κάνουν τα πάντα».
«Τις ξέρω χρόνια» επέμεινε εκείνη. Μπορούσε να διαπραγματευτεί τα πάντα, αλλά όχι την εμπιστοσύνη της στους ανθρώπους. Αυτό ήθελε να το διατηρήσει. Δεν ήθελε να αλλοτριωθεί άλλο από την εξουσία και τις ευθύνες. «Είναι σαν φίλες μου».
«Δεν έχουμε την πολυτέλεια να έχουμε φίλους σε αυτή τη θέση που είμαστε» της είπε ξερά. «Έχουμε να εμπιστευόμαστε μόνο ο ένας τον άλλον».
«Σε ξέρω μόλις λίγους μήνες και ήδη σε εμπιστεύομαι. Αυτές τις ξέρω 10 χρόνια και παραπάνω. Γιατί να μην κάνω το ίδιο;» του απηύθυνε την ερώτηση.
«Τότε σκέψου!» είπε εκείνος έντονα τρίβοντας τους κροτάφους του για να απαλύνει τον πονοκέφαλο που τον ταλαιπωρούσε από τη στιγμή που έμαθαν ότι στις εφημερίδες και των δύο νησιών κυκλοφορούσε η φήμη ότι η βασίλισσα, η Ινγκριντ, ουσιαστικά…ήταν τρελή. «Ποιος μπορεί να μπήκε στο δωμάτιό σου και να βρήκε την απόδειξη για τα ηρεμιστικά;».
«Για τον ύπνο είναι. Ήταν! Σου το έχω πει εκατό φορές. Μην τα λες ηρεμιστικά» ξέσπασε εκείνη. Δεν μπορούσε να πιστέψει την παράνοια των τελευταίων ωρών. Κυκλοφόρησε στις πρωινές εφημερίδες και μετά στο ίντερνετ, μια θολή φωτογραφία μιας απόδειξης για κάτι φυτικά φάρμακα που έπαιρνε παλιά για να κοιμάται. Είχε κάνει μια παραγγελία πριν από κάτι μήνες, είχε καθυστερήσει και είχε ξεχάσει να την ακυρώσει γιατί εντωμεταξύ, ο Τζάρεντ την είχε βοηθήσει να κοιμάται σαν πουλάκι. Οι δημοσιογράφοι όμως βρήκαν την ευκαιρία να πλήξουν το δημόσιο προφίλ της. και ενώ αρχικά η ιστορία έμεινε σε τοπικό επίπεδο, σε μερικές ώρες όλα τα ειδησεογραφικά σάιτ ενημέρωναν τον κόσμο ότι η βασίλισσα της Γρεδόρα παίρνει «ψυχοφάρμακα» και ότι ήταν ανίκανη να διοικήσει τη χώρα.
«Μικρή σημασία έχει. Εφόσον ξεκίνησε η φήμη ότι είναι ψυχοφάρμακα ή ηρεμιστικά, κανείς δε θα κάτσει να ψάξει τι ακριβώς είναι. Απλώς πρέπει να ελέγξουμε λίγο τη ζημιά».
«Τι να ελέγξουμε; Είναι προφανές ότι μου κάνουν πόλεμο. Όποιος και να το έκανε έχει σκοπό να βλάψει το πρόσωπό μου. Να με υποβαθμίσει στα μάτια του λαού μου. Να με κάνει να φαίνομαι ανίκανη».
«Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε» είπε εκείνος σκεπτικός. Φαινόταν ότι δεν είχε ιδέα πώς να ελέγξει το τσουνάμι ανησυχίας που είχε ξεσπάσει. Η Ινγκριντ δεν είδε πολλά στις ειδήσεις για να μην ταραχτεί, αλλά ήταν σίγουρη ότι ο κόσμος θα ξεσπούσε σύντομα. Το παιδί το είχαν καθυστερήσει αρκετά, και τώρα αυτό; Πόση αναταραχή και αβεβαιότητα να δεχτούν πια;
«Πρέπει να βγω και να μιλήσω» είπε εκείνη.
«Να πεις τι; Ότι δεν είσαι τρελή;» γέλασε εκείνος ξερά. Δεν το διασκέδαζε
«Να εξηγήσω τι φάρμακο ήταν. Ότι δεν το παίρνω εδώ και καιρό και ότι…».
«Σιγά μη δώσεις εξηγήσεις. Δεν είναι δυνατόν να απαντάμε σε κάθε πρόκληση».
«Και τι προτείνεις;»
«Να βρω ποιος έδωσε την πληροφορία και να τον κρεμάσω ανάποδα».
«Τα κορίτσια πάντως δε φταίνε. Όταν τις ρώτησα, όλες έβαλαν τα κλάματα» του είπε εκείνη σοβαρά. Εκείνος γέλασε ξανά.
«Δυνατό επιχείρημα» την ειρωνεύτηκε. «Σίγουρα λένε αλήθεια τότε».
«Δεν ξέρω τι να σου πω και δεν θυμάμαι να μπήκε κάποιος άλλος στο υπνοδωμάτιό μου εκτός από εκείνες και εσένα».
«Σκέψου καλά, σε παρακαλώ. Μπορεί να έχει γίνει εδώ και ένα μήνα και απλώς τώρα να βγήκε στη δημοσιότητα».
«Δεν το πιστεύω» είπε εκείνη. Το είχε ήδη σκεφτεί. «Αυτό έχει γίνει πρόσφατα. Άλλωστε το χαρτί το είχα πάνω στο γραφείο μου ανοιχτό πριν από 10 μέρες περίπου και μετά το έσκισα.
«Τότε σκέψου ποιος άλλος μπήκε μέσα» επέμεινε.
«Σου είπα».
«Δε με βοηθάς» παραπονέθηκε, αλλά δε συνέχισε να την πιέζει. Έδειχνε και ήταν έτοιμη να σπάσει. Δεν μπορούσαν να βρουν ηρεμία. Πάνω που είχαν αρχίσει να προσπαθούν να κάνουν μωρό και η ερωτική τους ζωή είχε απογειωθεί, πάνω που δένονταν σαν ζευγάρι όλο και πιο πολύ, ξέσπασε αυτή η θύελλα. Μια θύελλα που είχε ως σκοπό να την κάνει να φαίνεται ανίκανη. Ο λαός της θα αντιδρούσε και ίσως όχι άδικα.
«Δουλεύω σαν το σκυλί και κάνω γιγάντια βήματα για να είμαι αντάξια της εμπιστοσύνης τους. Και χάνω τα πάντα εξαιτίας μια ηλίθιας φήμης;» εξομολογήθηκε το παράπονό της.
«Ήσουν χρόνια στο απυρόβλητο. Η πανέμορφη πριγκίπισσα. Η αγαπημένη όλων. Η πιο διάσημη γαλαζοαίματη» της θύμισε. «Νομίζω ότι απλώς είχες κακομάθει λιγάκι στην αγάπη του κόσμου. Για εμάς τους υπόλοιπους δεν ήταν πάντα όλα ρόδινα. Για μένα γράφουν ψέματα και ανακρίβειες από την εφηβεία μου σχεδόν».
«Ναι αλλά εδώ δε μιλάμε για μια φήμη τύπου ότι βγαίνω με κάποιον ενώ δεν το κάνω» πήρε μια βαθιά ανάσα. «Μιλάμε για μια φήμη που έχει σκοπό να με πλήξει».
«Φοβάμαι ότι είναι οργανωμένο. Ότι κάποιος εδώ μέσα συνεργάζεται με κάποιον ίσως» είπε εκείνος.
«Δε θέλω να σκέφτομαι έτσι. Δε θέλω να ζω στην αμφιβολία».
«Πάμε να μείνουμε μόνοι μας τότε. Εγώ δεν εμπιστεύομαι κανέναν εδώ μέσα» είπε εκείνος ειλικρινά.
«Ούτε…ούτε εμένα;» ρώτησε εκείνη με κομμένη την ανάσα. Για πρώτη φορά μετά από αρκετή ώρα της χαμογέλασε λιγάκι. Την πλησίασε και την αγκάλιασε τρυφερά.
«Εσένα…απόλυτα» τη διαβεβαίωσε και η Ινγκριντ για πρώτη φορά από το πρωί ένιωσε ξανά όμορφα.




Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

κεφάλαιο 33-μέσα

33

«Τι κάνει το κορίτσι μου;» τη ρώτησε ενώ ξεντυνόταν. Είχαν και οι δύο μια πολύ δύσκολη βδομάδα, αλλά το βράδυ πάντα έβρισκαν χρόνο για να μιλήσουν, να πιούν ένα ποτό και να χαλαρώσουν. Την ηρεμούσε και τη χαλάρωνε και τη βοηθούσε να είναι σίγουρη ότι ο άντρας της ήταν ο καλύτερος άντρας στον κόσμο.
«Το κορίτσι σου είναι καλά τώρα που σε βλέπει» του είπε και εκείνος τη φίλησε τρυφερά στο κεφάλι. Τακτοποίησε τα ρούχα του όπως έκανε συνήθως και έκανε στα γρήγορα ένα ντους.
«Τι νέα;» τη ρώτησε και ξάπλωσε στο πλάι της.
«Είμαι λίγο ανακουφισμένη που καταλάγιασε αυτή η βλακεία στα μέσα και έχω επιτέλους ενέργεια να ασχοληθώ με τις αλλαγές στα σχολεία. Απλώς φοβάμαι ότι θα αντιδράσουν στις ιδέες μου» του εκμυστηρεύτηκε.
«Έχω μελετήσει τις ιδέες σου και σου εγγυώμαι ότι μπορεί αρχικά να φανούν λίγο τολμηρές και να έχουμε αντιδράσεις, αλλά σε λίγα χρόνια, θα φανεί το όραμά σου. Μερικές φορές πρέπει να είσαι αποφασιστική και να μη σε νοιάζει τι θα πει μια μικρή ή και μεγάλη μερίδα του λαού, αλλά αυτό που θα γίνει στο μέλλον. Και στο μέλλον όλοι θα σε ευγνωμονούν».
«Το καταλαβαίνω, αλλά ακόμα δυσκολεύομαι στην ιδέα να μην είμαι αρεστή» παραδέχτηκε.
«Δεν είναι δυνατόν να είσαι πάντα αρεστή. Εκτός φυσικά αν δεν κάνεις τίποτα. Όταν πρέπει να πάρεις αποφάσεις και να τις εκτελέσεις, κάποιον θα δυσαρεστήσεις. Μη φοβάσαι. Εγώ είμαι εδώ» την αγκάλιασε. Η Ινγριντ ένιωσε αμέσως την καρδιά της να λιώνει. Της άρεσε να νιώθει ότι τη στήριζε και ότι την πίστευε.
«Είσαι πολύ παραπάνω από μια όμορφη γαλαζοαίματη. Είσαι έξυπνη και ικανή. Πίστεψε στον εαυτό σου» της είπε όταν εκείνη δεν απάντησε. Ένας κόμπος έκλεινε το λαιμό της όμως. Την πίστευε και αυτό την έκανε ευτυχισμένη.
«Πότε έγινες εσύ ο καλύτερος σύζυγος στον κόσμο;» τον τσίμπησε και εκείνος γέλασε.
«Είναι πολύ εύκολο. Είσαι ακαταμάχητη» είπε και τη φίλησε. Βαθιά.
«Και θέλω να σου κάνω μερικά πολύ βρώμικα πράγματα απόψε» της ανακοίνωσε. Εκείνη κοκκίνισε αλλά όχι από ντροπή. Το είχε ξεπεράσει προ πολλού αυτό. Επειδή την έκανε να νιώθει άνετα ακόμα και όταν σε αυτό το κρεβάτι, αλλά και σε άλλα μέρη, έκαναν πράγματα που δεν είχε καν σκεφτεί στο παρελθόν. Τώρα απλά κοκκίνιζε από αδημονία. Γιατί δεν άντεχε να περιμένει να τον νιώσει πάλι κοντά της.
«Νόμιζα ότι θα μιλούσαμε όλο το βράδυ» αστειεύτηκε εκείνη. Εκείνος έγνεψε αρνητικά. Φίλησε το λαιμό της αργά και μετά της έβγαλε αργά το μεταξένιο νεγκλιζέ που της είχε αγοράσει από κάποιο ταξίδι του στο Παρίσι. Τα δάχτυλά του άρχισαν να εξερευνούν το σώμα της και εκείνη αναστέναξε από ηδονή όταν άγγιξε το στήθος της.
«Σε θέλω τόσο πολύ» είπε απεγνωσμένα στο αυτί της. «Σε σκέφτομαι συνέχεια όταν δουλεύω και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Θα περάσει άραγε ποτέ αυτό;»
«Ελπίζω όχι» είπε εκείνη και έτρεξε τα χέρια της στην πλάτη του, στο γυμνασμένο στήθος του, στους ώμους του. «Εγώ δε θα σε βαρεθώ ποτέ».
«Χαίρομαι» αναστέναξε εκείνος, χαμηλώνοντας το κεφάλι του στο στήθος της, τυραννώντας τις θηλές της με ένα μαγικό τρόπο. Έριξε το κεφάλι της πίσω και άφησε τον εαυτό της να απολαύσει την αίσθηση του στόματός του πάνω της. Τον λάτρευε. Και όχι μόνο όταν έκαναν σεξ. Κάθε ώρα και στιγμή, τον αγαπούσε με όλο της το είναι. Έμενε τα βράδια ξάγρυπνη, τρομαγμένη από την ιδέα ότι κάποτε θα τέλειωνε αυτή η φάρσα και θα γνώριζε μια γυναίκα που θα την αγαπούσε. Θα πέθαινε όταν την άφηνε. Ήταν σίγουρη γι’ αυτό.
«Θέλω…» είπε εκείνος αλλά σταμάτησε. Έσμιξε τα φρύδια της, περιμένοντας. Τι μπορεί να ήθελε που δεν το είχαν ήδη κάνει; Γιατί έδειχνε τόσο φοβισμένος;
«Θα πονέσω;» ρώτησε εκείνη, πιο πολύ χιουμοριστικά, αλλά εκείνος δεν χαμογέλασε. Έδειχνε ταραγμένος.
«Θέλω να γίνεις δική μου» είπε αποφασιστικά, λες και μάζευε δύναμη για να το κάνει. Κάλυψε το σώμα της και το δικό του και κινήθηκε μέσα της με φόρα. Η Ινγκριντ έκλεισε τα μάτια στιγμιαία. Ήταν δική του, με κάθε τρόπο. Τι άλλο ήθελε;
«Νομίζω ότι αυτό έχει ήδη γίνει» του είπε με νόημα, αλλά δεν μπορούσε να μιλήσει πιο πολύ. Όταν άρχιζε να αυξάνει το ρυθμό του, ήξερε ότι δεν είχε πολύ χρόνο στη διάθεσή της μέχρι να αρχίζει να χάνει επαφή με το περιβάλλον.
«Θέλω να γίνεις δική μου» επέμεινε εκείνος.
«Είμαι δική σου» του είπε εκείνη, ειλικρινά.
«Δε θέλω να κάνω σε κανέναν το χατίρι, σου το ορκίζομαι» της είπε αργά, κοιτώντας τη βαθιά στα μάτια. «Το θέλω εδώ και καιρό και το θέλω για εμάς».
«Πες μου» τον παρότρυνε εκείνη. Γιατί δε σταματούσε να την τρελαίνει, για να μπορεί να καταλάβει τι της έλεγε;
«Θέλω αυτό που νιώθω αυτή τη στιγμή, το πάθος μας, να γίνει κάτι όμορφο» συνέχισε.
«Μη σταματάς» του είπε εκείνη, λες και υπήρχε περίπτωση να το κάνει. Εκείνος φυσικά, την άκουσε. Σε μερικά δευτερόλεπτα θα ούρλιαζε το όνομά του.
«Θέλω να κάνουμε μαζί το πιο όμορφο, το πιο υπέροχο μωρό» της είπε και μόνο στιγμιαία έχασε το ρυθμό του. Εκείνη είχε αρχίσει ήδη να λαχανιάζει, αλλά δε  χρειάστηκε ούτε ένα δευτερόλεπτο για να καταλάβει τι της ζητούσε, ούτε να το σκεφτεί. Το ήθελε κι εκείνη καιρό και ένιωθε πολύ ευτυχισμένη που το ήθελε κι εκείνος. Αν ήταν να αποκτήσει ποτέ παιδί, ήθελε να είναι μαζί του, έτσι, μια απλή νύχτα όπως αυτή.
«Κι έλεγα ότι δε θα μου το ζητήσεις ποτέ» του χαμογέλασε και βυθίστηκε και πάλι στην απόλυτη ηδονή.