Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

κεφάλαιο 42-τι λέτε να είδε;

Κεφάλαιο 42
Καθώς επιστρέφω με το τρένο από τους γονείς μου σκέφτομαι ότι έκανα πολύ καλά που απομακρύνθηκα λιγάκι από την κατάσταση. Οι γονείς μου με περίμεναν στο σπίτι μας λες και γύρισα από τον πόλεμο! Είχαν μαγειρέψει τα φαγητά που αγαπώ, είχαν ετοιμάσει γλυκά, είχαν αγοράσει καινούργια παπλώματα και σεντόνια για το δωμάτιό μου και μου είχαν αγοράσει ένα σωρό δώρα μικρής αξίας αλλά πολύ τρυφερά.
Είχα καιρό να τους δω όλους και κατάφερα να χαλαρώσω, παρόλο που δεν έκατσα πολύ. Φυσικά δεν είπα τίποτα για την αναμπουμπούλα που επικρατούσε στην εταιρεία. Τους είπα μόνο σταμάτησα από το μπαρ και αυτό τους χαροποίησε. Όχι ότι είχαν κάποιο πρόβλημα που δούλευα νύχτα, αλλά ήξεραν πόσο κουραζόμουν.
Στο μήνυμα του Μάλκολμ απάντησα πριν από μερικές μέρες ότι δε θεωρώ ότι μια έξοδος είναι καλή αρχή για μια επαγγελματική συνεργασία. Δεν απάντησε και δεν έδωσα συνέχεια. Θεωρώ δεδομένο ότι έχασα τη δουλειά, αλλά δε με νοιάζει και πολύ. Δε σκόπευα να φύγω από τον όμιλο για να πάω σε μια δουλειά όπου το αφεντικό τολμάει να μου στέλνει μηνύματα στο κινητό και να μου προτείνει να βγούμε. Και φυσικά δεν μου πέρασε από το μυαλό να κάνω κάτι τέτοιο στον Κίραν. Αυτό θα τον έκανε ράκος. Δεν είμαι σίγουρη ότι του αξίζει να ανησυχώ για εκείνον, αλλά το κάνω. Θα ήταν τελείως άκομψο να βγω με τον φίλο του.
Έχει προσπαθήσει να επικοινωνήσει μερικές φορές μου αλλά δεν απάντησα. Ήθελα να ηρεμήσω και το έκανα. Έβαλα μερικά πράγματα στη θέση τους μέσα μου. Αποφάσισα ότι δε θέλω να βγω με κάποιον για να πληγώσω τον Κίραν. Επίσης, αποφάσισα να μην ασχοληθώ με το αν ο Κίραν επικοινώνησε με τον φίλο του όταν έμαθε ότι μου ζήτησε να
Ανοίγω την πόρτα του διαμερίσματός μου πολύ κουρασμένη μετά από ένα μακρύ ταξίδι και αφού πετάω την τσάντα μου σε μια καρέκλα, κατευθύνομαι στο ντους. Μετά από ένα απολαυστικό μπάνιο, ετοιμάζω τα ρούχα που θα φορέσω αύριο στη δουλειά και ανοίγω το λάπτοπ μου για να στείλω  στη Ντάνι κάτι που μου ζήτησε να της προωθήσω. Είχα μερικές μέρες αποχή από το ίντερνετ, σε μια προσπάθεια να απομακρυνθώ από όλους και όλα.
Χαζεύω λίγο στο ίντερνετ όταν σε μια κουτσομπολίστικη στήλη βλέπω κάτι που με σοκάρει σε τέτοιο βαθμό, που νιώθω το κορμί μου να παγώνει αργά, από τα πόδια και προς τα πάνω. Τηλεφωνώ στην Ντάνι και της λέω τι είδα. Μιλάω γρήγορα και μπερδεμένα και δυσκολεύεται να καταλάβει. Της στέλνω το λινκ μέσω facebook και περιμένω. Η κοφτή ανάσα που παίρνει, μου δείχνει ότι είδε ό,τι είδα και σοκαρίστηκε όσο σοκαρίστηκα. Μόνο που δε νιώθει όπως νιώθω. Γιατί εγώ νιώθω σαν να με κλώτσησε κάποιος στην κοιλιά, σαν να μου έκλεψαν τη ζωή, σαν να με σκότωσαν με πολλαπλές μαχαιριές στην καρδιά.
«Σταμάτα να κλαις, δεν αξίζει» μου λέει και την ακούω να λέει στον Πίτερ ότι θα έρθει σε μένα. Δεν προσπαθώ καν να της αλλάξω τη γνώμη. Τη χρειάζομαι πολύ. Θα τρελαθώ αν μείνω μόνη. Θα κάνω καμιά τρέλα.
Κάθομαι στο σαλόνι και σκέφτομαι, σκέφτομαι, σκέφτομαι. Πρέπει να έχει περάσει κάπου μία ώρα όταν η Ντάνι μπαίνει στο διαμέρισμα με τα κλειδιά της. Τρομάζω.
«Δεν με άκουγες που χτυπούσα;» με ρωτάει και γνέφω αρνητικά. Ήμουν απορροφημένη στα τρελά σενάρια που γεννάει το μυαλό μου.
«Καταλαβαίνω ότι τον αγαπάς ακόμα» λέει και κάθεται δίπλα μου. Δεν μπαίνω στον κόπο να τη διαψεύσω. Έχει έρθει ως εδώ με τις πιτζάμες και ένα πρόχειρο μπουφάν. Τέτοια φίλη είναι. «Αλλά έχετε χωρίσει και…»
«Και γιατί μου στέλνει μηνύματα; Γιατί; Γιατί έρχεται;» τη ρωτάω και δάκρυα ρέουν από τα μάτια μου. Δάκρυα απελπισίας και βαθιάς απογοήτευσης γιατί ο Κίραν με κορόιδεψε σαν γυναίκα αλλά και σαν άνθρωπο.
«Επειδή είναι άντρας και του αρέσει να παίζει» λέει σκληρά η Ντάνι. Θέλω να της πω ότι ο Κίραν δεν είναι έτσι. Είναι σεμνός και ξέρει τι θέλει, είναι ντόμπρος και ειλικρινής. Τουλάχιστον έτσι πίστευα.  Και δεν μπορώ να το δεχτώ ότι έπαιξε έτσι μαζί μου.
«Ντάνι, πες μου τι να κάνω…» την παρακαλάω.
«Καταρχήν δε θα πας στη δουλειά αύριο» λέει αποφασιστικά και γνέφω. Αυτό εννοείται. «Θα έρθεις να μείνεις λίγο μαζί μας, μήπως και τολμήσει να έρθει ως εδώ να σε ενοχλήσει αν καταλάβει ότι είδες τα δημοσιεύματα» συνεχίζει. «Θα παραιτηθείς με ένα απλό και ωραίο μέιλ και θα βρούμε μια δουλειά. Σταμάτα κι εσύ να είσαι τόσο περήφανη!» με μαλώνει.
«Δε θέλω να μεσολαβήσει ο Πίτερ. Τα μισώ αυτά» της θυμίζω. Ο Πίτερ έχει καλή θέση και συνεχώς με πιέζει να μου βρει κάτι, αλλά δε θέλω. Έχω την αξιοπρέπειά μου.
«Δε θα γυρίσεις στη δουλειά αύριο. Άφησέ τον να βγάλει το φίδι από την τρύπα τώρα που θα φύγεις εσύ. Να δω ποιον ηλίθιο θα βρει να κάνει δέκα δουλειές μαζί».
«Δε θέλω να τον δω ξανά» ξεσπάω σε νέο κύκλο δακρύων. Η φίλη μου με αγκαλιάζει.
«Θα τα βάλουμε όλα σε τάξη» με καθησυχάζει. «Αρκετά πιέστηκες. Αρκετά το πέρασες όλο αυτό μόνη. Εγώ και ο Πίτερ είμαστε στο πλάι σου. Θα σε βοηθήσουμε να απομακρυνθείς» λες και μιλάει για έναν επικίνδυνο εθισμό. Μήπως είναι όμως;
«Δεν το πιστεύω αυτό που είδα, δεν το πιστεύω» συνεχίζω να κλαίω, ανίκανη να διαχειριστώ την πραγματικότητα. Είμαι μουδιασμένη.
«Και εγώ σοκαρίστηκα, αλλά έχω μάθει να περιμένω τα πάντα από τους ανθρώπους» λέει η Ντάνι. Είναι πιο κυνική από μένα. Εγώ ήμουν αθώα ηλίθια. «Σήκω. Πάρε την τσάντα σου και μερικά πράγματα και πάμε να φύγουμε από εδώ» επιμένει αλλά δεν μπορώ να σταθώ όρθια. Περιμένω λίγο, αλλά ξέρω τι πρέπει να κάνω. Θα απομακρυνθώ από τα ψέματά του. Δε θα επιτρέψω στον εαυτό μου ξανά να γίνει θύμα του.




Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

κεφάλαιο 41-ανδρικη φιλια

Κεφάλαιο 41
Φυσικά η συνέντευξη ήταν επεισοδιακή. Ο υπεύθυνος ανθρώπινου δυναμικού μού έκανε μερικές ερωτήσεις σχεδόν βαριεστημένα, μέχρι που μπούκαρε ο ιδιοκτήτης της εταιρείας και αιφνιδίασε κι εμένα και τον ίδιο τον υπεύθυνο με την παρουσία του εκεί.  Με ρώτησε κι εκείνος μερικά πράγματα, κυρίως για τα καθήκοντά μου στην τωρινή μου δουλειά. Εγώ ήξερα ότι ήξερε ποια είμαι, αλλά εκείνος δεν ήξερε ότι ήξερα ποιος είναι και φυσικά δεν αποκάλυψα ότι με ενημέρωσε ο Κίραν ότι ζήτησε συστάσεις χωρίς την έγκρισή μου.
Και επειδή η μοίρα έχει πολύ χιούμορ, ο Μπέιλι  Μάλκολμ, ο φίλος του Κίραν και ιδιοκτήτης της εταιρείας, λίγο πριν φύγω από την εταιρεία με πρόλαβε στην έξοδο ενώ καλούσα ταξί και μου είπε ότι θέλει πολύ να δουλέψω κοντά τους. Είχε μείνει στη συνέντευξη για περίπου ένα τέταρτο και μετά έφυγε λόγω ενός τηλεφωνήματος. Τελείωσα τη συνέντευξη με τον υπεύθυνο ανθρώπινου δυναμικού που δε μου έδωσε ξεκάθαρη εικόνα για το αν με θέλει. Δε μου φάνηκε πολύ επαγγελματική η προσέγγισή του Μπέιλι, να με φωνάζει πριν μπω στο ταξί και να μου λέει στα όρθια ότι βλέπει σε μένα πολλές προοπτικές, αλλά το απέδωσα στο γεγονός ότι είναι και αυτός εξίσου νέος με τον Κίραν και μάλλον παρορμητικός. Ένας άνθρωπος ο οποίος έχει στήσει ολόκληρη εταιρεία και είναι μόνο 30 χρονών, πρέπει να είναι έτοιμος να παίρνει άμεσα αποφάσεις. Το θέμα είναι κατά πόσο αυτές οι αποφάσεις είναι εκούσιες. Ελπίζω ο Κίραν να μην έχει σχέση με όλο αυτό.
Το σκέφτομαι καθοδόν προς την εταιρεία και μέχρι να καθίσω στο γραφείο μου έχω λάβει ένα μήνυμα στο κινητό από άγνωστο νούμερο.
Θα ήθελα να βγούμε απόψε, να σε πείσω να δουλέψεις κοντά μας και να σε γνωρίσω καλύτερα. ΜΜ
Κοιτάω την οθόνη σαν χαζή και ξαναδιαβάζω το μήνυμα. Τον έπιασα να με κοιτάει με ενδιαφέρον 2-3 φορές, αλλά δεν περίμενα να με προσεγγίσει εκτός επαγγελματικού πλαισίου. Είμαι τελείως μπερδεμένη. Αν δεχτώ τη δουλειά αυτό συνεπάγεται ότι θα δώσω αέρα στο αφεντικό; Να βγω να ξεκαθαρίσω την κατάσταση ή να αρνηθώ; Να ρωτήσω τον Κίραν ή θα δημιουργήσω ρήξη μεταξύ των φίλων; Διάολε, τι ακριβώς συζήτησαν μεταξύ τους; Αποκλείεται ο Κίραν να του μίλησε για τη σχέση μας φυσικά, αλλά πίστευα ότι θα είχε με κάποιον τρόπο δείξει ότι δεν είμαι μια τυχαία υπάλληλός του.
Πιάνω δουλειά κατά τις 11 και μέχρι τις δύο είμαι ήδη έτοιμη να αποκοιμηθώ πάνω στο γραφείο. Ο ελάχιστος ύπνος και το άγχος με έχει καταβάλει. Ο Κίραν ευτυχώς δεν έχει φανεί. Φυσικά, δεν έχω απαντήσει στο μήνυμα του Μάλκολμ. Τον ψάχνω λίγο στο ίντερνετ. Εμφανίζεται σπάνια δημοσίως . Είναι ομολογουμένως πολύ εντυπωσιακός: ψηλός και ξανθός με γαλάζια μάτια. Κανείς δε συγκρίνεται με τον Κίραν, φυσικά, αλλά δεν παύει να είναι πολύ γοητευτικός. Υπό κανονικές συνθήκες θα με ενδιέφερε η πρότασή του να βγούμε, αλλά αυτό τον καιρό δεν μπορώ να σκεφτώ τον εαυτό μου να φλερτάρει, να ζει και να διασκεδάζει. Πόσω μάλλον με τον ίσως μελλοντικό εργοδότη μου!
«Διάλειμμα!» ακούω ένα ξαφνικό τσιριχτό γέλιο και βλέπω τη Λούσι μπροστά μου! Τρέχω και τη σφίγγω στην αγκαλιά μου. Έχω καιρό να τη δω και μου έχει λείψει.
«Πώς και από δω;» τη ρωτάω διερευνητικά. Την απομάκρυναν από την εταιρεία επειδή μετέφερε πληροφορίες από εδώ και από εκεί. Με τι όρους έφυγε όμως;
«Ε καλά! Δε μου απαγόρεψαν και την είσοδο!» γελάει με το ύφος μου. «Ήρθα να υπογράψω τη καινούργια σύμβαση και είπα να σε δω!» κάθεται και μέσα σε μερικά λεπτά της λέω τα νέα. Ξέρει ότι η Κέντρα έφυγε και της εξηγώ πώς αντιμετωπίζω τον όγκο δουλειάς. Δε λέμε κουτσομπολιά, μόνο γκρινιάζουμε για το πόση δουλειά έχουμε. Εκείνη έχει αναλάβει καθήκοντα γραμματέως σε μια διεύθυνση και μιλάει συνεχώς στο τηλέφωνο, με αποτέλεσμα να έχει πονοκέφαλο συνεχώς. Τη νιώθω.
Κανονίζουμε να πάμε για φαγητό την επόμενη βδομάδα, γιατί την Παρασκευή έχω κανονίσει με τον Πίτερ και τη Ντάνι να βγούμε να μου ανακοινώσουν και επίσημα ότι παντρεύονται. Το Σαββατοκύριακο λέω να πάω μέχρι τους γονείς μου. Δεν ξέρω ακόμα. Θέλω λίγη απόσταση από την πόλη. Να ηρεμήσω και να ανασυνταχθώ. Νομίζω ότι δεν πρέπει να δεχτώ την θέση που μου προσφέρει ο Μάλκολμ αλλά προς το παρόν είναι το μόνο εισιτήριο που έχω για να ξεφύγω από την παρούσα κατάσταση. Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη πλέω.
Ο Κίραν μπουκάρει κατά τις έξι το απόγευμα στο γραφείο και κλωτσάει με νεύρα ένα κουτί που έχω δίπλα στο γραφείο μου με χαρτιά για ανακύκλωση. Δεν τον περίμενα και ξαφνιάζομαι. Τόσο από την παρουσία του όσο και από την επεισοδιακή είσοδό του.
«Ο Μπέιλι μού έστειλε μόλις ότι σου προσέφερε τη θέση, αλλά δεν απάντησες» μου λέει σχεδόν επιθετικά, λες και έκανα κάτι κακό. Είναι δυνατόν να έγινε αυτό; Μήπως ο Μπέιλι τον έβαλε να με ψαρέψει αν πήρα το μήνυμά του;
«Δεν ήξερα ότι είμαι υποχρεωμένη να το κάνω» του λέω. «Και νόμιζα ότι εσύ δεν ήθελες να φύγω».
«Κι εγώ νόμιζα ότι θες να φύγεις άρον άρον» ειρωνεύεται. Έχει αλλάξει ρούχα. Θα πέρασε από το σπίτι του μάλλον.
«Θέλω να φύγω, ισχύει, αλλά θα το κάνω όταν και όπως θέλω».
«Και τι ακριβώς θες;» επιμένει. Ο Κίραν φέρεται πολύ αλλοπρόσαλα. Από τη μία δε θέλει να φύγω και από την άλλη τσαντίζεται που δεν πάω στον φίλο του; Ελπίζω να μην τα έχει κανονίσει πίσω από την πλάτη μου να με «αποκαταστήσει» και έμμεσα να ελέγχει τις κινήσεις μου. Η ιδέα με κάνει να θέλω να γελάσω.
«Να μην εμπλέκεσαι εσύ! Και για να έχουμε καλό ερώτημα, γιατί έχεις θυμώσει; Θες να φύγω ή όχι; Αποφάσισε!!» γελάω με το ύφος του.
«Θέλω να μείνεις εδώ. Αλλά αν θες να φύγεις, καλύτερα να πας κάπου να είσαι ασφαλής» με εκνευρίζει με το πατρικό του ύφος και ουσιαστικά επιβεβαιώνει τους φόβους μου ότι λειτουργεί υπογείως, λες και του ζήτησα εγώ ποτέ βοήθεια. Άλλα πράγματα ήθελα από εκείνον. Πράγματα πιο απλά. Πράγματα που δεν έκανε.
«Ασφαλής υπό ποία έννοια;» χαμογελάω σαρκαστικά.
«Ο Μπέιλι είναι καλός φίλος και θα σου δώσει πολλά. Το συζητήσαμε» εξηγεί σαν να είμαι χαζή. Μάλιστα. Τα έχουν όλα προαποφασίσει λες και δεν έχω προσωπικότητα και περιθώριο επιλογής.
«Ο Μπέιλι μού ζήτησε να βγούμε απόψε. Το συζητήσατε κι αυτό;» του λέω κοφτά και απολαμβάνω ένα καλειδοσκόπιο χρωμάτων να εναλλάσσεται στο πρόσωπό του: μπεζ, κόκκινο, μωβ και πάλι πίσω. Ανοίγει το στόμα του και το ξανακλείνει. Κλωτσάει ξανά το κουτί και φεύγει φουριόζος από το γραφείο μου, κοπανώντας την πόρτα πίσω του τόσο έντονα, που το γραφείο σείεται ολόκληρο μέχρι να φτάσει στο ασανσέρ.



Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

κεφάλαιο 40-παλτό μαύρο




Κεφάλαιο 40

«Νόμιζα ότι υπάρχει εχεμύθεια σε αυτές τις περιπτώσεις» του λέω το επόμενο πρωί που συζητάμε το θέμα ανοιχτά. Ακόμα δεν έχω ξεπεράσει το σοκ. Δείχνει να διασκεδάζει την κατάσταση κι εγώ αναρωτιέμαι γιατί έχω μπλέξει τόσο άσχημα.
«Ο ιδιοκτήτης της εταιρείας στην οποία πας για συνέντευξη τυχαίνει να ήταν συμφοιτητής μου» με ενημερώνει. «Βρεθήκαμε για ποτό πριν από περίπου δέκα μέρες».
«Δε θυμάμαι να έδωσα την άδεια να ζητήσουν συστάσεις» παραξενεύομαι. Θεωρητικά δε θα έπρεπε να ρωτήσουν για μένα τον προηγούμενο εργοδότη μου. Τουλάχιστον όχι χωρίς να με ρωτήσουν.
«Είσαι τόσο αθώα» γελάει και εκνευρίζομαι περισσότερο με όσα παίζονται πίσω από την πλάτη μου. «Είδε ότι δουλεύεις στην εταιρεία μου και πίστευες ότι δε θα πάρει το φίλο του να ρωτήσει ποια είσαι και γιατί φεύγεις;».
«Την εταιρεία σου;» ρωτάω μπερδεμένη. Τον βλέπω να χάνει λίγο το χρώμα του αλλά συνέρχεται άμεσα. Μπορεί και να κάνω λάθος βέβαια. Μπορεί να φταίει το γεγονός ότι συζητάμε ενώ μπαινοβγαίνουμε στο μπάνιο και στο σαλόνι, προσπαθώντας να ετοιμαστούμε.
«Εννοώ…την εταιρεία στην οποία είμαι διευθυντής» διορθώνεται. «Είμαστε φίλοι» επαναλαμβάνει.
«Το θεωρώ απαράδεκτο» λέω. «Αν δεν είχαμε σχέση οι δύο μας, τώρα θα είχα μπλέξει άσχημα αν μάθαινες ότι ψάχνω αλλού για δουλειά, κάτι που αποτελεί δικαίωμα κάθε εργαζομένου».
«Πριν συνεχίσεις το μανιφέστο, θα ήθελα να σου θυμίσω ότι σου προσέφερα προαγωγή και αύξηση. Είσαι τρελή να θες να φύγεις και μάλιστα για μια παρόμοια θέση».
«Θα είμαι μακριά σου όμως. Και αυτό είναι πιο πολύτιμο και από όλες τις προαγωγές του κόσμου» χαμογελάω ξερά. Δεν το εννοώ πλήρως. Να, τώρα π.χ. που στέκομαι κοντά του και αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να είναι τόσο όμορφος χωρίς να έχει καν χτενιστεί, αμφιταλαντεύομαι σχετικά με το πόσο τον έχω ξεπεράσει.
«Δεν πρόκειται να σε αφήσω να φύγεις. Πάρ’ το απόφαση» συνεχίσει να χαμογελάει ενώ βγαίνουμε από το διαμέρισμα. «Από την εταιρεία, από τη ζωή μου, ποτέ».
«Μεγάλες κουβέντες» λέω κοφτά και τον προσπερνώ στο διάδρομο.

Κατεβαίνουμε με τα σκαλιά αντί να πάρουμε ασανσέρ. Χρειάζομαι λίγη ενέργεια.
«Είναι γελοίο να με πας στη συνέντευξη» του λέω για τελευταία φορά αλλά δεν τον πείθω.
«Δε θα σε πάω μέχρι μέσα. Υποσχέθηκα να μην σου πω ότι ξέρω για τη συνέντευξη. Άλλωστε είσαι μεγάλο κορίτσι, σε εμπιστεύομαι» λέει και τολμάει να μου τσιμπήσει το μάγουλο το κάθαρμα. Έχω κοιμηθεί ελάχιστο αλλά η αδρεναλίνη μου είναι ήδη στα ύψη.
«Κίραν, μέχρι να φύγω από την εταιρεία μπορείς να μη με ξαναενοχλήσεις;» μορφάζω ενοχλημένη. «Εμείς οι δύο…είμαστε κακή ιδέα, σε κάθε επίπεδο».
«Εμείς οι δύο θέλουμε προσπάθεια. Και εσύ έχεις μάθει να μη βρίσκεις λύση στα προβλήματα» μου ρίχνει το μπαλάκι.
«Στα προβλήματα που προκαλείς εσύ!» του θυμίζω. «Εσύ με χώρισες επειδή δούλευα σε μπαρ, εσύ μου κρύβεις πράγματα, εσύ διαλύεις τη σχέση μας. Και φταίω εγώ που δε βρίσκω συμβιβαστική λύση; Όσο δεν ανοίγεις τα χαρτιά σου, όσο δεν ξέρω όλα τα στοιχεία, δε θα παλέψω για κάτι στα τυφλά» ξεκαθαρίζω. Τον βλέπω να χάνει το κέφι του και το χαμόγελό του σβήνει. Τον έπεισα. Αυτό δε μου δίνει χαρά ωστόσο. Λυπάμαι που τον στεναχώρησα κι ας εννοώ όσα λέω.
«Το τραβάς στα άκρα ενώ είναι ξεκάθαρο ότι εμείς οι δύο δεν έχουμε τελειώσει» λέει.
«Δεν μπορώ να σου δείξω τυφλή εμπιστοσύνη όταν εσύ δεν το έκανες όταν σου ζητούσα το ίδιο!» χάνω την υπομονή μου ενώ μπαίνουμε στο αμάξι και πληκτρολογεί τη διεύθυνση της εταιρείας στο GPS.
«Μην το πας μία σου και μία μου» λέει και με κάνει να νιώθω λίγο ανώριμη. Μου περνάει αμέσως ευτυχώς.
«Και είμαι έξαλλη που με πας στη συνέντευξη λες και είσαι ο μπαμπάς μου».
«Σε πάω για καλή τύχη».
«Νόμιζα ότι δε θες να πάω».
«Θα κάνω ό,τι μπορώ να σε κρατήσω αλλά αν σου προσφέρουν κάτι καλό, θα είμαι χαρούμενος αν ανοίξεις τα φτερά σου μακριά μου. Επαγγελματικά μόνο».
«Έχουμε χωρίσει. Σε προσωπικό επίπεδο έχω ήδη ανοίξει τα φτερά μου».
«Έχεις βρει άλλον;» ρωτάει ήρεμα. Φαινομενικά τουλάχιστον.
«Όχι αλλά…»
«Ωραία».
«Εσύ;».
«Δεν απαντάω σε ηλίθιες ερωτήσεις».
«Κίραν, άναψε πράσινο» τον ενημερώνω. Είναι αφηρημένος. Οδηγεί πιο προσεκτικά και μετά από περίπου 15 λεπτά με αφήνει έξω από την εταιρεία. Γλύτωσα πολύ χρόνο με το αυτοκίνητο. Με τα μέσα θα έκανα μία ώρα επιπλέον. Πετάγομαι από το αμάξι και το ίδιο και αυτός.
«Στάσου» τον ακούω να λέει και  προλαβαίνει και με πιάνει από τον καρπό. Με γυρίζει προς το μέρος του, μου τακτοποιεί μια τούφα πίσω από το αυτί, με επιθεωρεί από πάνω μέχρι κάτω, ισιώνει στοργικά το πέτο του παλτό μου και αφού μου χαμογελάει γλυκά, με σφίγγει πάνω του και μου δίνει το πιο ατελείωτο, το πιο γλυκό φιλί που μου έχει δώσει ποτέ.


 

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

κεφάλαιο 39-η αλεπού 100 αλλά το αλεπουδάκι 101

Κεφάλαιο 39
Προσπαθώ να σκεφτώ τι επιλογές έχω ενώ είμαι κρυμμένη στο μπάνιο. Μπορώ να τον αφήσω να κοιμηθεί στον καναπέ και το πρωί να του πω να με «πετάξει» μέχρι τη γειτονιά όπου είναι η εταιρεία και να του ζητήσω να με αφήσει κάπου εκεί κοντά. Δεν πιστεύω να θέλει να με συνοδεύσει στον «γιατρό» μου. Ωστόσο, ακόμα και αν αυτό με βγάλει από τη δύσκολη θέση, δεν είναι ηθικά σωστό να το κάνω. Πώς είναι δυνατόν να τον βάλω να με πάει στη συνέντευξη για δουλειά σε άλλη εταιρεία και να τον αφήσω να ανησυχεί για την υγεία μου; Είμαι τελείως μπλεγμένη, αλλά μέσα μου ξέρω τι πρέπει να κάνω. Έχω αγχωθεί και μόνο στην ιδέα ότι μπορεί ήδη να ξέρει την αλήθεια και να παίζει μαζί μου. Ο Κίραν ωστόσο δε θα το έκανε ποτέ αυτό. Κοιτάω το είδωλό μου στο καθρέπτη. Χαμογελάω. Πόσο καλά ξέρεις στ’ αλήθεια τον Κίραν; αναρωτιέμαι. Νόμιζες καλά, αλλά στην πραγματικότητα καθόλου. Αποφασίζω να του μιλήσω το πρωί και να του ζητήσω να φύγει ο καθένας για τη δουλειά του. Θα του πω την πάσα αλήθεια. Μπορεί να θυμώσει, αλλά θα καταλάβει την ανάγκη μου να αλλάξω περιβάλλον και να μείνω μακριά του. Σίγουρα το πρωί θα είναι πιο καθαρό το μυαλό του.
«Είσαι καλά;» τον ακούω να ρωτάει και βγαίνω αμέσως. Τον κοιτάω απορημένη. «Είσαι μέσα είκοσι λεπτά και δεν έχω ακούσει ούτε κίνηση. Φοβήθηκα ότι λιποθύμησες» λέει ενώ είναι ξαπλωμένος φαρδύς πλατύς στον καναπέ μου. Έχει τακτοποιήσει τα ρούχα του σε μια καρέκλα και φοράει ένα φανελάκι. Από κάτω δε θέλω να σκέφτομαι.
«Η κατάσταση είναι σουρεάλ» λέω και ανασηκώνω τα φρύδια έκπληκτη με το θέαμα. Εκείνος χαμογελάει αχνά, αλλά χαμογελάει. Το ξέρει ότι είναι τρελό όλο αυτό και το διασκεδάζει. Η αμηχανία μου έχει χτυπήσει κόκκινο.
«Πήγαινε για ύπνο. Δε θα ξυπνάς αύριο» με μαλώνει. Μένω ακίνητη στη θέση μου. Βιδωμένη στο πάτωμα. Σταυρώνω τα χέρια μου στο στήθος και τον κοιτάω.
«Εδώ θα κοιμηθείς δηλαδή;» επιμένω.
«Μπορώ να έρθω και μέσα» χαμογελάει ξανά.
«Εννοώ σπίτι μου» διευκρινίζω αλλά ξέρει καλά τι εννοούσα. Προσπαθεί να με αποσυντονίσει και το κάνει πολύ καλά. Μου λείπει το βράδυ από το κρεβάτι και τώρα είναι τόσο κοντά…. Είναι πολύ εύκολο το μυαλό μου να ξεστρατίσει.
«Έτσι λέω» απαντάει άνετα. «Ήρθα μέχρι εδώ και πέρασε η ώρα. Είναι κρίμα να γυρνάω σπίτι μου ενώ ο καναπές σου είναι τόσο άνετος» λέει, και ο σαρκαστικός τόνος του δε με αφήνει ανεπηρέαστη.
«Κάνε ό,τι θες» ξεφυσάω. «Άλλωστε τώρα που ξέρω ότι είσαι τρελός, δεν πρόκειται να σου ανοίξω ξανά την πόρτα. Τελευταίο βράδυ που κάνεις κατάληψη στο χώρο μου».
Επιστρέφω στο δωμάτιό μου, αρπάζω ένα μαξιλάρι από το κρεβάτι μου και αφού επιστρέφω  στο σαλόνι, του το πετάω. Δείχνει να το χρειάζεται. Το πιάνει στον αέρα και το βάζει κάτω από το κεφάλι του. Τώρα δείχνει πιο άνετα. Για κάποιο λόγο νιώθω τώρα κι εγώ πιο άνετα.
«Πέσε για ύπνο» μου λέει πάλι. Λίγο πιο σοβαρός τώρα. Νυστάζω πολύ, αλλά τα πόδια μου δε λένε να ξεκολλήσουν από το πάτωμα. Επιμηκύνω το χρόνο που είμαι μαζί του. Ο Κίραν είναι μοναδικό θέαμα όταν είναι χαλαρός. Στη δουλειά είναι πάντα σε εγρήγορση. Σου δίνει την εντύπωση ότι σώμα και μυαλό δουλεύουν σε πλήρη αρμονία και στο 100%. Όταν χαλαρώνει και ξεκουράζεται, μου θυμίζει πόσο νέος είναι, πόσο ήρεμος μπορεί να είναι όταν δεν τον απασχολεί κάτι.
«Κίραν…» πάω να πω κάτι αλλά δεν ξέρω τι είναι αυτό. Νιώθω κάτι παράξενο να αναδεύεται μέσα μου. Είμαι τόσο μπερδεμένη με την παρουσία του. Θέλω να φύγει. Θέλω να μείνει. Θέλω να έρθει μέσα. Θέλω να μείνω μόνη.
«Μην πιέζεσαι άλλο» λέει γλυκά, αλλά δε με κοιτάει. Μου αρέσει που ξέρει πώς νιώθω. Κι ας μη μιλάω. Έχει κλείσει τα μάτια του και δείχνει να έχει χαλαρώσει. Πώς μπορεί να είναι τόσο ήρεμος όταν εγώ καταρρέω;
«Είσαι εδώ μέσα και…»

«Δε θα ξυπνάς αύριο! Θες να πας στη συνέντευξη με μαύρους κύκλους;» λέει ξαφνικά και παγώνω.

Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017

κεφάλαιο 38-Συγγνώμη που χάθηκα ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΕΡΕΣ!

Κεφάλαιο 38

Η Ντάνι και ο Πίτερ με γυρίζουν σπίτι γιατί είμαι λίγο ζαλισμένη από το ποτό. Δεν ήταν καλή ιδέα να πιω τρία ποτά ενώ ξέρω ότι αμέσως με επηρεάζει το αλκοόλ, αλλά περνούσαμε καλά και ο Στίβεν όλο και με έβαζε να δοκιμάσω τα καινούργια του κοκτέιλ, οπότε το ένα οδήγησε στο άλλο και τώρα βρίσκομαι στο σαλόνι με το κεφάλι ανάμεσα στα πόδια, προσπαθώντας να ηρεμήσω. Είμαι μεν ζαλισμένη, αλλά έχω ακόμα λίγο μυαλό στο κεφάλι μου και ξέρω καλά ότι αύριο θα έχω πονοκέφαλο και θα το μετανιώσω πικρά όταν θα προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη στη συνέντευξη.
Ξεβάφομαι σέρνοντας τα πόδια μου και ρυθμίζω το ξυπνητήρι μου. Πρέπει να είμαι στην άλλη άκρη της πόλης στις 09.00, άρα 08.15 πρέπει να είμαι στο μετρό. Μου μένουν καθαρές 6 ώρες ύπνου, αλλά δεν νυστάζω περιέργως πώς. Το μυαλό μου τριβελίζουν οι ίδιες σκέψεις και τα ίδια ερωτηματικά. Ποιος είναι στην πραγματικότητα ο Κίραν και τι σχέση έχει με την εταιρεία; Πού να είναι τώρα και ποια είναι η ξανθιά; Συνδέονται όλα αυτά ή απλά είμαι τρελή;
Ξαπλώνω στο κρεβάτι και σβήνω το φως. Πέρασα ωραία σήμερα, αλλά το βάρος στο στήθος δε με αφήνει να ανασάνω ξέγνοιαστα. Θέλω να σταματήσω να σκέφτομαι τα όσα έγιναν, αλλά δεν μπορώ. Η Ντάνι κάνει ό,τι μπορεί και εγώ προσπαθώ να είμαι απασχολημένη με άλλα πράγματα αλλά δεν καταφέρνω να μην τον σκέφτομαι.  
Έχω σχεδόν αποκοιμηθεί, πάλι κλαμένη, όταν ακούω έναν ήχο από το σαλόνι. Αφουγκράζομαι και ακούω κάποιον να χτυπάει απαλά την πόρτα. Τρομάζω και αρπάζω το κινητό στο χέρι. Καλώ το νούμερο της αστυνομίας αλλά δεν πατάω κλήση. Πλησιάζω προς την πόρτα για να κοιτάξω από το ματάκι και από μέσα μου ευχαριστώ τον Κίραν που έχει βάλει τόσα συστήματα ασφαλείας. Η παλιά μας πόρτα άνοιγε με μια γερή κλωτσιά.
Το σοκ μού κόβει την ανάσα γιατί πίσω από την πόρτα βρίσκεται αυτός που την πλήρωσε. Ο Κίραν κοιτάει κάτω, αλλά είναι σίγουρα αυτός. Ανοίγω την πόρτα και το φως σχεδόν ταυτόχρονα. Μπαίνει μέσα αστραπιαία και κάθεται στον καναπέ χωρίς να μιλάει. Εγώ στέκομαι μπροστά του και όρθια, ανίκανη να αντιδράσω. Αναρωτιέμαι αν ονειρεύομαι.
«Είσαι καλά;» μπλέκει και ξεμπλέκει τα δάχτυλά του. «Έμαθα ότι έχεις ραντεβού με τον γιατρό σου αύριο. Είναι κάτι που πρέπει να ξέρω; Εσύ δεν παίρνεις ποτέ άδεια» με βομβαρδίζει με ερωτήσεις.
«Ήρθες σπίτι μου ξημερώματα να με ρωτήσεις για την υγεία μου;» τον ρωτάω σοκαρισμένη. «Εσύ δεν είσαι καλά, όχι εγώ» του τονίζω.
«Τι έχεις; Σε τι γιατρό θα πας;» με ρωτάει και βλέπω ότι είναι ειλικρινά αγχωμένος.
«Έχω καιρό να κάνω ΠΑΠ και ο γιατρός μου έχει μόνο πρωινά ραντεβού» λέω. Στην πραγματικότητα κάνω την εξέταση αυτή κάθε χρόνο τον Μάρτιο, αλλά δε χρειάζεται να το ξέρει αυτό.
«Είσαι…σίγουρη ότι δεν είναι κάτι άλλο;» με κοιτάει και βλέπω στο βλέμμα του την αγωνία. Δεν ξέρω πώς να το ερμηνεύσω όλο αυτό και αν πρέπει να χαρώ. Μάλλον όχι.
«Σαν τι;» απορώ.
«Μήπως…να…σκέφτηκα ότι μπορεί να είσαι έγκυος» μου λέει και η σιωπή που ακολουθεί τη δήλωσή του είναι τόσο απόκοσμη που ανατριχιάζω. Βγάζει το μπουφάν του και σηκώνεται για να μου το φορέσει αλλά τραβιέμαι. Ανατριχιάζω ακόμα περισσότερο. Αφήνει το μπουφάν στον καναπέ και κάθεται πάλι.
«Φαίνεσαι κουρασμένη και σκέφτηκα ότι ίσως…» ψελλίζει. Θέλω να γελάσω με την ιδέα του. Δεν ωφελεί να του πω ότι είμαι κουρασμένη επειδή κοιμάμαι ελάχιστα επειδή τον σκέφτομαι συνεχώς και υποφέρω.
«Δεν είμαι έγκυος, αλλά οι αλλαγές στην εταιρεία με έχουν καταβάλει. Μπορείς να φύγεις τώρα;» τεντώνω το χέρι μου δείχνοντας προς την πόρτα, αλλά δεν κουνιέται. Τι να κάνω; Να καθίσω ή να συνεχίσω να στέκομαι; Πόσο θα μείνει;
«Δε θέλω να ταλαιπωρηθείς αύριο. Θα σε πάω εγώ στο γιατρό και μετά πάμε μαζί στην εταιρεία» λέει. Τον κοιτάω αποσβολωμένη. Τα μάτια μου πρέπει να χάσκουν ορθάνοιχτα. Και το στόμα μου επίσης.
«Εγώ λέω να φύγεις» λέω κοφτά, προσπαθώντας να μην ουρλιάξω με το μπέρδεμα που έχει δημιουργηθεί. «Δεν είναι δουλειά σου να με πας πουθενά. Έχουμε χωρίσει» τονίζω την τελευταία λέξη, πιο πολύ για να το χωνέψω εγώ.
«Θα κοιμηθώ στον καναπέ» τολμάει να πει. Και χαμογελάει. Πού βρίσκει την όρεξη απορώ. Εγώ σκέφτομαι ότι ζω σε κάποιο παράλληλο σύμπαν. Δε γίνεται να συμβαίνουν αυτά στην πραγματικότητα.
«Θα καλέσω την αστυνομία» του δείχνω την οθόνη του κινητού μου. «Δεν θέλω να είσαι εδώ μέσα».
«Γιατί αντιδράς έτσι; Καταρχήν είμαστε σε διάσταση. Δεν έχουμε χωρίσει. Και δεύτερον, μπορούμε να έχουμε μια πολιτισμένη σχέση» λέει και χαμογελάει. Σηκώνεται και με προσπερνά. Πηγαίνει στην κουζίνα και βάζει λίγο νερό. Σαν το σπίτι του. Όσο πίνει το νερό του έχω την ευκαιρία να τον κοιτάξω. Έχω μερικές μέρες να τον δω και ομολογώ μου έχει λείψει. Φοράει ένα τζιν και μωβ σκούρο πουλόβερ. Δεν το έχω ξαναδεί. Φυσικά του πάει πάρα πολύ. Είναι πάντα πολύ εντυπωσιακός. Αυτό φταίει που η καρδιά μου χτυπάει. Σωστά;
«Κίραν, θέλω να κοιμηθώ» λέω ενοχλημένη.
«Κοιμήσου» επιμένει. Μου περνάει από το μυαλό ότι ίσως ξέρει για την συνέντευξη και θέλει να με ταλαιπωρήσει. Πώς είναι δυνατόν όμως;
«Κίραν, έχουμε χωρίσει τόσο καιρό. Γιατί ήρθες απόψε;» ρωτάω μετά από μερικά δευτερόλεπτα. Δεν απαντάει αμέσως.
«Έχω έρθει και άλλα βράδια, αλλά λείπεις» με αιφνιδιάζει. Κάποια βράδια είχα κοιμηθεί στη Ντάνι. Ισχύει.
«Γύρισε στο σπίτι σου. Δε θα δεχτώ να με πας  πουθενά αύριο. Ακόμα και ζευγάρι να ήμασταν δε θα το δεχόμουν μάλλον».
«Θέλω να περάσουμε λίγο χρόνο μαζί» επιμένει σαν κακομαθημένο παιδί και η επιμονή του κάνει την καρδιά μου να φτερουγίζει στο στήθος μου. Ακόμα και μετά από όσα έχουν γίνει, η ηλίθια καρδιά μου τρελαίνεται όταν τον βλέπει.
«Ωραία ώρα βρήκες!» γελάω για να μην κλάψω.
«Στη δουλειά με αποφεύγεις» μου θυμίζει. «Έχω ζητήσει δύο φορές να έρθεις να με ενημερώσεις για την πορεία των πραγμάτων στη μετά-Κέντρα εποχή κι εσύ με αγνοείς. Και έμαθα ότι ακόμα να υπογράψεις τη νέα σύμβαση. Γιατί με αποφεύγεις;».
«Είναι πιο εύκολο για να συνηθίσω τον χωρισμό μας».
Με κοιτάει για λίγο αλλά δεν αντιδράει. Για λίγη ώρα δε μιλάμε. Κάθομαι παραιτημένη στον καναπέ και αυτός στην άλλη άκρη. Δε με πλησιάζει και αυτό με γεμίζει αντιφατικά συναισθήματα. Θα φύγει; Θα μείνει; Τι θέλω  πραγματικά;
«Μπορείς να μου φέρεις μια κουβέρτα;» με ρωτάει τελικά. Βογκάω δραματικά.
«Νόμιζα ότι θα σου περνούσε!» λέω έξαλλη.
«Δε μου περνάει όμως» μου λέει εκείνος και κάτι στο επίμονο, διεισδυτικό του βλέμμα με κάνει να νιώθει ότι δε μιλάει για την αποψινή του απόφαση να έρθει εδώ.



Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Κεφάλαιο 37-Best HR ever

Κεφάλαιο 37

Η Κέντρα έστειλε και πήραν τα πράγματά της, βάζοντας τελεία στη συνεργασία της με τον όμιλο και τυπικά. Ο άνθρωπος που ήρθε προσπάθησε να πάρει και έγγραφα αλλά πήρα την πρωτοβουλία και δεν τον άφησα. Ο Ράιαν ενέκρινε την απόφασή μου. Εγώ συνεχίζω να κάνω δέκα δουλειές ταυτόχρονα και αγνοώ εδώ και τρεις μέρες τον Ράιαν ο οποίος με ενημέρωσε από το τηλέφωνο ότι θέλει να με συναντήσει για την «αναπροσαρμογή του μισθού μου τώρα που οι αρμοδιότητές μου έχει διευρυνθεί». Δε θέλω ούτε προαγωγές, ούτε αυξήσεις, ούτε τίποτα. Όχι όσο εμπλέκεται ο Κίραν σε όλο αυτό.
Ο Κίραν. Έχω να τον δω από τη συνάντηση στο καφέ και νιώθω ταυτόχρονα ηρεμία και άγχος. Ηρεμία που κάνω τη δουλειά μου και δε με ενοχλεί κανείς, αλλά άγχος, γιατί ξέρω ότι θα μου αφήσει λίγο χρόνο και να με ενοχλήσει πάλι. Ευτυχώς που αύριο έχω συνέντευξη και έχω κάτι να ελπίζω. Ενημέρωσα ότι θα έρθω στις 11.00 στη δουλειά γιατί έχω ραντεβού με τον γιατρό μου. Ο Ράιαν πείστηκε εύκολα ευτυχώς.
«Απόψε θα βγεις μαζί μας και δε δέχομαι αντίρρηση» τσιρίζει στο τηλέφωνο η Ντάνι. Μετανιώνω που το σήκωσα. Στη δουλειά συνήθως δεν απαντάω προσωπικές κλήσεις, αλλά όταν είναι η Ντάνι κάνω μια εξαίρεση, παρόλο που πνίγομαι στη δουλειά. Ο ενθουσιασμός της μου προκαλεί πονοκέφαλο. Την λατρεύω, αλλά στη φάση αυτή δεν ξέρω πώς να διαχειριστώ το χάσμα που χωρίζει τις ζωές μας. Εκείνη ζει τον απόλυτο έρωτα και σχεδιάζουν με τον Πίτερ σιγά σιγά να παντρευτούν και εγώ κάθε βράδυ κοιμάμαι πνιγμένη στα δάκρυα.
«Έχω πρωινό ξύπνημα αύριο και θέλω να είμαι φρέσκια στη συνέντευξη» λέω ψιθυριστά. Δεν πτοείται.
«Και αν μείνεις μέσα θα ξεκουραστείς ή θα αγχωθείς περισσότερο; Θα βγεις μαζί μας να συζητήσουμε τι μπορεί να σε ρωτήσουν και θα χαλαρώσουμε! Στις 20.00 στο μπαρ» λέει και το κλείνει πριν αντιδράσω. Έχω καιρό να πάω στο μπαρ και μου λείπουν τα παιδιά. Ο Στίβεν μού έστειλε μάλιστα χθες μήνυμα ότι έχω χαθεί.  
Απαντάω σε μερικά μέιλ της Κέντρα και στέλνω απάντηση σε ένα πρακτορείο μοντέλων το οποίο θέλει να συνεργαστεί μαζί μας. Τους ζητάω χρόνο να διαχειριστούμε το αίτημα και ότι θα επικοινωνήσουμε εμείς μαζί τους. Το καταγράφω ώστε αν χρειαστεί να αναλάβει κάποιος τη θέση να γνωρίζει τις εκκρεμότητες.
Κατά το μεσημέρι βλέπω τον Ράιαν να περνάει τις πόρτες του γραφείου.
«Γραφείο-φάντασμα» σχολιάζει κοιτώντας τριγύρω την απόλυτη ηρεμία, την ανατριχιαστική μοναξιά. Η αλήθεια είναι ότι η κατάσταση είναι αφόρητη. Το κλίμα είναι βαρύ σε όλη την εταιρεία και μέσα στο κάποτε ζωηρό γραφείο μας, επικρατεί τώρα μια αύρα εγκατάλειψης.  Άραγε ο Κίραν θα καταφέρει να γυρίσει το τιμόνι και η εταιρεία να μην πέσει στα βράχια;
«Ράιαν, σε τι οφείλω την τιμή;» τον πειράζω ενώ κοιτάζω τα ατελείωτα έγγραφα πάνω στο γραφείο μου. Φυλλάδια, προσκλητήρια, κάρτες, ενημερωτικά. Κάποια πρέπει να πεταχτούν και κάποια να αρχειοθετηθούν.
«Ξέρεις! Έφερα μερικά έγγραφα να υπογράψεις» μου πετάει άλλον έναν πάκο μπροστά μου. Το βλέμμα μου τραβάει ένα ποσό στη μέση περίπου του νέου συμβολαίου μου. Είναι ο μισθός μου συν μια αύξηση της τάξεως του 40%. Είναι παράλογο και φυσικά δε σκοπεύω να δεχτώ τον οίκτο του Κίραν μέσω του Ράιαν, αλλά δεν μπορώ να απορρίψω μια τέτοια προσφορά χωρίς να φανεί ότι είμαι φευγάτη από την εταιρεία. Ακόμα δε θέλω να ανοίξω τα χαρτιά μου.
«Ράιαν, δεν είμαι σίγουρη ότι είμαι σε θέση να αναλάβω τόσα καθήκοντα. Άσε με μερικές βδομάδες να συνηθίσω και μετά υπογράφω ό,τι θες» λέω. «Πρέπει πρώτα να αποδείξω την αξία μου. Η αύξηση αυτή είναι πολύ κολακευτική, αλλά θέλω να την αξίζω» συμπληρώνω και με θαυμάζω για τον τρόπο μου. Ο Ράιαν δεν πείθεται όμως. Με κοιτάει λες και είμαι εξωγήινη.
«Πάρε τα λεφτά και άσε τα ωραία λόγια» λέει μεταξύ σοβαρού και αστείου. «Κάνεις καλύτερη δουλειά από ό,τι έκανε ποτέ η Κέντρα και η Κέντρα έπαιρνε τα διπλάσια από αυτά. Και χάρη μας κάνεις» επιμένει. Νιώθει λες και περιμένει να υπογράψω και να πάρει τα χαρτιά. Δε θα το κάνω όμως. Είναι σίγουρα δουλειά του Κίραν όλο αυτό. Να με «καλύψει» οικονομικά.
«Ράιαν, έχω πολλή δουλειά και θέλω να διαβάσω τους όρους με προσοχή. Θέλω λίγο χρόνο» λέω δυναμικά. Γνέφει θετικά.
«Το νέο αφεντικό δείχνει να σου έχει πολλή εμπιστοσύνη» λέει, χωρίς κάποιο υπονοούμενο. Ο Ράιαν με εκτιμάει και ξέρω ότι δεν το θεωρεί ύποπτο. Εγώ το θεωρώ όμως. Ο Κίραν δε θα έπρεπε να προσπαθεί να μου δώσει αύξηση και προαγωγή αλλά θα έπρεπε να είναι ξεκάθαρος μαζί μου από την αρχή.
«Δουλέψαμε λίγο καιρό μαζί και ίσως εκτίμησε τον επαγγελματισμό μου» γελάω, αυτοσαρκαζόμενη. Γελάει μαζί μου.
«Είναι μερικά πράγματα που μου διαφεύγουν» λέει τελικά. Χαμογελάει, αλλά δείχνει προβληματισμένος. «Σχετικά με εσένα, τον Κίραν, την απομάκρυνση της Κέντρα, τις αλλαγές στη διοίκηση, τον Γουέστμπρουκ και ένα σωρό άλλα. Αναρωτιέμαι αν όλα αυτά είναι αλληλένδετα» λέει αλλά δεν απαντάω στη σιωπηρή ερώτηση.
«Ράιαν, ας κάνουμε τη δουλειά μας όσο πιο καλά μπορούμε και ας αφήσουμε τα υπόλοιπα» τον προτρέπω. Γνέφει ξανά και μου χαμογελάει σαν να μου λέει ότι ξέρει ότι τον αποφεύγω.
«Διάβασέ τα» δείχνει τα χαρτιά στο γραφείο μου και με αφήνει μόνη να τελειώσω τις υποχρεώσεις μου και να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου.


Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

κεφάλαιο 36-πανίνι με χαλούμι και παστράμι

Κεφάλαιο 36

Δεν ξέρω τι να σκεφτώ, αλλά εξίσου μπερδεμένος φαίνεται και ο Ράιαν. Δεν έχει απαντήσεις στα δεκάδες ερωτήματα που του κάνω με ταχύτητα πολυβόλου. Πότε έγινε; Ποιος το αποφάσισε; Γιατί; Πού είναι; Ανακοίνωσε κάτι;
Τίποτα. Σιγή ιχθύος από το καινούργιο αφεντικό. Σέρνω τα βήματά μου μέχρι το γραφείο και κάθομαι βαριά στην καρέκλα μου. Δεν ξέρω τι να κάνω. Είμαι πολύ αναστατωμένη και δεν μπορώ να διαχειριστώ τον όγκο των πληροφοριών. Κάτι μου διαφεύγει, ένα κομμάτι του παζλ το οποίο θα ρίξει φως στα νέα γεγονότα.
Λείπει η Κέντρα και δεν ξέρω τι είναι πιο επείγον να κάνω. Συνήθως εκείνη όριζε τις προτεραιότητες. Για την επόμενη ώρα δουλεύω με αμείωτη ενέργεια, χωρίς να ξέρω καλά καλά αν θα μείνω στη θέση μου. Μπαίνω στα μέιλ της Κέντρα και απαντώ στα γρήγορα στους συνεργάτες μας ότι η εταιρεία υφίσταται ανακατατάξεις και ότι όποιος χρειάζεται κάτι μπορεί να απευθύνεται σε μένα. Μετά μπαίνω στο δικό μου λογαριασμό και απαντάω και στα δικά μου μέιλ. Αυτή τη βδομάδα δεν έχουμε κάποια πιεστική προθεσμία και γενικά είναι μια ήρεμη περίοδος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν θέματα όπως ένα συνέδριο στο οποίο επρόκειτο να παρευρεθεί η Κέντρα την επόμενη βδομάδα καθώς και μια διαφημιστική καμπάνια που κάναμε στην τηλεόραση και δεν είχε την απήχηση που περιμέναμε.
Η Ντάνι μού στέλνει μήνυμα να πάμε για ποτό το βράδυ και της λέω ναι. Έχω πολλά να της πω. Θα της πω επιτέλους όλη την αλήθεια γιατί κοντεύω να τρελαθώ. Η ώρα είναι δύο και πρέπει να φάω κάτι γιατί το στομάχι μου είναι κόμπος. Λίγο πριν πάρω την τσάντα μου, απαντάω σε μια κλήση από άγνωστο νούμερο. Είναι για μια συνέντευξη στην οποία είχα πάει πριν από είκοσι μέρες. Μου λένε ότι πέρασα στο δεύτερο γύρο συνεντεύξεων μαζί με άλλους δύο υποψήφιους. Θέλουν να με δουν ξανά την Τετάρτη στις 10 το πρωί και την Παρασκευή κιόλας θα έχουν αποφασίσει. Αυτό με γεμίζει ελπίδες και άγχος ταυτόχρονα. Είναι το εισιτήριό μου να φύγω από εδώ μέσα.
Βγαίνω από το κτίριο και σφίγγω γύρω μου το παλτό μου. Κατευθύνομαι σε ένα μικρό μαγαζάκι με σάντουιτς με αλλαντικά και τυριά από όλο τον κόσμο. Κάθομαι και τρώω, χωρίς να κοιτάζω γύρω μου. Είμαι σκυμμένη πάνω από το κινητό μου και χαζεύω στο ίντερνετ προσπαθώντας να ηρεμήσω λίγο, όταν κάποιος τραβάει απότομα την μεταλλική καρέκλα απέναντί μου και κάθεται. Σηκώνω τα μάτια έκπληκτη, και τον βλέπω μπροστά μου, να κάθεται λες και τον προσκάλεσα.
«Τι θες εδώ;» ρωτάω απότομα και πριν απαντήσει, κάνει νόημα να του φέρουν ένα καφέ και ένα μπριος με σολομό.
«Δεν ήξερα ότι απαγορεύεται να τρώω εδώ» λέει καυστικά και με κοιτάει.
«Μπορείς να τρως όπου θες, αλλά όχι στο τραπέζι μου».
«Τα άλλα είναι πιασμένα».
«Γιατί δεν πας να κάτσεις με εκείνον τον κύριο;» του δείχνω άλλο ένα άτομο που κάθεται μόνο του σε ένα τραπεζάκι με δύο καρέκλες. Μορφάζει λες και τον χτύπησα.
«Εξυπνάδες» λέει απλά.
«Συγγνώμη» δαγκώνω το κάτω χείλος με ψεύτικη συστολή. «Είχα ξεχάσει σε ποιον μιλάω. Κύριε Κάβανο, συγγνώμη» λέω και σηκώνομαι απότομα. Κοιτάω το ρολόι μου. «Πρέπει να γυρίσω στο γραφείο μου. Έλειψα τρία λεπτά παραπάνω. Υπόσχομαι να καθίσω υπερωρία» λέω και κάνω να φύγω, αρπάζοντας το κινητό μου, αλλά αφήνοντας το φαγητό και τον καφέ μου πίσω.
Με προλαβαίνει και με αρπάζει από τον καρπό τόσο γρήγορα και τόσο αθόρυβα που κανείς δεν παίρνει χαμπάρι τίποτα.
«Κάθισε κάτω» με διατάζει και συμμορφώνομαι.
«Ως τι μου επιβάλεις να μείνω;» τον προκαλώ.
«Ως Κίραν» λέει και με αγριοκοιτάει.
«Τι θες;» ρωτάω όταν δε μιλάει για λίγο. Αναστενάζει λες και τον κουράζω.
«Έμαθες τα νέα φαντάζομαι. Ο Γουέστμπρουκ αποφάσισε ότι…».
«Δε θέλω να ξέρω» τον σταματώ απότομα με μια χειρονομία. «Ό,τι και να είναι, δε με νοιάζει. Δε σκοπεύω να μείνω πολύ στην εταιρεία. Είναι μια εταιρεία γεμάτη ψέματα και δολοπλοκίες».
«Είναι μέρος της δουλειάς μου να καθαρίσω μερικά πράγματα. Είναι ένα από τα καθήκοντά μου και σκοπεύω να…»
«Αδιαφορώ.  Ό,τι κι αν πεις, δε με νοιάζει. Δε θέλω να ξέρω πώς γίνεται να απαλλάξεις την εταιρεία από τις δολοπλοκίες και τα ψέματα όταν εσύ ο ίδιος λειτουργείς με σκοτεινό τρόπο». Αλλάζει χρώμα, αλλά δεν απαντάει και συνεχίζω ακάθεκτη. «Δεν είσαι στη θέση που είσαι λόγω προσόντων μόνο, αλλά και για άλλους λόγους. Προσωπικά με θίγει να μην ξέρω την αλήθεια γιατί κάποτε είχαμε σχέση, αλλά…».
«Κάποτε; Δε χωρίσαμε πριν από δέκα χρόνια» γελάει ειρωνικά. Όντως είναι ακόμα πρόσφατο, αλλά μοιάζει να έχουν περάσει αιώνες.
«Τα γεγονότα ήταν καταιγιστικά και ο χρόνος μετράει αλλιώς» του θυμίζω.
«Θέλω να αναλάβεις τη θέση της Κέντρα επίσημα» μου πετάει τη βόμβα.
«Δεν την θέλω».
«Είσαι πολύ πιο ικανή από όσο ήταν. Μην είσαι χαζή και τυφλώνεσαι από τον εγωισμό. Επίτηδες δεν την αντικατέστησα. Εσύ είσαι η καλύτερη για τη θέση».
«Δε θέλω προαγωγή ελεημοσύνης» διευκρινίζω. Βράζω από το θυμό μου.
«Θα ενημερώσω το τμήμα προσωπικού αλλά θα ήθελα να είμαι εγώ αυτός που θα σου το ανακοινώσει».
 «Κάνε ό,τι θες, μεγάλο αφεντικό, αλλά σταμάτα να με απασχολείς. Για όσο μείνω στην εταιρεία, θέλω να μην σε βλέπω καθόλου».
«Πού θα πας;» ρωτάει με ενδιαφέρον, αλλά δεν του λέω για τη συνέντευξη φυσικά. Τον έχω ικανό να μπλοκάρει την πρόσληψή μου εκεί.
«Δε σε αφορά».
«Ενδιαφέρομαι για σένα. Αυτό δεν μπορείς να μου το απαγορεύσεις» λέει και χαμογελάει. Σταυρώνει τα χέρια του στο στήθος και ξέρει ότι με ταράζει με όσα λέει.
«Αν συνεχίσεις να με ενοχλείς, θα παραιτηθώ και θα φύγω από την πόλη» χαμογελάω κι εγώ. Μιμούμαι τη στάση του.
«Και τι θα κάνεις;»
«Θα γυρίσω στους γονείς μου, θα ταξιδέψω, θα αλλάξω παραστάσεις».
«Το έχεις ήδη σκεφτεί;»
«Αν θες να μείνω στη θέση μου και να τακτοποιήσω το χάος που άφησε η Κέντρα πίσω της, μη με ενοχλείς. Αν με ενοχλήσεις ξανά, θα παραιτηθώ επιτόπου» απειλώ. Δεν είμαι σίγουρη ότι το εννοώ, αλλά θέλω πολύ να το εννοώ.
«Δεν το εννοείς αυτό» λέει με σιγουριά, αλλά το βλέπω ότι η πανοπλία του έχει ραγίσει.
«Απόλυτα» απαντάω κοφτά. «Για όσο μείνω στην εταιρεία, θέλω να σε βλέπω μόνο τυχαία» λέω και σηκώνομαι. Αυτή τη φορά όταν κάνω να φύγω, δε με σταματάει.
Δεν ξέρω αν νιώθω ανακούφιση ή απογοήτευση.



Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

κεφάλαιο 35- αναρρωτική με χαρτί γιατρού

Κεφάλαιο 35

Φυσικά και δεν επιστρέφω στη δουλειά. Δεν μπορώ να τον αντιμετωπίσω. Ζητάω μερικές μέρες άδεια και αξιοποιώ το χρόνο μου. Κυρίως κλαίω, αλλά ταυτόχρονα κάνω και μια άλλη, επείγουσα δουλειά. Κανονίζω με την Ντάνι και μεταφέρουμε τα έπιπλά μας σε μια μικρή αποθήκη την οποία νοικιάσαμε για ένα τρίμηνο και βλέπουμε. Η Ντάνι δε θέλει να πετάξει τα παλιά της έπιπλα, αλλά δεν μπορεί τώρα να ασχοληθεί με την πώλησή τους. Εγώ, πάλι, της είπα ότι θέλω να μείνω σε ένα πιο μικρό διαμέρισμα και δε χρειάζομαι τόσους καναπέδες, καρέκλες, τραπέζια και όλα όσα είχαμε αγοράσει μαζί. Στο τέλος της πέμπτης μέρας, κλείνουμε την πόρτα της αποθήκης και όλα μας τα υπάρχοντα μέσα, εκτός από το κρεβάτι μου και μια συρταριέρα. Ενημέρωσα τον ιδιοκτήτη ότι ξενοικιάζω και έχω αρχίσει ήδη να ψάχνω ένα μικρό διαμέρισμα σε μια περιοχή λίγο πιο μακριά από το κέντρο, ώστε να γλυτώσω χρήματα. Έχω επίσης στείλει βιογραφικό σε πολλές εταιρείες και έκλεισα ραντεβού την επόμενη βδομάδα για μια συνέντευξη. Η Ντάνι πρέπει να υποψιάζεται ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά δεν το έχει σχολιάσει, μάλλον από διακριτικότητα, και όχι από αδιαφορία. Περνάμε πολύ χρόνο μαζί. Νιώθω σχεδόν σαν να μην έφυγε.
Δεν με έχει ενοχλήσει αυτές τις μέρες, πέρα από ένα μήνυμα που μου έστειλε και με ρώτησε γιατί δεν πάω στη δουλειά. Του απάντησα ότι είμαι κρυωμένη και δεν συνεχίστηκε ο διάλογος. Τη Δευτέρα το πρωί όμως με βαριά καρδιά σπρώχνω την γυάλινη πόρτα του γραφείου μου. Περιμένω να βρω κάποιον εκεί, αλλά είμαι μόνη. Ο Κίραν δεν έχει έρθει ακόμα. Ούτε η Κέντρα. Ανοίγω τον υπολογιστή και διαβάζω τα μέιλ μου. Τίποτα ενδιαφέρον, αλλά πρέπει να απαντήσω σε όλα. Μου παίρνει περίπου μία ώρα. Κοιτάω το ρολόι μου και δείχνει 10.15. Μα πού είναι όλοι; Παραγγέλνω έναν καφέ και κέικ και περιμένω υπομονετικά κάποιον να έρθει. Ακόμα και η Λούσι δεν ήταν στη θέση της σήμερα. Θα με ενημέρωνε για το λόγο που η εταιρεία θυμίζει νεκροταφείο σήμερα. Όχι ότι είχα όρεξη για παρεούλα, αλλά αυτό είναι τρελό. Η ερημιά είναι τρομακτική.
Ανεβαίνω με τις σκάλες ως τον πάνω όροφο. Εκεί είναι το τμήμα προσωπικού. Θέλω να ρωτήσω μερικές διευκρινίσεις σχετικά με την άδειά μου. Βρίσκω τους πάντες στη θέση τους. Ο Ράιαν, ο υπεύθυνος, χαμογελάει μόλις με βλέπει και με καλημερίζει. Με ρωτάει αν ανέρρωσα και τον διαβεβαιώνω πως είμαι καλά. Αναρωτιέμαι αν ξέρει λέω ψέματα. Μάλλον όχι. Δεν συνηθίζω να «αρρωσταίνω».
«Τι συμβαίνει κάτω;» ρωτάω γελώντας νευρικά. Νιώθω ότι κάτι μου διαφεύγει. Σαν να βλέπω κάποιο όνειρο. Ο Ράιαν με κοιτάει παγωμένος για λίγο. Σχεδόν σοκαρισμένος.
«Δεν ξέρεις;» με ρωτάει.
«Τι να ξέρω;» αρχίζουν να με ζώνουν τα φίδια. Μήπως έπαθε κάτι ο Κίραν; Ένα παγωμένο χέρι σφίγγει την καρδιά μου. Δε θέλω να ανησυχώ αλλά το κάνω.
«Κάθισε» μου λέει και αφού το κάνω αρχίζει να μου εξηγεί. «Ο Γουέστμπρουκ απέλυσε την Κέντρα και τον Τζέρεμι. Αυτοί οι δύο συνεργάζονταν εδώ και τρεις μήνες κρυφά με τους ανταγωνιστές και πουλούσαν πληροφορίες» λέει αλλά δε σοκάρομαι. Μου είχε περάσει από το μυαλό, αλλά δεν μπορούσα να το στοιχειοθετήσω.
«Τι κέρδος είχαν από αυτό;» απόρησα μεγαλόφωνα.
«Οι ανταγωνιστές τούς είχαν τάξει την αντίστοιχη θέση εκεί αν ξεσκεπαζόταν το παιχνίδι τους από εμάς. Φαντάζομαι σύντομα θα πιάσουν δουλειά στον όμιλο Μπλέικ».
«Μα δεν έχουν περάσει ούτε δέκα μέρες».
«Έγινε άμεσα. Ο Γουέστμπρουκ μάλλον το ήξερε καιρό αλλά τους έδινε ευκαιρίες. Αλλά μόλις πούλησαν ολόκληρο το περιεχόμενο του καινούργιου περιοδικού στους απέναντι, κανόνισε να τους ξεφορτωθεί. Απλά την εκτιμούσε την Κέντρα και δεν περίμενε να τον ξεγελάσει έτσι. Υποθέτω ότι δεν είχε καλή κρίση στην επιλογή συνεργατών».
«Μα αξίζει να λερώσεις το όνομά σου, για λίγα χρήματα; Πώς θα βρουν άλλη δουλειά στο μέλλον; Θα μαθευτεί στην αγορά» λέω. Ο Ράιαν γελάει μαζί μου.
«Είσαι τόσο αφελής. Τους πλήρωσαν καλά. Μιλάμε για κατασκοπία. Τι πιστεύεις ότι θα πήραν; Μερικές χιλιάδες δολάρια;».
«Και πάλι…ποιος εμπιστεύεται έναν προδότη;» λέω και δαγκώνομαι. Εγώ. Εγώ το έκανα.
«Ο Μπλέικ είναι κάθαρμα. Θα τους πετάξει στο δρόμο μόλις του στήσουν τα περιοδικά έτσι όπως τα θέλει».
«Κρίμα που η Κέντρα είναι τελείως ανίκανη και δε θα βοηθήσει καθόλου» γελάω κι ας είμαι κακιά. Νιώθω ότι μπορώ να μιλήσω ξεκάθαρα πια. «Η Λούσι;» ρωτάω.
«Μεταφέρθηκε στο κτίριο Λάιτ  με μια απλή σύσταση» με ενημερώνει. Τι στο καλό έχει συμβεί; Εφτά εργάσιμες μέρες έλειψα!!
«Για ποιο πράγμα;»
«Δεν ξέρω πολλά. Ακούστηκε ότι μετέφερε όσα έβλεπε σε υπαλλήλους με τους οποίους είχε στενή σχέση».
«Και τι έβλεπε;» ρωτάω νευρικά. Λες να συνδέεται με το γεγονός ότι μου μετέφερε όσα ήξερε; Αυτό θα είναι. Αλλιώς θα με είχε ενημερώσει ότι την άλλαξαν κτίριο και την έστειλαν στον εκδοτικό μας οίκο. Λες να πιστεύει ότι την κάρφωσα; Διάολε, μπέρδεμα.
«Δεν είμαι σίγουρος. Είναι η πρώτη απόφαση που πήρε ο νέος διευθυντής του ομίλου, κι ας μην έχει αναλάβει ακόμα επίσημα τα καθήκοντά του» χαμογελάει ξερά. Ξέρει ότι με αιφνιδιάζει και το διασκεδάζει.
«Ράιαν, θα με τρελάνεις! Ποιος είναι ο νέος διευθυντής;» θυμώνω αλλά το διασκεδάζω κιόλας. Ωστικό κύμα σαρώνει την εταιρεία. Είναι τελικά καλό που είμαι σε διαδικασία εξόδου.
«Ο Κίραν Κάβανο» μου χαμογελάει. Και το παζλ συμπληρώνεται με ακόμα ένα τοξικό κομμάτι.


Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2017

κεφάλαιο 34-καναπές βαράγκης

Κεφάλαιο 34

Η Ντάνι αποφάσισε να συγκατοικήσει με τον Πίτερ και μου το ανακοίνωσε λίγα λεπτά πριν της πω ότι χώρισα για δεύτερη φορά. Δεν έχω το κουράγιο να της πω την αλήθεια, γιατί θα νιώσει ακόμα μεγαλύτερες ενοχές που με αφήνει μόνη. Ήδη μου έχει πει δέκα φορές «συγγνώμη» και έχει προσφερθεί να δίνει το μισό ενοίκιο μέχρι να βρω ένα μικρότερο διαμέρισμα να νοικιάσω. Η αλήθεια είναι ότι λυπάμαι που δε θα μένουμε πια μαζί. Είναι ένα τέλος εποχής, που σηματοδοτεί μια ευτυχισμένη ζωή για εκείνη και μια δυστυχισμένη για μένα. Αλλά δε γίνεται και να μη νιώθω απέραντη χαρά που βρήκε το δρόμο της και είναι σίγουρη ότι ο Πίτερ είναι ο άντρας της ζωής της και ότι αυτοί οι δύο πρέπει να είναι μαζί.
«Είμαι χαρούμενη για σένα» της λέω και την αγκαλιάζω δακρυσμένη. Μου λέει απνευστί όλα τα σχέδιά της για τη διακόσμηση του σπιτιού του Πίτερ και ότι πιστεύει ότι σύντομα θα της κάνει πρόταση γάμου και ένα σωρό άλλα πράγματα που κάθε γυναίκα ονειρεύεται. Έτσι ήμουν κι εγώ πριν από μερικές ώρες. Αλλά τώρα τα όνειρά μου είναι κομμάτια και μου ματώνουν την καρδιά.
«Εσύ πώς και ήρθες εδώ απόψε; Δε θα κοιμηθείς στον Κίραν;» με ρωτάει ενώ ψάχνει μανιασμένα στα ντουλάπια για να βρει βαλίτσες. Μα τι στο καλό; Απόψε θα μετακομίσει κιόλας; Γελάω με τον ενθουσιασμό της για να μην κλάψω με την ερώτηση που μου έκανε. «Θέλετε να βγούμε το Σαββατοκύριακο οι τέσσερις να σας κεράσουμε για το νέο μας βήμα;» ρωτάει, αλλά δεν περιμένει απάντηση. Θεωρεί δεδομένο το «ναι». Κάτι τέτοιο θα ήταν φυσιολογικό. Πού να ήξερε. Θα αφήσω μερικές μέρες να μετακομίσει και θα της το πω. Αν το μάθει πριν φύγει, θα καθυστερήσει τα σχέδιά της και δε θέλω να της το κάνω αυτό.
Ψυχικά είμαι ράκος, αλλά ο ενθουσιασμός της με παρασέρνει. Βρίσκω τον εαυτό μου να κοιτάει έπιπλα μαζί της στο ίντερνετ. Χαλαρώνω κάπως μέχρι που λαμβάνω ένα μήνυμα στο κινητό. Το κοιτάω στα γρήγορα. Ξέρω ότι είναι εκείνος. «Λυπάμαι που δεν μπορείς να με εμπιστευτείς» γράφει. Κάθομαι λιγάκι με την Ντάνι και αποσύρομαι στο δωμάτιό μου προφασιζόμενη μια ημικρανία.
Δάκρυα καυτά ρέουν στο πρόσωπό μου, αλλά δεν κλαίω με λυγμούς. Τον αγαπούσα και τον αγαπάω ακόμα και υποφέρω που δεν μπορώ να είμαι μαζί του αλλά ο εγωισμός μου δε με αφήνει να την πατήσω δεύτερη φορά και είμαι εγώ αυτή που πρέπει να φύγει. Δεν ξέρω ποιος είναι ο λόγος που μου κρατάει τόσα μυστικά, αν αυτά συνδέονται με τη δουλειά μόνο ή και με τη σχέση μας. Αν αυτά τα μυστικά οδήγησαν και στον πρώτο χωρισμό μας. Όλα είναι πιθανά. Αλλά προς το παρόν δε θα κουράσω το μυαλό μου με σενάρια. Πρέπει να πάρω το χρόνο μου και να δεχτώ ό,τι έγινε. Να πενθήσω και να καταφέρω να βγω δυνατότερη. Έπρεπε να δώσω μια δεύτερη ευκαιρία. Δε μετανιώνω για όσα έζησα και ένιωσα μαζί του. Μετανιώσω ίσως που άρχισα πάλι να ελπίζω ότι αυτή τη φορά θα ήταν για πάντα.
Φυσικά δεν απαντάω στο μήνυμά του. Δεν ξέρω τι να απαντήσω σε ένα μήνυμα που ουσιαστικά μου πετάει το μπαλάκι για το φταίξιμο. Δεν ξέρω αν κάποια άλλη γυναίκα θα δεχόταν το «εμπιστεύσου με εν λευκώ» μετά από όλα όσα έχουν συμβεί, αλλά εγώ δε θα το κάνω. Δεν του έχω κρύψει τίποτα μέχρι στιγμής και έτσι ήθελα να κάνει κι εκείνος.
Σκουπίζω τα δάκρυά μου και παίρνω μια βαθιά ανάσα. Θα τα καταφέρω. Θα πονέσω, θα υποφέρω, αλλά θα τα καταφέρω. Πρέπει να βγω ζωντανή από όλο αυτό.


Τετάρτη, 1 Νοεμβρίου 2017

Κεφάλαιο 33-ωχ αμαν αμαν

Κεφάλαιο 33

Περνάμε υπέροχα τις μέρες μετά τη δεξίωση. Στη δουλειά τα πράγματα έχουν χαλαρώσει και μπορούμε να κάνουμε το διάλειμμά μας μαζί και να φεύγουμε σχετικά νωρίς. Συνήθως πηγαίνουμε για φαγητό ή σινεμά. Κανονίσαμε ήδη να πάμε το καλοκαίρι στην Καραϊβική και μαζεύουμε λεφτά. Είμαι πολύ ευτυχισμένη μαζί του. Ελπίζω να τον κάνω κι εκείνον εξίσου ευτυχισμένο. Σε μια προσπάθεια να τον κάνω να ηρεμήσει κάπως, ανακοίνωσα στο μπαρ ότι θα πηγαίνω μόνο όταν πρέπει να βοηθήσω, δηλαδή αν κάποιος υπάλληλος αρρωστήσει. Αν και στενοχωρήθηκαν όλοι, δε σοκαρίστηκαν από το νέο. Ο Κίραν ένιωσε πολύ ανακουφισμένος με την απόφασή μου και μου είπε ότι αυτό θα μου δώσει την ώθηση που χρειάζομαι να ψάξω επιτέλους μια θέση που να μου αξίζει. Μου αρέσει που πιστεύει σε μένα και με θεωρεί άξια να κυνηγήσω μια απαιτητική καριέρα.
Ένα πρωί όμως, κι ενώ έχουμε κοιμηθεί χώρια γιατί η Ντάνι ήθελε να περάσουμε χρόνο μαζί, καταφθάνω στο γραφείο λίγο καθυστερημένη. Η Λούσι με ενημερώνει γελώντας ότι η Κέντρα δεν είναι πάνω κι έτσι περιμένω να τον βρω μόνο. Θέλω να συζητήσουμε μερικές λεπτομέρειες πριν φύγει οριστικά από το γραφείο μας. Μένουν λίγες μέρες μέχρι να μεταφερθεί στο άλλο περιοδικό και παρόλο που δεν έμεινε καιρό στην εταιρεία μας, η βοήθειά του στο γραφείο ήταν καταλυτική.
Φωνές ακούγονται μέχρι το ασανσέρ. Δύο άντρες που τσακώνονται. Πλησιάζω νευρικά προς το γραφείο και βλέπω τον Γουέστμπρουκ να βγαίνει από εκεί κοπανώντας την πόρτα πίσω του και να φωνάζει στον αέρα «δεν θα κάνεις εσύ μια ζωή ό,τι θέλεις».
Φυσικά δεν ήξερα ότι είναι πάλι στην πόλη μας το μεγάλο αφεντικό και με εκπλήσσει που δεν με ενημέρωσε η Λούσι. Αυτό που με τρελαίνει τελείως όμως, είναι γιατί τσακωνόταν με τον Κίραν. Δεν ωφελεί να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας πια. Τον βλέπω προβληματισμένο. Ξέρει ότι άκουσα κάποια πράγματα.
«Τι τρέχει; Θα μου πεις επιτέλους τι μου κρύβεις;» τον ρωτάω ανήσυχη και εκνευρισμένη ταυτόχρονα.
«Είναι…είναι εκνευρισμένος που η Κέντρα άργησε να έρθει πάλι» μου λέει. Δείχνει να λέει την αλήθεια, αλλά δεν είναι λογικό αυτό που λέει. Καθόλου. Είναι πολύ πειστικός όταν λέει ψέματα.
«Μόνο αυτό;» ακουμπάω την τσάντα μου στο γραφείο μου και τον πλησιάζω.
«Πρέπει να είναι μπλεγμένη με κάτι. Φοβάμαι ότι ίσως είναι αυτή που πούλησε την πληροφορία στους ανταγωνιστές μας και είναι έξαλλος».
«Και γιατί ήρθε να το πει σε σένα; Σε ξέρει κι από χθες;» επιτέλους λέω αυτό που πλανάται στον αέρα. «Και τι εννοούσε ότι κάνεις μια ζωή αυτό που θες;».
«Μια κουβέντα ήταν αυτό. Δεν το εννοούσε φαντάζομαι» λέει χωρίς να με κοιτάει. Κάτι κρύβει. «Υποθέτω ότι ήρθε σε μένα επειδή δουλεύω με την Κέντρα. Προσπάθησα να την υπερασπιστώ και ίσως αυτό τον εκνεύρισε».
«Ψέματα» λέω κοφτά. Σταυρώνω τα χέρια στο στήθος. «Λες ψέματα και το ξέρεις κι εσύ κι εγώ. Κάτι κρύβεις. Ξέρεις το αφεντικό και σε ξέρει καλά και αυτός. Δεν καταλαβαίνω τι τρέχει. Δεν καταλαβαίνω γιατί μιλάει σε εσένα για την Κέντρα και όχι σε εμένα. Δεν καταλαβαίνω γιατί με αγνοεί επιδεικτικά. Σε παρακαλώ να με βοηθήσεις με αυτό το απαίσιο παζλ γιατί είμαι στα όριά μου» προειδοποιώ και κάθομαι πάνω στο γραφείο του. Δε θα κάνω πίσω. Δε δέχομαι να με κοροϊδεύει. Μέχρι πριν από πέντε λεπτά τον θεωρούσα έναν υπέροχο, ειλικρινή άνθρωπο. Και τώρα; Έχω μπροστά μου έναν άντρα που προσπαθεί να μου κρύψει κάτι. Υπό το φως των εξελίξεων αυτών, ποιος ξέρει και τι άλλο μου έχει κρύψει και ειδικά σχετικά με την ξανθιά φίλη του.
«Είναι κάποια θέματα που δε σε αφορούν» μου λέει και ξεφυσάει νευρικά. Θέλω να τον σκοτώσω. «Βρίσκομαι σε αυτή τη θέση με διπλό ρόλο και θα θέσω σε κίνδυνο την καριέρα μου και τη δική σου αν μάθεις ακριβώς τι κάνω» λέει.
«Ωραία» χαμογελάω ξερά. «Μου λες ότι αν μάθω την αλήθεια θα πρέπει να με σκοτώσεις ; Ποιος είσαι; Ο Τζέιμς Μποντ;» γελάω ξερά αλλά δε με μιμείται. Με κοιτάει σχεδόν εκνευρισμένος. Πώς τολμάει; Περνάει από το μυαλό μου ότι θα πρέπει να χωρίσουμε αν δε μου πει την αλήθεια. Με πονάει αλλά…δεν ξέρω. Δεν ξέρω τι να σκεφτώ.
«Άσε τη σχέση μας έξω από αυτό» λέει αυστηρά. Πνίγομαι με το σάλιο μου και βήχω. Μου δίνει λίγο νερό. Πώς είναι δυνατόν να ακούει τις σκέψεις μου; «Η δουλειά και η προσωπική ζωή δε συνδέονται» επιμένει.
«Συνδέονται όταν έχω σχέση με έναν άνθρωπο που μου λέει ψέματα με τόση ευκολία. Ποιος ξέρει τι άλλα ψέματα μου έχεις πει».
«Σου έχω ζητήσει να με εμπιστευτείς. Δεν έχεις κάτι να φοβάσαι από μένα και σου το επαναλαμβάνω. Θέλω να είμαστε μαζί και δε σου κρατάω μυστικά που έχουν να κάνουν με εμάς».
«Κρατάς μυστικά. Θέλω να μάθω το λόγο».
«Δε σε αφορά».
«Δε με εμπιστεύεσαι;» τον προκαλώ.
«Απόλυτα, αλλά είναι μερικά πράγματα που πρέπει να διαχειριστώ μόνος μου και ψύχραιμα. Δώσε μου χρόνο και μόλις τελειώσουν όλα θα σου μιλήσω».
«Εσύ θα με εμπιστευόσουν τόσο τυφλά; Χωρίσαμε επειδή έκανες τρελά σενάρια στο μυαλό σου ενώ εγώ δούλευα απλά σε ένα μπαρ. Εγώ τώρα πρέπει να πιστέψω ότι όσα κρύβεις δεν έχουν σχέση με εμάς; Να αγνοήσω ότι ξέρεις τον Γουέστμπρουκ και μάλιστα καλά ενώ μου έλεγες ότι δεν τον ξέρεις, να ξεχάσω ότι βγαίνεις με μια άγνωστη ξανθιά και να κοιμάμαι ήσυχη;».
«Ναι, αυτό θέλω» λέει σταθερά. Με περνάει για ηλίθια.
«Η ειλικρίνεια είναι η βάση κάθε πετυχημένης σχέσης και εσύ δεν είσαι ειλικρινής μαζί μου. Θέλω να με αφήσεις λίγο χρόνο να ηρεμήσω. Δεν είμαι έτοιμη να χωρίσουμε γιατί…ξέρεις πώς νιώθω για σένα» λέω και ένας κόμπος κλείνει το λαιμό μου. Δεν του έχω πει πόσο τον αγαπάω, πόσο απελπισμένα θέλω να είμαι συνέχεια μαζί του, αλλά είμαι σίγουρη ότι το νιώθει. «Αλλά δεν μου επιτρέπει ο εγωισμός μου να είμαι με κάποιον που κρατάει τόσα μυστικά από μένα» καταλήγω. Πεθαίνω μέσα μου αργά και βασανιστικά, μα ξέρω ότι πρέπει να το κάνω.

«Σε καταλαβαίνω» μου λέει και κατεβάζει τα μάτια. Μου κόβεται η ανάσα. Δεν το περίμενα να καταθέσει τόσα εύκολα τα όπλα. Ο δειλός. Θέλω να μείνω μόνη. Να ουρλιάξω, να κλάψω, δεν ξέρω τι. Θέλω μόνο να μείνω μόνη.

Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2017

κεφάλαιο 32-sexy and I know it

Κεφάλαιο 32
Το μακιγιάζ μου είναι απλό, τα κοσμήματά μου μόνο χρυσά σκουλαρίκια και το φόρεμά μου είναι στενό και μπεζ με χρυσές νότες. Σύμφωνα με την «αντικειμενική» Ντάνι  μού πάει πολύ. Αγόρασα και ένα φοβερό ζευγάρι χρυσά σανδάλια με λεπτό και ψηλό τακούνι. Κάνουν τα πόδια μου να δείχνουν ατελείωτα. Η πωλήτρια μού είπε ότι είναι πολύ σέξι και είναι καλή επιλογή για ένα φόρεμα λιγότερο προκλητικό.
Ευτυχώς η Ντάνι δέχτηκε να με συνοδεύσει στο χορό, παρόλο που θα πρέπει να φύγει νωρίς γιατί δουλεύει νωρίς αύριο. Το ξέρω ότι είναι αστείο να με συνοδεύσει η κολλητή μου και όχι κάποιος άντρας, ή ακόμα καλύτερα ο Κίραν, αλλά καμιά φορά πρέπει να είμαστε ευρηματικοί και όχι να κολλάμε στο πώς θα θέλαμε να είναι τα πράγματα.
Μπαίνουμε στην αίθουσα ένα τέταρτο πριν την ώρα που ορίζει η πρόσκληση και ήδη όλα δουλεύουν ρολόι. Δεν χρειάστηκε καν να πάω πιο νωρίς. Μια μικρή αναποδιά συνέβη με τον ήχο, αλλά ο Κίραν δέχτηκε να πάει αυτός και να βοηθήσει να βρεθεί λύση. Έτσι, όταν μπαίνω στο χώρο, είναι ήδη εκεί. Γυρνάει και με κοιτάει λες και αισθάνθηκε την παρουσία μου και χαμογελάει τόσο πλατιά που όποιος έχει μάτια σίγουρα θα είδε κάτι παραπάνω από συμπάθεια στο βλέμμα του.
«Θα σε φάει με τα μάτια» λέει η Ντάνι δίπλα μου και τον πλησιάζουμε. Ανταλλάσουμε χειραψίες και ευγένειες.
«Είστε και οι δύο πανέμορφες» μας λέει αλλά το βλέμμα του δε με αφήνει ούτε δευτερόλεπτο. Ανταποδίδω τα καλά του λόγια. Εκείνος φοράει ένα μαύρο σμόκιν με ένα σατέν ζωνάρι γύρω από τη μέση. Του πάει πολύ το επίσημο ένδυμα. Είναι κούκλος. Πάντα είναι. Η εσωτερική και η εξωτερική του ομορφιά δένουν τέλεια. Έχει ένα αριστοκρατικό ύφος που σε κάνει να τον κοιτάζεις. Και να τον θαυμάζεις.
Η αίθουσα γεμίζει σιγά σιγά. Η Κέντρα κάνει είσοδο φορώντας ένα κόκκινο στενό φόρεμα που τραβάει πάνω της όλα τα βλέμματα και δικαίως. Τη συνοδεύει ένας γκριζομάλλης άντρας, που αν κατάλαβα καλά είναι η τελευταία της κατάκτηση. Μέσα σε μισή ώρα καταφθάνουν σχεδόν όλοι. Ακόμα και ο Γουέστμπρουκ, ο οποίος φυσικά ήταν καλεσμένος αλλά δεν περίμενε κανείς να έρθει. Κάθεται σε ένα στρογγυλό τραπέζι μαζί με άλλα μέλη του διοικητικοί συμβουλίου και κοιτάει συνεχώς νευρικά τριγύρω του. Ο Κίραν κάθεται στο τραπέζι μου, μαζί με άλλους συναδέλφους από το τμήμα μάρκετινγκ, την Κέντρα και τον Τζέρεμι Κέιν με τη γυναίκα του. Εμείς οι νεότεροι κάνουμε ανάλαφρη συζήτηση, αλλά η Κέντρα και ο Τζέρεμι δείχνουν παγωμένοι και κακόκεφοι.
Το ινδικό φαγητό και η σύγχρονη ινδική μουσική φαίνεται να αρέσει πολύ στους καλεσμένους μας. Όλοι συμφωνούν ότι είναι μια πρωτότυπη ιδέα. Η Κέντρα δέχεται συνεχώς θετικά σχόλια από όλους και καμαρώνει λες και έχει καμία σχέση με τη διοργάνωση. Τρώμε στον ανοιχτό μπουφέ και εγώ και η Ντάνι προσπαθούμε να μιλήσουμε με όλους και να βεβαιωθούμε ότι περνάνε καλά. Ο Κίραν είναι στην άλλη άκρη της αίθουσας και κάνει το ίδιο. Τώρα μιλάει με την Λίλι. Πριν μιλούσε με τον Γουέστμπρουκ, αλλά μόνο για λίγο. Και πόσο να μιλήσεις με αυτόν τον άνθρωπο;
«Σε  κοιτάει συνέχεια» μου λέει η Ντάνι, αλλά το ξέρω. Βλέπω τον Κίραν να με κοιτάει, γιατί τον κοιτάω κι εγώ. Ανυπομονώ να τελειώσει όλο αυτό και να μείνουμε μόνοι.
«Είμαστε καλά» της λέω ήρεμα και το νιώθω. Η Λίλι με πλησιάζει και ο Κίραν μιλάει με μια παρέα γυναικών που δε γνωρίζω.
«Περνάνε όλοι τέλεια. Λένε ότι είναι η καλύτερη δεξίωση που έχει γίνει ποτέ. Άκουσα τον Γουέστμπρουκ  να λέει ότι κάνατε καλή δουλειά. Ανέφερε το όνομα του Κίραν μόνο, αλλά σίγουρα θα ξέρει ότι βοήθησες κι εσύ» με διαβεβαιώνει, αλλά δεν είμαι πολύ σίγουρη ότι αυτό ισχύει. Ο Γουέσμπρουκ έχει χαιρετίσει τους πάντες εκτός από εμένα. Δεν πρέπει να με εκτιμάει πολύ. Βέβαια, μπορεί απλώς να μη με ξέρει κιόλας. Είναι αδύνατον να ξέρει επακριβώς τι κάνουν οι εκατοντάδες υπάλληλοί του. Ειδικά όταν η Κέντρα προσπαθεί να καρπωθεί τις προσπάθειές μου και με κρύβει συνέχεια.
«Για δες! Ο Κίραν χορεύει» λέει η Ντάνι μετά από λίγο. Τον βλέπω να χορεύει ένα αργό χορό με μια άγνωστη γυναίκα στη μέση της κατάμεστης πίστας. Το βλέμμα του συναντάει το δικό μου αλλά δεν καταλαβαίνω κάτι σε αυτό.
«Βρες κι εσύ κάποιον» με προτρέπει η φίλη του και σαν χαζή έφηβη την ακούω. Ο παρτενέρ μου είναι ο Φίλιπ Μπέθανι, ένας αξιόλογος εκδότης βιβλίων, με τον οποίο συνεργαζόμαστε συχνά όταν δίνουμε προσφορά κάποιο βιβλίο με τα περιοδικά μας.
Μιλάμε και γελάμε όσο χορεύουμε και πέφτει το τρίτο τραγούδι, όταν ο Κίραν μάς διακόπτει. Ευγενικά μεν αλλά κοφτά.
«Σειρά μου» λέει απλά και ο Φίλιπ αποσύρεται. Χαλαρώνω αμέσως στα χέρια του Κίραν.
«Σαν πολύ δεν χόρεψες με αυτόν;» μου λέει άγρια. Χαμογελάω. Ξεχαστήκαμε με την κουβέντα μάλλον.
«Ήσουν απασχολημένος» του θυμίζω. Χαμογελάει κι αυτός.
«Νομίζω ότι σου έχω ξεκαθαρίσει ότι δεν πρέπει να ζηλεύεις» λέει ήρεμα. Σουφρώνω τη μύτη μου. Προσπαθώ να μην τον σφίγγω πολύ πάνω μου. Είμαστε το επίκεντρο της προσοχής για κάποιο λόγο.
«Μου βγαίνει ενστικτωδώς όταν χορεύεις με καλλονές» λέω με πάσα ειλικρίνεια.
«Εγώ θέλω μόνο εσένα» χαϊδεύει με το δάχτυλό του την πλάτη μου. «Πάντα εσένα ήθελα και πάντα εσένα θα θέλω».
«Υποσχέσεις, υποσχέσεις, υποσχέσεις» τον πειράζω, αλλά αυτό που μου είπε με έκανε να ανατριχιάσω. Κι εγώ έτσι νιώθω. Σαν να μην γνώρισα ποτέ άλλον άντρα πριν από τον Κίραν και σαν να μην υπάρχει κανείς άλλος εκεί έξω για μένα μετά από αυτόν.
«Το εννοώ» σοβαρεύει ξαφνικά και με κόπο απομακρύνεται όταν το τραγούδι σταματάει για κάποια ανακοίνωση. Αγνοούμε όσα λέγονται γύρω μας και συνεχίζουμε να κοιτιόμαστε.
«Είμαι πολύ ευτυχισμένη» του λέω «γιατί και για μένα είσαι μοναδικός».
«Θα έρθεις από μένα μετά ελπίζω» χαμηλώνει και μου ψιθυρίζει στο αυτί. Τον κοιτάω απορημένη. «Ανυπομονώ να σου βγάλω αυτό το φόρεμα. Αλλά όχι τα παπούτσια».




Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017

κεφάλαο 31-μπλακ τζακ




Κεφάλαιο 31


Τις επόμενες μέρες συνεχίζουμε κανονικά να βλεπόμαστε αλλά ακόμα κάτι μέσα μου δε λέει να ηρεμήσει. Εκείνος, φυσικά, είναι πάντα γλυκός και τρυφερός. Δε δείχνει να καταλαβαίνει ότι με απασχολεί κάτι. Ή έτσι δείχνει. Δεν ξέρω τι σκέφτεται. Έχει μια μοναδική ικανότητα να κλειδώνει τις σκέψεις του. Για το καλό της σχέσης μας προσπαθώ να μην το υπεραναλύω όταν είμαστε μαζί και χαλάω τις κοινές στιγμές μας.
«Είναι κρίμα να πάμε χώρια στην δεξίωση» λέει ενώ είμαστε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι. «Τη σχεδιάσαμε μαζί».
«Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να επισημοποιήσουμε με τόσο ηχηρό τρόπο την σχέση μας» γελάω. «Μπορούμε να είμαστε διακριτικοί».
«Εγώ σε δύο βδομάδες μεταφέρομαι. Δε με νοιάζει. Για σένα το κάνω» λέει. Μελετώ το προφίλ του. Είναι όλα τέλεια. Η καρδιά μου χτυπάει από αγάπη. Προσπαθώ να θυμηθώ ότι υπάρχουν γκρίζες περιοχές και ερωτηματικά αλλά όταν τον κοιτάω όλα σβήνουν.
«Πού θα πας;» τον ρωτάω τελικά. «Αποφάσισες;»
«Έχω κάνει αίτηση για δύο τμήματα, αλλά δεν ξέρω τι θα γίνει. Είναι και τα δύο τμήματα οικονομικών. Το ένα σε ένα περιοδικό και το άλλο σε κάτι εταιρείες διαφήμισης του ομίλου Γουέστμπρουκ».
«Απορώ γιατί σου αρέσουν τα οικονομικά» γελάω. Έχει τη δυνατότητα να πάει σε όποιο τμήμα θέλει.
«Ο πατέρας μου ήταν λογιστής» λέει και παγώνω. Είναι η πρώτη φορά που μου μιλάει για την οικογένειά του. Είναι ένα θέμα που δεν έχει θίξει ποτέ και εγώ δεν επέμεινα να εξερευνήσω. Δεν απαντώ και αμέσως νιώθει άνετα να συνεχίσει. «Μεγάλωσα σε ένα σπίτι γεμάτο κομπιουτεράκια, χαρτιά και προσθαφαιρέσεις».
«Ακούγεται…ενδιαφέρον» λέω ανάλαφρα, αν και δε μου πέρασε απαρατήρητος ο παρελθοντικός χρόνος. Ευτυχώς γελάει.
«Πέθανε όταν ήμουν 15 ετών από καρκίνο. Μέχρι τότε είχα ήδη αποφασίσει να ασχοληθώ με τα οικονομικά, παρόλο που η μητέρα μου ήθελε να σπουδάσω νομική» κάνει μια γκριμάτσα.
«Θα σου πήγαινε και αυτό» δίνω κάποιο δίκιο στη μητέρα του. Έχει ισχυρή επιχειρηματολογία και τετράγωνη λογική.
«Η μητέρα μου ήθελε ανέκαθεν να με δει δικαστή ή κάτι τέτοιο. Είναι μια γυναίκα του φαίνεσθαι. Της αρέσει το κύρος, η καταξίωση».
«Τα λεφτά;» ρωτάω.
«Και αυτά, φυσικά, αλλά κυρίως η κοινωνική καταξίωση» λέει ξερά. Πρώτη φορά τον ακούω να μιλάει έτσι. Πώς να είναι άραγε η μητέρα του από κοντά; Θα θέλει ποτέ αυτή η γυναίκα να με γνωρίσει; Θα μπορούσε να με συμπαθήσει;
«Εσύ είσαι…απλός» του λέω τελικά. Ο Κίραν έχει πολύ καλή μόρφωση και φαίνεται άνετα οικονομικά. Αλλά δεν είναι υπερόπτης. Είναι προσγειωμένος.
«Νομίζω ότι μοιάζω στον πατέρα μου» λέει. «Και η μητέρα μου έχει καλά χαρακτηριστικά, αλλά κατά κύριο λόγο είναι επικριτική και σνομπ» γελάει και πάλι. «Ακόμα και απέναντί μου!».
«Θα βοηθούσε αν είχες αδέρφια και δεν ήταν όλη η προσοχή και οι απαιτήσεις στραμμένες πάνω σου».
«Αυτό ισχύει» λέει σκεπτικός. Με σφίγγει πάνω του και με φιλάει στον ώμο. Νιώθω ακόμα πιο κοντά του τώρα που μου μίλησε για την οικογένειά του.
«Τι θα φορέσεις στο χορό;» με ρωτάει μετά από λίγο. Με έχει ξαναρωτήσει αλλά δεν απάντησα. Έχει γίνει αστειάκι μεταξύ μας εδώ και λίγες μέρες. Νομίζει ότι θα φορέσω κάτι προκλητικό. Αλλά εγώ έχω ήδη διαλέξει φόρεμα και δεν είναι καθόλου προκλητικό. Άλλωστε πρέπει να εναρμονιστώ και με το θέμα.
«Ένα μαύρο μίνι με παγιέτες. Μετά θα πάω κατευθείαν στο μπαρ» τον πειράζω. Πρέπει να το ξέρει ότι αστειεύομαι, αλλά συνεχίζει να με τσιγκλάει.
«Δε θέλω να σε κοιτάνε άλλοι άντρες» γκρινιάζει.
«Μόνο αν ντύνομαι σέξι θα με κοιτάνε;» τον αγριοκοιτάζω.
«Συνέχεια σε κοιτάνε, αλλά δε θέλω να βλέπουν ακόμα περισσότερα» διευκρινίζει. Τον φιλάω και τον χαϊδεύω.
«Εσύ τι θα βάλεις;».
«Σμόκιν λέω» απαντάει αδιάφορα.
«Θα είσαι πολύ όμορφος» του λέω με πάσα ειλικρίνεια.
«Θα είμαι και πολύ λυπημένος όμως» μου χαμογελάει πικρά «γιατί δε θα σε έχω στο πλάι μου».





Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

κεφάλαιο 30- τι υποψιάζεστε;

Κεφάλαιο 30

Έμεινα στο διαμέρισμά μου για ώρα και προσπάθησα να βάλω τις σκέψεις μου σε σειρά αλλά ήταν αδύνατον. Δεν ήταν στη φύση μου να ζηλεύω αλλά ποια γυναίκα δε θα ρωτούσε καν τον σύντροφό της με ποια γυναίκα φεύγει από τη δουλειά τακτικά; Το τηλέφωνό μου χτύπησε και βγήκα από τις σκέψεις μου βίαια. Δεν είχα μαζέψει τίποτα από τα πράγματα που έπρεπε να μαζέψω για να κοιμηθώ στο διαμέρισμά του. Η ώρα στην οθόνη με σόκαρε. Είχαν περάσει τρεις ώρες;
«Πού είσαι;» ακούω τη φωνή του να ρωτάει με ένα μείγμα χαράς και αγωνίας. Δεν ξέρω πώς να αντιδράσω.
«Ξεχάστηκα λίγο με την ώρα» λέω αδύναμα. Προσπαθώ να ακουστώ χαρούμενη και κάπως τα καταφέρνω γιατί δε με ρωτάει κάτι.                     
«Θα περάσω να σε πάρω με τη μηχανή για να μην έρχεσαι μόνη σου» λέει εκείνος και το κλείνει. Πίσω του ακούγονταν φωνές και γέλια. Αναρωτιέμαι πού να είναι; Μαζί της ήταν τόσες ώρες; Διάολε, πώς το ρωτάνε αυτό; Και κυρίως, ποιος μου λέει ότι θα μου πει την αλήθεια;
Σε είκοσι λεπτά χτυπάει την πόρτα μου. Μπαίνει μέσα σαν σίφουνας και κοιτάει τριγύρω.
«Πού είναι τα πράγματά σου; Είσαι καλά εσύ;» ρωτάει και με κοιτάει. Είμαι σκυθρωπή μάλλον.
«Θέλω να σε ρωτήσω κάτι και θέλω να είσαι ειλικρινής» λέω τελικά και σταυρώνω τα χέρια στο στήθος. Όχι αμυντικά. Απλώς  για να θέσω τα όριά μου. Εκείνος κάθεται στον καναπέ και με κοιτάζει ανήσυχος. Σκέφτομαι ότι μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα θα μάθω (ή όχι) αν θα γίνει και πάλι η καρδιά μου κομμάτια. Τι μπέρδεμα.
«Πες μου» με προτρέπει και κάθομαι σε μια πολυθρόνα απέναντί του. Τον κοιτά στα μάτια βαθιά, προσπαθώντας να εισβάλλω στο μυαλό και την καρδιά του.
«Ποια είναι η γυναίκα με την οποία φεύγεις από τη δουλειά τον τελευταίο καιρό και σήμερα;» εξαπολύω την αλήθεια χωρίς περιστροφές. Δεν έχω χρόνο να αναρωτιέμαι και να πονάω. Τώρα, όσο είναι νωρίς. Το έκανα μια φορά και επέζησα. Θα τον ξεπεράσω και πάλι. Τουλάχιστον έτσι ελπίζω.
«Με παρακολουθείς;» χαμογελάει ξερά και κάτι στο βλέμμα του για ελάχιστα κλάσματα δευτερολέπτου με κάνει να πιστεύω ότι τον έπιασα. Ότι κάτι κρύβει.
«Η συνοδός σου είναι εντυπωσιακή, μαθαίνω. Δεν περνάει απαρατήρητη. Και η εταιρεία έχει μάτια» του θυμίζω. Δεν μπορεί να πιστεύει ότι ο πιο περιζήτητος εργένης της εταιρείας θα φεύγει με μια καλλονή και δε θα το προσέξει κανείς.
«Η εταιρεία ή η Λίλι;» επιμένει να αλλάζει θέμα. Αυτό ενισχύει την ανησυχία μου.
«Έχει σημασία;» απαντάω ειλικρινά κουρασμένη. Ένα εκατομμύριο σενάρια έχουν περάσει από το μυαλό μου. Φίλη; Ξαδέρφη; Ερωμένη;
«Μπορώ να μην απαντήσω σε αυτή την ερώτηση;» με αιφνιδιάζει μετά από μια απίστευτα φορτισμένη σιωπή.
«Τι εννοείς;» θυμώνω ξαφνικά. Αυτό δεν το περίμενα.
«Μπορώ να μην απαντήσω ποια είναι η κοπέλα και να το αφήσουμε εκεί;».
«Δεν μπορεί να σοβαρολογείς!» γελάω. Η συζήτηση έχει εκτροχιαστεί. «Περιμένεις να βγούμε μαζί από αυτή την πόρτα χωρίς να μου εξηγήσεις με ποια βγαίνεις και γιατί σήμερα μου έκρυψες ότι θα τη δεις;». Θέλω να κλάψω αλλά οι βαθιές ανάσες με βοηθούν πολύ.
«Σου εγγυώμαι ότι δεν είναι ερωτικό. Χρειάζομαι χρόνο να τακτοποιήσω μερικά πράγματα. Εγώ θέλω εσένα και αν είχες λίγο μυαλό θα το έβλεπες» λέει. Γελάω και πάλι.
«Για πόσο ηλίθια με περνάς ακριβώς;» επιμένω.
«Σε παρακαλώ, εμπιστεύσου με. Είναι κάτι που δεν σε αφορά. Σου είμαι πιστός και δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα. Η κοπέλα που είδες είναι μια οικογενειακή φίλη και δεν ενδιαφέρομαι ερωτικά».
«Μπορώ να τη γνωρίσω;» ρίχνω τον άσσο και περιμένω. Ανοίγει και κλείνει το στόμα.
«Όχι» λέει τελικά. Το ήξερα.
«Τότε, μπορείς να φύγεις» λέω κι δείχνω την πόρτα.
«Δε φεύγω. Σου είπα ότι θέλω εσένα και η κοπέλα που είδες δε με ενδιαφέρει».
«Τι μου κρύβεις;»
«Δεν είναι κάτι που μπορώ να σου πω. Σου ζητάω να με εμπιστευτείς» λέει ικετευτικά και τα μάτια του καίνε. Η φωνή του, η στάση του σώματός του, φωνάζουν ότι λέει αλήθεια. Δεν ξέρω τι να κάνω. Γιατί να μας έχει και τις δύο; Δε μου είχε δώσει ποτέ δείγματα ότι μπορεί να είναι άπιστος. Διάολε, ούτε γυναίκες στο δρόμο δεν κοιτάει ποτέ.
«Να σε εμπιστευτώ χωρίς στοιχεία;».
«Η καρδιά σου τι λέει;» με ρωτάει και χαμογελάει. Δεν απαντάω. «Δε σου λέω ψέματα. Θέλω λίγο χρόνο».
«Φοβάμαι ότι θα με πληγώσεις πάλι» εκμυστηρεύομαι. Είμαι πολύ αδύναμη; Μάλλον ναι.
«Δεν πρόκειται. Αυτή τη φορά θα παλέψω για εμάς» τεντώνει τα χέρια του και με αγκαλιάζει. Στην αρχή δεν αφήνομαι, αλλά σταδιακά χαλαρώνω. Μου χαϊδεύει τα μαλλιά και μου λέει τρυφερά λόγια.
«Αν δε σε πειράζει θέλω να μείνω απόψε εδώ» του λέω. Δεν είμαι έτοιμη να παραδοθώ αμαχητί. Δεν είμαι σίγουρη για τίποτα πια. Μόνο ότι δεν μπορώ να φύγω από κοντά του.

«Ωραία» λέει εκείνος ήρεμα. «Θα μείνω κι εγώ μαζί σου»

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

sorry

ευχαριστω για την κατανόηση!
περνάω μια δύσκολη βδομάδα.
θα επανακάμψω!
φιλια

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

κεφάλαιο 29-ούπσι

Κεφάλαιο 29

«Μένουν  οκτώ μέρες μέχρι τη δεξίωση και έπρεπε να σκάσει τώρα η βόμβα;» χτενίζω με τα δάχτυλα τα μαλλιά μου. Η κατάσταση είναι απελπιστική. Φωνές και νεύρα και πόρτες που βαράνε διαρκώς.
«Τα πράγματα θα φτάσουν στα άκρα» μου ψιθυρίζει μέσα στη μικρή κουζίνα στον πάνω όροφο. Αποφεύγουμε την Κέντρα με κάθε κόστος από χθες. Το ημερολόγιο δείχνει Πέμπτη και το χάος ξέσπασε Δευτέρα πρωί. Φοβόμουν ότι θα είναι δύσκολο να συνδυάσουμε την προσωπική μας ζωή με το επαγγελματικό μας προφίλ, αλλά δε χρειάστηκε να νιώσουμε αμηχανία. Τα γεγονότα μας πρόλαβαν.
«Μου κάνει εντύπωση η σιγουριά σου» του εκμυστηρεύομαι. Δείχνει μεγάλη αυτοπεποίθηση για την εξέλιξη της κατάστασης και για τον τρόπο που ερμηνεύει τα γεγονότα. Δεν έχει σημασία η γνώμη κανενός ωστόσο, αν δε μάθουμε πραγματικά τι έχει γίνει.
«Κυκλοφόρησε διαφήμιση για το νέο περιοδικό του ανταγωνιστή μας, το Lip Balm, και είναι σχεδόν ίδια με αυτή που είχαμε κανονίσει για το Red. Έχουμε πληρώσει ήδη τα μοντέλα και τους φωτογράφους και έχουμε πληρώσει το χώρο για τη φωτογράφιση. Επίσης δεν έχουμε καθόλου εναλλακτικό σχέδιο. Η Κέντρα πίστευε ότι η ιδέα για τη διαφήμιση ήταν πολύ πρωτοποριακή και βασιζόταν εκεί για να τονώσουμε λίγο το περιοδικό στην αγορά. Και τώρα; Τι;» λέει και δείχνει θυμωμένος. Πολύ θυμωμένος. Είμαι σίγουρη ότι θα βρεθεί κάποια λύση.
«Δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό αφορά την Κέντρα και τον Τζέρεμι. Άκουσες κι εσύ ότι ο γέρος θα ζητήσει το κεφάλι τους σε ασημένιο δίσκο;» αναφέρομαι στον Γουέστμπρουκ.
«Άδικο θα έχει;» λέει ο Κίραν και γνέφω.
«Αν κάποιος έδωσε πληροφορίες στους ανταγωνιστές θα πρέπει να τιμωρηθούν αυτοί ή ο θύτης;» ρωτάω απλά. «Δεν έχω ιδέα τι συμβαίνει στις περιπτώσεις αυτές στα υψηλά κλιμάκια».
«Η Κέντρα είναι υπόλογη γιατί ήξερε το περιεχόμενο της διαφήμισης. Το ίδιο και εμείς όμως» λέει ανήσυχος και είναι η πρώτη φορά που μου περνάει από το μυαλό ότι μπορεί να μπλέξω κι εγώ. Είναι αλήθεια ότι λίγα άτομα ξέρουν το κόνσεπτ της διαφήμισης. Στα λίγα αυτά άτομα είμαι κι εγώ και ο Κίραν.
«Λες να μας απολύσει ο Γουέστμπρουκ;» δαγκώνω τα χείλη μου και σκέφτομαι. Έχω περάσει μια συνέντευξη αλλά δε νομίζω ότι θα πάρω τη δουλειά και σκέφτομαι ότι πρέπει να σταματήσω από το μπαρ κάποια στιγμή. Δεν έχω την πολυτέλεια να χάσω τη δουλειά μου αν δεν έχω βρει κάτι άλλο πρώτα.
«Πρέπει να μείνουμε μακριά από όλο αυτό όσο γίνεται και να τους αφήσουμε να τα βρουν μόνοι τους» λέει και μου χαμογελάει ξαφνικά. Το σκοτεινό δωμάτιο φωτίζεται και η θερμοκρασία ανεβαίνει. «Θα έρθεις πάλι απόψε;» μου λέει παρακλητικά. Από το Σάββατο κοιμάμαι κάθε βράδυ σπίτι του και πηγαίνω στο διαμέρισμά του μόνο για να πάρω ρούχα. Αύριο έχω βάρδια στο μπαρ και θέλω να τον γλυκάνω.
«Θα έρθω, αλλά φοβάμαι μήπως με βαρεθείς» λέω ναζιάρικα. Κάνει να με χαϊδέψει αλλά κατεβάζει το χέρι. Η κουζίνα είναι κοινή και μπορεί κάποιος να μπει ανά πάσα στιγμή. Δεν παύει να με λυπεί το γεγονός ότι κρυβόμαστε, κι ας είναι απολύτως λογικό.
«Δεν πρόκειται!» γελάει εκείνος . Παίρνουμε τις κούπες μας και κατευθυνόμαστε στο γραφείο μας. «Θες να πάμε κάπου για το Σαββατοκύριακο;» ρωτάει. Δεν γινόταν να αναβληθεί η συζήτηση άλλο. Πρέπει να του το θυμίσω.
«Κίραν, δουλεύω…» ψελλίζω ντροπαλά. Με κοιτάει για μερικά δευτερόλεπτα και πάει να πει κάτι. Σταματάει.
«Καταλαβαίνω» λέει. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό. Αν το εννοεί. Δε δείχνει θυμωμένος.
«Άλλα δύο σαββατοκύριακα και μετά θα σταματήσω» λέω σχεδόν απολογητικά κι ας μην πρέπει.
«Κάνε αυτό που πρέπει» λέει και κοιτάζει ευθεία. «Κανονίζουμε την εκδρομή άλλη στιγμή».
«Μη θυμώνεις» λέω.
«Δε θυμώνω. Αφού δεν κάνεις εσύ πίσω, θα κάνω εγώ».
«Μα σκέφτομαι να σταματήσω σύντομα».
«Μέχρι να σταματήσεις, δε θα παραπονιέμαι» χαμογελάει. «Αλλά όταν σταματήσεις θα κάνω πάρτι».
«Δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα και κανέναν. Εγώ θέλω μόνο εσένα» του χαϊδεύω το μπράτσο.
«Δεν είναι ότι ζηλεύω…» λέει. «Είναι ότι δε θέλω να δουλεύεις εκεί».
«Ας σταματήσουμε τη συζήτηση γιατί δε θα μας βγάλει σε καλό» γελάω. Κι εκείνος.

Επιστρέφουμε στο γραφείο και συνεχίζουμε να δουλεύουμε ενώ η Κέντρα τηλεφωνεί, τσακώνεται με τον Τζέρεμι, σηκώνεται, φεύγει και επιστρέφει και ξανά όλα από την αρχή. Ο Κίραν εξαφανίζεται και αυτός για μερικές ώρες και επιστρέφει λίγο πριν την ώρα που σχολάμε για να μου πει ότι θα φύγει μόνος του σήμερα γιατί έχει ένα ραντεβού που δεν μπορεί να αναβάλει.
«Θα έρθω το βράδυ μόνη μου» λέω χωρίς να ρωτάω για ποιο λόγο θα φύγει μόνος και πού πάει. Δεν είναι στο στιλ μου να τον ελέγχω.
«Συγγνώμη» μου λέει και χαμογελάει ζεστά. Είναι πολύ γλυκός.
Δουλεύω λίγο ακόμα και κατεβαίνω κατά τις έξι στη ρεσεψιόν. Η Λίλα φεύγει εκείνη την ώρα και αποφασίζουμε να μοιραστούμε ένα ταξί γιατί βρέχει και έτσι κι αλλιώς μένουμε  σχετικά κοντά.
«Ο Γουέστμπρουκ είναι στην πόλη, αλλά δεν έρχεται σε εμάς. Ποιος ξέρει ποιος θα υποφέρει» μου λέει και γελάμε. «Νομίζω ότι αυτή την περίοδο ασχολείται με τις εφημερίδες του» προσθέτει. Η Λίλα, αλλά και τα υπόλοιπα τμήματα δεν πρέπει να ξέρουν το σκάνδαλο που έχει ξεσπάσει. Εγώ είμαι σίγουρη ότι είναι θέμα χρόνου να έρθει ο Γουέστμπρουκ και να ξηλώσει όσους ενεπλάκησαν με τη διαρροή.
«Εσείς καλά πάνω;» με ρωτάει αλλά δεν δίνω πληροφορίες για το περιστατικό. Τι να πω άλλωστε; Είμαι σοκαρισμένη που κάποιος έδωσε πληροφορίες στους ανταγωνιστές. Δε θεωρώ κανέναν ικανό για κάτι τόσο ποταπό.
«Ο Κίραν πάντως φαίνεται να περνάει καλά» μου λέει και παγώνω. Ξέρει; Ελπίζω να είναι διακριτική αν έχει καταλάβει ότι είμαστε μαζί και να φανεί καλή φίλη. Δε θέλω να το κρύψω αλλά ακόμα είναι νωρίς να το δείξουμε στην εταιρεία. Άλλωστε ο Κίραν σύντομα φεύγει.
«Τι εννοείς;» τη ρωτάω με κομμένη την ανάσα. Τι ξέρει; Μήπως είδε κάτι; Και ποιος άλλος  μας είδε;
«Πάλι με την ξανθιά έφυγε σήμερα».



Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Κεφάλαιο 28-αγάπη μονο

Κεφάλαιο 28

Ξυπνάω κάπου τα ξημερώματα και κοιτάω τον άντρα που κοιμάται δίπλα μου. Το χέρι του είναι τυλιγμένο γύρω από τη μέση μου και κοιμάται γαλήνια. Χαμογελάω άθελά μου. Την έχω πατήσει άσχημα πάλι. Δεν ωφελεί να το αρνούμαι. Προσπάθησα να το αποφύγω, αλλά είμαι αδύναμη μπροστά στην υπεροχή του. Είναι ό,τι πιο όμορφο έχω δει.
«Γιατί δεν κοιμάσαι;» τον ακούω να ρωτάει, βραχνά. Έχει ανοίξει τα υπέροχα μάτια του και με κοιτάει. Δεν ξέρω τι να απαντήσω σε αυτό. Είδα στον ύπνο μου ότι ξύπνησα και ήμουν στο κρεβάτι μόνη. Ανακουφίστηκα όταν τον είδα πλάι μου, όταν επιβεβαίωσα ότι η βραδιά που περάσαμε μαζί ήταν αληθινή.
«Μήπως κρυώνεις;» με ρωτάει και με σκεπάζει καλύτερα με το πουπουλένιο πάπλωμα. Όχι, δεν κρυώνω. Είμαι υπέροχα. Με φιλάει στο μάγουλο τρυφερά και με σφίγγει πάνω του. Κάναμε έρωτα δύο φορές πριν αποκοιμηθούμε αγκαλιά. Κάθε άγγιγμα, κάθε φιλί, κάθε αναστεναγμός χαράχτηκε βαθιά μέσα μου. Ήταν οι πιο έντονες σεξουαλικές εμπειρίες που είχα ποτέ.
«Σκεφτόμουν ότι θα πρέπει να διασκέδασες πολύ όσο καιρό μείναμε χώρια, αν κρίνω από…τις επιδόσεις σου» τον πειράζω, αλλά ταυτόχρονα εκφράζω και τις ανησυχίες μου. Γελάει λιγάκι.
«Ήμουν πολύ…επιθετικός;» σμίγει τα φρύδια του. Δεν απαντώ και συμπληρώνει «στην πραγματικότητα δεν κρατιόμουν και ίσως δεν ήταν πολύ ραφιναρισμένες οι κινήσεις μου» φιλάει τον ώμο μου. Μου αρέσει που με κρατάει. Τον θέλω πολύ. Πώς έζησα τόσο καιρό μακριά του και πώς θα το ξανακάνω όταν με βαρεθεί πάλι; Όταν πετύχουμε πάλι κάποιο εμπόδιο και ο εγωισμός μας δε μας επιτρέψει να βρούμε μια μέση λύση;
«Γίνεσαι όλο και καλύτερος» του λέω. «Σαν το καλό κρασί».
«Το καλό κρασί είναι έτοιμο για κατανάλωση» λέει όλο νόημα και γουρλώνω τα μάτια μου! «Πάλι;»
«Όσο είσαι ξύπνια και με κοιτάς, σε θέλω. Είναι τόσο απλό» δαγκώνει απαλά τα χείλη μου και τα χέρια του αρχίζουν να εξερευνούν το κορμί μου. Δεν έχω χρόνο να σκεφτώ αν πρέπει, αν είναι λογικό, αν θα το μετανιώσω. Λιώνω και καίγομαι.
«Κίραν…» λέω ξέπνοα το όνομά του όταν αρχίζει να με χαϊδεύει πιο πολύ, πιο προκλητικά, ανάμεσα στα πόδια.
«Μωρό μου» λέει εκείνος και συνεχίζει να παίζει μαζί μου. Δεν τον νοιάζει τόσο η δική του ικανοποίηση όσο η δική μου. Ο χρόνος που αφιερώνει στο κορμί μου είναι κάτι το μοναδικό. Ανθίζω στα χέρια του. Νιώθω πράγματα που μόνο εκείνος με κάνει να νιώθω. Γυναίκα. Αληθινή γυναίκα.
«Βιάσου» λέω επιτακτικά και αμέσως υπακούει. Ξαπλώνει από πάνω μου και γλιστράει μέσα μου τόσο μαλακά που σχεδόν δακρύζω. Ξεκινάει αργά και επιταχύνει, κάθε κίνηση με οδηγεί στην έκσταση. Δεν τον χορταίνω.
«Είσαι πανέμορφη» μου λέει μερικά λεπτά μετά, αφού με σκουπίζει απαλά με ένα υγρό μαντηλάκι. Κι εσύ, θέλω να φωνάξω αλλά έχω πει ήδη αρκετά.
«Υπερέκκριση ορμονών λέγεται αυτό» τον πειράζω και με τραβάει ξανά πάνω του.
«Αύριο πρωί θα παραγγείλουμε πρωινό και θα μείνουμε όλη μέρα μέσα να σε χορτάσω» μου λέει και η καρδιά μου φτερουγίζει. Έχω άλλη μία μέρα μαζί του.
«Θα προλάβεις μέχρι αύριο το βράδυ;» γελάω διερευνητικά.
«Με βαρέθηκες κιόλας; Εγώ δε μίλησα ποτέ για μέχρι αύριο το βράδυ» σμίγει τα φρύδια. Είναι δυνατόν να έχει ανασφάλειες; Θα μπορούσε να έχει όποια γυναίκα θέλει και για όσο θέλει. Η γοητεία του είναι μεθυστική.
«Θα με αναγκάσεις να ρωτήσω ε; Δε θα μου κάνεις τη ζωή εύκολη» παίρνω μια βαθιά ανάσα. «Τι σημαίνει η σημερινή βραδιά; Είναι μια τελεία για το παρελθόν ή μια καινούργια σελίδα;».
«Είναι ό,τι θέλουμε να είναι» λέει.
«Αυτή είναι πολύ διπλωματική απάντηση. Τι θες εσύ;» απαιτώ μια άμεση απάντηση.
«Θέλω να δοκιμάσουμε» λέει και λιώνω. Ειλικρινά εξαϋλώνομαι.
«Κι εγώ» παραδέχομαι.
«Αυτή τη φορά θα πρέπει να είσαι πιο δυνατή» λέει αλλά δε Θέλω απόψε να μάθω τι εννοεί, να ζητήσω διευκρινίσεις. Θα είμαι ό,τι χρειαστεί. Φιλάω το χέρι του και κοιμάμαι χαμογελαστή.


Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

κεφάλαιο 27-σεξ επεισόδιο 1

Κεφάλαιο 27
Κλείνω το τηλέφωνο με τον Στίβεν και ο Κίραν με αγριοκοιτάει. «Τι θες; Υποσχέθηκα ότι θα τον πάρω τηλέφωνο να μην ανησυχεί» απαντάω στο βλέμμα του που εκτοξεύει ερωτηματικά.
«Και τι τον έχεις και ανησυχεί για να έχουμε καλό ερώτημα;» σταυρώνει τα χέρια του μπροστά στο στήθος του.
«Φίλο» απαντάω μονολεκτικά και με αποφασιστικότητα. «Και δε βλέπω λόγο να αμφισβητείς τις δικές μου σχέσεις όταν εσύ κλείνεσαι με ώρες στο γραφείο της Κέντρα και χασκογελάτε» του θυμίζω. Θέλω να συμπληρώσω ότι η Λίλι τον έχει δει δύο φορές αυτή τη βδομάδα να φεύγει με την ίδια καλλονή που τον περίμενε και τις προάλλες, αλλά δε θέλω να φανεί ότι τον παρακολουθώ ή ότι η Λίλι μού μεταφέρει όσα βλέπει.
«Αυτή χασκογελάει. Εγώ συνήθως προσπαθώ να της αλλάξω την άποψη σχετικά με τις λανθασμένες επαγγελματικές επιλογές της» λέει ξερά και συνειδητοποιώ ότι πρώτα φορά ανοίγεται σχετικά με την άποψή του για εκείνη. Χαίρομαι που δεν είμαι τρελή και ότι κι εκείνος βλέπει ότι η Κέντρα είναι υπερεκτιμημένη.
«Κι εσύ ξέρεις το σωστό;» τον προκαλώ, πιο πολύ για να μάθω περισσότερα.
«Σίγουρα ξέρω περισσότερα από την Κέντρα. Και εσύ το ίδιο. Εσύ είσαι πιο ικανή για τη θέση της. Αναρωτιέμαι γιατί δεν διεκδικείς κάτι καλύτερο στην εταιρεία» με σοκάρει με την ψήφο εμπιστοσύνης. «Εκτός και αν θες να σταδιοδρομήσεις στο μπαρ και πάρεις προαγωγή σε μπαργούμαν» συμπληρώνει και η αυτοπεποίθησή μου ξεφουσκώνει όπως το μπαλόνι που το τρυπάει βελόνα.
«Όχι ότι μετά από αυτή την προβολή σού αξίζει απάντηση, αλλά έχω ακόμα λεφτά που χρωστάω για το πτυχίο μου και τώρα χρωστάω και σε εσένα. Άρα χρειάζομαι τη δουλειά στο μπαρ. Δεν απολαμβάνω να δουλεύω 14 ώρες τη μέρα 3 φορές τη βδομάδα. Όσο για την εταιρεία, έχω σκεφτεί να αλλάξω τμήμα, αλλά είναι νωρίς, μου είπαν από το τμήμα Ανθρώπινου Δυναμικού».
«Ψάξε αλλού, τότε. Τόσες εταιρείες υπάρχουν. Έχεις δυνατότητες».
«Και ένα μέτριο πτυχίο» του θυμίζω.
«Είσαι ικανή και έχεις προϋπηρεσία εδώ. Εγώ μπορώ να σε βοηθήσω αν θες να αλλάξεις χώρο. Μετά είμαι σίγουρος ότι θα ανελιχθείς πολύ γρήγορα. Γιατί δεν πιστεύεις στον εαυτό σου; Γιατί αντί να προσπαθείς να αναλάβεις θέση σαν της Κέντρα, εσύ κάνεις διπλή δουλειά ώστε να φαίνεται αυτή καλύτερη;» με βομβαρδίζει με ερωτήσεις που καμιά φορά κάνω κι εγώ στον εαυτό μου, αλλά ποτέ δεν πιστεύω ότι θα τα καταφέρω. Με ευχαριστεί πολύ που με εκτιμάει σαν επαγγελματία και πιστεύει σε εμένα, γιατί ο λόγος του έχει βαρύτητα. Είναι κι εκείνος πολύ χαρισματικός.
Κάθεται δίπλα μου στον καναπέ επιτέλους. Έχω φάει όσα μου πρόσφερε και το στομάχι μου δε διαμαρτύρεται. Είμαι άνετα, φορώντας το φανελάκι που μου έδωσε και ένα σορτσάκι του που μου φτάνει μέχρι το γόνατο. Σίγουρα δεν είμαι πολύ όμορφη αυτή τη στιγμή, αλλά νιώθω πολύ άνετα. Εκείνος συνεχίζει να πίνει το ποτό του αργά. Κοιτάω τα χείλη του. Μου χαμογελάει. Ξέρει τι σκέφτομαι.
«Θέλω να ολοκληρώσω μερικά πράγματα και έχω στείλει μερικά βιογραφικά, κάτι θα γίνει…» συνεχίζω.
«Δεν είναι στάση αυτή. ‘Κάτι θα γίνει΄. Πρέπει να πιστέψεις στον εαυτό σου» επιμένει. Σκέφτομαι μήπως όσα μου λέει είναι σωστά. Ίσως φοβάμαι να δοκιμαστώ σε κάτι πιο απαιτητικό, ίσως γι’ αυτό έχω κολλήσει στο μπαρ.
«Γι’ αυτό με έφερες εδώ; Για να μου κάνεις επαγγελματικό προσανατολισμό;» τον ρωτάω χαμογελαστή, για να εκτονώσω την ένταση. Με κοιτάει σοβαρός.
«Όχι, βέβαια» χαμογελάει ήρεμα. «Δε σε έφερα για να σου κάνω επαγγελματικό προσανατολισμό» λέει και ορκίζομαι ότι υπάρχει υπονοούμενο. Δεν ξέρω αν φοβάμαι ή ανυπομονώ. Ίσως και τα δύο. Συνεχίζει να με κοιτάει και χαμογελάει.
«Τι είναι;» ρωτάω ντροπαλά. Τα μάτια του με κάνουν να καίγομαι.
«Χαίρομαι πολύ που είσαι εδώ. Από τη μέρα που σε ξαναείδα στο γραφείο, σκέφτομαι πώς θα ξαναβρεθούμε μόνοι. Είναι ένα σωρό πράγματα που θέλω να κάνουμε…» λέει και μου κόβεται η ανάσα. Καίγομαι ολόκληρη.
«Είσαι σίγουρος ότι θα συμφωνήσω;»
«Ο τρόπος μου με κοιτάς μου λέει πως ναι» σκύβει και με φιλάει απαλά στα χείλη. Δεν τραβιέμαι. Είναι αδύνατον να του αντισταθώ. Θέλω να τον ρωτήσω για πόσο θα κρατήσει αυτό,  αλλά δεν το κάνω.
«Κίραν…» ξεκινάω να λέω αλλά με φιλάει ξανά. Πιο έντονα, πιο αχόρταγα. Τα χέρια του αρχίζουν να χαϊδεύουν το λαιμό μου. Ανατριχιάζω.
«Φοράς αυτές τις φούστες και με τρελαίνεις» μου χαμογελάει. «Επίτηδες το κάνεις;» ρωτάει. Η αλήθεια είναι πως από τη μέρα που ήρθε στο γραφείο περνάω ατελείωτες ώρες προσέχοντας τι θα φορέσω. Δεν το παραδέχομαι όμως.  Με φιλάει ξανά στο λαιμό και κλείνω τα μάτια. Γουργουρίζω από ευχαρίστηση σαν γάτα. Μόνο εκείνος μπορεί να με κάνει να νιώθω έτσι. Είμαι στο έλεός του.
«Πες μου ότι με θες όσο εγώ» λέει με κομμένη την ανάσα στο αυτί μου και νιώθω πως περιμένει την απάντησή μου απεγνωσμένα.
«Δεν μπορώ να απαντήσω» χαμογελάω λιγάκι. «Δεν ξέρω τα δεδομένα. Πόσο ακριβώς με θες;» τον αιφνιδιάζω και με τραβάει πάνω του. Κάθομαι στα πόδια του και τα χέρια του συνεχίζουν τα χαϊδεύουν την πλάτη μου.
«Μέχρι τον ουρανό» απαντάει χαμογελώντας κι εκείνος, όπως απαντούν στα παιδάκια όταν τα ρωτούν «πόσο με αγαπάς». Μακάρι να ίσχυαν και τα δύο, σκέφτομαι, και δαγκώνομαι. Θέλω σαν τρελή να υποκύψω σε αυτό το τρελό πάθος, αλλά φοβάμαι. Δεν ξέρω αν το πάθος ή ο φόβος θα επικρατήσει.
Με μια απότομη κίνηση σηκώνεται από τον καναπέ. Τρομάζω ότι θα πέσω και γραπώνομαι από το λαιμό του. Εκείνος με μεταφέρει με απίστευτη άνεση στην κρεβατοκάμαρα. Ποιος είναι αυτός ο άντρας; Ο Κίραν δεν ήταν ποτέ τόσο…άγριος. Δεν παραπονιέμαι όμως. Τον θέλω, κι ας καώ στην Κόλαση.
«Θα το μετανιώσουμε και οι δύο πικρά αύριο» με φιλάει και γνέφω καταφατικά. Διαβάζει τη σκέψη μου και τον λατρεύω και τον μισώ ταυτόχρονα για αυτό. «Αλλά θα φροντίσω να αξίζει τον κόπο».