Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

κεφάλαιο 32-δεξιώσεις



Η Ινγκριντ μισούσε που είχε δίκιο. Και ενώ ο Τζάρεντ έκανε ό,τι μπορούσε για να περνάει μαζί της χρόνο, οι εξελίξεις ήταν καταιγιστικές και κανείς δεν μπορούσε να τις αντιμετωπίσει καλύτερα από εκείνον. Το αποτέλεσμα; Ερχόταν στο κρεβάτι μεσάνυχτα και κάπου στις έξι το πρωί σηκωνόταν για δουλειά. Το πιο άσχημο όμως δεν ήταν το πόσο κουρασμένος ήταν. Αλλά οι ενοχές που ένιωθε απέναντί της. Και παρόλο που προσπαθούσε να τον ηρεμήσει και να τον πείσει ότι όλα είναι καλά μεταξύ τους, εκείνος έδειχνε να είναι πάντα πολύ λυπημένος που δεν μπορούσε να περάσει περισσότερο χρόνο μαζί της.

«Είναι και αυτή η ηλίθια ιστορία…» της είπε ο Πάτρικ. Βρίσκονταν σε μια μικρή δεξίωση εγκαινίων μιας βιβλιοθήκης που είχε εκείνη αποφασίσει να ανοίξει σε μια απομακρυσμένη περιοχή με πολλούς μαθητές αλλά λίγους πόρους. Ο Τζάρεντ δεν μπορούσε να παρευρεθεί λόγω προγράμματος.
«Δεν έχω ιδέα καν πώς διέρρευσε αυτή η βλακεία» είπε η Ινγκριντ. Την είχε λυπήσει πολύ το γεγονός ότι υπήρχαν ακόμα φυλλάδες που μπορούσαν να δημοσιεύουν αισχρά ψεύδη. Αλλά ο Τζάρεντ  προσπαθούσε να βρει άκρη στο νήμα και δεν ήθελε να τον ενοχλεί με περαιτέρω ερωτήσεις.
«Δεν είναι και δύσκολο» είπε ο Πάτρικ ψιθυρίζοντας προς το μέρος της. «Είστε έξι μήνες παντρεμένοι και δεν έχετε ακόμα ανακοινώσει εγκυμοσύνη. Και αυτός ο Φίοντορ…» είπε ο Πάτρικ σχεδόν φτύνοντας το όνομα. «Όπου σταθεί και όπου βρεθεί, σε κάθε συνέντευξη κάθεται και λέει ότι ανυπομονεί να γίνει παππούς».
«Είναι για να δείξει ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο. Έχει πέσει η δημοτικότητά του. Θέλει να φανεί πιο συμπαθής, πιο προσιτός. Τάχαμ περιμένει εγγονάκι» είπε σκεπτική η Ινγκριντ. Ο πεθερός της δεν είχε κάτσει ήσυχος από τη στιγμή που έφυγε από το παλάτι. Φυσικά.
«Ναι, αλλά ασκεί πίεση. Και ποιος μας λέει ότι δεν ξεκίνησε αυτός την ιστορία ότι έχεις πρόβλημα και δεν μπορείς να κάνεις παιδιά;» τη ρώτησε. Η Ινγκριντ ήπιε λίγη από τη σαμπάνια της για να κατέβει ο κόμπος που είχε στο λαιμό της μερικές μέρες τώρα που είχε ξεσπάσει το σκάνδαλο. Ο Τζάρεντ τη βρήκε στο κρεβάτι να κλαίει και τη παρηγορούσε για ώρες, μιλώντας της τρυφερά μέχρι να την ηρεμήσει.
«Πιστεύω ότι πρέπει να κάνουμε μια επίσημη ανακοίνωση» είπε ο Πάτρικ. Το είχε προτείνει ξανά αλλά ο Τζάρεντ το απέκλεισε.
«Είναι δυνατόν να απαντήσουμε; Σε κάθε βλακεία που λένε θα βγαίνουμε να λογοδοτούμε;» είπε η Ινγκριντ. «Δεν θα δώσουμε καν αξία σε ψευδή δημοσιεύματα».
«Δική σας απόφαση είναι» ανασήκωσε τους ώμους του, φανερά αντίθετος με την απόφασή τους. Δεν την ένοιαζε όμως.
«Θα κάνουμε παιδί όταν θέλουμε» είπε αποφασιστικά. Εκείνη ήθελε πολύ να κάνει παιδί με τον Τζάρεντ και ας ήταν νωρίς. Αλλά καταλάβαινε ότι γνωρίζονταν μόλις έξι μήνες και ήταν «μαζί» κάπου ένα μήνα. Δεν περίμενε να είναι εύκολη μια τέτοια απόφαση και ο Τζάρεντ δεν την είχε πιέσει ούτε μία φορά.
«Φυσικά» είπε ουδέτερα ο φίλος της και απομακρύνθηκε για να χαιρετίσει τον υπουργό παιδείας που παρευρισκόταν στη δεξίωση.

Εκείνη κατευθύνθηκε προς τον θείο της. Έδειχνε απόμακρος τον τελευταίο καιρό, αλλά δεν τον αδικούσε. Η ξαδέρφη της είχε ένα ατύχημα με το ποδήλατο και είχε σπάσει άσχημα το πόδι της.
«Είσαι καλά, θείε;» τον έβγαλε από τις σκέψεις του. Εκείνος της χαμογέλασε ζεστά και ακούμπησε το χέρι του στον ώμο της.
«Λίγο σκεπτικός μόνο» παραδέχτηκε. «Η Βεατρίκη γκρινιάζει αφόρητα».
«Θα πονάει μάλλον» προσπάθησε να υποστηρίξει την ξαδέρφη της.
«Σε βλέπω να αντιμετωπίζεις με στωικότητα όλες τις δυσκολίες και αναρωτιέμαι γιατί εμένα τα παιδιά μου είναι τόσο…μαλθακά» είπε εκείνος.
«Έχω βοήθεια» γέλασε η Ινγκριντ. «Και εγώ αν δεν είχα τον Τζάρεντ δεν ξέρω αν θα ήμουν τόσο ψύχραιμη. Θυμάσαι πώς ήμουν…πριν». Ήταν η πρώτη φορά που έλεγε στο θείο της κάτι τέτοιο. Εκείνος χαμογέλασε ξανά.
«Είχα προσέξει κάποια αλλαγή» είπε ντροπαλά. «Δεν ήθελα να σε ρωτήσω, αλλά μιας και το ανέφερες…είστε καλά οι δυο σας;» τόλμησε.
«Είμαστε πολύ καλά» παραδέχτηκε εκείνη. «Δε σου λέω ότι εμπιστεύομαι απόλυτα το λαό του ή τους δικούς του, ούτε ότι δεν ανησυχώ και δεν έχω στιγμές που σκέφτομαι αρνητικά. Αλλά εκείνος κάνει ό,τι μπορεί για να είμαι ευτυχισμένη».
«Φαίνεσαι ήρεμη. Έχω καιρό να σε δω έτσι και παρόλο που είχα αμφιβολίες για τον γάμο, τώρα μπορώ να κοιμάμαι ήσυχος».
«Με προσέχει πολύ» είπε η Ινγκριντ και προσπάθησε να μη συγκινηθεί. Κάθε ελεύθερο λεπτό του το περνούσε μαζί της, μιλώντας, γελώντας, κάνοντας έρωτα. Ήταν τρυφερός και δυναμικός ταυτόχρονα, και τη βοηθούσε πάντα να δει τα πράγματα από οπτικές γωνίες που δεν είχε ιδέα ότι υπήρχαν. «Νιώθω ότι με βοηθάει σε όλα τα επίπεδα. Μαθαίνω μαζί του» συμπλήρωσε.
«Και γιατί κυκλοφόρησαν αυτές οι βλακείες; Έχεις όντως πρόβλημα; Λυπάμαι αν σε κάνω να νιώθεις άβολα, αλλά νιώθω σαν πατέρας σου. Θα μου το έλεγες αν είχες πρόβλημα; Μπορώ να βοηθήσω. Θα πάμε μαζί σε κάποιον γιατρό, όπου χρειαστεί. Για εχεμύθεια. Αμερική, Ιαπωνία, Αγγλία. Πες μου».
«Θειε» τον διέκοψε εκείνη γελώντας. «Δεν νομίζω να έχουμε πρόβλημα. Ο Τζάρεντ μού έχει ξεκαθαρίσει ότι δε θέλει να πιέσει καταστάσεις. Αν είναι να γίνει, θα γίνει» κοκκίνισε.
«Είναι πολύ καλό σημάδι το γεγονός ότι δε σε πιέζει. Δείχνει ότι σε σέβεται, εσένα και τις προτεραιότητές σου. Τις ανάγκες σου. Και φυσικά δείχνει ότι δεν ακούει σαν σκυλάκι αυτόν τον απαράδεκτο πατέρα του!» είπε εκείνος.
«Έχω εκπλαγεί και εγώ» του ομολόγησε, αλλά δεν ήθελε να πει κι άλλα, γιατί γινόταν συναισθηματική. Είχε αρχίσει να τον ερωτεύεται τόσο πολύ και τόσο απεγνωσμένα, που τρόμαζε και η ίδια. Τρόμαζε στην ιδέα ότι μπορεί για κάποιο λόγο να μην ένιωθε κι εκείνος το ίδιο. Ποτέ δεν της είχε μιλήσει για αγάπη. Για έρωτα. Τη διαβεβαίωνε ότι του άρεσε πολύ, ότι τη θεωρούσε όμορφη και της το έδειχνε. Αλλά αγάπη; Ποτέ.


Πέρασε την υπόλοιπη βραδιά μιλώντας με κόσμο, αλλά ανυπομονούσε να γυρίσει σπίτι για να τον δει. Έτσι ένιωθε πάντα ότι ήταν μακριά του. Σαν να έλειπε κάποιο κομμάτι της. Αν μπορούσε να διαλέξει δε θα ένιωθε έτσι. Αλλά δεν μπορούσε να το πολεμήσει. Ήταν αδύναμη μπροστά στο μεγαλείο του. Αυτός ο άντρας ρουφούσε καθημερινά κάθε μόριο της ύπαρξής της. Και εκείνη με χαρά του το πρόσφερε.   

1 σχόλιο:

  1. Φανταστική ιστορία, οφείλω να πω για ακόμα μια φορά! Ευχαριστούμε..
    Καλή χρονιά με υγεία, ευτυχία, στόχους και πολλή δημιουργικότητα! Φανή

    ΑπάντησηΔιαγραφή