Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

Κεφάλαιο 29-αντε να πεις οχι

Άνοιξε τα μάτια της με μεγάλη δυσκολία και ο οξύς πόνος που ένιωσε όταν είδε φως, την έκανε να τα ξανακλείσει. Βόγκηξε και πήρε μια βαθιά ανάσα. Ένιωθε λες και είχε κοιμηθεί δύο μέρες, αλλά δεν ήταν και ξεκούραστη.
«Καλημέρα» άκουσε μια βαθιά φωνή δίπλα της και ανασηκώθηκε απότομα. Ζαλίστηκε και έκλεισε ξανά τα μάτια, αλλά όχι πριν προλάβει να δει τον Τζάρεντ ξαπλωμένο δίπλα της. Φορώντας πιτζάμες, να διαβάζει χαλαρά ένα βιβλίο. Τι είχε συμβεί; Σήκωσε νευρικά τα σκεπάσματα.
«Τι έγινε; Γιατί φοράω ένα φανελάκι και φόρμα τρία νούμερα μεγαλύτερη;» ρώτησε τρομαγμένη. «Πονάει το κεφάλι μου. Γιατί είσαι στο κρεβάτι μου;».
Εκείνος άφησε το βιβλίο στο κομοδίνο και την κοίταξε ήρεμα.
«Είχες ένα ατύχημα. Μην ανησυχείς» της είπε όταν την είδε να σοκάρεται. «Απλώς έπεσες στην πίστα και έχασες για λίγο τις αισθήσεις σου. Ο γιατρός με συμβούλευσε να σε αφήσω να ξεκουραστείς. Δεν έχεις σπάσει τίποτα, αλλά σου δώσαμε παυσίπονα γιατί πονάς. Όταν γυρίζεις πλευρό, μέσα στον ύπνο σου, κάνεις μορφασμούς».
Η Ινγκριντ σήκωσε ξανά τα σκεπάσματα και επιθεώρησε. Κούνησε τα πόδια της αλλά αυτό που την πονούσε πιο πολύ ήταν ο αγκώνας της. Εκεί πρέπει να είχε προσγειωθεί.
«Τα παυσίπονα…» του είπε αδύναμα.
«Αυτά σε έκαναν να κοιμηθείς τόσο. Τώρα που είσαι καλύτερα, ίσως είναι ευκαιρία να φωνάξουμε πάλι τον γιατρό, γιατί χθες δεν έκανε καλή εκτίμηση».
«Δε θέλω να δω κανέναν. Είμαι καλά. Θέλω να…θέλω έναν καθρέφτη» του είπε ντροπαλά. Εκείνος σηκώθηκε γελώντας και πήγε στην τουαλέτα τους. Της έφερε ένα μικρό καθρεφτάκι μέσα από το νεσεσέρ της. Φορούσε κι εκείνος φόρμα και φανελάκι.
«Θεέ μου» αναφώνησε μόλις είδε το πρόσωπό της. Ήταν πρησμένη, με ανακατεμένα μαλλιά και είχε μια γρατζουνιά στο σαγόνι. Ωραία…
«Θα μπορούσες να έχεις πάθει μεγάλη ζημιά. Μην είσαι ματαιόδοξη!» τη μάλωσε εκείνος. «Θα μπορούσες να έχεις σκοτωθεί. Έπεσες άσχημα και σύρθηκες πολλά μέτρα. Σε σταμάτησε ένα δέντρο. Αν δεν είχε μειωθεί η ταχύτητά σου θα είχες σίγουρα σπάσει κάτι. Γι’ αυτό σταμάτα να κοιτάζεις το πρόσωπό σου λες και έπαθες κάτι φοβερό!».
«Μη μου φωνάζεις. Πονάει το κεφάλι μου» είπε εκείνη αδύναμα και έπιασε το κεφάλι της. Ο Τζάρεντ έκατσε δίπλα της και την αγκάλιασε. Η Ινγκριντ δεν αντέδρασε. Δεν είχε πολλή όρεξη να αντιδράσει άλλωστε.
«Σε είχα στο νου μου, όπως σου είπα. Σε είδα να πηγαίνεις στη δύσκολη πίστα. Δεν ήθελα να σε σταματήσω. Αλλά γιατί το έκανες;» τη ρώτησε απαλά. «Τρόμαξα τόσο πολύ. Δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ για να σε προσέχω. Ο γιατρός μού είπε ότι μπορεί να έχεις και λίγη απώλεια μνήμης. Θυμάσαι ποιος είμαι;» την πείραξε. Χάιδεψε τα μαλλιά της.
«Ο άντρας μου» απάντησε εκείνη, γρήγορα και με φωνή σταθερή. Τον κοίταξε φευγαλέα, αλλά είδε στα μάτια του τη λάμψη του θριάμβου. Τη λάμψη της περηφάνιας.
«Ο άντρας σου δε θέλει να ξαναπάθεις τίποτα» της είπε τρυφερά. «Και μην κοιτάς άλλο αυτό το καθρεφτάκι» της το άρπαξε από το χέρι. «Είσαι πανέμορφη. Η πιο όμορφη γυναίκα στον κόσμο. Ακόμα και αχτένιστη, με ξένες πιτζάμες και σημάδια στο πρόσωπο. Είσαι απλά εκθαμβωτική» της είπε με μια ανάσα. Η Ινγκριντ κοκκίνισε. Ένιωθε πολύ ευτυχισμένη που τον άκουγε να της λέει επιτέλους ότι του αρέσει.
«Πώς βρέθηκα…με άλλα ρούχα;» άλλαξε το θέμα. «Πες μου ότι άλλαξα μόνη μου».
«Εγώ σε έγδυσα και σου φόρεσα ό,τι βρήκα πρόχειρο. Έπρεπε να ξεκουραστείς και ζαλιζόσουν. Τι να κάνω; Μην μπεις στον κόπο να θυμώσεις. Δεν κοιτούσα την περισσότερη ώρα!».
«Την περισσότερη;» ανασήκωσε τα φρύδια της. «Δηλαδή κοίταξες έστω και λίγο;»
«Τι ακριβώς με ρωτάς;» έτριψε το σαγόνι του. Την πλησίασε κι άλλο. «Τι είδα ή αν μου άρεσε;».
«Το…πρώτο» απάντησε. Όχι με απόλυτη σιγουριά.
«Είδα τα εσώρουχά σου» είπε εκείνος φυσικά. «Ήσουν λιπόθυμη, οπότε δεν…» δεν ολοκλήρωσε ποτέ. Η Ινγκριντ ξεφύσηξε.
«Μάλιστα» του είπε απλά. Δεν. Γενικά δεν. Αν του άρεσε πραγματικά, ίσως έπρεπε ενστικτωδώς…
«Μην το σκέφτεσαι καν» της είπε εκείνος απότομα. «Περιμένω καρτερικά. Αλλά μην τολμήσεις να μου πεις ότι δε σε θέλω επειδή δεν σου όρμησα ενώ ήσουν λιπόθυμη» ξεκαθάρισε. Η Ινγριντ χαμογέλασε. Ήταν χαμένη από χέρι. Ο άνθρωπος αυτός διάβαζε τις σκέψεις της!
«Δεν σκέφτηκα τίποτα τέτοιο» είπε. Εκείνος χαμογέλασε. Ήξερε ότι του έλεγε ψέματα αλλά δεν επέμεινε, για να μην τη φέρει σε δύσκολη θέση.
«Μιας και συζητάμε τόσο φιλελεύθερα» την αιφνιδίασε «θα ήθελα να δηλώσω ότι εγκρίνω την επιλογή των εσωρούχων σου».
Η Ινγκριντ ντράπηκε τόσο πολύ που έχωσε το πρόσωπό της στο στέρνο του. Εκείνος γέλασε.
«Πολύ ώριμο!» της είπε.
«Ντρέπομαι τόσο πολύ!» του παραδέχτηκε, μιλώντας ακόμα με τα χείλη κολλημένα πάνω του. Εκείνος συνέχισε να γελάει.
«Η αλήθεια είναι ότι από εδώ και στο εξής κάθε φορά που θα σε σκέφτομαι θα σε σκέφτομαι με αυτό το σετ μαύρα εσώρουχα και θα δυσκολεύομαι να μαλώσω μαζί σου» της είπε. Η Ινγκριντ τρίφτηκε λίγο πάνω του.
«Αν είναι έτσι, θα ήθελα να σε ενημερώσω ότι έχω και ένα φοβερό σετ που αγόρασα πριν από λίγο καιρό και δεν το έχω φορέσει. Είναι μπορντό και είναι όλο δαντέλα. Φοβερό» του είπε. Το αίμα της έβραζε και ένιωθε ότι κολυμπούσε σε βαθιά νερά, αλλά ήταν σίγουρη ότι ο Τζάρεντ ήξερε αρκετά καλό κολύμπι και για του δυο τους.
«Το έχεις…το έχεις φέρει;» τη ρώτησε εκείνος σχεδόν ντροπαλά. Η Ινγκριντ ξεκόλλησε από πάνω του και τον κοίταξε, κατακόκκινη. Του έγνεψε θετικά.
«Αναρωτιέμαι» είπε εκείνος βραχνά και ακούμπησε τα χείλη του στο μέτωπό της «για ποιο λόγο να φέρεις σέξι εσώρουχα σε ένα ταξίδι για σκι».
«Δεν το έκανα επίτηδες. Απλώς μου αρέσουν τα σέξι εσώρουχα» είπε εκείνη.
«Λες ψέματα αλλά δεν πειράζει. Έχω υπομονή» της είπε γλυκά, και τη φίλησε απαλά στη μύτη. Η Ινγκριντ ανυπομονούσε για το επόμενο φιλί. Στα χείλη αυτή τη φορά.
«Δεν καταλαβαίνω τι λες» του είπε αδύναμα. Εκείνος χάιδεψε με τον αντίχειρά του το κάτω χείλος της. Την κοιτούσε σταθερά. Αλλά δεν έκανε κίνηση. Η Ινγκριντ ήξερε ότι έπαιζε με τις αντιστάσεις της. Το ήξερε ότι τον ήθελε και την προκαλούσε. Δεν ήθελε να αντισταθεί αλλά φοβόταν και να παραδοθεί. Το παιχνίδι ισχύος ήταν ξεκάθαρο.
«Πάω στο δωμάτιό μου να αλλάξω» είπε εκείνος και σηκώθηκε. Η Ινγκριντ ένιωσε ξαφνικά μόνη. «Ετοιμάσου κι εσύ. Δε θέλω να πάμε για σκι σήμερα. Είσαι ακόμα ταλαιπωρημένη. Αλλά μπορούμε να βγούμε και να φάμε ή να κάνουμε απλά βόλτα στο βουνό» της πρότεινε.

«’Η…» είπε η Ινγκριντ και πήρε μια βαθιά ανάσα και δύναμη από το θέαμα που έβλεπε μπροστά της «…μπορούμε απλά να περάσουμε τη μέρα μας στο κρεβάτι».

9 σχόλια:

  1. Ειναι το πιο ωραιο κεφαλαιο κ πιο ρομαντικο σε αυτη την ιστορια!!!Με μαγεψες και με εκανες να χαμογελασω ζεστα.. σε ευχαριστω ❤

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τολμηρη!!!! Καλα κανει. Αφου της δειχνει οτι ενδιαφερετε γι΄αυτην καλα εκανε και του εδειξε οτι και αυτος δεν την αφηνει αδιαφορη!!! Οσο για τα μπορντο εσωρουχα.... θεϊκό!!!! Κομπιασε αυτος!!! χαχαχαχα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχα συμφωνώ !!! Εμ τι μονο η Ιγκριντ μας θα κομπιαζει ;;;

      Διαγραφή
  3. Μου άρεσε πολύ αυτό το κεφάλαιο !!! Το λάτρεψα βασικά !!! Μπράβο συγγραφεα μας, έτσι και εις ανώτερα ... Σε αγαπάμε !!! ❤

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μας ξεχασες.. πότε θα ανεβάσεις κεφάλαιο; Κ είμαστε κ σε κρίσιμο σημείο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δεν μας ξέχασε οπότε μπορεί ανεβάζει,και μην ξεχνάμε ότι έρχεται χριστούγεννα δεν είναι λίγο άδικο εμείς να διασκεδαζουμε και ταυτόχρονα να ζητάμε από αυτήν να κάθεται μπροστά από έναν υπολογιστή;δεν ξέρω αν γίνομαι απότομη αλλά πραγματικά έχω βαρεθεί να διαβάζω το ίδιο άδικο παράπονο...Μαρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Κορίτσια, υπομονη! Εγραψα κεφαλαιο κ θα το ανεβασω αυριο! Ειμαι πολυ κουρασμενη. Οι βδομάδες πριν τα Χριστούγεννα ειναι δυσκολες για μένα! Φιλιαααα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οπότε μπορείς..... Μην σε πιέζουμε έρχονται άγιες μέρες και λογικό να θέλεις ηρεμία. Σε ευχαριστούμε πολύ! Συγγνώμη για τον ενικό αλλά είσαι στην καρδιά μας

      Διαγραφή
  7. Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή