Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

κεφάλαιο 28-Crash bang

28

Η Ινγκριντ ένιωθε πραγματικά ευτυχισμένη εκείνο τα πρωινό και είχε πολύ, πολύ καιρό να νιώσει έτσι. Κατέβαινε την πλαγιά με απίστευτη ταχύτητα και η καρδιά της πετούσε στο στήθος της, όπως όταν ήταν μικρή και περίμενε να ανοίξει τα δώρα που της έφερε ο Άγιος Βασίλης. Μετά το θάνατο του πατέρα της και τις απίστευτες ευθύνες που προέκυψαν από την απώλειά του, μετά την απότομη αλλαγή στην προσωπική της ζωή και όλη την ένταση που είχε με τον Τζάρεντ, είχε αρχίσει να νιώθει την απελπισία να τη συντροφεύει μόνιμα. Αλλά από τη στιγμή που ήρθαν εδώ, οι δυο τους, είχε αρχίσει να νιώθει πιο οικεία μαζί του, πιο ζεστά. Η ιδέα του να περάσει μερικά χρόνια μαζί του της φαινόταν όχι απλώς λιγότερο κακή, αλλά επιθυμητή.

Σήμερα το πρωί της ετοίμασε πρωινό και τη συνόδευσε στην πίστα. Τη βοήθησε με τα πράγματά της και την πείραξε σχετικά με την απίστευτη συλλογή στολών που έχει. Της είπε ότι του αρέσει ο τρόπος που συνδυάζει το λαστιχάκι για τα μαλλιά της με αυτά που φοράει. Η Ινγκριντ κοκκίνισε με το σχόλιό του και εντυπωσιάστηκε που το είχε προσέξει. Δεν της έδειχνε ποτέ να την κοιτάει πάνω από αυτό που ορίζει η ευγένεια και την εξέπληξε που πρόσεχε τόσο μικρές λεπτομέρειες.

«Θα κάνω λίγο χιονόχημα, αν δε σε πειράζει» της είχε πει λίγο πριν αποχαιρετιστούν έξω από το χιονοδρομικό κέντρο. Εκείνη δεν ήθελε να είναι μακριά του, αλλά δεν μπορούσε να το παραδεχτεί, και ούτε ήθελε να είναι η γυναίκα που πήγαινε πάντα πίσω από τον άντρα της. Ακόμα και αν ο άντρας της ήταν ένα έργο τέχνης. Ένα καταραμένο έργο τέχνης. Στο παλάτι τον έβλεπε κυρίως ντυμένο με άψογα κοστούμια και πάντα ήταν περιποιημένος. Φυσικά, ήταν ασύγκριτα όμορφος. Εδώ, όμως, στο βουνό, είχε την ευκαιρία να δει μια πιο άνετη εκδοχή του. Και ήταν πια σίγουρη ότι ό,τι και αν φορούσε, τζιν, φόρμα, πιτζάμες ή κοστούμι, στολή του σκι ή του Άγιου Βασίλη, ο άνθρωπος ήταν απλά εκθαμβωτικός. Αναγνώριζε ότι κι εκείνη ήταν όμορφη, αλλά σαν γυναίκα έπρεπε να κάνει μερικά πράγματα για να είναι περιποιημένη. Εκείνος ξυπνούσε και κοιμόταν πανέμορφος. Της ήταν δύσκολο να συγκεντρωθεί όταν την κοιτούσε. Το βλέμμα της εστίαζε εναλλάξ στα χείλη και τα μάτια του και ένιωθε την ανάσα της να κόβεται. Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως ήταν όταν την άγγιζε. Δεν το έκανε πολύ συχνά, αλλά όταν για κάποιο λόγο το έκανε, εκείνη πάγωνε στη θέση της, και μετά έλιωνε, και μετά πάγωνε ξανά. Σίγουρα έφταιγε το γεγονός ότι δεν την είχαν προσεγγίσει πολλοί άντρες στο παρελθόν και ίσως οι ορμόνες της της έδιναν να καταλάβει ότι έπρεπε επιτέλους να έρθει κοντά με κάποιον, αλλά ήταν σχεδόν σίγουρη ότι αυτή η χημική αντίδραση δε θα συνέβαινε με τον οποιονδήποτε.

«Θα έχουμε ραντεβού κατά τις δώδεκα να τσιμπήσουμε κάτι και συνεχίζουμε» της είχε πει. Και εκείνη συμφώνησε. Πριν προλάβει καν να σκεφτεί ότι ήταν πολλές οι ώρες μέχρι τότε, της είπε χαμογελώντας ότι θα την έχει στο νου του. Και αυτό έκανε φυσικά. Τον είχε δει δύο φορές με την άκρη του ματιού της κάπου πιο μακριά να παίζει με το χιονόχημά του ενώ εκείνη δοκίμαζε μια σύνθετη φιγούρα.

Δεν είχε πολύ χρόνο και όρεξη να κατέβει την ίδια πίστα και αποφάσισε να πάρει τα λιφτ και να μεταφερθεί σε μια κοντινή πίστα, η οποία ήταν πιο σύντομη αλλά και πιο απαιτητική. Την είχε δοκιμάσει άλλες δύο φορές και δεν την ολοκλήρωσε, αλλά σήμερα ένιωθε δυνατή.
Κάτι είχε αλλάξει μέσα της και ενώ δεν μπορούσε να του δώσει όνομα, ένιωθε ότι της έδινε ενέργεια και αποφασιστικότητα να κινήσει βουνά. Ήταν τόσο απλό. Ένιωθε ευτυχισμένη. Για όσο κρατούσε. Της αρκούσε να είναι εκεί, σε μια χιονισμένη πίστα και να κάνει σκι, ενώ μερικά μέτρα μακριά βρισκόταν ένας άντρας που την έκανε να νιώθει ζωντανή.

Προσπάθησε να συγκεντρωθεί στη διαδρομή μπροστά της. Για τα επόμενα λεπτά έπρεπε να αδειάσει το μυαλό της και να εστιάσει στα εμπόδια μπροστά της. Το είχε. Θα τα κατάφερνε. Ήταν ένας απλός στόχος σε σχέση με όσα είχε καταφέρει μέσα σε αυτό τον χρόνο. Με μια μικρή ώθηση, άρχισε να κατεβαίνει την απότομη πλαγιά και με κάθε μέτρο που άφηνε πίσω της ένιωθε και πιο ελεύθερη. Ήταν απίστευτο το συναίσθημα. Το μόνο που έβλεπε τριγύρω της ήταν δέντρα και αφράτο χιόνι. Ήταν από εκείνες τις στιγμές της απόλυτης ηρεμίας, που είσαι εσύ και ο εαυτός σου και όλα τριγύρω σου είναι όμορφα. Τι στο καλό της είχε κάνει αυτός ο άνθρωπος; Μάγια; Χαμογέλασε, ενώ άλλαξε στάση στο σώμα της. Το μυαλό της ξεστράτισε πάλι σε εκείνον…


2 σχόλια:

  1. Τι ωραιααααααααα!!! Ευχαριστουμεεεεε!!! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ερωτας ειναι χρυση μου Ινγκριντ! Ερωτας! Και ειναι τοσο ομορφος! Υπεροχο κεφαλαιο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή