Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

κεφάλαιο 32-δεξιώσεις



Η Ινγκριντ μισούσε που είχε δίκιο. Και ενώ ο Τζάρεντ έκανε ό,τι μπορούσε για να περνάει μαζί της χρόνο, οι εξελίξεις ήταν καταιγιστικές και κανείς δεν μπορούσε να τις αντιμετωπίσει καλύτερα από εκείνον. Το αποτέλεσμα; Ερχόταν στο κρεβάτι μεσάνυχτα και κάπου στις έξι το πρωί σηκωνόταν για δουλειά. Το πιο άσχημο όμως δεν ήταν το πόσο κουρασμένος ήταν. Αλλά οι ενοχές που ένιωθε απέναντί της. Και παρόλο που προσπαθούσε να τον ηρεμήσει και να τον πείσει ότι όλα είναι καλά μεταξύ τους, εκείνος έδειχνε να είναι πάντα πολύ λυπημένος που δεν μπορούσε να περάσει περισσότερο χρόνο μαζί της.

«Είναι και αυτή η ηλίθια ιστορία…» της είπε ο Πάτρικ. Βρίσκονταν σε μια μικρή δεξίωση εγκαινίων μιας βιβλιοθήκης που είχε εκείνη αποφασίσει να ανοίξει σε μια απομακρυσμένη περιοχή με πολλούς μαθητές αλλά λίγους πόρους. Ο Τζάρεντ δεν μπορούσε να παρευρεθεί λόγω προγράμματος.
«Δεν έχω ιδέα καν πώς διέρρευσε αυτή η βλακεία» είπε η Ινγκριντ. Την είχε λυπήσει πολύ το γεγονός ότι υπήρχαν ακόμα φυλλάδες που μπορούσαν να δημοσιεύουν αισχρά ψεύδη. Αλλά ο Τζάρεντ  προσπαθούσε να βρει άκρη στο νήμα και δεν ήθελε να τον ενοχλεί με περαιτέρω ερωτήσεις.
«Δεν είναι και δύσκολο» είπε ο Πάτρικ ψιθυρίζοντας προς το μέρος της. «Είστε έξι μήνες παντρεμένοι και δεν έχετε ακόμα ανακοινώσει εγκυμοσύνη. Και αυτός ο Φίοντορ…» είπε ο Πάτρικ σχεδόν φτύνοντας το όνομα. «Όπου σταθεί και όπου βρεθεί, σε κάθε συνέντευξη κάθεται και λέει ότι ανυπομονεί να γίνει παππούς».
«Είναι για να δείξει ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο. Έχει πέσει η δημοτικότητά του. Θέλει να φανεί πιο συμπαθής, πιο προσιτός. Τάχαμ περιμένει εγγονάκι» είπε σκεπτική η Ινγκριντ. Ο πεθερός της δεν είχε κάτσει ήσυχος από τη στιγμή που έφυγε από το παλάτι. Φυσικά.
«Ναι, αλλά ασκεί πίεση. Και ποιος μας λέει ότι δεν ξεκίνησε αυτός την ιστορία ότι έχεις πρόβλημα και δεν μπορείς να κάνεις παιδιά;» τη ρώτησε. Η Ινγκριντ ήπιε λίγη από τη σαμπάνια της για να κατέβει ο κόμπος που είχε στο λαιμό της μερικές μέρες τώρα που είχε ξεσπάσει το σκάνδαλο. Ο Τζάρεντ τη βρήκε στο κρεβάτι να κλαίει και τη παρηγορούσε για ώρες, μιλώντας της τρυφερά μέχρι να την ηρεμήσει.
«Πιστεύω ότι πρέπει να κάνουμε μια επίσημη ανακοίνωση» είπε ο Πάτρικ. Το είχε προτείνει ξανά αλλά ο Τζάρεντ το απέκλεισε.
«Είναι δυνατόν να απαντήσουμε; Σε κάθε βλακεία που λένε θα βγαίνουμε να λογοδοτούμε;» είπε η Ινγκριντ. «Δεν θα δώσουμε καν αξία σε ψευδή δημοσιεύματα».
«Δική σας απόφαση είναι» ανασήκωσε τους ώμους του, φανερά αντίθετος με την απόφασή τους. Δεν την ένοιαζε όμως.
«Θα κάνουμε παιδί όταν θέλουμε» είπε αποφασιστικά. Εκείνη ήθελε πολύ να κάνει παιδί με τον Τζάρεντ και ας ήταν νωρίς. Αλλά καταλάβαινε ότι γνωρίζονταν μόλις έξι μήνες και ήταν «μαζί» κάπου ένα μήνα. Δεν περίμενε να είναι εύκολη μια τέτοια απόφαση και ο Τζάρεντ δεν την είχε πιέσει ούτε μία φορά.
«Φυσικά» είπε ουδέτερα ο φίλος της και απομακρύνθηκε για να χαιρετίσει τον υπουργό παιδείας που παρευρισκόταν στη δεξίωση.

Εκείνη κατευθύνθηκε προς τον θείο της. Έδειχνε απόμακρος τον τελευταίο καιρό, αλλά δεν τον αδικούσε. Η ξαδέρφη της είχε ένα ατύχημα με το ποδήλατο και είχε σπάσει άσχημα το πόδι της.
«Είσαι καλά, θείε;» τον έβγαλε από τις σκέψεις του. Εκείνος της χαμογέλασε ζεστά και ακούμπησε το χέρι του στον ώμο της.
«Λίγο σκεπτικός μόνο» παραδέχτηκε. «Η Βεατρίκη γκρινιάζει αφόρητα».
«Θα πονάει μάλλον» προσπάθησε να υποστηρίξει την ξαδέρφη της.
«Σε βλέπω να αντιμετωπίζεις με στωικότητα όλες τις δυσκολίες και αναρωτιέμαι γιατί εμένα τα παιδιά μου είναι τόσο…μαλθακά» είπε εκείνος.
«Έχω βοήθεια» γέλασε η Ινγκριντ. «Και εγώ αν δεν είχα τον Τζάρεντ δεν ξέρω αν θα ήμουν τόσο ψύχραιμη. Θυμάσαι πώς ήμουν…πριν». Ήταν η πρώτη φορά που έλεγε στο θείο της κάτι τέτοιο. Εκείνος χαμογέλασε ξανά.
«Είχα προσέξει κάποια αλλαγή» είπε ντροπαλά. «Δεν ήθελα να σε ρωτήσω, αλλά μιας και το ανέφερες…είστε καλά οι δυο σας;» τόλμησε.
«Είμαστε πολύ καλά» παραδέχτηκε εκείνη. «Δε σου λέω ότι εμπιστεύομαι απόλυτα το λαό του ή τους δικούς του, ούτε ότι δεν ανησυχώ και δεν έχω στιγμές που σκέφτομαι αρνητικά. Αλλά εκείνος κάνει ό,τι μπορεί για να είμαι ευτυχισμένη».
«Φαίνεσαι ήρεμη. Έχω καιρό να σε δω έτσι και παρόλο που είχα αμφιβολίες για τον γάμο, τώρα μπορώ να κοιμάμαι ήσυχος».
«Με προσέχει πολύ» είπε η Ινγκριντ και προσπάθησε να μη συγκινηθεί. Κάθε ελεύθερο λεπτό του το περνούσε μαζί της, μιλώντας, γελώντας, κάνοντας έρωτα. Ήταν τρυφερός και δυναμικός ταυτόχρονα, και τη βοηθούσε πάντα να δει τα πράγματα από οπτικές γωνίες που δεν είχε ιδέα ότι υπήρχαν. «Νιώθω ότι με βοηθάει σε όλα τα επίπεδα. Μαθαίνω μαζί του» συμπλήρωσε.
«Και γιατί κυκλοφόρησαν αυτές οι βλακείες; Έχεις όντως πρόβλημα; Λυπάμαι αν σε κάνω να νιώθεις άβολα, αλλά νιώθω σαν πατέρας σου. Θα μου το έλεγες αν είχες πρόβλημα; Μπορώ να βοηθήσω. Θα πάμε μαζί σε κάποιον γιατρό, όπου χρειαστεί. Για εχεμύθεια. Αμερική, Ιαπωνία, Αγγλία. Πες μου».
«Θειε» τον διέκοψε εκείνη γελώντας. «Δεν νομίζω να έχουμε πρόβλημα. Ο Τζάρεντ μού έχει ξεκαθαρίσει ότι δε θέλει να πιέσει καταστάσεις. Αν είναι να γίνει, θα γίνει» κοκκίνισε.
«Είναι πολύ καλό σημάδι το γεγονός ότι δε σε πιέζει. Δείχνει ότι σε σέβεται, εσένα και τις προτεραιότητές σου. Τις ανάγκες σου. Και φυσικά δείχνει ότι δεν ακούει σαν σκυλάκι αυτόν τον απαράδεκτο πατέρα του!» είπε εκείνος.
«Έχω εκπλαγεί και εγώ» του ομολόγησε, αλλά δεν ήθελε να πει κι άλλα, γιατί γινόταν συναισθηματική. Είχε αρχίσει να τον ερωτεύεται τόσο πολύ και τόσο απεγνωσμένα, που τρόμαζε και η ίδια. Τρόμαζε στην ιδέα ότι μπορεί για κάποιο λόγο να μην ένιωθε κι εκείνος το ίδιο. Ποτέ δεν της είχε μιλήσει για αγάπη. Για έρωτα. Τη διαβεβαίωνε ότι του άρεσε πολύ, ότι τη θεωρούσε όμορφη και της το έδειχνε. Αλλά αγάπη; Ποτέ.


Πέρασε την υπόλοιπη βραδιά μιλώντας με κόσμο, αλλά ανυπομονούσε να γυρίσει σπίτι για να τον δει. Έτσι ένιωθε πάντα ότι ήταν μακριά του. Σαν να έλειπε κάποιο κομμάτι της. Αν μπορούσε να διαλέξει δε θα ένιωθε έτσι. Αλλά δεν μπορούσε να το πολεμήσει. Ήταν αδύναμη μπροστά στο μεγαλείο του. Αυτός ο άντρας ρουφούσε καθημερινά κάθε μόριο της ύπαρξής της. Και εκείνη με χαρά του το πρόσφερε.   

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

κεφάλαιο 31-δωράκι




31

«Δεν είναι ανάγκη να έχεις τόσα μούτρα» την πείραξε εκείνος, όταν επιβιβάζονταν στο τζετ τους. Σε περίπου μισή ώρα θα απογειώνονταν με προορισμό την Γρεδόρα. «Είπαμε εκατό φορές ότι δε θα αλλάξει τίποτα».
«Έχεις μεγάλη αυτοπεποίθηση» είπε εκείνη, προσπαθώντας να σώσει όση αξιοπρέπεια της είχε μείνει. Αλλά μάταια. Πρέπει να ήταν διάφανη μπροστά του. «Απλώς φοβάμαι μήπως έχει αναταράξεις η πτήση λόγω καιρού».
«Μην προσποιείσαι ότι δε λυπάσαι που φεύγουμε. Σου εξήγησα όμως ότι πρέπει να αντιμετωπίσω προσωπικά την κρίση που ξέσπασε στο συμβούλιό μου. Ήδη έχω αργήσει πολύ» της είπε, αγνοώντας επιδεικτικά την αδύναμη δικαιολογία της.
«Καταλαβαίνω. Απλά…»
«Ινκριντ, κοίταξέ με» της είπε απότομα και εκείνη αναγκάστηκε να τον ακούσει. Σήκωσε το βλέμμα της και συνάντησε το δικό του. Η αεροσυνοδός που εκείνη την ώρα περνούσε για να βεβαιωθεί ότι φορούσαν ζώνες, άλλαξε πορεία και τους άφησε μόνους. Μάλλον η ίδια η στάση των σωμάτων τους έδειχνε ότι η συζήτηση ήταν τεταμένη. Η Ινγκριντ ένιωσε όπως ένιωθε κάθε φορά που τον κοιτούσε. Σαν να γλιστρούσε στην άβυσσο. Είχε το πιο καθηλωτικό, το πιο μαγευτικό βλέμμα στον κόσμο. «Έχε μου λίγη εμπιστοσύνη» της είπε σταθερά. «Πρέπει να διευθετήσω το πρόβλημα. Αυτό δε σημαίνει τίποτα. Θα συνεχίσουμε αυτό που ξεκινήσαμε».
«Κι εγώ το θέλω. Απλώς έχω συνδέσει το παλάτι με δυσάρεστες καταστάσεις».
«Είναι καιρός να το γεμίσουμε με ευχάριστες, λοιπόν» της χάιδεψε το μάγουλο και τη βοήθησε να κουμπώσει τη ζώνη της. «Θα κοιμόμαστε μαζί, θα ξυπνάμε μαζί, θα περνάμε χρόνο μαζί».
«Κι όταν έρχονται οι γονείς σου; Όταν μας πιέζουν για παιδί; Όταν οι υποχρεώσεις μάς πνίγουν; Τότε θα τσακωνόμαστε και θα ψυχραίνεσαι;» παραπονέθηκε εκείνη, ανίκανη να ελέγξει τον παραλογισμό της. Ένιωθε ότι το όνειρο είχε τελειώσει. Οι ρυθμοί στο παλάτι ήταν καταιγιστικοί. Ο Τζάρεντ σπάνια είχε ελεύθερο χρόνο και πάντα κάτι τον απασχολούσε. Χρειάστηκε να πάνε για σκι στην άκρη του πουθενά για να τον δει επιτέλους χαλαρό, να γελάει και να αστειεύεται. Αλλιώς, ήταν μονίμως κολλημένος στην οθόνη του υπολογιστή ή του κινητού του.
«Άσε τους γονείς μου να τους χειριστώ εγώ. Προσπαθώ να είμαι ευγενικός απέναντί τους, αλλά αν χρειαστεί, θα τους δείξω ότι είναι ανεπιθύμητοι στο σπίτι μας. Δεν μας ελέγχουν».
«Ο πατέρας σου είναι βασιλιάς ακόμα και…»
«Και εσύ είσαι βασίλισσα. Άρα δεν είμαστε υποδεέστεροι σε τίτλους» της είπε ανάλαφρα. «Αφησέ με να χειριστώ τις πολιτικές εξελίξεις και βοήθησε με όσο μπορείς και θες. Απλώς φρόντισε να περνάμε χρόνο μαζί, να κοιμόμαστε μαζί, να βγαίνουμε βόλτες, να κάνουμε ταξίδια. Είναι δύσκολο αυτό που ζητάω;» τη ρώτησε. Εκείνη έγνεψε αρνητικά.
«Δεν περίμενα ποτέ…ότι θα σε ακούσω να μου λες τέτοια  λόγια» κοκκίνισε και κατέβασε το κεφάλι της. Εκείνος ακούμπησε τον δείκτη του στο σαγόνι της και το ανασήκωσε ώστε να τον κοιτάξει.
«Συγγνώμη αν άργησα να σου δείξω πόσο σε θέλω. Συγγνώμη αν ήμουν απότομος και ψυχρός» απολογήθηκε. «Απλώς με κάνεις να νιώθω ανάξιος».
«Τι; Εσύ;» αντέδρασε εκείνη αλλά τη σταμάτησε.
«Δεν είχα γνωρίσει ποτέ γυναίκα σαν κι εσένα. Τόσο όμορφη, τόσο ευαίσθητη, τόσο ευάλωτη. Σκέφτηκα ότι σου αξίζει κάτι καλύτερο από έναν ψεύτικο γάμο ή από λίγο επιπόλαιο σεξ. Πάντα ήμουν και ένιωθα πρίγκιπας. Ένιωθα ότι μου άξιζε το καλύτερο και δε χρειαζόταν να το διεκδικήσω. Μου προσφερόταν. Εσύ με έκανες να νιώσω πώς είναι να θες κάποιον και να πρέπει να προσπαθήσεις. Πώς είναι να νιώθεις ξαφνικά ανασφάλεια. Να νιώθεις ότι δεν είσαι αρκετά καλός».
«Δεν θα έχεις καθρέπτη φαίνεται» είπε εκείνη ήρεμα και ο Τζάρεντ γέλασε.
«Εγώ σου ανοίγω την ψυχή μου κι εσύ μου λες αστειάκια; Με βλέπεις σαν ένα κομμάτι κρέας;» τη ρώτησε τάχαμ θιγμένος.
«Μου αρέσουν αυτά που λες αλλά και αυτά που κάνεις» του είπε. Κοκκίνισε πάλι, αλλά είχε συνηθίσει. Δεν την πείραζε πια. Της άρεσε να χαλαρώνει μαζί του.
«Η πρώτη μου δουλειά μόλις φτάσουμε στο παλάτι ξέρεις ποια είναι;» τη ρώτησε εκείνος.
«Να ξεπακετάρεις;»
«Θέλω να σου δείξω μερικά πράγματα που έχω σκεφτεί, στα μέρη που τα έχω σκεφτεί» είπε εκείνος, αγνοώντας το χιουμοριστικό σχόλιό της. Το αίμα της πήρε αμέσως φωτιά.
«Μου αρέσει που έχεις πάντα όρεξη» χαμογέλασε στον άντρα της.
«Μου αρέσει που υπάρχεις» της είπε εκείνος και τη φίλησε απαλά στα χείλη.


Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

κεφάλαιο 30-μεθεόρτια




30

«Αν ήξερα ότι ήταν τόσο ωραίο…» είπε η Ινγκριντ και έβγαλε το κεφάλι από το πάπλωμα, «θα είχα ξεκινήσει πιο νωρίς». Ο σφυγμός της δεν είχε ηρεμήσει ακόμα. Ήταν η δεύτερη φορά που έκανε σεξ μαζί του, και η ευχαρίστηση, αν ήταν ποτέ δυνατόν, μόνο μεγάλωνε. Την πρώτη φορά νόμισε ότι θα λιποθυμήσει. Τη δεύτερη, εκτοξεύτηκε στα ουράνια. «Τι είναι;» τον ρώτησε απορημένη, όταν τον είδε να συνοφρυώνεται. «Τι είπα;»
«Είναι εγωιστικό, το ξέρω» της είπε βαθιά και στηρίχτηκε στον αγκώνα του, γέρνοντας κοντά της «αλλά νιώθω βαθιά ικανοποίηση και περηφάνια που εσύ…δεν…ξέρεις…»
«Κοκκίνισες» γέλασε εκείνη.
«Δε θέλω να σκέφτομαι καν την ιδέα ότι θα είχες πάει με κάποιον πριν από εμένα, τώρα που εμείς…ξέρεις…».
«Θα ολοκληρώσεις κάποια πρόταση;» τον πείραξε, αλλά εκείνος δεν χαμογέλασε καν. Έδειχνε σκεπτικός. «Και για να ξεκαθαρίσω την κατάσταση, όταν είπα ότι έπρεπε να έχω ξεκινήσει πιο νωρίς τη σεξουαλική μου ζωή, εννοούσα μαζί σου. Έπρεπε να έχουμε κάνει πιο νωρίς σεξ. Εμείς οι δύο. Μαζί».
«Αν είναι έτσι…» έσκασε ένα λαμπερό χαμόγελο στα χείλη του.
«Μα τι νόμιζες;» χώθηκε στην αγκαλιά του. Η οικειότητα μαζί του ήταν μοναδική. Από τη στιγμή που ξάπλωσε μαζί της στο κρεβάτι μετά την πρόσκλησή της, μέχρι τώρα, ένιωθε λες και ήταν μαζί χρόνια. Και η χημεία τους στο κρεβάτι ήταν εκρηκτική, παρόλο που εκείνη δεν είχε καμία εμπειρία. Φυσικά ο Τζάρεντ…ήταν φανταστικός εραστής.
«Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι είμαστε μαζί στο κρεβάτι» παραδέχτηκε εκείνος και τη χάιδεψε στο μάγουλο. «Μου φαινόσουν πάντα τόσο απόμακρη, τόσο παγερή. Πίστευα ότι δε θα πλησιάσω ποτέ. Όσες φορές ήρθαμε κοντά, μετά κλείστηκες πάλι στον εαυτό σου. Όταν με κάλεσες στο κρεβάτι, πίστευα ότι ονειρευόμουν. Το είχα σκεφτεί τόσες φορές, και νόμιζα…νόμιζα ότι παράκουσα».
«Το είχες σκεφτεί;» τον ρώτησε εκείνη.
«Από τη στιγμή που σε γνώρισα, δεν πρέπει να σκέφτομαι κάτι άλλο. Δεν πρέπει να έχει μείνει εγκεφαλικό κύτταρο στη θέση του που να μην έχει ποτιστεί με αυτή τη σκέψη. Υπήρχαν στιγμές που σε μισούσα και στιγμές που ήθελα να σου φωνάξω, αλλά πάντα, μα πάντα, ήθελα να ρίξω στην πλησιέστερη οριζόντια επιφάνεια και να δω αν είσαι πραγματικά όσο σέξι φαίνεσαι».
«Σέξι;» ανασήκωσε τα φρύδια της. Δεν θεωρούσε τον εαυτό της σέξι. Αριστοκρατική και γλυκιά, ίσως. Σέξι όμως; Δεν το είχε σκεφτεί πολύ. Δεν το είχε νιώσει. Μέχρι πριν από λίγη ώρα, που τα λόγια του την έκαναν να νιώθει ποθητή.
«Το πιο σέξι χαρακτηριστικό σου είναι ότι δεν ξέρεις ότι είσαι σέξι» της είπε και τη φίλησε απαλά στα χείλη. «Δεν προσπαθείς, δεν προσποιείσαι. Απλά κάθε κίνησή σου είναι τέλεια, κάθε βλέμμα σου, κάθε κουβέντα που λες. Είσαι μια ζωντανή πρόκληση. Δε γίνεται να μη σε κοιτάει κάποιος, να μη σε θέλει, να μη σε ποθεί».
«Με κολακεύεις» είπε εκείνη και χαμογέλασε ντροπαλά. Του άρεσε λοιπόν; Όσο κι εκείνος σε εκείνη;
«Φέρθηκα σαν ασυγκράτητος έφηβος την πρώτη φορά. Ελπίζω να μη σε πόνεσα» της είπε για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες ώρες. «Έπρεπε να με έχεις προειδοποιήσει».
«Από πότε; Από πριν το αποφασίσω;» του γέλασε. «Αφού σου το είπα, λίγο πριν…»
«Και πάλι. Αν το ήξερα…»
«Δε νομίζω να μπορούσες να το κάνεις πιο τέλεια» του είπε εκείνη γλυκά και το εννοούσε. Είχε ακούσει διάφορες ιστορίες από φίλες της. Αλλά εκείνη δεν ένιωσε καμία δυσφορία, κανέναν πόνο. Μόνο απίστευτη επιθυμία να την κάνει δικιά του. Και την έκανε. Ξανά και ξανά. Το πάθος του και η προθυμία του να την ικανοποιήσει την έκαναν να λιώνει.
«Θα με πεθάνεις» είπε εκείνος βραχνά. «Τέτοια λες και…» ψιθύρισε στο αυτί της και τη φίλησε απαλά στο λαιμό.
«Και;» ρώτησε εκείνη πονηρά και το χέρι της κατέβηκε πιο χαμηλά. Τον ένιωσε να σφίγγεται κάτω από το άγγιγμά της. Δεν ήξερε πολύ καλά τι έπρεπε να κάνει. Τις δύο πρώτες φορές, είχαν εστιάσει σχεδόν απόλυτα στη δική της ικανοποίηση και ήθελε να του το ανταποδώσει. Ευτυχώς ο Τζάρεντ την ενθάρρυνε, καθοδηγώντας το χέρι της.
«Αν συνεχίσεις, δε θα κρατηθώ πολύ» την προειδοποίησε. «Και θέλω να κάνουμε μερικά πραγματάκια ακόμα».
«Έχουμε χρόνο, αν δεν κάνω λάθος» είπε εκείνη, συνεχίζοντας να τον χαϊδεύει. «Εκτός αν έχεις σκοπό να σταματήσουμε μόλις γυρίσουμε στο παλάτι» τον πείραξε, αλλά ένα κομμάτι μέσα της, ανησυχούσε για αυτή την απάντηση.

«Με τίποτα!» της είπε εκείνος, με κοφτή φωνή. Έπιασε τον καρπό της σφικτά και τη γύρισε ανάποδα. Ξάπλωσε πάνω της και άρχισε να σκορπάει φιλιά στο σώμα της. Η Ινγκριντ έλιωσε αμέσως. Ήταν δυνατόν να ήταν τόσο ευαίσθητη στο άγγιγμά του; Να μην μπορούσε καν να σκεφτεί; «Τώρα που σε βρήκα…δεν έχω σκοπό να σε αφήσω να φύγεις;» της είπε βραχνά και γλίστρησε μέσα της.

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

Κεφάλαιο 29-αντε να πεις οχι

Άνοιξε τα μάτια της με μεγάλη δυσκολία και ο οξύς πόνος που ένιωσε όταν είδε φως, την έκανε να τα ξανακλείσει. Βόγκηξε και πήρε μια βαθιά ανάσα. Ένιωθε λες και είχε κοιμηθεί δύο μέρες, αλλά δεν ήταν και ξεκούραστη.
«Καλημέρα» άκουσε μια βαθιά φωνή δίπλα της και ανασηκώθηκε απότομα. Ζαλίστηκε και έκλεισε ξανά τα μάτια, αλλά όχι πριν προλάβει να δει τον Τζάρεντ ξαπλωμένο δίπλα της. Φορώντας πιτζάμες, να διαβάζει χαλαρά ένα βιβλίο. Τι είχε συμβεί; Σήκωσε νευρικά τα σκεπάσματα.
«Τι έγινε; Γιατί φοράω ένα φανελάκι και φόρμα τρία νούμερα μεγαλύτερη;» ρώτησε τρομαγμένη. «Πονάει το κεφάλι μου. Γιατί είσαι στο κρεβάτι μου;».
Εκείνος άφησε το βιβλίο στο κομοδίνο και την κοίταξε ήρεμα.
«Είχες ένα ατύχημα. Μην ανησυχείς» της είπε όταν την είδε να σοκάρεται. «Απλώς έπεσες στην πίστα και έχασες για λίγο τις αισθήσεις σου. Ο γιατρός με συμβούλευσε να σε αφήσω να ξεκουραστείς. Δεν έχεις σπάσει τίποτα, αλλά σου δώσαμε παυσίπονα γιατί πονάς. Όταν γυρίζεις πλευρό, μέσα στον ύπνο σου, κάνεις μορφασμούς».
Η Ινγκριντ σήκωσε ξανά τα σκεπάσματα και επιθεώρησε. Κούνησε τα πόδια της αλλά αυτό που την πονούσε πιο πολύ ήταν ο αγκώνας της. Εκεί πρέπει να είχε προσγειωθεί.
«Τα παυσίπονα…» του είπε αδύναμα.
«Αυτά σε έκαναν να κοιμηθείς τόσο. Τώρα που είσαι καλύτερα, ίσως είναι ευκαιρία να φωνάξουμε πάλι τον γιατρό, γιατί χθες δεν έκανε καλή εκτίμηση».
«Δε θέλω να δω κανέναν. Είμαι καλά. Θέλω να…θέλω έναν καθρέφτη» του είπε ντροπαλά. Εκείνος σηκώθηκε γελώντας και πήγε στην τουαλέτα τους. Της έφερε ένα μικρό καθρεφτάκι μέσα από το νεσεσέρ της. Φορούσε κι εκείνος φόρμα και φανελάκι.
«Θεέ μου» αναφώνησε μόλις είδε το πρόσωπό της. Ήταν πρησμένη, με ανακατεμένα μαλλιά και είχε μια γρατζουνιά στο σαγόνι. Ωραία…
«Θα μπορούσες να έχεις πάθει μεγάλη ζημιά. Μην είσαι ματαιόδοξη!» τη μάλωσε εκείνος. «Θα μπορούσες να έχεις σκοτωθεί. Έπεσες άσχημα και σύρθηκες πολλά μέτρα. Σε σταμάτησε ένα δέντρο. Αν δεν είχε μειωθεί η ταχύτητά σου θα είχες σίγουρα σπάσει κάτι. Γι’ αυτό σταμάτα να κοιτάζεις το πρόσωπό σου λες και έπαθες κάτι φοβερό!».
«Μη μου φωνάζεις. Πονάει το κεφάλι μου» είπε εκείνη αδύναμα και έπιασε το κεφάλι της. Ο Τζάρεντ έκατσε δίπλα της και την αγκάλιασε. Η Ινγκριντ δεν αντέδρασε. Δεν είχε πολλή όρεξη να αντιδράσει άλλωστε.
«Σε είχα στο νου μου, όπως σου είπα. Σε είδα να πηγαίνεις στη δύσκολη πίστα. Δεν ήθελα να σε σταματήσω. Αλλά γιατί το έκανες;» τη ρώτησε απαλά. «Τρόμαξα τόσο πολύ. Δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ για να σε προσέχω. Ο γιατρός μού είπε ότι μπορεί να έχεις και λίγη απώλεια μνήμης. Θυμάσαι ποιος είμαι;» την πείραξε. Χάιδεψε τα μαλλιά της.
«Ο άντρας μου» απάντησε εκείνη, γρήγορα και με φωνή σταθερή. Τον κοίταξε φευγαλέα, αλλά είδε στα μάτια του τη λάμψη του θριάμβου. Τη λάμψη της περηφάνιας.
«Ο άντρας σου δε θέλει να ξαναπάθεις τίποτα» της είπε τρυφερά. «Και μην κοιτάς άλλο αυτό το καθρεφτάκι» της το άρπαξε από το χέρι. «Είσαι πανέμορφη. Η πιο όμορφη γυναίκα στον κόσμο. Ακόμα και αχτένιστη, με ξένες πιτζάμες και σημάδια στο πρόσωπο. Είσαι απλά εκθαμβωτική» της είπε με μια ανάσα. Η Ινγκριντ κοκκίνισε. Ένιωθε πολύ ευτυχισμένη που τον άκουγε να της λέει επιτέλους ότι του αρέσει.
«Πώς βρέθηκα…με άλλα ρούχα;» άλλαξε το θέμα. «Πες μου ότι άλλαξα μόνη μου».
«Εγώ σε έγδυσα και σου φόρεσα ό,τι βρήκα πρόχειρο. Έπρεπε να ξεκουραστείς και ζαλιζόσουν. Τι να κάνω; Μην μπεις στον κόπο να θυμώσεις. Δεν κοιτούσα την περισσότερη ώρα!».
«Την περισσότερη;» ανασήκωσε τα φρύδια της. «Δηλαδή κοίταξες έστω και λίγο;»
«Τι ακριβώς με ρωτάς;» έτριψε το σαγόνι του. Την πλησίασε κι άλλο. «Τι είδα ή αν μου άρεσε;».
«Το…πρώτο» απάντησε. Όχι με απόλυτη σιγουριά.
«Είδα τα εσώρουχά σου» είπε εκείνος φυσικά. «Ήσουν λιπόθυμη, οπότε δεν…» δεν ολοκλήρωσε ποτέ. Η Ινγκριντ ξεφύσηξε.
«Μάλιστα» του είπε απλά. Δεν. Γενικά δεν. Αν του άρεσε πραγματικά, ίσως έπρεπε ενστικτωδώς…
«Μην το σκέφτεσαι καν» της είπε εκείνος απότομα. «Περιμένω καρτερικά. Αλλά μην τολμήσεις να μου πεις ότι δε σε θέλω επειδή δεν σου όρμησα ενώ ήσουν λιπόθυμη» ξεκαθάρισε. Η Ινγριντ χαμογέλασε. Ήταν χαμένη από χέρι. Ο άνθρωπος αυτός διάβαζε τις σκέψεις της!
«Δεν σκέφτηκα τίποτα τέτοιο» είπε. Εκείνος χαμογέλασε. Ήξερε ότι του έλεγε ψέματα αλλά δεν επέμεινε, για να μην τη φέρει σε δύσκολη θέση.
«Μιας και συζητάμε τόσο φιλελεύθερα» την αιφνιδίασε «θα ήθελα να δηλώσω ότι εγκρίνω την επιλογή των εσωρούχων σου».
Η Ινγκριντ ντράπηκε τόσο πολύ που έχωσε το πρόσωπό της στο στέρνο του. Εκείνος γέλασε.
«Πολύ ώριμο!» της είπε.
«Ντρέπομαι τόσο πολύ!» του παραδέχτηκε, μιλώντας ακόμα με τα χείλη κολλημένα πάνω του. Εκείνος συνέχισε να γελάει.
«Η αλήθεια είναι ότι από εδώ και στο εξής κάθε φορά που θα σε σκέφτομαι θα σε σκέφτομαι με αυτό το σετ μαύρα εσώρουχα και θα δυσκολεύομαι να μαλώσω μαζί σου» της είπε. Η Ινγκριντ τρίφτηκε λίγο πάνω του.
«Αν είναι έτσι, θα ήθελα να σε ενημερώσω ότι έχω και ένα φοβερό σετ που αγόρασα πριν από λίγο καιρό και δεν το έχω φορέσει. Είναι μπορντό και είναι όλο δαντέλα. Φοβερό» του είπε. Το αίμα της έβραζε και ένιωθε ότι κολυμπούσε σε βαθιά νερά, αλλά ήταν σίγουρη ότι ο Τζάρεντ ήξερε αρκετά καλό κολύμπι και για του δυο τους.
«Το έχεις…το έχεις φέρει;» τη ρώτησε εκείνος σχεδόν ντροπαλά. Η Ινγκριντ ξεκόλλησε από πάνω του και τον κοίταξε, κατακόκκινη. Του έγνεψε θετικά.
«Αναρωτιέμαι» είπε εκείνος βραχνά και ακούμπησε τα χείλη του στο μέτωπό της «για ποιο λόγο να φέρεις σέξι εσώρουχα σε ένα ταξίδι για σκι».
«Δεν το έκανα επίτηδες. Απλώς μου αρέσουν τα σέξι εσώρουχα» είπε εκείνη.
«Λες ψέματα αλλά δεν πειράζει. Έχω υπομονή» της είπε γλυκά, και τη φίλησε απαλά στη μύτη. Η Ινγκριντ ανυπομονούσε για το επόμενο φιλί. Στα χείλη αυτή τη φορά.
«Δεν καταλαβαίνω τι λες» του είπε αδύναμα. Εκείνος χάιδεψε με τον αντίχειρά του το κάτω χείλος της. Την κοιτούσε σταθερά. Αλλά δεν έκανε κίνηση. Η Ινγκριντ ήξερε ότι έπαιζε με τις αντιστάσεις της. Το ήξερε ότι τον ήθελε και την προκαλούσε. Δεν ήθελε να αντισταθεί αλλά φοβόταν και να παραδοθεί. Το παιχνίδι ισχύος ήταν ξεκάθαρο.
«Πάω στο δωμάτιό μου να αλλάξω» είπε εκείνος και σηκώθηκε. Η Ινγκριντ ένιωσε ξαφνικά μόνη. «Ετοιμάσου κι εσύ. Δε θέλω να πάμε για σκι σήμερα. Είσαι ακόμα ταλαιπωρημένη. Αλλά μπορούμε να βγούμε και να φάμε ή να κάνουμε απλά βόλτα στο βουνό» της πρότεινε.

«’Η…» είπε η Ινγκριντ και πήρε μια βαθιά ανάσα και δύναμη από το θέαμα που έβλεπε μπροστά της «…μπορούμε απλά να περάσουμε τη μέρα μας στο κρεβάτι».

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

κεφάλαιο 28-Crash bang

28

Η Ινγκριντ ένιωθε πραγματικά ευτυχισμένη εκείνο τα πρωινό και είχε πολύ, πολύ καιρό να νιώσει έτσι. Κατέβαινε την πλαγιά με απίστευτη ταχύτητα και η καρδιά της πετούσε στο στήθος της, όπως όταν ήταν μικρή και περίμενε να ανοίξει τα δώρα που της έφερε ο Άγιος Βασίλης. Μετά το θάνατο του πατέρα της και τις απίστευτες ευθύνες που προέκυψαν από την απώλειά του, μετά την απότομη αλλαγή στην προσωπική της ζωή και όλη την ένταση που είχε με τον Τζάρεντ, είχε αρχίσει να νιώθει την απελπισία να τη συντροφεύει μόνιμα. Αλλά από τη στιγμή που ήρθαν εδώ, οι δυο τους, είχε αρχίσει να νιώθει πιο οικεία μαζί του, πιο ζεστά. Η ιδέα του να περάσει μερικά χρόνια μαζί του της φαινόταν όχι απλώς λιγότερο κακή, αλλά επιθυμητή.

Σήμερα το πρωί της ετοίμασε πρωινό και τη συνόδευσε στην πίστα. Τη βοήθησε με τα πράγματά της και την πείραξε σχετικά με την απίστευτη συλλογή στολών που έχει. Της είπε ότι του αρέσει ο τρόπος που συνδυάζει το λαστιχάκι για τα μαλλιά της με αυτά που φοράει. Η Ινγκριντ κοκκίνισε με το σχόλιό του και εντυπωσιάστηκε που το είχε προσέξει. Δεν της έδειχνε ποτέ να την κοιτάει πάνω από αυτό που ορίζει η ευγένεια και την εξέπληξε που πρόσεχε τόσο μικρές λεπτομέρειες.

«Θα κάνω λίγο χιονόχημα, αν δε σε πειράζει» της είχε πει λίγο πριν αποχαιρετιστούν έξω από το χιονοδρομικό κέντρο. Εκείνη δεν ήθελε να είναι μακριά του, αλλά δεν μπορούσε να το παραδεχτεί, και ούτε ήθελε να είναι η γυναίκα που πήγαινε πάντα πίσω από τον άντρα της. Ακόμα και αν ο άντρας της ήταν ένα έργο τέχνης. Ένα καταραμένο έργο τέχνης. Στο παλάτι τον έβλεπε κυρίως ντυμένο με άψογα κοστούμια και πάντα ήταν περιποιημένος. Φυσικά, ήταν ασύγκριτα όμορφος. Εδώ, όμως, στο βουνό, είχε την ευκαιρία να δει μια πιο άνετη εκδοχή του. Και ήταν πια σίγουρη ότι ό,τι και αν φορούσε, τζιν, φόρμα, πιτζάμες ή κοστούμι, στολή του σκι ή του Άγιου Βασίλη, ο άνθρωπος ήταν απλά εκθαμβωτικός. Αναγνώριζε ότι κι εκείνη ήταν όμορφη, αλλά σαν γυναίκα έπρεπε να κάνει μερικά πράγματα για να είναι περιποιημένη. Εκείνος ξυπνούσε και κοιμόταν πανέμορφος. Της ήταν δύσκολο να συγκεντρωθεί όταν την κοιτούσε. Το βλέμμα της εστίαζε εναλλάξ στα χείλη και τα μάτια του και ένιωθε την ανάσα της να κόβεται. Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως ήταν όταν την άγγιζε. Δεν το έκανε πολύ συχνά, αλλά όταν για κάποιο λόγο το έκανε, εκείνη πάγωνε στη θέση της, και μετά έλιωνε, και μετά πάγωνε ξανά. Σίγουρα έφταιγε το γεγονός ότι δεν την είχαν προσεγγίσει πολλοί άντρες στο παρελθόν και ίσως οι ορμόνες της της έδιναν να καταλάβει ότι έπρεπε επιτέλους να έρθει κοντά με κάποιον, αλλά ήταν σχεδόν σίγουρη ότι αυτή η χημική αντίδραση δε θα συνέβαινε με τον οποιονδήποτε.

«Θα έχουμε ραντεβού κατά τις δώδεκα να τσιμπήσουμε κάτι και συνεχίζουμε» της είχε πει. Και εκείνη συμφώνησε. Πριν προλάβει καν να σκεφτεί ότι ήταν πολλές οι ώρες μέχρι τότε, της είπε χαμογελώντας ότι θα την έχει στο νου του. Και αυτό έκανε φυσικά. Τον είχε δει δύο φορές με την άκρη του ματιού της κάπου πιο μακριά να παίζει με το χιονόχημά του ενώ εκείνη δοκίμαζε μια σύνθετη φιγούρα.

Δεν είχε πολύ χρόνο και όρεξη να κατέβει την ίδια πίστα και αποφάσισε να πάρει τα λιφτ και να μεταφερθεί σε μια κοντινή πίστα, η οποία ήταν πιο σύντομη αλλά και πιο απαιτητική. Την είχε δοκιμάσει άλλες δύο φορές και δεν την ολοκλήρωσε, αλλά σήμερα ένιωθε δυνατή.
Κάτι είχε αλλάξει μέσα της και ενώ δεν μπορούσε να του δώσει όνομα, ένιωθε ότι της έδινε ενέργεια και αποφασιστικότητα να κινήσει βουνά. Ήταν τόσο απλό. Ένιωθε ευτυχισμένη. Για όσο κρατούσε. Της αρκούσε να είναι εκεί, σε μια χιονισμένη πίστα και να κάνει σκι, ενώ μερικά μέτρα μακριά βρισκόταν ένας άντρας που την έκανε να νιώθει ζωντανή.

Προσπάθησε να συγκεντρωθεί στη διαδρομή μπροστά της. Για τα επόμενα λεπτά έπρεπε να αδειάσει το μυαλό της και να εστιάσει στα εμπόδια μπροστά της. Το είχε. Θα τα κατάφερνε. Ήταν ένας απλός στόχος σε σχέση με όσα είχε καταφέρει μέσα σε αυτό τον χρόνο. Με μια μικρή ώθηση, άρχισε να κατεβαίνει την απότομη πλαγιά και με κάθε μέτρο που άφηνε πίσω της ένιωθε και πιο ελεύθερη. Ήταν απίστευτο το συναίσθημα. Το μόνο που έβλεπε τριγύρω της ήταν δέντρα και αφράτο χιόνι. Ήταν από εκείνες τις στιγμές της απόλυτης ηρεμίας, που είσαι εσύ και ο εαυτός σου και όλα τριγύρω σου είναι όμορφα. Τι στο καλό της είχε κάνει αυτός ο άνθρωπος; Μάγια; Χαμογέλασε, ενώ άλλαξε στάση στο σώμα της. Το μυαλό της ξεστράτισε πάλι σε εκείνον…


Silly me

Κορίτσια νόμιζα οτι ειχα ανεβασει κςφαλαιο κ δεν ειχε σωθει! το βραδυ θα το ξανακάνω!!

Φιλιααααα

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

κεφάλαιο 27-κέικ με κομμάτια σοκολάτας...έρχεται το καυτό μέρος

27

Η Ινγκριντ είχε περάσει ένα απίθανο απόγευμα με τον Τζάρεντ. Είχαν φάει το γεύμα που είχε ετοιμάσει, το οποίο φυσικά ήταν άψογο, και μετά είχαν δει μια ταινία. Ευτυχώς ήταν κωμωδία και αυτό κάπως βοήθησε να εκτονωθεί η ένταση μεταξύ τους. H Ινγκριντ μπορούσε μόνο να ελπίζει ότι κι εκείνος ένιωθε κάτι για εκείνη, αλλά της φαινόταν αφόρητο να είναι τόσο κοντά του και να μην μπορεί να τον αγγίξει. Κάθε φορά που την πλησίαζε πίστευε ότι θα τη φιλήσει και κάθε φορά που την κοιτούσε ήλπιζε να της πει ότι τη θέλει. Το βράδυ δεν κοιμήθηκε καλά, μιας και το αντικείμενου του πόθου της ήταν μόλις μερικά μέτρα δίπλα, αλλά ευτυχώς, όταν κατέβηκε κάτω κατά τις εννιά, ένιωθε έτοιμη να ξεχυθεί με ενθουσιασμό στην πίστα για άλλη μια μέρα σκι.
«Έτοιμη;» τη ρώτησε εκείνος όταν την είδε με τη στολή της. «Σου έχω φτιάξει καφέ» συμπλήρωσε και της έδειξε την καφετιέρα που άχνιζε. «Έχουμε κέικ και μπισκότα, αλλά δεν ξέρω αν ήθελες κάτι αλμυρό. Ίσως μια ομελέτα;».
«Λίγο κέικ φτάνει» του είπε και έκοψε ένα κομμάτι. «Εσύ έχεις φάει;» τον ρώτησε. Κρατούσε στα χέρια του μια κούπα με καφέ που κόντευε να τελειώσει, οπότε μάλλον είχε ξυπνήσει πιο νωρίς.
«Έφαγα λίγο ψωμί με μέλι. Καλά είμαι» τη διαβεβαίωσε. «Λέω σήμερα να πάμε έξω για φαγητό. Τι λες;». Η Ινγκριντ έγνεψε. «Αν φυσικά θες να μείνουμε μέσα, μπορούμε να μαγειρέψουμε μαζί».
«Ξέρω ήδη πού θα πάμε! Είναι εδώ κοντά ένα μοναδικό εστιατόριο με πολύ καλό κρέας» είπε με ενθουσιασμό.
«Είναι ευκαιρία να το γιορτάσουμε» της χαμογέλασε. Η Ινγκριντ προσπάθησε να μην κοκκινίσει. Μόνο που τον έβλεπε, το αίμα της έβραζε και ένιωθε τα μάγουλά της να καίνε. Όταν χαμογελούσε, δε, έχανε τον έλεγχο. «Οι γονείς μου θα φύγουν το βράδυ μου είπαν από το παλάτι. Ο πατέρας μου ναύλωσε το τζετ μου για να επιστρέψει».
«Αυτό…» τραύλισε η Ινγριντ σκεφτική «αυτό τι σημαίνει;»
«Σημαίνει ότι δε θα μείνουν να μας περιμένουν, ευτυχώς, και ότι έπιασαν το μήνυμα ότι αυτή η συμπεριφορά δεν είναι σωστή» της είπε.

«Ναι, οκ» είπε εκείνη και τσίμπησε το κέικ της με κομμένη την όρεξη. «Αν θες να γυρίσουμε, μπορούμε…».
«Γιατί να γυρίσουμε;» έσμιξε τα φρύδια του εκείνος. «Νόμιζα ότι ήρθαμε να ξεκουραστούμε, να γνωριστούμε, να περάσουμε καλά».
«Κι εγώ νόμιζα ότι ήρθαμε για να αποφύγεις τους γονείς σου και ότι τώρα που φεύγουν μπορούμε να γυρίσουμε» του είπε ειλικρινά. Ο Τζάρεντ την κοιτούσε με μισάνοιχτο το στόμα. Έδειχνε να τα έχει χαμένα.
«Χρειάζεται να εξηγώ κάθε κίνησή μου;» τη ρώτησε τελικά. Μιλούσε ήρεμα και αργά αλλά η Ινγκριντ έβλεπε ότι μέσα του έβραζε. «Πρέπει να σου λέω και τα αυτονόητα; Έφυγα για να τους αποφύγω, ναι, και για να σε σώσω από την ενοχλητική παρουσία τους. Αλλά φυσικά και δεν πρέπει να γυρίσουμε τώρα που έφυγαν. Έχω ένα σωρό δουλειές και θα βρω κάτι να κάνω αν μου ζητήσεις να επιστρέψουμε, αλλά περνάω καλά, και αν δε σε ενοχλεί, θέλω να περάσουμε λίγο χρόνο μαζί και να γνωριστούμε». Η Ινγριντ δεν απάντησε. «Γιατί χαμογελάς;» τη ρώτησε. Δεν είχε καταλάβει καν ότι χαμογελούσε, αλλά μάλλον το έκανε.
«Σκέφτηκα ότι είναι κάτι σαν ραντεβού» του είπε. «Απλώς στη δική μας περίπτωση θα διαρκέσει μερικές μέρες αντί για μερικές ώρες και είμαστε ήδη παντρεμένοι εδώ και μήνες!». Ο Τζάρεντ γέλασε για μερικά δευτερόλεπτα. Η Ινγκριντ λάτρευε τον ήχο του γέλιου του. Ήταν ένας ήχος βαθύς και απολαυστικός. Της θύμιζε λιοντάρι που βρυχάται.
«Άρα δε χρειάζεται να έχουμε άγχος!» της είπε αισιόδοξα. Η Ινγκριντ δεν απάντησε. Στην πραγματικότητα διαφωνούσε. Είχε πολύ άγχος. Ήθελε να τον εντυπωσιάσει και φοβόταν ότι τη θεωρεί βαρετή. Γι’ αυτό και ανησύχησε ότι θα θέλει να βάλει νωρίς τέλος στο ταξίδι τους τώρα που το εμπόδιο είχε βγει από τη μέση.

«Πάω να φορέσω το μπουφάν μου» της είπε και της τσίμπησε το μάγουλο τρυφερά. Εκείνη χαμογέλασε. «Φάε το κεκάκι σου και φεύγουμε!»  

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

κεφάλαιο 26-τρελή γυναίκα!



26

«Θα μπορούσες να με αφήσεις έστω μια φορά να νικήσω» είπε με παράπονο η Ινγκριντ. Είχαν κατέβει από τα λιφτ και περπατούσαν προς το χιονοδρομικό κέντρο για να αλλάξουν και να φύγουν με το τζιπ τους. «Δεν ήταν ανάγκη να ξεδιπλώσεις όλο σου το ταλέντο σήμερα!» σούφρωσε τα χείλη της. Ο άντρας δίπλα της γελούσε, και αυτό την εκνεύριζε περισσότερο.
«Δεν ξεδίπλωσα όλο μου το ταλέντο» διαφώνησε μαζί της εκείνος. «Απλώς έκανα σκι. Δε φταίω εγώ αν είμαι καλός».
«Είσαι απαίσιος. Μου χάλασες το κέφι. Πέρασα τρεις ώρες κυνηγώντας σε στην πίστα λες και δεν έχω ξανακάνει σκι ποτέ. Τι ντροπή, Θεέ μου!».
«Ινγκριντ, μήπως υπερβάλλεις λίγο;» τη ρώτησε εύθυμα. «Είσαι πολύ καλή σκιέρ. Απλώς τυχαίνει να είμαι λίγο καλύτερος».
«Τι λίγο καλύτερος; Κάνω δέκα χρόνια σκι σε αυτές τις πίστες. Εσύ τις κατέβηκες μία φορά όλες και βάλθηκες να σπάσεις κάθε ρεκόρ. Εκνευριστικέ τύπε!» του πέταξε. Ήταν έξαλλη. Κάθε ελπίδα της να τον εντυπωσιάσει είχε κάνει φτερά. Και με αυτή την άκομψη στολή, αποκλείεται να τη θεωρούσε ελκυστική. Ευτυχώς είχε πια συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι ήθελε να του αρέσει και δεν έλεγε ψέματα στον εαυτό της.
«Μπορεί να είχα απλώς μια καλή μέρα και εσύ μια κακή. Σίγουρα αύριο θα είναι αλλιώς τα πράγματα» της είπε εκείνος ήρεμα, αλλά εκείνη δεν συμμερίστηκε την αισιοδοξία του. «Μάλιστα τώρα που το σκέφτομαι, ίσως αύριο να κάνω σνόουμπορντ, για να μην συναντηθούμε πολύ» πρότεινε. Η Ινγκριντ ξεφύσησε. Μπήκαν σε διπλανές καμπίνες και έβγαλαν τη στολή τους. Ο Τζάρεντ προσφέρθηκε να κουβαλήσει τον εξοπλισμό στο αμάξι. Η Ινγκριντ προσφέρθηκε να οδηγήσει. Ο Τζάρεντ αρνήθηκε.
«Αν θες να κάνεις σανίδα επειδή σου αρέσει, κάνε, αλλά μην το κάνεις επειδή με λυπάσαι!» του είπε μόλις έβαλαν μπρος. Ο Τζάρεντ άρχισε πάλι να γελάει.
«Μπορείς να μου πεις τι σε έχει πιάσει; Νόμιζα ότι το είχες ξεπεράσει. Τι μπορώ να κάνω για να ηρεμήσεις;».
«Να μαγειρέψεις εσύ. Να κάνεις κάτι απαίσιο και να μπορώ μετά να σε κοροϊδεύω».
«Εγώ δε σε κορόιδεψα» της θύμισε εκείνος.
«Δε με νοιάζει. Θα μαγειρέψεις εσύ!».
«Τι έχει στο σπίτι;»
«Τα πάντα. Ζήτησα να γεμίσουν τα ράφια και το ψυγείο».
«Καλά. Θα σκεφτώ κάτι. Αλλά αν θες να βγούμε και…».
«Όχι!!! Θα μαγειρέψεις. Μην προσπαθείς να ξεφύγεις».
«Χριστέ μου, αν ήξερα ότι είναι έτσι ο έγγαμος βίος θα είχα παντρευτεί πιο νωρίς» είπε εκείνος. «Νομίζω ότι το διασκεδάζω».
«Ε βέβαια. Ερχόταν ο κόσμος και σε ρωτούσε αν παραδίδεις μαθήματα. Γιατί να μην το διασκεδάζεις;» είπε εκείνη ξερά.
«Και εσένα και κοιτούσε κάθε αρσενικό στην πίστα και εκτός πίστας. Εσύ γιατί δεν το διασκεδάζεις;»
«Δε με ενδιαφέρει να με κοιτάνε όλοι» του διευκρίνισε. Μόνο εσύ, ήθελε να πει αλλά δεν το είπε. Εντωμεταξύ είχαν φτάσει στο σαλέ και πάρκαραν κοντά στην είσοδο.
«Η ομορφιά, αν αυτό εννοείς, είναι κληρονομική. Δεν έχω τίποτα να κάνω με αυτό. Απλώς ντύνομαι ωραία και περιποιούμαι αυτό που μου χάρισαν οι γονείς μου. Άρα δεν καμαρώνω όταν με κοιτάνε, ούτε όταν με ψηφίζουν την πιο όμορφη γυναίκα της χρονιάς. Καμαρώνω όταν σε βοηθάω σε κάποια απόφαση σχετική με τη χώρα, όταν τα παιδιά στα ιδρύματα που βοηθάω μεγαλώνουν και σπουδάζουν, όταν θεραπεύονται, όταν μου λένε ότι με αγαπάνε» του είπε με μια ανάσα. Εκείνος δε μίλησε για λίγο. Έγνεψε μόνο.
«Συγγνώμη. Δεν εννοούσα ότι είσαι μόνο όμορφη».
«Ναι, ξέρω, μην ανησυχείς» του χαμογέλασε. «Απλώς ήθελα να σε κάνω να νιώσεις άσχημα!».
«Είσαι απαίσια! Το ξέρεις;» άρχισε και εκείνος να γελάει. «Ένιωσα πολύ άσχημα. Μην παίζεις μαζί μου! Δε σε ξέρω τόσο καλά ακόμα».
«Δικό σου λάθος είναι και αυτό!» του πέταξε εκείνη ενώ έβγαζε το μπουφάν της. «Μόνο δουλεύεις. Φοβάμαι ότι είσαι ρομπότ».
«Μην ανησυχείς» είπε εκείνος και κατευθύνθηκε στην κουζίνα. Άρχισε να ανοίγει ράφια και να βγάζει πράγματα από το ψυγείο. «Είμαι φυσιολογικός…άνθρωπος. Άντρας» διορθώθηκε.
«Θα πάω να κάνω ένα μπάνιο και μόλις κατέβω να έχεις έτοιμο το φαγητό για να εξιλεωθείς!» του είπε, αγνοώντας το προηγούμενο σχόλιο.
«Πρώτος!» τον άκουσε να φωνάζει και άρχισε να τρέχει προς το κοινό τους μπάνιο. Το κάθαρμα, σκέφτηκε η Ινγκριντ. Θα προλάβαινε το μπάνιο. Γέλασε μόνη της. Της την είχε φέρει.

Ανέβηκε στο δωμάτιό της και προσπάθησε να ξεχάσει το γεγονός ότι τη χώριζε ένας τοίχος από εκείνον γυμνό κάτω από το ντους.