Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

κεφάλαιο 25-ούτε ο Τρόι τέτοιο Σαλέ




25

«Δεν ξέρω αν χαίρομαι που με έφερες στην Ελβετία για να μπεις στη μύτη του πατέρα σου» είπε η Ινγκριντ γελώντας. «Αλλά είμαι ενθουσιασμένη που θα κάνω ξανά σκι. Έχω δύο ολόκληρα χρόνια» συνέχισε ονειροπόλα. «Οι φίλες μου βαριούνται το σκι πια και μετά τον θάνατο του πατέρα μου δεν είχα και πολλή όρεξη. Τώρα νιώθω έτοιμη όμως!». Βρίσκονταν σε ένα αλεξίσφαιρο βαν και κατευθύνονταν από το αεροδρόμιο του Λουγκάνο στο σαλέ που είχε η βασιλική οικογένεια της Γρεδόρα κοντά στις Άλπεις. Είχαν πάρει μαζί τους δύο σακίδια μόνο με τα βασικά. Το σπίτι ήταν εξοπλισμένο και είχε και ένα σωρό διαφορετικές στολές σκι, οπότε δε χρειάστηκε να πάρουν ούτε αυτό.
«Δε σε έφερα , για να είμαστε ακριβείς» είπε εκείνος. «Ηρθαμε με το τζετ σου, στο σαλέ σου. Οπότε εσύ με έφερες!».
«Αν ήταν να αποφύγουμε τους δικούς σου, νομίζω ότι θα πήγαινα και στην άκρη του κόσμου» γέλασε η Ινγκριντ και γέλασε κι εκείνος μαζί της.
«Λυπάμαι πολύ που φέρονται έτσι. Η αλήθεια είναι ότι κάποια στιγμή πρέπει να αποκτήσουμε διάδοχο, αλλά…ήλπιζα …». Η Ινγκριντ τον διέκοψε.
«Ξέρω» έγνεψε. «Κι εγώ ήλπιζα να έχουμε ακόμα λίγο χρόνο» συμπλήρωσε την πρότασή του. Εκείνος έγνεψε καταφατικά. Δεν έδειχνε να συμφωνεί όμως. «Προτείνω να ξεχάσουμε τα πάντα μερικές μέρες και μετά βλέπουμε».
«Είσαι σοφή γυναίκα» είπε με στόμφο ο Τζάρεντ.

Όταν έφτασαν στο σαλέ, οι τρεις σωματοφύλακες που τους συνόδευαν μπήκαν αμέσως μέσα για να ελέγξουν το χώρο και αυτοί περίμεναν για λίγο στο αμάξι.  
«Θα έχουμε προσωπικό;» ρώτησε ο Τζάρεντ.
«Σκέφτηκα να μην έχουμε άλλον έναν λόγο να ανησυχούμε για τυχόν…διαρροές. Το σπίτι είναι έτοιμο και μας περιμένει, αλλά για όσο μείνουμε, θα πρέπει να κάνουμε εμείς δουλειές!».
«Και τι  θα τρώμε;» ρώτησε τρομοκρατημένος.
«Θα μαγειρεύουμε» είπε η Ινγκριντ φυσικά. «Εμένα κατηγορείς για κακομαθημένη, αλλά το ύφος σου τα λέει όλα! Θα μαγειρεύουμε, και μπορούμε να τρώμε και έξω, ξέρεις! Εκτός αν θες άλλο ένα ζευγάρι μάτια να μας παρακολουθεί» πρότεινε εκείνη.

Οι σωματοφύλακες τούς έκαναν νόημα ότι το σπίτι ήταν ασφαλές και περπάτησαν στο χιονισμένο δρομάκι προσεκτικά. Το  σκηνικό ήταν μοναδικό. Τον έβλεπε δίπλα της να κοιτάει με θαυμασμό το χιόνι, το ξύλινο σπίτι, τα ολόλευκα έλατα, τη μοναδική θέα στο βουνό.
«Είναι…πανέμορφα» της είπε απλά και εκείνη χαμογέλασε.
«Το ξέρω! Μου το έκανε δώρο ο μπαμπάς μου όταν έγινα 16!» είπε ενθουσιασμένη. Εκείνος έκανε μια γκριμάτσα.
«Ω Θεέ μου!» γέλασε. «Άντε να βρεθεί άντρας να σε ικανοποιήσει εσένα».
Η Ινγκριντ τον οδήγησε στο εσωτερικό του σπιτιού με καμάρι.
«Θα σε εξέπληττε η αλήθεια» του είπε απλά, απαντώντας στο προηγούμενο σχόλιο. Ο Τζάρεντ ακούμπσε τα σακίδιά τους στο σαλόνι και κατευθύνθηκε στο τζάκι.
«Πρώτα ανάβουμε φωτιά» μονολόγησε. Εκείνη ανέβηκε στον πάνω όροφο να τακτοποιηθεί στο δωμάτιό της. Οι σωματοφύλακες θα κοιμόντουσαν στους 3 ξενώνες στον δεύτερο όροφο, ανά βάρδιες.




Δέκα λεπτά αργότερα, η Ινγκριντ είδε τον Τζάρεντ να μπαίνει στο δωμάτιό της.
«Πού θα κοιμηθώ εγώ;» τη ρώτησε. Εκείνη συνέχισε να χτενίζει τα μαλλιά της. Σκόπευε να τα μαζέψει σε ένα σφικτό κότσο για να μπορέσει να πάει κατευθείαν στην πίστα.
«Στο διπλανό δωμάτιο. Έχουμε κοινό μπάνιο, αλλά θα είμαστε άνετα» του είπε και χαμογέλασε.
«Ούτε σήμερα είναι η τυχερή μου μέρα δηλαδή» είπε εκείνος σουφρώνοντας τα χείλη. Η Ινγκριντ γέλασε.
«Πήγαινε να τακτοποιηθείς και μετά πάμε να δούμε τις στολές. Προτείνω να πάμε 2-3 ώρες για σκι και να φάμε στο χιονοδρομικό απόψε. Τι λες;» πρότεινε.
«Συμφωνώ. Εσύ δεν είσαι κουρασμένη όμως;» ρώτησε εκείνος ανήσυχος.
«Καθόλου! Ανυπομονώ! Άντε, βιάσου» του είπε και σηκώθηκε. Τον έσπρωξε έξω από το δωμάτιο.
Τον συνόδευσε μέχρι το δικό του. Ήταν το δωμάτιο των γονιών της, όταν έρχονταν μαζί. Ήταν πιο μεγάλο από το δικό της, αλλά δεν είχε θέα στο βουνό. Είχε ένα μεγάλο κρεβάτι και ξύλινα έπιπλα. Το χαλί ήταν σκούρο μωβ και οι κουρτίνες το ίδιο. Ο Τζάρεντ έδειχνε εντυπωσιασμένος.
«Εγώ το διακόσμησα» του είπε, καμαρώνοντας. «Ανέκαθεν με ενδιέφερε η διακόσμηση».
«Το σπίτι…είναι υπέροχο. Φοβάμαι ότι θα πρέπει να με πάρουν σηκωτό από εδώ» της είπε ήρεμα. Η Ινγκριντ συμφώνησε σιωπηρά. Πίσω τους περίμεναν ευθύνες, υποχρεώσεις, δουλειά και διλήμματα. Εδώ, ήταν απλώς ένας άντρας και μια γυναίκα, ελεύθεροι να φλερτάρουν και να περάσουν καλά. Κι εκείνη ήθελε λίγη ξεγνοιασιά.
«Θα αρχίσω να πιστεύω ότι φοβάσαι ότι θα σε κάνω σκόνη» του είπε εκείνη μετά από λίγο. «Πόση ώρα θα χαζεύεις το δωμάτιο;» τον πείραξε.
«Είπα να είμαι ευγενικός» της απάντησε και ξεκούμπωσε το μπουφάν του. Φορούσε ένα υπέροχο πλεκτό ζιβάγκο και στενό τζιν. Ήταν πολύ όμορφος. «Αλλά αν θες να αναμετρηθούμε, είμαι όλος δικός σου».


2 σχόλια: