Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

κεφάλαιο 23-άντρες...πφφφ

23

Εντάξει. Το να γυρίσω πίσω να την κοιτάξω λίγο πριν κλείσω την πόρτα, δεν ήταν και πολύ έξυπνη κίνηση. Το να την αρπάξω για δεύτερη φορά στην αγκαλιά μου και να τη φιλήσω με λύσσα, επίσης δεν ήταν έξυπνη κίνηση. Το να περάσω τουλάχιστον 2-3 λεπτά εξερευνώντας το στόμα της διεξοδικά, δεν ήταν ό,τι πιο συνετό είχα κάνει. Αλλά το έκανα. Και δεν το μετανιώνω.

Εκείνη πρέπει να το μετανιώνει φυσικά, αν κρίνω από το γεγονός ότι ξέρει ότι οι γονείς μου καταφθάνουν στις 14.00 και δεν έχει βγει ακόμα από το δωμάτιό της. Αν το απόλυτα αξιόπιστο ελβετικό ρολόι μου δε με απατάει, είναι 13.30. Κάποια στιγμή θα αναγκαστεί να βγει. Δεν πιστεύω ότι θα συνεχίσει να κρύβεται. Είναι τυπική. Αν της πω ότι είμαστε καλεσμένοι σε ένα κοινωνικό γεγονός στη Γη του Πυρός, θα έρθει. Αν της πω να πάμε για καφέ, φυσικά, ίσως με κοιτάξει λες και είμαι εξωγήινος. Ξέρω ακριβώς την αλληλουχία αντιδράσεων. Το στόμα μισανοίγει, διαστέλλονται οι κόρες της και ανασηκώνει τα φρύδια. Μετά, ξεροκαταπίνει. Μετά τραυλίζει. Συνήθως όταν της προτείνω ή της λέω το οτιδήποτε δεν περιμένει, αντιδράει έτσι. Γι’ αυτό φοβάμαι ότι ίσως μετά το χθεσινοβραδινό μπορεί να έχει πέσει σε κώμα. Μήπως να πάω να δω; Άλλωστε, γυναίκα μου είναι.

Είναι παράξενο. Σιγά σιγά συνηθίζω στην ιδέα και δε μου φαίνεται όσο τρελό μου φαινόταν στην αρχή. Όταν την είδα να σαστίζει στην ανακοίνωση της απόφασής μας να τους κατακτήσουμε, ένιωσα ενστικτωδώς την ανάγκη να την προστατεύσω. Δεν μπορούσα να αγνοήσω την επιθυμία του πατέρα μου αλλά και το εθνικό μου χρέος. Και η λύση που βρήκα, να την παντρευτώ, μου φάνηκε αρχικά πανέξυπνη. Ήμουν ηλίθιος. Τι περίμενα ακριβώς; Ότι θα το δεχτεί αμέσως και ότι όλα θα πάνε καλά; Για να είμαι ειλικρινής, το δέχτηκε σχετικά εύκολα. Αλλά το μετά με προβληματίζει.

Είναι τόσο ψυχρή. Σπάνια σε αφήνει να την πλησιάσεις, και δεν εννοώ κυριολεκτικά. Παραδέχομαι ότι δεν είμαι ο απόλυτος κύριος και ότι δεν φέρομαι σωστά πάντα, αλλά ο τρόπος που με κοιτάει με βεβαιώνει ότι με σιχαίνεται. Γι’ αυτό σοκαρίστηκα με την αντίδρασή της χθες το βράδυ. Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι ήταν παρθένα. Ειλικρινά. Και δεν είμαι χαζός. Με κοιτάει και χαμηλώνει το βλέμμα. Κοκκινίζει! Αποφεύγει να επικοινωνεί μαζί μου και αν την αγγίξω πετιέται ολόκληρη. Χθες το βράδυ όμως μου απέδειξε ότι είναι μια φυσιολογική γυναίκα, που ξέρει τι θέλει. Και τουλάχιστον για χθες το βράδυ, ήθελε εμένα. Γιατί ο τρόπος που ανταποκρίθηκε στο φιλί μου, ο τρόπος που σφιγγόταν πάνω μου, ήταν κάποια ένδειξη ενδιαφέροντος. Σωστά; Δεν μπορεί να το έκανε επειδή είχα γενέθλια ή επειδή δεν ήταν αυτός ο ηλίθιος ο Πάτρικ διαθέσιμος. Έτσι νομίζω. Έτσι θα είναι.

Ο οποίος Πάτρικ, παρεμπιπτόντως, είναι σαν πίθηκος. Ειλικρινά αναρωτιέμαι αν όντως υπάρχει κάτι μεταξύ τους ή αν εγώ το φαντάζομαι. Τους βλέπω να μιλάνε και να γελάνε με φοβερή άνεση και οικειότητα. Αυτός σίγουρα τη θέλει. Πώς γίνεται να μην τη θες δηλαδή; Μιλάμε για την απόλυτη ομορφιά. Αλλά αυτή; Μου είπε όχι, αλλά δεν την πιστεύω. Ένας λόγος που τη φίλησα χθες ήταν και αυτός. Ο πρώτος ήταν ότι ήταν τόσο όμορφη που δεν κρατήθηκα, ο δεύτερος ήταν ότι πραγματικά ήθελα ένα δώρο για τα γενέθλιά μου και ο τρίτος ήταν για να δω αν υπάρχει κάτι, κάποιος, να τη σταματήσει. Δεν υπήρξε. Ευτυχώς.

Τώρα αναρωτιέμαι αν μπορώ να το ξανακάνω. Θέλω να την ξαναφιλήσω και ένα σωρό άλλα πιο άρρωστα πράγματα. Αλλά δεν μπορώ, μέχρι να μάθω τι θέλει ο πατέρας μου, που έχει βαλθεί να με τρελάνει.

Τι στο καλό ήθελε να έρθει τώρα; Σίγουρα θέλει να μας πει να κάνουμε παιδί γρήγορα. Αυτό μας έλειπε. Δεν είναι ότι δεν καταλαβαίνω την επιτακτικότατα, αλλά προτεραιότητα έχει να αναπτύξουμε μια φυσιολογική σχέση. Η Ινγκριντ δεν είναι έτοιμη για όλα αυτά που ο πατέρας μου θέλει και δε θέλω κι εγώ να την πιέσω. Από την άλλη δεν έχω ποτέ αντιταχθεί στον πατέρα μου. Πάντα ακολουθούσα τις συμβουλές του και ήμουν πιστός και αφοσιωμένος γιος. Έτρεφα πάντα σεβασμό για εκείνον, τόσο ως πατέρα όσο και ως βασιλιά. Αλλά τον τελευταίο καιρό, με εκνευρίζει κι εκείνος. Δεν έχω χρόνο να ασχολούμαι με το πρωτόκολλο και την διαιώνιση του είδους μου. Πρέπει να είμαι παραγωγικός και να βοηθήσω το κράτος μου δουλεύοντας, σχεδιάζοντας, εφαρμόζοντας. Και η Ινγκριντ βοηθάει πολύ σε αυτό. Από πάνινη κούκλα, έχει μετατραπεί σε δυναμική, ηγετική μορφή. Παίρνει αποφάσεις, διαβάζει, ενημερώνεται. Καθοδηγείται από ευαισθησία, φυσικό ένστικτο και καλή μόρφωση και συνήθως με εκπλήσσει ευχάριστα με τις επιλογές της. 

Πότε πέρασε η ώρα; Είναι παρά δέκα. Τι να κάνω; Να πάω να τη φωνάξω ή να στείλω κάποιον; Δε θέλω να τη φέρουν σε δύσκολη θέση, αλλά θα πρέπει αργά ή γρήγορα να τη δουν. Θα στείλω κάποιον. Εγώ φοβάμαι να ξαναμπώ στο δωμάτιό της. Γενικά, ίσως είναι καλύτερο για λίγο καιρό να μη μένουμε μόνοι εκεί μέσα γιατί το σενάριο να μην ξαναβγώ, είναι πολύ πολύ πιθανό.




4 σχόλια:

  1. Και ανοίγω τη σελίδα σου να χαζέψω πάλι από την αρχή και τσούπ : κεφάλαιο!
    Και τι κεφάλαιο!
    Εντάξει αυτά κάνεις και μας κακομαθαίνεις!!
    Συνέχισε την καλή δουλειά!!
    Φιλιά, Σταματία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ενδιαφέρουσες οι δικές του σκεψεις!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σε θελει βρε, δε σε σιχαινετε!!!!! Ωραιο κεφαλαιο, μου αρεσε που ειδαμε και τις δικες του σκεψεις!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ελααααα μωρέ πήγαινε εσύ να την φωνάξεις μην στειλεις αλλους. Θα αντιδράσει εκείνη σίγουρα σαν ηλιθια αλλααααα σε θέλει μωρεεε!!! 😍

    ΑπάντησηΔιαγραφή