Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

κεφάλαιο 22-λιποζάν



22

«Μπορείς απλά να πεις ότι δεν θες. Δε χρειάζεται να αραδιάζεις δικαιολογίες» είπε η Ινγκριντ τελικά. «Άλλωστε και εγώ δεν το καλοσκέφτηκα. Ίσως ήμουν λίγο παρορμητική. Έχουμε ένα καταπληκτικό σαλέ στις Άλπεις και σπάνια πάμε. Δεν ξέρω τι σκεφτόμουν. Συγγνώμη αν σε έκανα να νιώσεις άσχημα, απλώς λυπήθηκα στην ιδέα να μην κάνεις τίποτα στα γενέθλιά σου» συμπλήρωσε, νιώθοντας τα μάγουλά της να καίνε. Ντρεπόταν αφόρητα.
«Ινγκριντ, πάψε πια!» είπε εκείνος. «Απλώς σου είπα ότι είμαι πολύ απασχολημένος και δεν μπορώ αυτή την περίοδο να ταξιδέψω. Ειδικά για αναψυχή».
«Μου το είπες αυτό. Αλλά δεν καταλαβαίνω πόσο σκοπεύεις να πιέσεις τον εαυτό σου. Αν πάθεις υπερκόπωση θα ευχαριστηθείς;»
«Έτσι έχω μάθει να δουλεύω. Δεν κινδυνεύω».
«Καλώς, δεν επιμένω. Δε θέλω να νομίζεις ότι σε παρακαλάω κιόλας» πείσμωσε εκείνη και σούφρωσε τα χείλη της. Εκείνος χαμογέλασε φευγαλέα.
«Υπάρχει και κάτι άλλο που προσπαθώ εδώ και ώρα να σου πω αλλά δε με αφήνεις. Ειλικρινά θα αρχίσω να πιστεύω ότι ήθελες να με ξεμοναχιάσεις στις Άλπεις αν κρίνω από το ύφος αυτή τη στιγμή» της γέλασε. Η Ινγκριντ έκανε μια γκριμάτσα.
«Ναι, σιγά το κελεπούρι» του είπε.
«Μην το λες. Υπάρχουν κάποιες που λένε ότι είμαι» την πείραξε.
«Δε σε έχουν γνωρίσει καλά μάλλον» του είπε εκείνη σαρκαστικά.
«Ούτε εσύ με έχεις γνωρίσει καλά» χαμογέλασε εκείνος, γνωρίζοντας ότι είχε σκοράρει γκολ. Η Ινγκριντ δε μίλησε.
«Ήθελα να μιλήσουμε για κάτι που έχει προκύψει» είπε εκείνος τελικά και η Ινγκριντ κατάλαβε ότι δε θα ήταν ευχάριστο. «Αύριο έρχεται ο πατέρας μου».
«Αλήθεια;» ρώτησε εκείνη.
«Έρχεται με τη μητέρα μου. Υποτίθεται για τα γενέθλιά μου αλλά εγώ τους ξέρω καλά. Ποτέ δε θα το έκαναν αυτό αν δεν υπήρχε και άλλος λόγος. Κάτι έπιασα στον αέρα όταν μου τηλεφώνησαν. Δεν ξέρω τι θα μου ξεφουρνίσουν, αλλά έχω κακό προαίσθημα».
«Δεν έχουν να μας προσάψουν κάτι. Είμαστε υποδειγματικό ζευγάρι» ειρωνεύτηκε εκείνη. Όλα τα μέσα μιλάνε για την αγάπη μας και οι λαοί μας μας αγαπούν πολύ».
«Ας μη βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα. Απλώς σε ενημερώνω για να μη σοκαριστείς αύριο. Ο πατέρας μου είναι λίγο απότομος όπως ίσως ξέρεις» είπε σχεδόν απολογητικά.
«Μην ανησυχείς. Έχω πάθει ανοσία στον τρόπο σας» του είπε. Τον είδε να σφίγγεται.
«Πιστεύεις ότι...φερόμαστε και οι δύο με τον ίδιο τρόπο;» τη ρώτησε.
«Είστε και οι δύο αποφασιστικοί» είπε, αποφεύγοντας να πει «κοφτοί». Προφανώς τον ενοχλούσε η ιδέα της ομοιότητας.
«Και απέναντί σου; Πιστεύεις ότι είμαι αγενής μαζί σου;» τη ρώτησε με αγωνία. Δεν ήξερε τι να του απαντήσει.
«Δεν ξέρω τι να σου πω. Δεν έχει σημασία όμως. Είσαι αυτός που είσαι. Δεν ωφελεί να αλλάξεις για μένα».
«Αν σε ενοχλεί κάτι, θα ήθελα να μου το λες» την εξέπληξε με τη σοβαρότητα που άκουσε στον τόνο της φωνής του.
«Με ενοχλεί που δουλεύεις τόσο πολύ και δε σε βλέπω καθόλου» του είπε, λίγο πιο γρήγορα από όσο ήθελε. Πώς είχε ξεφύγει τέτοια αλήθεια από το στόμα της χωρίς να τη φιλτράρει καθόλου; Πώς ήταν να δυνατόν να ξεγυμνώνεται τόσο εύκολα μπροστά του;
«Άλλο λίγο και να με πείσεις ότι ο γάμος μας είναι κανονικός» είπε εκείνος ξερά. Δεν έδειχνε να την πιστεύει. Ευτυχώς.
«Μπορεί να μην είναι, αλλά δεν είναι άσχημη ιδέα να περνάμε λίγο χρόνο μαζί» του είπε εκείνη με πάσα ειλικρίνεια. «Θα βοηθήσει να αναπτυχθεί μεταξύ μας οικειότητα. Δε θα πεταγόμαστε σαν ελατήριο κάθε φορά που πλησιάζει ο ένας τον άλλον. Δεν είναι φυσιολογικό».
«Δεν το έχει προσέξει κανείς».
«Το έχω προσέξει εγώ και δε μου αρέσει η ιδέα να περάσω δεν ξέρω κι εγώ πόσα χρόνια μέσα στην απόλυτη ψυχρότητα. Δεν ήξερα πότε έχεις γενέθλια! Αν είναι δυνατόν!».
«Θα σου γράψω μια λίστα με πληροφορίες για μένα. Πώς πίνω τον καφέ μου, σε τι είμαι αλλεργικός και ποιο είναι το αγαπημένο μου χρώμα. Ευχαριστημένη;»
«Ω! Ξέρεις κάτι; Δε με νοιάζει και πολύ! Να μη σε κρατάω. Χρόνια πολλά και τα λέμε αύριο» πετάχτηκε από το κρεβάτι και του έδειξε την πόρτα. Σηκώθηκε και εκείνος. Συνέχιζε να δείχνει πολύ κουρασμένος.
«Ο πατέρας μου φτάνει στις δέκα το πρωί και θα πάει στο κεντρικό παλάτι να μείνει. Σκέφτηκα ότι θα έχουμε περισσότερη ιδιωτικότητα εδώ αν λείπει» της είπε. Εκείνη έγνεψε. Η Ινγκριντ δε μίλησε. Ένιωθε πολύ άσχημα που την είχε απορρίψει έτσι. «Γιατί κάνεις έτσι τώρα;» τη ρώτησε μετά από λίγη ώρα που εκείνη κοιτούσε επίμονα το χαλί.
«Μπορούμε να πάμε άλλη φορά στις Άλπεις. Πνίγομαι στη δουλειά και έρχεται ο πατέρας μου αύριο ποιος ξέρει γιατί» της είπε γλυκά. Η Ινγκριντ δεν καταλάβαινε καν γιατί ένιωθε τόσο απογοητευμένη.
«Καταλαβαίνω» του είπε κοφτά. «Καληνύχτα και πάλι χρόνια πολλά» επανέλαβε σαν ρομπότ, κοιτώντας το χαλί με πάθος.
«Ινγκριντ, κοίτα με λίγο» της είπε εκείνος, βραχνά. Εκείνη σήκωσε το κεφάλι της και το βλέμμα της συνάντησε το δικό του. Μάγκωσε ανάμεσα στα δάχτυλά του το πηγούνι της και έγειρε κοντά της.
«Τι…κάνεις;» τον ρώτησε αδύναμα, από φόβο μήπως διαλύσει τη στιγμή. Την κοιτούσε λες και ήταν έτοιμος να την καταβροχθίσει και ταυτόχρονα, λες και ήταν ένα σπάνιο λουλούδι.
Το στόμα του αιχμαλώτισε το δικό της και το φιλί του βάθυνε αμέσως. Το χέρι του χώθηκε στα μαλλιά της και την έσφιξε πάνω του. Η Ινγκριντ δεν προσπάθησε καν να τραβηχτεί. Έλιωσε πάνω του και ανταποκρίθηκε στο φιλί του με τον τρόπο που ήθελε εδώ και καιρό. Ουσιαστικά, ήταν το πρώτο τους φιλί. Το πρώτο φιλί που δεν έδιναν μπροστά σε κοινό. Και τι φιλί ήταν αυτό… Ο τρόπος που τη φιλούσε της έδειχνε ότι ήταν ένας παθιασμένος άντρας, ένας άντρας που ήξερε τι έκανε. Άκουγε την καρδιά του να χτυπάει και τον ένιωθε κοντά της να σφίγγεται και να προσπαθεί να βάλει φρένο στο πάθος του αλλά να μην μπορεί να την αφήσει. Πιάστηκε από το πουκάμισό του για να μη καταρρεύσει και μόνο τότε εκείνος τραβήχτηκε λίγο από κοντά της. Η Ινγκριντ ένιωσε αμέσως την απώλεια, αλλά δεν το έδειξε. Έφερε το χέρι της στα χείλη της, που πάλλονταν από την αισθησιακή επίθεση. Εκείνος συνέχισε να την κοιτάει.
«Σε ευχαριστώ» της χαμογέλασε, βρίσκοντας αμέσως την αυτοκυριαρχία του. Έφερε την παλάμη της στα χείλη του και τη φίλησε απαλά. «Ήταν το πιο όμορφο δώρο γενεθλίων που μου έχουν χαρίσει ποτέ».



5 σχόλια:

  1. ουαου!!!!! Το πιο ομορφο δωρο εεε? Χμμμμ επιτελους αρχιζουν να εκδηλωνονται. Το μονο που με ανησυχει ειναι η αφιξη του πεθερου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ωχ θα αρχίσει πάλι ο πατέρας του να λέει τα δικά του. Να κάνουν παιδί κτλ. Πφφφ και περάσανε ομορφα οι δυο τους σήμερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Είσαι εκπληκτική!!!
    Ένα Σάββατο έχεις, κι αυτό το θυσίασες για εμάς!!!
    Σε ευχαριστούμε πάρα πολύ για το υπέροχο δώρο!!! (Stavro)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ελιωσα.... ποσο γλυκος και τρυφερος ηταν στο τελος... μακαρι να ηταν παντα ετσι! Τωρα ο πατερας του τι θελει και φυτρωνει εκει που δεν τον σπερνουν;; μονο μπελαδες και προβληματα θα τους φερει! Οχι τωρα που ηρθαν πιο κοντα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Έχω πεθάνει λιγάκι μονο τοοοοοοοοοοοοοσοοοοοοοοοοοοο δα

    ΑπάντησηΔιαγραφή