Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

κεφάλαιο 25-ούτε ο Τρόι τέτοιο Σαλέ




25

«Δεν ξέρω αν χαίρομαι που με έφερες στην Ελβετία για να μπεις στη μύτη του πατέρα σου» είπε η Ινγκριντ γελώντας. «Αλλά είμαι ενθουσιασμένη που θα κάνω ξανά σκι. Έχω δύο ολόκληρα χρόνια» συνέχισε ονειροπόλα. «Οι φίλες μου βαριούνται το σκι πια και μετά τον θάνατο του πατέρα μου δεν είχα και πολλή όρεξη. Τώρα νιώθω έτοιμη όμως!». Βρίσκονταν σε ένα αλεξίσφαιρο βαν και κατευθύνονταν από το αεροδρόμιο του Λουγκάνο στο σαλέ που είχε η βασιλική οικογένεια της Γρεδόρα κοντά στις Άλπεις. Είχαν πάρει μαζί τους δύο σακίδια μόνο με τα βασικά. Το σπίτι ήταν εξοπλισμένο και είχε και ένα σωρό διαφορετικές στολές σκι, οπότε δε χρειάστηκε να πάρουν ούτε αυτό.
«Δε σε έφερα , για να είμαστε ακριβείς» είπε εκείνος. «Ηρθαμε με το τζετ σου, στο σαλέ σου. Οπότε εσύ με έφερες!».
«Αν ήταν να αποφύγουμε τους δικούς σου, νομίζω ότι θα πήγαινα και στην άκρη του κόσμου» γέλασε η Ινγκριντ και γέλασε κι εκείνος μαζί της.
«Λυπάμαι πολύ που φέρονται έτσι. Η αλήθεια είναι ότι κάποια στιγμή πρέπει να αποκτήσουμε διάδοχο, αλλά…ήλπιζα …». Η Ινγκριντ τον διέκοψε.
«Ξέρω» έγνεψε. «Κι εγώ ήλπιζα να έχουμε ακόμα λίγο χρόνο» συμπλήρωσε την πρότασή του. Εκείνος έγνεψε καταφατικά. Δεν έδειχνε να συμφωνεί όμως. «Προτείνω να ξεχάσουμε τα πάντα μερικές μέρες και μετά βλέπουμε».
«Είσαι σοφή γυναίκα» είπε με στόμφο ο Τζάρεντ.

Όταν έφτασαν στο σαλέ, οι τρεις σωματοφύλακες που τους συνόδευαν μπήκαν αμέσως μέσα για να ελέγξουν το χώρο και αυτοί περίμεναν για λίγο στο αμάξι.  
«Θα έχουμε προσωπικό;» ρώτησε ο Τζάρεντ.
«Σκέφτηκα να μην έχουμε άλλον έναν λόγο να ανησυχούμε για τυχόν…διαρροές. Το σπίτι είναι έτοιμο και μας περιμένει, αλλά για όσο μείνουμε, θα πρέπει να κάνουμε εμείς δουλειές!».
«Και τι  θα τρώμε;» ρώτησε τρομοκρατημένος.
«Θα μαγειρεύουμε» είπε η Ινγκριντ φυσικά. «Εμένα κατηγορείς για κακομαθημένη, αλλά το ύφος σου τα λέει όλα! Θα μαγειρεύουμε, και μπορούμε να τρώμε και έξω, ξέρεις! Εκτός αν θες άλλο ένα ζευγάρι μάτια να μας παρακολουθεί» πρότεινε εκείνη.

Οι σωματοφύλακες τούς έκαναν νόημα ότι το σπίτι ήταν ασφαλές και περπάτησαν στο χιονισμένο δρομάκι προσεκτικά. Το  σκηνικό ήταν μοναδικό. Τον έβλεπε δίπλα της να κοιτάει με θαυμασμό το χιόνι, το ξύλινο σπίτι, τα ολόλευκα έλατα, τη μοναδική θέα στο βουνό.
«Είναι…πανέμορφα» της είπε απλά και εκείνη χαμογέλασε.
«Το ξέρω! Μου το έκανε δώρο ο μπαμπάς μου όταν έγινα 16!» είπε ενθουσιασμένη. Εκείνος έκανε μια γκριμάτσα.
«Ω Θεέ μου!» γέλασε. «Άντε να βρεθεί άντρας να σε ικανοποιήσει εσένα».
Η Ινγκριντ τον οδήγησε στο εσωτερικό του σπιτιού με καμάρι.
«Θα σε εξέπληττε η αλήθεια» του είπε απλά, απαντώντας στο προηγούμενο σχόλιο. Ο Τζάρεντ ακούμπσε τα σακίδιά τους στο σαλόνι και κατευθύνθηκε στο τζάκι.
«Πρώτα ανάβουμε φωτιά» μονολόγησε. Εκείνη ανέβηκε στον πάνω όροφο να τακτοποιηθεί στο δωμάτιό της. Οι σωματοφύλακες θα κοιμόντουσαν στους 3 ξενώνες στον δεύτερο όροφο, ανά βάρδιες.




Δέκα λεπτά αργότερα, η Ινγκριντ είδε τον Τζάρεντ να μπαίνει στο δωμάτιό της.
«Πού θα κοιμηθώ εγώ;» τη ρώτησε. Εκείνη συνέχισε να χτενίζει τα μαλλιά της. Σκόπευε να τα μαζέψει σε ένα σφικτό κότσο για να μπορέσει να πάει κατευθείαν στην πίστα.
«Στο διπλανό δωμάτιο. Έχουμε κοινό μπάνιο, αλλά θα είμαστε άνετα» του είπε και χαμογέλασε.
«Ούτε σήμερα είναι η τυχερή μου μέρα δηλαδή» είπε εκείνος σουφρώνοντας τα χείλη. Η Ινγκριντ γέλασε.
«Πήγαινε να τακτοποιηθείς και μετά πάμε να δούμε τις στολές. Προτείνω να πάμε 2-3 ώρες για σκι και να φάμε στο χιονοδρομικό απόψε. Τι λες;» πρότεινε.
«Συμφωνώ. Εσύ δεν είσαι κουρασμένη όμως;» ρώτησε εκείνος ανήσυχος.
«Καθόλου! Ανυπομονώ! Άντε, βιάσου» του είπε και σηκώθηκε. Τον έσπρωξε έξω από το δωμάτιο.
Τον συνόδευσε μέχρι το δικό του. Ήταν το δωμάτιο των γονιών της, όταν έρχονταν μαζί. Ήταν πιο μεγάλο από το δικό της, αλλά δεν είχε θέα στο βουνό. Είχε ένα μεγάλο κρεβάτι και ξύλινα έπιπλα. Το χαλί ήταν σκούρο μωβ και οι κουρτίνες το ίδιο. Ο Τζάρεντ έδειχνε εντυπωσιασμένος.
«Εγώ το διακόσμησα» του είπε, καμαρώνοντας. «Ανέκαθεν με ενδιέφερε η διακόσμηση».
«Το σπίτι…είναι υπέροχο. Φοβάμαι ότι θα πρέπει να με πάρουν σηκωτό από εδώ» της είπε ήρεμα. Η Ινγκριντ συμφώνησε σιωπηρά. Πίσω τους περίμεναν ευθύνες, υποχρεώσεις, δουλειά και διλήμματα. Εδώ, ήταν απλώς ένας άντρας και μια γυναίκα, ελεύθεροι να φλερτάρουν και να περάσουν καλά. Κι εκείνη ήθελε λίγη ξεγνοιασιά.
«Θα αρχίσω να πιστεύω ότι φοβάσαι ότι θα σε κάνω σκόνη» του είπε εκείνη μετά από λίγο. «Πόση ώρα θα χαζεύεις το δωμάτιο;» τον πείραξε.
«Είπα να είμαι ευγενικός» της απάντησε και ξεκούμπωσε το μπουφάν του. Φορούσε ένα υπέροχο πλεκτό ζιβάγκο και στενό τζιν. Ήταν πολύ όμορφος. «Αλλά αν θες να αναμετρηθούμε, είμαι όλος δικός σου».


Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

κεφάλαιο 24-μπότες μην ξεχάσετε

«Ένα λεπτό» είπε η Ινγκριντ, προσπαθώντας να βάλει σε τάξη τις σκέψεις της. Και φυσικά ήθελε ένα διάλειμμα από το παραλογισμό. Έτρωγε μαζί με τον Τζάρεντ και τα πεθερικά της στην μεγάλη τραπεζαρία, αλλά όλο το προσωπικό είχε αποχωρήσει από την αίθουσα για να τους αφήσει μόνους. Η συζήτηση είχε πάρει παράξενη τροπή και ο Τζάρεντ γρήγορα έδιωξε τους πάντες. «Τι ακριβώς μας λέτε;» ρώτησε, αν και είχε ακούσει καλά την πρώτη φορά.
«Λέω ότι πρέπει να μείνεις έγκυος επιτέλους» είπε ο Φίοντορ, τρομακτικός πίσω από τα βαριά κοκάλινα γυαλιά του. «Είστε τόσους μήνες παντρεμένοι». Ο Τζάρεντ ξεφύσηξε δίπλα της. Το ήξεραν και οι δύο ότι ο πατέρας του ερχόταν με αυτό στην ατζέντα του, αλλά δεν περίμεναν να το αναφέρει τόσο σύντομα και τόσο επιτακτικά.
«Πατέρα, αυτή είναι δική μας απόφαση» είπε ο άντρας της ήρεμα. Ήταν προφανές ότι δεν αντιμιλούσε ποτέ στον πατέρα του, ακόμα και όταν εκείνος ήταν τελείως παράλογος.
«Πρέπει να με ακούσετε» συνέχισε ο Φίοντορ. Η γυναίκα του έγνεψε καταφατικά. Συμφωνούσε κι αυτή; Πόσο τρελή οικογένεια. «Ξέρω περισσότερα από εσάς και γι’ αυτό επιμένω» τους είπε.
«Όπως;» απαίτησε να μάθει η Ινγκριντ. Μιλούσε λίγο κοφτά, αλλά δεν την ένοιαζε.
Σεβόταν τον Φίοντορ ως πατέρα του άντρα της αλλά μέχρι εκεί. Δεν τον αναγνώριζε ως ανώτερό της.
«Δεν μπορώ να σας πω» είπε ο Φίοντορ και κοπάνησε με εκνευρισμό το πηρούνι του στο πιάτο. Η Ινγριντ εκνευρίστηκε, αλλά δεν το έδειξε.
«Ήρεμα, πατέρα. Τα πιάτα δεν είναι δικά μας» είπε ο Τζάρεντ, και η Ινγριντ το εκτίμησε. Παρόλο που ανατρίχιασε στην ιδέα ότι διάβασε τις σκέψεις της.
«Όπως…» είπε ο Φίοντορ και σταμάτησε. Δεν ήθελε να μιλήσει, αλλά ήθελε ταυτόχρονα. «Κάποιος μέσα στο παλάτι, ανώνυμα, μου έστειλε την πληροφορία ότι κοιμάστε χώρια. Ξέρει κι άλλα, μου είπε, και διατίθεται να με βοηθήσει».
«Αποκλείεται!» είπε η Ινγκριντ με στόμφο. Όσοι δουλεύουν εδώ μέσα, είναι απόλυτα έμπιστοι.
«Μου είπαν ότι κοιμάστε χώρια! Άρα κάποιος είναι διατεθειμένος να αποκαλύψει στοιχεία της προσωπικής σας ζωής. Αυτός που το έκανε, δεν ξέρει ότι εγώ ξέρω τη φύση της σχέσης σας. Αλλά δεν έχω ιδέα πού μπορεί να απευθυνθεί αν δεν τσιμπήσω εγώ το δόλωμα» τους είπε. Ο Τζάρεντ έδειχνε να τα έχει χαμένα δίπλα της. Δεν ήταν σπάνιο. Ο πατέρας του τον έκανε συχνά να χάνει τα λόγια του.  Όχι και εκείνη όμως.
«Και τι προτείνετε; Να απολύσουμε όλο το προσωπικό; Έχουμε μόνο 3 καμαριέρες, μια μαγείρισσα, έναν κηπουρό και εφτά φύλακες. Τους εμπιστεύομαι όλους σαν οικογένεια. Δεν πιστεύω ότι είναι κάποιος ύποπτος ανάμεσά τους. Γιατί να μην υποθέσουμε ότι αυτός που σας προσέγγισε απλώς μπλόφαρε;» τον ρώτησε θριαμβευτικά. «Στην τελική, αν ο ρουφιάνος θέλει χρήμα, κάποια στιγμή θα πρέπει να εμφανιστεί. Και μετά βλέποντας και κάνοντας».
«Θες να το ρισκάρουμε;» τη ρώτησε ο πεθερός της. «Έγκυος δεν έχεις μείνει ακόμα και δε βλέπω να γίνεται σύντομα. Αν διαρρεύσει ότι κοιμάστε χώρια ή ότι έχετε ψυχρές σχέσεις, θα το χάσουμε το παιχνίδι. Για μερικά ακόμα χρόνια πρέπει να παίξετε πιο πειστικά το θέατρό σας. Μετά, κάνετε ό,τι θέλετε. Μετά η ένωση της χώρας θα είναι πια κατοχυρωμένη στη συνείδηση των λαών μας».
«Πατέρα, και φυσιολογικό ζευγάρι να ήμασταν, θα μπορούσε να θέλουμε μερικούς μήνες για να μείνει η Ινγκριντ έγκυος. Να ζήσουμε μερικά πράγματα» τους διέκοψε ο Τζάρεντ. Ήρεμα και ωραία. Μόνο σε εκείνη φώναζε. «Και πολλά ζευγάρια κοιμούνται χώρια. Δεν έγινε τίποτα!».
«Πολλά ζευγάρια 60 ετών κοιμούνται χώρια! Όχι οι νιόπαντροι» πετάχτηκε η μέχρι τώρα απαθής μητέρα του. Κανείς δε μίλησε για λίγη ώρα.
«Πρέπει να κάνετε κάτι. Και το καλύτερο είναι να μείνεις έγκυος. Κάντε κάτι!» είπε ο Φίοντορ, διαλύοντας την αμήχανη σιωπή. Η Ινγκριντ ένιωθε να πνίγεται εκεί μέσα. Ένιωθε τη ζωή της να γλιστράει μέσα από τα χέρια της και ο Τζάρεντ δεν έδειχνε να ενδιαφέρεται και πολύ για τον παραλογισμό των γονιών του.
«Θέλουμε λίγο χρόνο» είπε ευγενικά η Ινγκριντ αν και μέσα της ήταν έτοιμη να σκάσει.
«Να κλείσετε ένα ραντεβού στο Λονδίνο σήμερα κιόλας. Εκτός φυσικά και αν θέλετε να το κάνετε με τον πατροπαράδοτο τρόπο» είπε ο Φϊοντορ ειρωνικά και η Ινγκριντ ένιωσε τα μάγουλά της να πυρώνουν. Πόσο πιο άσχημα θα την έκαναν να νιώσει;
«Πατέρα» είπε ο Τζάρεντ ήρεμα, αλλά κοφτά. Ο Τζάρεντ σεβόταν απόλυτα τον πατέρα του, και την εξέπληξε.
«Δε θέλω κουβέντα!» επέμεινε ο άντρας. «Και μάλιστα έχω σκοπό να μείνω εδώ, μέχρι να κλείσετε το ραντεβού στην κλινική που έχω βρει στο Λονδίνο!».
«Δεν μπορεί να σοβαρολογείς» είπε ο Τζάρεντ. Κοίταξε εναλλάξ τους γονείς του. Έδειχναν σοβαροί. Η Ινγκριντ ένιωσε πνιγμένη. Ήταν τρελοί. Μα τω Θεώ, είχε μπλέξει.
«Γιατί όχι; Θα μείνω. Το παλάτι αυτό είναι και δικό μου» είπε ο Φίοντορ και η Ινγκριντ πετάχτηκε απότομα σαν ελατήριο. Ξεκίνησε να λέει κάτι αλλά συγκρατήθηκε. Όχι για πολύ.
«Ε όχι και παλάτι σας!» κάγχασε. «Δηλαδή έχω και εγώ δικαίωμα να εισβάλω απρόσκλητη στο παλάτι σας στην Εστόρια και να μοιράζω διαταγές; Όχι. Αλλά ακόμα και να είχα, δεν θα το έκανα. Ξέρετε γιατί; Γιατί έχω τρόπους!» του είπε. Ο Τζάρεντ χαμογελούσε.
«Πολλή γλώσσα έχεις εσύ» είπε ξερά ο Φίοντορ. «Ο γιος μου τι κάνει γι’ αυτό;» ρώτησε προς το μέρος του Τζάρεντ. Η Ινγκριντ περίμενε. Ένα δευτερόλεπτο. Δύο, τρία. Δε θα την υπερασπιζόταν. Ο Τζάρεντ σηκώθηκε αργά από τη θέση του, καθάρισε με μια λινή πετσέτα τα χείλη του και πήρε το χέρι της στο δικό του. Η Ινγκριντ ήταν ακόμα μουδιασμένη και δεν πρόλαβε να αντιδράσει. Όχι ότι ήθελε. Η αίσθηση ήταν μοναδική.
«Πατέρα, μητέρα» υποκλίθηκε ευγενικά προς τους γονείς του. «Μπορείτε να μείνετε όσο θέλετε» συμπλήρωσε. Η Ινγκριντ ένιωσε το αίμα της να βράζει. Ήταν δυνατόν να είναι τόσο αδύναμος μπροστά τους; Ένιωσε το χέρι του να σφίγγει τα δικό της πριν τη σοκάρει με τη δήλωσή του. «Εγώ και η γυναίκα μου φεύγουμε για Ελβετία για μερικές μέρες».



Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

κεφάλαιο 23-άντρες...πφφφ

23

Εντάξει. Το να γυρίσω πίσω να την κοιτάξω λίγο πριν κλείσω την πόρτα, δεν ήταν και πολύ έξυπνη κίνηση. Το να την αρπάξω για δεύτερη φορά στην αγκαλιά μου και να τη φιλήσω με λύσσα, επίσης δεν ήταν έξυπνη κίνηση. Το να περάσω τουλάχιστον 2-3 λεπτά εξερευνώντας το στόμα της διεξοδικά, δεν ήταν ό,τι πιο συνετό είχα κάνει. Αλλά το έκανα. Και δεν το μετανιώνω.

Εκείνη πρέπει να το μετανιώνει φυσικά, αν κρίνω από το γεγονός ότι ξέρει ότι οι γονείς μου καταφθάνουν στις 14.00 και δεν έχει βγει ακόμα από το δωμάτιό της. Αν το απόλυτα αξιόπιστο ελβετικό ρολόι μου δε με απατάει, είναι 13.30. Κάποια στιγμή θα αναγκαστεί να βγει. Δεν πιστεύω ότι θα συνεχίσει να κρύβεται. Είναι τυπική. Αν της πω ότι είμαστε καλεσμένοι σε ένα κοινωνικό γεγονός στη Γη του Πυρός, θα έρθει. Αν της πω να πάμε για καφέ, φυσικά, ίσως με κοιτάξει λες και είμαι εξωγήινος. Ξέρω ακριβώς την αλληλουχία αντιδράσεων. Το στόμα μισανοίγει, διαστέλλονται οι κόρες της και ανασηκώνει τα φρύδια. Μετά, ξεροκαταπίνει. Μετά τραυλίζει. Συνήθως όταν της προτείνω ή της λέω το οτιδήποτε δεν περιμένει, αντιδράει έτσι. Γι’ αυτό φοβάμαι ότι ίσως μετά το χθεσινοβραδινό μπορεί να έχει πέσει σε κώμα. Μήπως να πάω να δω; Άλλωστε, γυναίκα μου είναι.

Είναι παράξενο. Σιγά σιγά συνηθίζω στην ιδέα και δε μου φαίνεται όσο τρελό μου φαινόταν στην αρχή. Όταν την είδα να σαστίζει στην ανακοίνωση της απόφασής μας να τους κατακτήσουμε, ένιωσα ενστικτωδώς την ανάγκη να την προστατεύσω. Δεν μπορούσα να αγνοήσω την επιθυμία του πατέρα μου αλλά και το εθνικό μου χρέος. Και η λύση που βρήκα, να την παντρευτώ, μου φάνηκε αρχικά πανέξυπνη. Ήμουν ηλίθιος. Τι περίμενα ακριβώς; Ότι θα το δεχτεί αμέσως και ότι όλα θα πάνε καλά; Για να είμαι ειλικρινής, το δέχτηκε σχετικά εύκολα. Αλλά το μετά με προβληματίζει.

Είναι τόσο ψυχρή. Σπάνια σε αφήνει να την πλησιάσεις, και δεν εννοώ κυριολεκτικά. Παραδέχομαι ότι δεν είμαι ο απόλυτος κύριος και ότι δεν φέρομαι σωστά πάντα, αλλά ο τρόπος που με κοιτάει με βεβαιώνει ότι με σιχαίνεται. Γι’ αυτό σοκαρίστηκα με την αντίδρασή της χθες το βράδυ. Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι ήταν παρθένα. Ειλικρινά. Και δεν είμαι χαζός. Με κοιτάει και χαμηλώνει το βλέμμα. Κοκκινίζει! Αποφεύγει να επικοινωνεί μαζί μου και αν την αγγίξω πετιέται ολόκληρη. Χθες το βράδυ όμως μου απέδειξε ότι είναι μια φυσιολογική γυναίκα, που ξέρει τι θέλει. Και τουλάχιστον για χθες το βράδυ, ήθελε εμένα. Γιατί ο τρόπος που ανταποκρίθηκε στο φιλί μου, ο τρόπος που σφιγγόταν πάνω μου, ήταν κάποια ένδειξη ενδιαφέροντος. Σωστά; Δεν μπορεί να το έκανε επειδή είχα γενέθλια ή επειδή δεν ήταν αυτός ο ηλίθιος ο Πάτρικ διαθέσιμος. Έτσι νομίζω. Έτσι θα είναι.

Ο οποίος Πάτρικ, παρεμπιπτόντως, είναι σαν πίθηκος. Ειλικρινά αναρωτιέμαι αν όντως υπάρχει κάτι μεταξύ τους ή αν εγώ το φαντάζομαι. Τους βλέπω να μιλάνε και να γελάνε με φοβερή άνεση και οικειότητα. Αυτός σίγουρα τη θέλει. Πώς γίνεται να μην τη θες δηλαδή; Μιλάμε για την απόλυτη ομορφιά. Αλλά αυτή; Μου είπε όχι, αλλά δεν την πιστεύω. Ένας λόγος που τη φίλησα χθες ήταν και αυτός. Ο πρώτος ήταν ότι ήταν τόσο όμορφη που δεν κρατήθηκα, ο δεύτερος ήταν ότι πραγματικά ήθελα ένα δώρο για τα γενέθλιά μου και ο τρίτος ήταν για να δω αν υπάρχει κάτι, κάποιος, να τη σταματήσει. Δεν υπήρξε. Ευτυχώς.

Τώρα αναρωτιέμαι αν μπορώ να το ξανακάνω. Θέλω να την ξαναφιλήσω και ένα σωρό άλλα πιο άρρωστα πράγματα. Αλλά δεν μπορώ, μέχρι να μάθω τι θέλει ο πατέρας μου, που έχει βαλθεί να με τρελάνει.

Τι στο καλό ήθελε να έρθει τώρα; Σίγουρα θέλει να μας πει να κάνουμε παιδί γρήγορα. Αυτό μας έλειπε. Δεν είναι ότι δεν καταλαβαίνω την επιτακτικότατα, αλλά προτεραιότητα έχει να αναπτύξουμε μια φυσιολογική σχέση. Η Ινγκριντ δεν είναι έτοιμη για όλα αυτά που ο πατέρας μου θέλει και δε θέλω κι εγώ να την πιέσω. Από την άλλη δεν έχω ποτέ αντιταχθεί στον πατέρα μου. Πάντα ακολουθούσα τις συμβουλές του και ήμουν πιστός και αφοσιωμένος γιος. Έτρεφα πάντα σεβασμό για εκείνον, τόσο ως πατέρα όσο και ως βασιλιά. Αλλά τον τελευταίο καιρό, με εκνευρίζει κι εκείνος. Δεν έχω χρόνο να ασχολούμαι με το πρωτόκολλο και την διαιώνιση του είδους μου. Πρέπει να είμαι παραγωγικός και να βοηθήσω το κράτος μου δουλεύοντας, σχεδιάζοντας, εφαρμόζοντας. Και η Ινγκριντ βοηθάει πολύ σε αυτό. Από πάνινη κούκλα, έχει μετατραπεί σε δυναμική, ηγετική μορφή. Παίρνει αποφάσεις, διαβάζει, ενημερώνεται. Καθοδηγείται από ευαισθησία, φυσικό ένστικτο και καλή μόρφωση και συνήθως με εκπλήσσει ευχάριστα με τις επιλογές της. 

Πότε πέρασε η ώρα; Είναι παρά δέκα. Τι να κάνω; Να πάω να τη φωνάξω ή να στείλω κάποιον; Δε θέλω να τη φέρουν σε δύσκολη θέση, αλλά θα πρέπει αργά ή γρήγορα να τη δουν. Θα στείλω κάποιον. Εγώ φοβάμαι να ξαναμπώ στο δωμάτιό της. Γενικά, ίσως είναι καλύτερο για λίγο καιρό να μη μένουμε μόνοι εκεί μέσα γιατί το σενάριο να μην ξαναβγώ, είναι πολύ πολύ πιθανό.




Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

κεφάλαιο 22-λιποζάν



22

«Μπορείς απλά να πεις ότι δεν θες. Δε χρειάζεται να αραδιάζεις δικαιολογίες» είπε η Ινγκριντ τελικά. «Άλλωστε και εγώ δεν το καλοσκέφτηκα. Ίσως ήμουν λίγο παρορμητική. Έχουμε ένα καταπληκτικό σαλέ στις Άλπεις και σπάνια πάμε. Δεν ξέρω τι σκεφτόμουν. Συγγνώμη αν σε έκανα να νιώσεις άσχημα, απλώς λυπήθηκα στην ιδέα να μην κάνεις τίποτα στα γενέθλιά σου» συμπλήρωσε, νιώθοντας τα μάγουλά της να καίνε. Ντρεπόταν αφόρητα.
«Ινγκριντ, πάψε πια!» είπε εκείνος. «Απλώς σου είπα ότι είμαι πολύ απασχολημένος και δεν μπορώ αυτή την περίοδο να ταξιδέψω. Ειδικά για αναψυχή».
«Μου το είπες αυτό. Αλλά δεν καταλαβαίνω πόσο σκοπεύεις να πιέσεις τον εαυτό σου. Αν πάθεις υπερκόπωση θα ευχαριστηθείς;»
«Έτσι έχω μάθει να δουλεύω. Δεν κινδυνεύω».
«Καλώς, δεν επιμένω. Δε θέλω να νομίζεις ότι σε παρακαλάω κιόλας» πείσμωσε εκείνη και σούφρωσε τα χείλη της. Εκείνος χαμογέλασε φευγαλέα.
«Υπάρχει και κάτι άλλο που προσπαθώ εδώ και ώρα να σου πω αλλά δε με αφήνεις. Ειλικρινά θα αρχίσω να πιστεύω ότι ήθελες να με ξεμοναχιάσεις στις Άλπεις αν κρίνω από το ύφος αυτή τη στιγμή» της γέλασε. Η Ινγκριντ έκανε μια γκριμάτσα.
«Ναι, σιγά το κελεπούρι» του είπε.
«Μην το λες. Υπάρχουν κάποιες που λένε ότι είμαι» την πείραξε.
«Δε σε έχουν γνωρίσει καλά μάλλον» του είπε εκείνη σαρκαστικά.
«Ούτε εσύ με έχεις γνωρίσει καλά» χαμογέλασε εκείνος, γνωρίζοντας ότι είχε σκοράρει γκολ. Η Ινγκριντ δε μίλησε.
«Ήθελα να μιλήσουμε για κάτι που έχει προκύψει» είπε εκείνος τελικά και η Ινγκριντ κατάλαβε ότι δε θα ήταν ευχάριστο. «Αύριο έρχεται ο πατέρας μου».
«Αλήθεια;» ρώτησε εκείνη.
«Έρχεται με τη μητέρα μου. Υποτίθεται για τα γενέθλιά μου αλλά εγώ τους ξέρω καλά. Ποτέ δε θα το έκαναν αυτό αν δεν υπήρχε και άλλος λόγος. Κάτι έπιασα στον αέρα όταν μου τηλεφώνησαν. Δεν ξέρω τι θα μου ξεφουρνίσουν, αλλά έχω κακό προαίσθημα».
«Δεν έχουν να μας προσάψουν κάτι. Είμαστε υποδειγματικό ζευγάρι» ειρωνεύτηκε εκείνη. Όλα τα μέσα μιλάνε για την αγάπη μας και οι λαοί μας μας αγαπούν πολύ».
«Ας μη βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα. Απλώς σε ενημερώνω για να μη σοκαριστείς αύριο. Ο πατέρας μου είναι λίγο απότομος όπως ίσως ξέρεις» είπε σχεδόν απολογητικά.
«Μην ανησυχείς. Έχω πάθει ανοσία στον τρόπο σας» του είπε. Τον είδε να σφίγγεται.
«Πιστεύεις ότι...φερόμαστε και οι δύο με τον ίδιο τρόπο;» τη ρώτησε.
«Είστε και οι δύο αποφασιστικοί» είπε, αποφεύγοντας να πει «κοφτοί». Προφανώς τον ενοχλούσε η ιδέα της ομοιότητας.
«Και απέναντί σου; Πιστεύεις ότι είμαι αγενής μαζί σου;» τη ρώτησε με αγωνία. Δεν ήξερε τι να του απαντήσει.
«Δεν ξέρω τι να σου πω. Δεν έχει σημασία όμως. Είσαι αυτός που είσαι. Δεν ωφελεί να αλλάξεις για μένα».
«Αν σε ενοχλεί κάτι, θα ήθελα να μου το λες» την εξέπληξε με τη σοβαρότητα που άκουσε στον τόνο της φωνής του.
«Με ενοχλεί που δουλεύεις τόσο πολύ και δε σε βλέπω καθόλου» του είπε, λίγο πιο γρήγορα από όσο ήθελε. Πώς είχε ξεφύγει τέτοια αλήθεια από το στόμα της χωρίς να τη φιλτράρει καθόλου; Πώς ήταν να δυνατόν να ξεγυμνώνεται τόσο εύκολα μπροστά του;
«Άλλο λίγο και να με πείσεις ότι ο γάμος μας είναι κανονικός» είπε εκείνος ξερά. Δεν έδειχνε να την πιστεύει. Ευτυχώς.
«Μπορεί να μην είναι, αλλά δεν είναι άσχημη ιδέα να περνάμε λίγο χρόνο μαζί» του είπε εκείνη με πάσα ειλικρίνεια. «Θα βοηθήσει να αναπτυχθεί μεταξύ μας οικειότητα. Δε θα πεταγόμαστε σαν ελατήριο κάθε φορά που πλησιάζει ο ένας τον άλλον. Δεν είναι φυσιολογικό».
«Δεν το έχει προσέξει κανείς».
«Το έχω προσέξει εγώ και δε μου αρέσει η ιδέα να περάσω δεν ξέρω κι εγώ πόσα χρόνια μέσα στην απόλυτη ψυχρότητα. Δεν ήξερα πότε έχεις γενέθλια! Αν είναι δυνατόν!».
«Θα σου γράψω μια λίστα με πληροφορίες για μένα. Πώς πίνω τον καφέ μου, σε τι είμαι αλλεργικός και ποιο είναι το αγαπημένο μου χρώμα. Ευχαριστημένη;»
«Ω! Ξέρεις κάτι; Δε με νοιάζει και πολύ! Να μη σε κρατάω. Χρόνια πολλά και τα λέμε αύριο» πετάχτηκε από το κρεβάτι και του έδειξε την πόρτα. Σηκώθηκε και εκείνος. Συνέχιζε να δείχνει πολύ κουρασμένος.
«Ο πατέρας μου φτάνει στις δέκα το πρωί και θα πάει στο κεντρικό παλάτι να μείνει. Σκέφτηκα ότι θα έχουμε περισσότερη ιδιωτικότητα εδώ αν λείπει» της είπε. Εκείνη έγνεψε. Η Ινγκριντ δε μίλησε. Ένιωθε πολύ άσχημα που την είχε απορρίψει έτσι. «Γιατί κάνεις έτσι τώρα;» τη ρώτησε μετά από λίγη ώρα που εκείνη κοιτούσε επίμονα το χαλί.
«Μπορούμε να πάμε άλλη φορά στις Άλπεις. Πνίγομαι στη δουλειά και έρχεται ο πατέρας μου αύριο ποιος ξέρει γιατί» της είπε γλυκά. Η Ινγκριντ δεν καταλάβαινε καν γιατί ένιωθε τόσο απογοητευμένη.
«Καταλαβαίνω» του είπε κοφτά. «Καληνύχτα και πάλι χρόνια πολλά» επανέλαβε σαν ρομπότ, κοιτώντας το χαλί με πάθος.
«Ινγκριντ, κοίτα με λίγο» της είπε εκείνος, βραχνά. Εκείνη σήκωσε το κεφάλι της και το βλέμμα της συνάντησε το δικό του. Μάγκωσε ανάμεσα στα δάχτυλά του το πηγούνι της και έγειρε κοντά της.
«Τι…κάνεις;» τον ρώτησε αδύναμα, από φόβο μήπως διαλύσει τη στιγμή. Την κοιτούσε λες και ήταν έτοιμος να την καταβροχθίσει και ταυτόχρονα, λες και ήταν ένα σπάνιο λουλούδι.
Το στόμα του αιχμαλώτισε το δικό της και το φιλί του βάθυνε αμέσως. Το χέρι του χώθηκε στα μαλλιά της και την έσφιξε πάνω του. Η Ινγκριντ δεν προσπάθησε καν να τραβηχτεί. Έλιωσε πάνω του και ανταποκρίθηκε στο φιλί του με τον τρόπο που ήθελε εδώ και καιρό. Ουσιαστικά, ήταν το πρώτο τους φιλί. Το πρώτο φιλί που δεν έδιναν μπροστά σε κοινό. Και τι φιλί ήταν αυτό… Ο τρόπος που τη φιλούσε της έδειχνε ότι ήταν ένας παθιασμένος άντρας, ένας άντρας που ήξερε τι έκανε. Άκουγε την καρδιά του να χτυπάει και τον ένιωθε κοντά της να σφίγγεται και να προσπαθεί να βάλει φρένο στο πάθος του αλλά να μην μπορεί να την αφήσει. Πιάστηκε από το πουκάμισό του για να μη καταρρεύσει και μόνο τότε εκείνος τραβήχτηκε λίγο από κοντά της. Η Ινγκριντ ένιωσε αμέσως την απώλεια, αλλά δεν το έδειξε. Έφερε το χέρι της στα χείλη της, που πάλλονταν από την αισθησιακή επίθεση. Εκείνος συνέχισε να την κοιτάει.
«Σε ευχαριστώ» της χαμογέλασε, βρίσκοντας αμέσως την αυτοκυριαρχία του. Έφερε την παλάμη της στα χείλη του και τη φίλησε απαλά. «Ήταν το πιο όμορφο δώρο γενεθλίων που μου έχουν χαρίσει ποτέ».



Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

κεφάλαιο 21-swiss airlines

Η Ινγκριντ βημάτιζε νευρικά πάνω κάτω στο δωμάτιό της. Ήταν εκνευρισμένη. Ένα σωρό συναισθήματα κόντευαν να την πνίξουν. Είχε αφήσει από το πρωί τρία μηνύματα ότι θέλει να τον δει. Κατά τις πέντε το απόγευμα, την ώρα που τέλειωνε τη δουλειά της, ήρθε ένα μικρό φακελάκι με ένα μήνυμα που έλεγε ότι είναι απασχολημένος και ότι μόλις τελειώσει θα την επισκεφτεί στο δωμάτιό της αν δεν ήταν πολύ αργά. Σίγουρα δεν ήταν το συνηθισμένο ζευγάρι, αλλά όχι να μιλάνε με γραπτά σημειώματα. Όχι σήμερα. Ειδικά όχι σήμερα.

Ευτυχώς είχε τη δουλειά και ήταν απασχολημένη. Έτσι, δεν σκεφτόταν συνεχώς, παρά μόνο όταν ξάπλωνε στο κρεβάτι της μόνη της το βράδυ, ότι κάτι παράξενο την τραβούσε σε εκείνον. Δεν μπορούσε να τον βγάλει από το μυαλό της. Κάθε φορά που τον έβλεπε, με δυσκολία κρατιόταν να μην τον αγγίξει και ήθελε πάντα να είναι περιποιημένη σε περίπτωση εκείνος τη συναντούσε κάπου τυχαία. Πριν από πέντε μέρες είχαν παρευρεθεί στο χορό ενός φιλανθρωπικού σωματείου για παιδιά με αναπηρίες. Είχε διαλέξει με προσοχή ένα μαγευτικό μωβ φόρεμα και είχε φορέσει σέξι γόβες. Τίποτα. Ούτε ένα βλέμμα επιδοκιμασίας. Ένα νεύμα. Ένα κομπλιμέντο. Τίποτα. Μπήκαν στην λιμουζίνα βουβά, πέρασαν δύο ώρες ανταλλάζοντας ευγένειες με ξένους και γύρισαν πίσω στην απόλυτη σιωπή. Είχε να τον δει από τότε. Αν ήταν δυνατόν. Πέντε ολόκληρες μέρες.

«Είσαι μέσα;» τη ρώτησε εκείνος, χτυπώντας την πόρτα και βγάζοντάς τη από τις σκέψεις της. Είχε θυμηθεί τον τρόπο που έλαμπαν τα μάτια του όταν έπαιζε με μερικά παιδιά που ζούσαν στο ίδρυμα που επισκέφτηκαν. Δεν τον είχε ξαναδεί τόσο ξέγνοιαστο. Έπαιξε μαζί τους, έβγαλε φωτογραφίες, άκουσε τα όνειρά τους. Και αυτά όμως τον λάτρεψαν. Ανταποκρίθηκαν στην ειλικρίνειά του με τρόπο μαγικό. Δεν είχε ιδέα ότι έκρυβε μέσα του τόση τρυφερότητα. Ακόμα κι εκείνη, που είχε μεγάλη εμπειρία σε φιλανθρωπικές εμφανίσεις, ένιωθε πολύ άβολα με τα παιδιά. Ένιωθε ενοχές που εκείνη ήταν τόσο προνομιούχα και σπάνια τα πλησίαζε.
«Ναι» του είπε ήρεμα επιθεωρώντας την εμφάνισή της. Φορούσε μια βελουτέ φόρμα και χνουδωτές παντόφλες. Εντάξει, δεν ήταν και το πιο ελκυστικό ρούχο, αλλά δεν ήθελε να φαίνεται ότι τον περίμενε.
«Είσαι…ντυμένη;» ρώτησε εκείνος απ’ έξω. Εκείνη τον διαβεβαίωσε πως ναι και κοίταξε το ρολόι της. Ήταν περασμένες δέκα.
«Τι με ήθελες;» τη ρώτησε, κοιτώντας τη με περιέργεια ανακατεμένη με ανυπομονησία. Έδειχνε καταπονημένος. Έκλεισε την πόρτα πίσω του και κάθισε σε μια καρέκλα μακριά της.
«Το θεωρείς λογικό να μαθαίνω από το υπηρετικό προσωπικό ότι έχεις γενέθλια;» του είπε σταυρώνοντας τα χέρια στο στήθος. Ήταν έξαλλη. «Ξέρεις πόσο ηλίθια με κάνεις να νιώθω; Μπήκαν όλες σήμερα να μου ευχηθούν και δεν ήξερα τίποτα» συνέχισε.
«Δε σκόπευα να τους το πω. Δεν γιορτάζω ποτέ ιδιαίτερα αυτή τη μέρα. Απλώς έτυχε να μπουν στο δωμάτιο να στρώσουν το κρεβάτι την ώρα που με πήρε η μητέρα μου για χρόνια πολλά».
«Τι εννοείς δεν το γιορτάζεις; Τι σόι πρίγκιπας είσαι εσύ; Εμένα η μέρα των γενεθλίων μου είναι εθνική εορτή. Έρχονται αρχηγοί κρατών και παραθέτουμε δείπνο. Και απελευθερώνουμε ένα περιστέρι για κάθε χρόνο που συμπληρώνω» είπε με στόμφο. Τον είδε να πνίγει ένα χαμόγελο με δυσκολία.
«Τι;» τον ρώτησε.
«Λυπάμαι που τα δικά μου γενέθλια δεν είναι τόσο φαντασμαγορικά».
«Δε γίνεται να μην τα γιορτάζεις! Και πότε θα μου το έλεγες;» τον ρώτησε.
«Ποτέ. Δεν είναι κάτι σημαντικό. Μπορώ να φύγω τώρα;» τη ρώτησε και έκανε να σηκωθεί αλλά εκείνη τον σταμάτησε.
«Οι γονείς σου δεν σου παίρνουν δώρο;»
«Σαν τι; Μου έπαιρναν μέχρι τα 18. Τώρα έχω ό,τι χρειάζομαι».
«Πάντα υπάρχει κάτι» είπε εκείνη. Εκείνος την κοίταξε για λίγο σκεπτικός, αλλά δε μίλησε. Η Ινγκριντ ένιωσε ότι κάτι της διέφευγε.
«Γιατί δε μου το είπες;» επέμεινε.
«Για ποιο λόγο να το κάνω; Και τώρα που το έμαθες;» είπε εκείνος ήρεμα. «Τι έκανες; Με κατηγορείς και δεν μου ευχήθηκες καν» την αποστόμωσε. Η Ινγκριντ έμεινε να τον κοιτάει με το στόμα μισάνοιχτο. Ήταν δυνατόν να είχε ξεχάσει να του ευχηθεί και να πέρασε κατευθείαν στις φωνές; Είχε καταφέρει να γελοιοποιηθεί. Πάλι.
«Τζάρεντ…συγγνώμη» κατέβασε το κεφάλι ντροπιασμένη. «Χρόνια πολλά σου εύχομαι. Να είσαι γερός και ευτυχισμένος» συνέχισε, λες και έλεγε ποίημα στο νηπιαγωγείο και όλο το σχολείο την κοιτούσε. Ακολούθησε απόλυτη. Άκουγε την ανάσα του να πλησιάζει. Ένιωθε τον χτύπο της καρδιάς της. Ξαφνικά εκείνος ακούμπησε το δάχτυλό του στο πηγούνι της και ανασήκωσε το κεφάλι της. Ήταν τόσο κοντά της, αλλά και μακριά ταυτόχρονα. Δεν ήταν δικός της. Όχι ότι ήθελε φυσικά.
«Σε ευχαριστώ» είπε εκείνος ήρεμα. Και το εννοούσε. Το είδε στο βλέμμα του ότι εκτιμούσε την ευχή της παρόλο που βγήκε άκομψα.
«Για πες μου για τα περιστέρια» της είπε χαμογελώντας. Απομακρύνθηκε λίγο και κάθισε στην άκρη του κρεβατιού της. Η Ινγκριντ δεν ήταν σίγουρη ότι το εννοούσε, αλλά αποφάσισε να απαντήσει.
«Φέτος αποφάσισα να μην είναι όλα λευκά, γιατί είναι βαρετό. Και σκέφτηκα να στολίσουμε την κεντρική πλατεία με λουλούδια. Και στην παρέλαση…».
«Υπάρχει και παρέλαση;» γέλασε εκείνος. Η Ινγκριντ ανασήκωσε τα φρύδια.
«Φυσικά! Γίνεται να έχει η βασίλισσα γενέθλια και να μην υπάρχει παρέλαση;» τον ρώτησε σοβαρή. Σε τι σόι βασίλειο είχε μεγαλώσει;
«Δε γίνεται βέβαια!» γέλασε εκείνος.
«Θες να κανονίσω κάτι και για σένα; Τώρα είσαι σύζυγός μου» πρότεινε ενθουσιασμένη εκείνη. Ήταν πολύ όμορφο να γιορτάζεις μαζί με τον λαό σου.
«Δε μου αρέσει να βάζω σε κόπο τόσο κόσμο».
«Με κάνεις να νιώθω πολύ χαζή» είπε εκείνη σκεπτικά.
«Έχεις διαφορετική νοοτροπία. Κι εσύ και όλη η χώρα. Εμείς…εγώ…είμαστε υπηρέτες του κράτους. Όχι το αντίθετο» διευκρίνισε. Η Ινγκριντ δεν είχε σκεφτεί ποτέ κάτι τέτοιο.
«Και εσύ…δε θα γιορτάσεις καθόλου δηλαδή;» τον ρώτησε απλά. Κάθισε δίπλα του στο κρεβάτι, μιας και η μόνη καρέκλα ήταν μακριά του. Εκείνος την κοίταξε και ξεκίνησε να της πει κάτι αλλά σταμάτησε απότομα. Τι να ήταν;
«Υπάρχει κάτι που σου αρέσει να κάνεις;» επέμεινε.
«Υπάρχει κάτι, και βρισκόμαστε στο σωστό δωμάτιο, αλλά φοβάμαι ότι θα φάω τα μούτρα μου» είπε εκείνος χαμηλόφωνα. Η Ινγκριντ ένιωσε την ανάσα της να κόβεται. Πώς το έκανε αυτό; Πώς γυρνούσε κάθε συζήτηση υπέρ του; Αλλά το ερώτημα που τη βασάνιζε ήταν αν ήθελε εκείνη στο κρεβάτι ή κάποια άλλη.
«Εμ…» ψέλλισε. «Κάτι…κάτι άλλο;». Εκείνος ανασήκωσε τους ώμους αδιάφορα.
«Αυτό ήθελα».
«Τζάρεντ…».
«Καλά» ξεφύσηξε. «Μου αρέσει και το σκι. Και συνήθως πάω για μερικές μέρες στο βουνό στα γενέθλιά μου. Αλλά τώρα έχουμε ένα νομοσχέδιο που ετοιμάζουμε και πρέπει να τελειοποιήσω μερικά πράγματα σχετικά με τη ζεύξη» της είπε με μια ανάσα. Είχε ξεχαστεί η αμηχανία.
«Αυτό είναι» του είπε εκείνη με ενθουσιασμό. «Αύριο πρωί φεύγουμε για Ελβετία».




Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

κεφάλαιο 20- Σοκ

20

«Ήταν να έρθεις αύριο, δε σε περίμενα…» του είπε σαν χαζή.
«Συγγνώμη. Την επόμενη φορά θα σε ενημερώσω, για να προλάβεις να τον κρύψεις στην ντουλάπα» της είπε σφίγγοντας τα δόντια του. Έδειχνε πολύ απειλητικός έτσι όπως στεκόταν από πάνω της, ψηλός και επιβλητικός. Είχε να τον δει μερικές μέρες, και αμέσως η παρουσία του την έκανε ανατριχιάσει. Είχε έναν αέρα αριστοκρατικό, αλλά και κάτι αρρενωπό πάνω του, πιο άγριο και πιο επιθετικό.
«Μα τι λες…; Δεν είναι αυτό…» ψέλλισε εκείνη και έκανε ένα βήμα πίσω. Ήξερε ότι τους είχε πιάσει σε μια πολύ παραπλανητική στάση.
«Τι; Δεν είναι αυτό που νομίζω;» γέλασε εκείνος, αλλά όχι με την καρδιά του. Στα μάτια του έκαιγε μια μικρή φωτιά. Ήταν εκενυρισμένος.
«Τι κάνεις εδώ;» προσπάθησε να αλλάξει συζήτηση. Μάταια όμως.
«Επέστρεψα από το ταξίδι μου και σκέφτηκα να σε δω. Έχουμε καιρό να μιλήσουμε. Δεν περίμενα να σε βρω αγκαλιά με τον εραστή σου. Είχαμε συμφωνήσει κάτι αν δεν κάνω λάθος!» είπε εκείνος. Η Ινγκριντ δεν πίστευε στα αυτιά της. Έκανε άλλο ένα βήμα πίσω αλλά εκείνος μείωσε ξανά την απόσταση, κάνοντας ένα βήμα μπροστά.
«Πώς τολμάς; Με τον Πάτρικ είμαστε παιδικοί φίλοι!» του είπε θιγμένη.
«Έπαιξες όλο αυτό το δράμα όταν κυκλοφόρησαν οι φήμες για εμένα και την Ιρένε! Έκανες λες και σε δάγκωσε φίδι! Μου ζήτησες λίγο πολύ να μην έχω σχέσεις!» της θύμισε. Έκλεισε τα μάτια της. Ντρεπόταν ακόμα για τον τρόπο που είχε αντιδράσει τότε. Ήταν πραγματικά λες και το σώμα της και το μυαλό της επικοινωνούσαν παρά τη δική της θέληση.
«Σου ζήτησα να είσαι διακριτικός» είπε εκείνη απλά. Έβραζε όμως.
«Όπως είσαι κι εσύ;»
«Δε βλέπω τον λόγο να είμαι διακριτική όταν είμαι με έναν φίλο μου. Έκλαιγα και με παρηγορούσε» του είπε. «Στον κόσμο σου οι γυναίκες και οι άντρες δεν μπορούν να είναι φίλοι;» τον προκάλεσε.
«Όχι όταν η γυναίκα είσαι εσύ!» κάγχασε εκείνος. Η Ινγκριντ παραξενεύτηκε.
«Τι σημαίνει αυτό; Θα με τρελάνεις. Δεν ξέρω αν αυτό που είπες είναι καλό ή κακό».
«Είναι προφανές ότι υπάρχει κάτι μεταξύ σας! Και σε ρωτάω. Είσαι ερωτευμένη μαζί του και έκλαιγες επειδή εξαιτίας μου είστε χώρια;» τη ρώτησε. Τύλιξε το χέρι του σε μπουνιά και το έφερε στα χείλη του. Έσφιξε το σαγόνι του και περίμενε. Η Ινγκριντ έκανε να απαντήσει κάτι, αλλά δεν τα κατάφερε. Ήταν τόσο παράλογο όλο αυτό που δεν ήξερε από πού να ξεκινήσει καλά καλά. Εκείνος περίμενε όμως. Έπρεπε να του πει κάτι.
«Εγώ δεν…»
«Κάνετε απλώς σεξ ή τον αγαπάς κιόλας;» επέμεινε εκείνος.
«Θα με αφήσεις να μιλήσω;» τον ρώτησε. Ήταν πολύ κοντά της και δεν μπορούσε να σκεφτεί καθαρά. «Λες βλακείες. Δεν έχουμε σχέση» του είπε ήρεμα. Αλλά δεν τον έπεισε. Το έβλεπε.
«Αυτό κάνεις τα βράδια; Γι’ αυτό εμείς δεν…ποτέ…» άρχισε να της λέει και κατέβασε το βλέμμα του. Ντρεπόταν; Αν είναι δυνατόν. Και τι ακριβώς της έλεγε; Ότι αν δεν υπήρχε ο Πάτρικ εκείνος είχε σκεφτεί την πιθανότητα να έρθουν πιο κοντά; Μετά τον τσακωμό το πρωί που τον βρήκε στο κρεβάτι της, της είπε πει «τέρμα». Και της το είχε δείξει και με κάθε τρόπο. Την απέφευγε καθημερινά και σχεδόν είχε μειώσει την οπτική επαφή στο ελάχιστο.
«Δεν έχω σχέση με τον Πάτρικ. Όχι ότι σου χρωστάω εξηγήσεις».
«Γιατί έκλαιγες;» απαίτησε να μάθει.
«Του έλεγα ότι νιώθω μόνη».
«Έχεις άντρα και γκόμενο. Πόση παρέα θες πια;» γέλασε εκείνος χαιρέκακα.
«Δεν έχω ούτε το ένα ούτε το άλλο».
«Είμαστε παντρεμένοι» είπε εκείνος αργά, λες και το εξηγούσε σε παιδάκι.
«Έχεις άντρα. Εμένα» της είπε και χτύπησε το στέρνο του με τον δείκτη του τόσο δυνατά που η Ινγκριντ ήταν σίγουρη ότι θα πόνεσε.
«Δεν καταλαβαίνω την επιθυμία σου να μου επαναλαμβάνεις ότι είμαστε παντρεμένοι και ότι είσαι άντρας» τον προκάλεσε.
«Κι εγώ δεν καταλαβαίνω το θράσος σου να τσιλιμπουρδίζεις με τον Πάτρικ ενώ εμένα μου έχεις απαγορέψει να έχω σχέσεις» της είπε εκείνος.
«Δε σου το απαγόρεψα» είπε εκείνη και αμέσως δαγκώθηκε. Είχε πέσει στην παγίδα που της είχε στήσει ή απλώς συνέβη; Εκείνος πάντως την κοιτούσε θριαμβευτικά. Σίγουρα θα εκμεταλλευόταν την ευκαιρία που του έδωσε.
«Δηλαδή δεν θα ξαναπάθεις κρίση πανικού αν βγω με άλλη γυναίκα;» τη ρώτησε. Αυτό ήταν. Την είχε παγιδεύσει.
«Την τελευταία φορά έπαθα κρίση επειδή βγήκα και εγώ μαζί της» του θύμισε. «Εφόσον είσαι διακριτικός μπορείς να κόψεις και το κεφάλι σου».
«Διακριτικό θεωρείς εσύ να φιλιέμαι μέσα στο γραφείο μου;» την ειρωνεύτηκε.
«Δε φιλιόμουν!» είπε εκείνη έξαλλη και τινάχτηκε μακριά του αλλά την άρπαξε από τον καρπό πριν απομακρυνθεί. Την τράβηξε πάνω του. Η Ινγκριντ βρέθηκε ακινητοποιημένη πάνω στο στήθος του. Αν δεν την είχε μεθύσει το άρωμά του, ίσως είχε αντισταθεί πιο έντονα.
«Πώς είναι δυνατόν να κοιμάσαι με δαύτον;» τη ρώτησε εκνευρισμένος, αλλά και με ειλικρινή περιέργεια.
«Ο Πάτρικ δεν είναι εμφανίσιμος αλλά είναι πολύ συμπαθητικός. Και για τελευταία φορά, δεν κοιμάμαι μαζί του» του είπε και έκανε να τραβηχτεί αλλά δεν την άφησε. Την έσφιγγε πάνω του.
«Για όλους έχεις κάτι καλό να πεις. Για μένα ποτέ» την σόκαρε με το παράπονο που άκουσε στη φωνή του. Την απομάκρυνε από κοντά του ήρεμα και την κοίταξε.
«Τι θες να σου πω; Είσαι σπάνια εδώ και εμείς δεν έχουμε τέτοια σχέση» του θύμισε.
«Έχεις δίκιο» συνοφρυώθηκε εκείνος. Η Ινγκριντ παρατήρησε τα μάτια του να σκουραίνουν κάπως. Είχε μαγικά μάτια. Έπαιζαν περίεργα παιχνίδια με τον φωτισμό. Άμα ποτέ έκαναν παιδί θα ήθελε να έχουν τα μάτια του. Μα τι σκεφτόταν; Μάλωσε τον εαυτό της.
«Δε θέλω να πιστεύεις ότι είμαι με τον Πάτρικ. Δε σου χρωστάω εξηγήσεις αλλά δε θέλω να το πιστεύεις» του είπε εκείνη με όση ειλικρίνεια μπορούσε να διαθέσει δεδομένης της κατάστασης.
«Χαίρομαι» είπε εκείνος ήρεμα.
«Μπορεί να είμαι με κάποιον άλλον» τον πείραξε εκείνη. Εκείνος δε γέλασε.
«Ο,τι σε κάνει ευτυχισμένη» της είπε και μετά από μερικά ατελείωτα δευτερόλεπτα, βγήκε από το γραφείο της, αφήνοντας τη μόνη, χαμένη στις σκέψεις της.

Γιατί κάτι της έλεγε ότι σιγά σιγά ήξερε τι ήταν αυτό που θα την έκανε ευτυχισμένη.

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

κεφάλαιο 19-στα πράσα/in the leeks





Η Ινγκριντ είχε στρωθεί για τα καλά στη δουλειά. Δούλευε καθημερινά περίπου από τις δέκα το πρωί μέχρι τις πέντε το απόγευμα. Είχε στήσει ένα μικρό γραφείο δίπλα από αυτό του Τζάρεντ, αλλά σπάνια τον έβλεπε πια. Εκείνος ταξίδευε συνέχεια και τα ωράριά τους ήταν τελείως διαφορετικά. Συνήθως εκείνος ξεκινούσε εφτά ή οκτώ το πρωί, δούλευε μέχρι το μεσημέρι, ξεκουραζόταν τρεις ώρες και συνέχιζε ως το βράδυ με τηλεδιασκέψεις. Ο Πάτρικ συνέχιζε να είναι απασχολημένος με τα νέα διευρυμένα του καθήκοντα, αλλά πάντα έβρισκε χρόνο να τη ρωτήσει τι κάνει και να τη βοηθήσει με τα καινούργια σχέδιά της για την παιδεία.
«Είναι καλές ιδέες όλα» της είπε ενθαρρυντικά, κοιτώντας την παρουσίαση που είχε συντάξει εκείνη για να του δείξει. «Είναι πολύ ευχάριστο που θες να βοηθήσεις, και μάλιστα σε έναν τόσο νευραλγικό τομέα. Μπράβο!» της είπε. Η Ινγκριντ χάρηκε πολύ με τα καλά του λόγια. Γενικά άκουγε θετικά σχόλια για όσα σκόπευε να αλλάξει, αλλά η επιβράβευση του Πάτρικ σήμαινε πολλά για εκείνη, μιας και ήταν τόσο ικανός και ο πατέρας της τον εμπιστευόταν τόσο πολύ.
«Εσύ πώς είσαι;» τον ρώτησε, όταν είχαν μιλήσει αρκετά για πολιτική. Ο Πάτρικ ήταν ολιγομίλητος γενικά, αλλά σε εκείνη ανοιγόταν λίγο περισσότερο, μιας και ήταν κοντά στην ηλικία και είχαν μεγαλώσει μαζί.
«Ξέρεις τώρα» είπε εκείνος και χαμογέλασε. «Πολλή δουλειά και λίγη διασκέδαση».
«Πρέπει να ξεκουράζεσαι, Πάτρικ. Και να περνάς καλά» του είπε εκείνη σοβαρά. Πραγματικά ο Πάτρικ δούλευε πολύ και δεν είχε προσωπική ζωή.
«Όπως εσύ;»  τη ρώτησε εκείνος και η Ινγκριντ έκανε ένα μορφασμό. Την είχε πιάσει.
«Εγώ έχω πολλά καθήκοντα και πολλές σκοτούρες. Και μη ξεχνάς ότι είμαι παντρεμένη πια. Πόσο να βγω και να διασκεδάσω;» γέλασε εκείνη ανάλαφρα, αλλά δεν πίστευε λέξη. Απλώς δεν είχε όρεξη να βγει. Και με ποιον να βγει δηλαδή; Δεν εμπιστευόταν και πολλές φίλες της ώστε να τους πει την κατάσταση με τον Τζάρεντ και οι πιο έμπιστες φίλες της ήταν στο εξωτερικό. Γενικά, ήταν και ένιωθε μόνη. Ο Πάτρικ και ο θείος της ήταν οι μόνοι άνθρωποι με τους οποίους αντάλλασε μερικές κουβέντες παραπάνω.
«Ξέρω ότι ακόμα δεν είναι η καλύτερη κατάσταση» είπε εκείνος και την κοίταξε με συμπάθεια. «Αλλά είναι μια καλή επιλογή, που ωφελεί και τις δύο χώρες» της θύμισε, διαβάζοντας τις σκέψεις της. Ο Πάτρικ ένιωθε ότι δεν ήταν ευτυχισμένη στο γάμο-θέατρο.
«Και θυσιάστηκα σαν ηρωίδα αρχαίας τραγωδίας» γέλασε εκείνη πικρά.
«Όλες οι γυναίκες στο παλάτι, και έξω από αυτό, λένε ότι είσαι τυχερή» της είπε εκείνος πονηρά. «Αναστενάζουν από πίσω του και ενίοτε και μπροστά του».
«Καταλαβαίνω ότι είναι…ευπαρουσίαστος» είπε εκείνη. Προσπάθησε να μην κοκκινίσει. Διάφορες ακατάλληλες σκέψεις πέρασαν από το μυαλό της. Δεν ήταν μόνο ευπαρουσίαστος. Ήταν κούκλος. Ήταν μοναδικά όμορφος, σέξι, δυναμικός. Αλλά και τελείως ξένος. «Αλλά δεν μπορεί να περιμένεις από μένα να ενδώσω…στον εχθρό» του είπε. Ντρεπόταν που το παραδεχόταν, αλλά ακόμα δεν είχε ξεπεράσει την αντιπάθεια που είχε σε κάθε κάτοικο της γειτονικής χώρα και πόσω μάλλον τον πρίγκιπά τους.
«Ινγκριντ, δεν ωφελεί να μιλάς για εχθρούς πια» είπε εκείνος. Η Ινγκριντ δεν πίστευε στα αυτιά της.
«Πάτρικ, από πότε εσύ έγινες τόσο ελαστικός; Τόσο ανοιχτόμυαλος; Νόμιζα ότι μας συνέδεε το μίσος για τους δίπλα».
«Κάνεις λάθος. Μας συνέδεε και συνεχίζει να μας συνδέει η αγάπη για την Γρεδόρα. Όχι το μίσος για την Εστόρια».
«Παίζεις με τις λέξεις» τον κατηγόρησε. Τι ακριβώς έκανε; Την έσπρωχνε σε εκείνον;
«Δεν παίζω καθόλου. Απλώς αλλάζουν τα πράγματα και εσύ μένεις στο παρελθόν» της είπε εκείνος. Σηκώθηκε από τη θέση του και την πλησίασε. Έκατσε δίπλα της και ακούμπησε το χέρι του στην πλάτη της γλυκά. Η Ινγκριντ είχε ανάγκη από ένα τρυφερό χάδι. Δεν ήταν σίγουρη ότι ήταν το σωστό άτομο, αλλά της άρεσε να νιώθει την ανακούφιση ότι κάποιος την νοιάζεται, κι ας διαφωνούσαν.
«Νιώθω ότι προδίδω τον πατέρα μου» είπε εκείνη τελικά, παραδομένη. Άφησε τα δάκρυά της να κυλάνε καυτά, ομολογώντας πρώτη φορά αυτό που σκεφτόταν τόσο καιρό. Ο πατέρας της δε θα είχε δεχτεί ποτέ κάτι τόσο ατιμωτικό. Ήταν ανίκανη ή ηλίθια που δέχτηκε να παντρευτεί με τον εχθρό;
«Ηρέμησε» είπε εκείνος και την άφησε να κλάψει στην αγκαλιά του, όπως και όταν ήταν πιο μικρή και κάποιος την πλήγωνε. Είχε αρχίσει κάπως να χαλαρώνει, όταν η πόρτα άνοιξε απότομα. Ένιωσε πρώτα την ψύχρα να εισβάλει μέσα στο δωμάτιο και μετά σήκωσε το βλέμμα. Δεν τον περίμενε να γυρίσει πριν το τέλος της βδομάδας. Ήταν αλήθεια εδώ ή η φαντασία της έπαιζε παιχνίδια;
«Ελπίζω να μη διακόπτω» άκουσε τον Τζάρεντ να λέει, στάζοντας φαρμάκι. Τους κοιτούσε με ένα βλέμμα παγερό. Τι στο καλό έκανε εδώ; Σηκώθηκαν και οι δύο σαν ελατήρια και η Ινγριντ σκούπισε τα μάτια της βιαστικά.
«Όχι…απλώς μιλούσαμε και…» είπε εκείνη. Σίγουρα έδειχνε σαν να είχε κάνει κάτι ύποπτο αλλά δεν την ένοιαζε.
«Και είπατε να περάσετε κατευθείαν στα προκαταρκτικά» πέταξε εκείνος. «Καταλαβαίνω» συμπλήρωσε.
«Υψηλότατε…» ξεκίνησε να λέει ο Πάτρικ, αλλά με μια απότομη χειρονομία τον διέκοψε ο Τζάρεντ, φτιάχνοντας νευρικά την γραβάτα του.
«Έξω» τον διέταξε κοφτά. «Θέλω να μιλήσω με τη γυναίκα μου. Συνεχίζετε το βράδυ» είπε ειρωνικά και του γύρισε την πλάτη. Όταν η πόρτα έκλεισε πίσω τους, η Ινγκριντ κοίταξε τον Τζάρεντ. Και πρώτη φορά ένιωσε να φοβάται πραγματικά για τη ζωή της.


Αποτέλεσμα εικόνας για doutzen kroes serious

Κεφάλαιο 18-πόντος υπέρ μας

18

Και αυτό έκανε. Την ενημέρωσε. Της παρείχε όλες τις δυνατές πληροφορίες, δείχνοντάς της σχεδιαγράμματα, οικονομικές μελέτες, ατελείωτα νούμερα και λίστες με ιδέες. Η Ινγκριντ τον άκουγε με προσοχή, κάνοντας ερωτήσεις σε καίρια σημεία. Γρήγορα απομακρύνθηκε από την αρχική ιδέα της να μεταφέρονται μεταξύ των νησιών με φέρι, γιατί ήταν μια άμεση αλλά όχι και πολύ αποτελεσματική λύση, και προσπαθούσε να διαλέξει μεταξύ τούνελ και γέφυρας.
«Εσύ προς τα πού κλίνεις;» τον ρώτησε σε κάποια φάση αλλά εκείνος δεν της απάντησε, για να μην την επηρεάσει. Προσπάθησε να της εξηγήσει μερικά πιο σύνθετα οικονομικά δεδομένα, αλλά δεν τον δυσκόλεψε. Είχε πάρει κάποια μαθήματα οικονομίας στο πτυχίο και το μεταπτυχιακό της και δεν της φαίνονταν κινέζικα. Μπορεί να μην τρελαινόταν για τα νούμερα, αλλά μπορούσε να σταθεί σε μια τέτοια συζήτηση.
«Πολύ εύστοχη παρατήρηση» είπε εκείνος φανερά έκπληκτος, σημειώνοντας αυτό που του είχε πει, σχετικά με την βίαιη αλλαγή του φυσικού τοπίου με τη γέφυρα. Ίσως η δική του χώρα είχε ένα πιο αστικό χαρακτήρα αλλά η Γρεδόρα ήταν γραφική και μια σύγχρονη γέφυρα θα αλλοίωνε κατά πολύ την ομορφιά του τόπου. Ίσως οι κάτοικοι αντιδρούσαν σε κάτι τόσο μεγάλο, τόσο ριζοσπαστικό, τόσο…μόνιμο.
«Σκεφτήκαμε να βάλουμε ένα μικρό αντίτιμο, αλλά…» της είπε αλλά εκείνη τον διέκοψε.
«Δε γίνεται αυτό. Το θέμα είναι να ενωθούν οι χώρες. Δεν μπορούμε να τους βάλουμε να πληρώσουν. Η λογική είναι να νιώθουν το ένα νησί προέκταση του άλλου. Θα δώσουμε λάθος εντύπωση» επέμεινε. Εκείνος έγνεψε και πάλι και σημείωσε κάτι στα χαρτιά του.
Συνέχισε να της μιλάει για τις διάφορες προσφορές που είχαν δεχτεί από διάφορες εταιρείες από όλο τον κόσμο, για την κατασκευή του έργου.
«Νομίζω ότι είναι ανώφελο να κοιτάμε προσφορές αν δεν έχουμε καταλήξει στη λύση» είπε εκείνη. Η κάθε εταιρεία είχε συντάξει δύο προσφορές. Μία για το τούνελ και μία για τη γέφυρα, αλλά έπρεπε να παρθεί η τελική απόφαση ώστε και η προσφορά να είναι πιο ακριβής.
«Έχουμε προθεσμία μέχρι αύριο για να καταλήξουμε» είπε εκείνος σκεπτικός. Ήταν φανερό ότι δεν μπορούσε να αποφασίσει. Εκείνη πήρε μια βαθιά ανάσα και προσπάθησε να οργανώσει τη σκέψη της και να τον βοηθήσει. Αν και δεν του άξιζε. Της είχε μιλήσει άσχημα και παρόλο που τώρα ήταν πιο ήπιος, δεν μπορούσε να ξεχάσει το καυστικό σχόλιό του. Την είχε πετύχει κατευθείαν στην καρδιά. Σε εκείνο το σημείο που την έκανε πάντα να νιώθει απλά όμορφη και όχι έξυπνη. Στο σημείο που είχε θεριέψει μετά το θάνατο του πατέρα της και την είχε καθηλώσει στην αδράνεια.
«Ποιος θα πάρει την τελική απόφαση;» τον ρώτησε.
«Το παλάτι. Εγώ. Εσύ» είπε εκείνος κοφτά.
«Μάλιστα» έξυσε εκείνη το κεφάλι της. «Μήπως να καλέσουμε ένα υπουργικό συμβούλιο;» πρότεινε.
«Δέκα άτομα εκείνοι και δύο εμείς. Θα κάνουμε έναν αιώνα να συμφωνήσουμε. Αν θες να βοηθήσεις, βοήθησέ με να αποφασίσω» χαμογέλασε εκείνος φευγαλέα και η Ινγκριντ ένιωσε ότι πραγματικά τη χρειαζόταν. Ήθελε να του πει κάτι σκληρό, για να τον πληγώσει όπως κι εκείνος πριν, αλλά δεν μπορούσε. Δεν ήξερε το λόγο που ήταν τόσο ντεφορμέ στο να τον ενοχλεί και να τον προσβάλει. Απλά δεν ήθελε να το κάνει.
«Έτσι όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ» του είπε συνοψίζοντας τις επιλογές του «το τούνελ είναι κατά 30% πιο ακριβό στην κατασκευή, για προφανείς λόγους, αλλά θα διαρκέσει 14 μήνες για να ολοκληρωθεί. Σωστά;» ρώτησε. Εκείνος έγνεψε καταφατικά.  «Η γέφυρα θα είναι έτοιμη σε 8 μήνες, είναι πιο φτηνή στην κατασκευή, αλλά θα πρέπει να ελέγχουμε την ποσότητα αυτοκινήτων  που κινούνται σε αυτή, ώστε να μην υπερβαίνουν ένα συγκεκριμένο βάρος. Σωστά;» ρώτησε ρητορικά. Πάλι έγνεψε εκείνος.
Εκείνη σκέφτηκε για λίγο. Δεν μπορούσε να διαλέξει. Και οι δυο επιλογές τής φαίνονταν εξίσου καλές και κακές.
«Σε κάποιους δεν αρέσουν τα τούνελ» πρότεινε. Εκείνος χαμογέλασε. «Το έχω προσέξει» της είπε απλά. Την εξέπληξε η παρατήρησή του. Ήταν αλήθεια ότι φοβόταν τα τούνελ αλλά δεν περίμενε ότι το είχε προσέξει ότι έκλεινε τα μάτια όταν περνούσαν από κάποιο τούνελ και βρίσκονταν σε αμάξι.
«Ωστόσο ψηφίζω αυτό» είπε αποφασιστικά. «Δεν μπορούμε να προβλέψουμε το πόσοι πολίτες θα χρησιμοποιούν τη δίοδο καθημερινά, αλλά υποθέτω ότι ίσως ξεπεράσουν το ανώτατο όριο βάρους. Δεν μπορούμε να τους βάζουμε να περιμένουν για να περάσουν απέναντι ώστε να μην υπάρχει υπερφόρτωση. Με το τούνελ, δε θα υπάρχει αυτό το θέμα».
«Το τούνελ θέλει έξι ολόκληρους μήνες παραπάνω όμως» είπε εκείνος.
«Ε και; Τόσο καιρό δεν υπήρχε τίποτα. Δεν υπήρχε καν η ανάγκη. Δεν νομίζω να αναζητήσει ο λαός κάτι που δεν είχε σκεφτεί. Άσε που μπορούμε να ανακοινώσουμε τα σχέδια για τη ζεύξη δύο τρεις μήνες μετά την αρχή των έργων ώστε να κλείσει χρονικά η ψαλίδα».
«Πρέπει να το σκεφτώ» είπε εκείνος ήρεμα. «Κι εγώ προς εκεί έκλινα, αλλά μιλάμε για μερικά επιπλέον εκατομμύρια και δε θέλω να πάρω την πιο κοστοβόρα απόφαση».
«Κάθε μέρα που δεν παίρνεις την απόφαση, χάνουμε χρόνο από ένα έργο που θα βοηθήσει την οικονομία και των δύο νησιών».
«Δεν το είχα σκεφτεί έτσι» της είπε. Έκανε να συμπληρώσει κάτι αλλά τους διέκοψε ένα χτύπημα στην πόρτα. Ήταν οι συνεργάτες του. Πότε είχαν περάσει δύο ώρες;
«Μείνε» της είπε σχεδόν παρακλητικά. Εκείνη χαμογέλασε απλά. «Με βοήθησες πολύ».

«Δεν μπορώ. Πρέπει να πάω πάνω να βαφτώ» του είπε ξερά και αποχώρησε από το δωμάτιο χαιρετώντας τους άντρες με μια ελαφρά κλίση του κεφαλιού. 

Αποτέλεσμα εικόνας για justice joslin

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

tAKE IT EASY!

ΚΟΡΊΤΣΙΑ!

Έχω βαρεθεί να το γράφω! Ενημερωθείτε και εσείς οι καινούργιες λοιπόν!
Κάποτε έγραφα κάθε μέρα, μέχρι που έπαθα break down. Ξεκίνησα ξανά μόνο για χάρη σας, και είπα 2-3 κεφάλαια τη βδομάδα. Αυτό κάνω. Μη ζητάτε πιο πολύ. Δε σας ξέχασα. Κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ.
Εσάς μπορεί να σας παίρνει 3-5 λεπτά να διαβάσετε ένα κεφάλαιο, αλλά εμένα μου παίρνει 1, 5 ώρα να το γράψω. Και δουλεύω, ρε κορίτσια. Δεν κάθομαι. Το μπλογκ δεν είναι κερδοσκοπικό. Είναι χόμπι!

Φιλιάααααααα