Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016

κεφάλαιο 9-ομορφιές

«Κοντεύει να ξημερώσει» είπε εκείνος ξερά. Η Ινγκριντ βρισκόταν πίσω από ένα ξύλινο παραβάν μέσα στο τεράστιο δωμάτιο και άλλαζε. Εκεί άλλαξε και το μεσημέρι, που έπρεπε να φορέσει ένα επίσημο ένδυμα για το οικογενειακό τραπέζι. «Αν θέλουμε να είμαστε στην ώρα μας στη δεξίωση, πρέπει να είμαστε σε δέκα λεπτά στην είσοδο».
«Μα δεν μπορώ να αποφασίσω τι να φορέσω» γκρίνιαξε εκείνη. «Είναι η πρώτη φορά που εμφανίζομαι δημόσια στη χώρα σου».
«Και δική σου πια» της θύμισε. Η Ινγκριντ έκανε ένα μορφασμό αηδίας, αλλά ευτυχώς εκείνος δεν την είδε. Δεν είχε όρεξη για άλλον έναν τσακωμό. Πριν από δυο τρεις ώρες τσακώθηκαν γιατί εκείνος της δήλωσε, έτσι απλά, ότι μόλις γυρνούσαν έπρεπε να κανονίσουν να πάνε κάπου για μήνα του μέλιτος. Φυσικά εκείνη αντέδρασε. Το θέμα είχε τεθεί σε αναμονή.
«Είμαι βαμμένη, χτενισμένη και έχω διαλέξει παπούτσια» του είπε. «Απλά είμαι ανάμεσα σε 3 τουαλέτες και δεν μπορώ να διαλέξω. Μόλις το κάνω, σε τρία λεπτά θα είμαι έτοιμη».
«Και τι θες τώρα;» ρώτησε εκείνος ανυπόμονα. Φορούσε ένα φοβερό σμόκιν και καθόταν στον καναπέ όπου είχε κοιμηθεί και χθες το βράδυ, που έφτασαν. «Να διαλέξω εγώ;».
«Πες καμιά ιδέα έστω» του είπε εκείνη. Πραγματικά δεν μπορούσε να διαλέξει. Ήθελε να κάνει καλή εντύπωση. Είχε φέρει πέντε φορέματα μαζί της, αλλά είχε απορρίψει δύο ήδη. Τα υπόλοιπα τρία, όμως, ήταν μοναδικά κομμάτια.
«Τι έχεις φέρει;» ρώτησε εκείνος ανυπόμονα. Η Ινγκριντ εξεπλάγη με την έστω απρόθυμη βοήθειά του. Βγήκε από το παραβάν φορώντας ένα μακρύ νυχτικό και του έδειξε τις τουαλέτες, κρατώντας τις κρεμάστρες μπροστά της.
«Αυτό είναι αποκαλυπτικό» έδειξε το κόκκινο φόρεμα εκείνος. «Αυτό είναι βαρετό» έδειξε ένα μπλε σκούρο με μακριά μανίκια και ταφτά. «Αυτό πιστεύω ότι θα είναι εντάξει» έδειξε ένα ολόλευκο φόρεμα με ασημί λεπτομέρειες. «Άλλωστε είμαστε και νιόπαντροι και θα τους θυμίσει νυφικό. Ίσως είναι καλό από άποψη εικόνας» συμπλήρωσε.
«Έχεις τίποτα άλλο στο μυαλό σου εκτός από το μάρκετινγκ;» τον ρώτησε εκείνη και χώθηκε στο παραβάν για να φορέσει το φόρεμα που της υπέδειξε.
«Τι άλλο κριτήριο να έχω σε αυτή την περίπτωση;»
«Δεν ξέρω…τι μου πάει ίσως;» ειρωνεύτηκε εκείνη.
«Αυτό δε θα βοηθούσε και πολύ. Όλα σου πάνε» της είπε. Η Ινγκριντ έμεινε για λίγο ακίνητη. Δεν ήταν σίγουρη ότι είχε ακούσει καλά. Μάλλον το μυαλό της της έπαιζε παράξενα παιχνίδια. Δεν έδωσε σημασία. Άλλωστε δε σήμαινε και τίποτα αυτό που της είπε. Στην πραγματικότητα, λίγα ήταν τα πράγματα που δεν της πήγαιναν. Ήταν τυχερή και είχε μια πολύ καλλίγραμμη σιλουέτα.

Χρειάστηκε βοήθεια με το κούμπωμα αλλά δεν τόλμησε να του ζητήσει να το κάνει εκείνος. Τράβηξε με χίλια ζόρια το φερμουάρ ως πάνω. Είχε κάνει τα μαλλιά της ένα σφικτό κότσο και είχε βαφτεί διακριτικά, αλλά με έντονη σκιά στα μάτια, μιας και ήξερε ότι θα έπαιρναν φωτιά τα φλας απόψε.
«Είμαι έτοιμη» είπε και βγήκε από το παραβάν. Εκείνος τράβηξε το βλέμμα του από το κινητό του και την κοίταξε μερικά δευτερόλεπτα. Δεν της είπε τίποτα, φυσικά, αλλά σηκώθηκε όρθιος. Εκείνη προχώρησε μπροστά του, προς την πόρτα. Ένιωσε ένα μικρό σοκ όταν εκείνος ακούμπησε το χέρι του στον ώμο της και τη σταμάτησε.
«Τώρα είσαι έτοιμη» είπε εκείνος, απλά, και σήκωσε το φερμουάρ ως πάνω. Μάλλον εκείνη δεν τα είχε καταφέρει 100%.
«Ευχαριστώ» του είπε εκείνη. Περπάτησαν μαζί μερικά μέτρα και κατέβηκαν στην είσοδο, όπου τους περίμενε μια λιμουζίνα.
«Δε θα γυρίσω στο δωμάτιο απόψε» της είπε εκείνος όταν έμειναν ξανά μόνοι, στο πίσω κάθισμα. «Θα γυρίσουμε μαζί στο παλάτι, για να μην κινήσουμε υποψίες, αλλά θα φύγω μετά από λίγο» διευκρίνισε. Εκείνη έγνεψε. Δεν είπε τίποτα. Ήταν φυσιολογικό να έχει φίλους και κυρίως, φίλες, στη χώρα του. Ίσως είχε και κάποια μόνιμη. Ήταν δυνατόν; Θα μπορούσε να έχει μια μόνιμη σχέση, να είναι ερωτευμένος με κάποια, και το εθνικό χρέος που ένιωθε, να τον είχε δεσμεύσει μαζί της; Ήταν θλιβερό. Ξαφνικά ένιωσε ένα αβάσταχτο βάρος στην καρδιά της. Κοιτούσε έξω από το παράθυρο τις εικόνες μιας χώρας που είχε μάθει να μισεί. Είχαν φτάσει αργά το βράδυ, και δεν είχε δει πολλά γιατί σήμερα είχε περάσει όλη τη μέρα να γνωρίζει κόσμο και συγγενείς στο παλάτι και να δίνει συνεντεύξεις.
«Με άκουσες;» τη ρώτησε εκείνος και διέλυσε τις σκέψεις της.
«Ναι, ναι» είπε εκείνη και προσπάθησε να ακουστεί χαλαρή και ανάλαφρη. Συνέχισε να κοιτάει έξω. Η Εστόρια ήταν πολύ μοντέρνα χώρα. Δε θύμιζε σε τίποτα τη δική της. Τα κτίρια ήταν σύγχρονα, υπήρχαν ουρανοξύστες, πάρκα, εμπορικά κέντρα. Μια μικρή Νέα Υόρκη. Δεν ήταν όσο άσχημα είχε ακούσει, όσο άσχημα νόμιζε. Υπήρχαν στοιχεία γοητευτικά, και αν έκανε μια πρωινή βόλτα, ήταν σίγουρη ότι θα έβρισκε μέρη όπου θα μπορούσε να περάσει όμορφα μερικές ώρες.
«Θα γυρίσω έγκαιρα για το αυριανό μεσημεριανό με την οικογένεια» της είπε.
«Μην ανησυχείς καθόλου» του είπε εκείνη και προσπάθησε να μπλοκάρει τις σκέψεις της. Συνέχισε να κοιτάει έξω από το παράθυρο. Ένα επώνυμο μαγαζί με δερμάτινες τσάντες, ένα μικρό μπιστρό, ένα χαριτωμένο νηπιαγωγείο.
«Το ίδιο ίσως γίνει και αύριο». Μα γιατί δεν το βουλώνει; Σκέφτηκε η Ινγκριντ και προσπάθησε να ηρεμήσει ξανά. Την ενοχλούσε όλο αυτό.
«Ελεύθερος άνθρωπος είσαι» του είπε. Γύρισε προς το μέρος του. Τον κοίταξε φευγαλέα. Εκείνος την κοιτούσε ήδη.
«Ευχαριστώ για την κατανόηση» της είπε ξερά, λες και έφταιγε εκείνη για κάτι.
«Αλίμονο» είπε εκείνη και χαμογέλασε. «Ένας καλός γάμος πρέπει να βασίζεται στην κατανόηση» συμπλήρωσε, λίγο πιο σαρκαστικά από όσο σκόπευε.
«Μάλιστα» είπε εκείνος. Την κοίταξε άλλο λίγο και μετά στράφηκε στην οθόνη του κινητού του. Πάλι.

Όταν ο σοφέρ τράβηξε χειρόφρενο μπροστά από ένα μεγάλο ξενοδοχείο, ένιωσε το ίδιο άγχος που την κυρίευε κάθε φορά που έμπαινε σε ένα ξένο χώρο. Αλλά δεν είχε χρόνο να το σκεφτεί. Εκείνος βγήκε πρώτος και  της άνοιξε την πόρτα. Στάθηκαν καρτερικά για μερικά λεπτά μέχρι οι φωτογράφοι που περίμεναν απέξω να τους βάλουν εκατοντάδες φωτογραφίες.
Το χέρι του, φυσικά, δεν άφησε το δικό της. Την κρατούσε σφιχτά, λες και φοβόταν να μην την χάσει. Μπήκαν στην μεγάλη αίθουσα συνοδεία μιας μικρής ομάδας από σωματοφύλακες. Η Ινγκριντ χαιρέτισε ευγενικά και ένιωσε ότι κάτι είχε κάνει καλά όταν ακούστηκε ένας αναστεναγμός θαυμασμού σε όλη την αίθουσα. Τα φλας άστραψαν ξανά και όλοι οι καλεσμένοι την κοιτούσαν.
«Πάμε» την παρότρυνε εκείνος και τη σύστησε σε ένα σωρό άτομα. Ευτυχώς είχε κάνει προετοιμασία και λίγο πολύ ήξερε ποιους θα γνώριζε απόψε. Ήταν ευγενική και απαντούσε με τον ίδιο τρόπο στην ερώτηση που της έκαναν όλοι. «Πώς σας φαίνεται η Εστόρια;» «Είναι μια γοητευτική χώρα και χαίρομαι πολύ που έχω την ευκαιρία να την επισκεφτώ. Είναι μια καλή ευκαιρία για τους δύο λαούς να ενώσουν τις δυνάμεις τους» έλεγε ξανά και ξανά, με άλλα λόγια. Εκείνος φυσικά είχε προτείνει να προσθέσει τη φράση «και να αφήσουμε πίσω το παρελθόν» αλλά εκείνη δε συμφώνησε.

Δεν έτρωγαν τελικά. Η Ινγκριντ έπιασε τον εαυτό της να περνάει καλά μετά από λίγο. Εντάξει, κάποιοι έδειχναν πολύ διστακτικοί στο να την πλησιάσουν, κολλημένοι ίσως στις ιδέες που και αυτή εν μέρει υιοθετούσε. Αλλά υπήρχαν και κάποιοι ζεστοί άνθρωποι, κάποιοι νέοι άνθρωποι, που έδειχναν ειλικρινές ενδιαφέρον να τη γνωρίσουν. Και ευτυχώς είχε αποφύγει τα άτομα που ήξερε εκ των προτέρων ότι ίσως τη δυσκόλευαν με αδιάκριτες ή και προκλητικές ερωτήσεις.
«Θες λίγη σαμπάνια;» της πρόσφερε ένα ποτήρι ο «άντρας» της, διακόπτοντας τη συζήτηση που είχε με μια νεαρή διπλωμάτη της  Γαλλίας στην Εστόρια. Πήρε το ποτήρι και ευχαρίστησε ευγενικά.
«Φαίνεστε τόσο ταιριαστοί» είπε η κοπέλα και τους κοίταξε με θαυμασμό. Η Ινγκριντ κοκκίνισε. Πού να ήξερε.
«Ευχαριστούμε» είπε εκείνος βραχνά.
«Είστε το τέλειο ζευγάρι» επέμεινε εκείνη και η Ινγκριντ γέλασε.
«Μας το λένε συχνά» είπε η Ινγκριντ εύθυμα. Πρέπει να ήταν πειστική, παρόλο που το γέλιο ήταν τελείως ειρωνικό.
«Ανυπομονούμε για τον απόγονο» είπε και εκείνος έγνεψε. Άλλο ένα αγκάθι, σκέφτηκε. Άλλο ένα πρόβλημα που έπρεπε να διευθετήσουν.

Η βραδιά κύλησε ευχάριστα, αλλά η ώρα είχε περάσει και αναπόφευκτα έπρεπε να φύγουν. Δεν ήθελε. Δεν ήθελε να γυρίσει πίσω. Κι όμως, εκείνος κατά τις δύο μετά τα μεσάνυχτα τη ρώτησε αν είναι έτοιμη. Εκείνη του είπε ότι δεν είχε πρόβλημα. Έδειχνε να ανυπομονεί. Σε σαράντα λεπτά βρίσκονταν στο δωμάτιό τους. Εκείνη ξεβαφόταν και εκείνος έβγαζε το σμόκιν του αμίλητος. Τον κοίταξε μέσα από τη χαραμάδα της πόρτας να φοράει ένα τζιν και πουλόβερ. Ένιωσε την αναπνοή της να κόβεται τα λίγα δευτερόλεπτα που έμεινε με τα εσώρουχο. Μετά έβαλε μερικά πράγματα σε ένα βαλιτσάκι. Έδειχνε ανάλαφρος.
«Έφυγα» τον άκουσε να λέει κελαρυστά. Τι; Πώς; Αναρωτήθηκε εκείνη. Τόσο γρήγορα; Άκουσε την πόρτα να κλείνει πριν προλάβει καν να βγει από το μπάνιο.


6 σχόλια:

  1. αααα μιλαμε για πολυ καφρος ο τυπος!!! Την πηγε στη χωρα του και την παρατησε εκει μονη της για να παει ο Θεος ξερει που!!! Δε μου αρεσει καθολου η συμπεριφορα του. Πως θα του φαινοταν να του κανει το ιδιο?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ειμαι σιγουρη πως δε πηγε πουθενα.. ή αν πηγε θα πηγε σε καποια πρωην ετσι για να ξεχαστει απ την Ινγκριν.. επιτηδες το εκανε για να δει πως θα αντιδρασει ειμαι σιγουρη!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρον θέλω πολύ να δω πως θα εξελιχθεί!!! -Πετριτσα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. περιμενουμε με αγωνια κεφαλαιο με τις σκεψεις του......τι αισθανεται ο κυριος ωεω;;;και κυριως που πηγε;;;;(αν πηγε με αλλη θα ειναι πολυ ασχημο)....βεβαια εμεις δεν μπορουμε να ξερουμε...μονο η συγγραφεας ξερει....και αποφασιζει...αγνωστες οι βουλες της!!!!!χαχαχα
    (δεν κανω καμια υποδειξη συγγραφεα μας απλα εκφραζω τα πολλα αισθηματα που με κατακλυζουν απο την ιστορια μας)φιλιαααα...ελενη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σιγουρα δεν εχει σχεση...Ειναι κολλημενος με την Ιγκριντ!Το κανει για να δει πως θα αντιδρασει.Περιμενουμε πως και πως για το επομενο...Νικολετα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Εννοειται και προσπαθουσε να την κανει να ζηλεψει. Γιατι αλλιως να της πει οτι αυτο μπορει να συνεχιστει? Ηθελε να τσεκαρει αντιδρασεις το μαναρι! ����

    ΑπάντησηΔιαγραφή