Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2016

Κεφάλαιο 6-ρύζια


Πόσο γελοίο όλο αυτό. Αν δε διακυβεύονταν όλα αυτά, θα γελούσα. Αν δεν ήταν στραμμένα πάνω μου 200 ζευγάρια μάτια μέσα στην εκκλησία και μερικά εκατομμύρια που καραδοκούσαν για μια φωτογραφία, αν δεν κινδύνευα να ρεζιλευτώ και να μπλέξω τη χώρα μου σε πόλεμο, θα έσκιζα το τούλι που μου κρύβει το πρόσωπο και θα έτρεχα προς της πλησιέστερη έξοδο. Θα έπαιρνα ένα ελικόπτερο και θα έφευγα μερικές μέρες διακοπές. Δε θα ξανάβλεπα ποτέ αυτό τον απαίσιο άνθρωπο που με εκβίασε να τον παντρευτώ, δε θα ένιωθα ότι προδίδω τον πατέρα μου και όλη μου την ύπαρξη, δε θα μου ερχόταν να κάνω εμετό, δε θα μισούσα τον εαυτό μου που δε βρήκα άλλη λύση.

Το εννοούσε. Αρνήθηκα την πρότασή του πολλές φορές και προσπάθησα να καθυστερήσω, να βρω μια άλλη λύση. Ώσπου μια ωραία πρωία, με ενημέρωσαν ότι κατευθύνονται προς τα παράλιά μας πέντε πολεμικά πλοία. Ήξερα τι ήταν. Για ποιο λόγο έρχονταν. Είδα τον τρόμο στα μάτια του θείου μου. Είχα στα χέρια μου το μέλλον δύο εκατομμυρίων ανθρώπων. Δεν είχα δικαίωμα να παίζω με αυτό. Ο Πάτρικ ήταν αυτός που μου είπε την κουβέντα που περίμενα να ακούσω. «Κάν’το για την πατρίδα μας. Δεν υπάρχει σωτηρία για τη χώρα μας αλλιώς».

Μου φαίνεται τραγελαφικό το πόσο όμορφος είναι. Στέκεται δίπλα στον ιερέα, στον καθεδρικό του Αγίου Σεβαστιανού, και εγώ περπατάω αργά, με συρτά βήματα, στηριζόμενη στο μπράτσο του θείου μου. Με κοιτάει σταθερά, αλλά τα βλέμμα του είναι όπως πάντα ανεξιχνίαστο. Ίσως ήταν λίγο πιο εύκολο αν δεν ήταν τόσο γοητευτικός. Καμιά φορά, παρόλο που τον σιχαίνομαι για τον τρόπο που με εκβίασε, πιάνω τον εαυτό μου να τον χαζεύει. Είναι απαίσιος, αλλά είναι χάρμα οφθαλμών.

Ο πατέρας του στέκεται αγέρωχος πλάι στη βασίλισσά του και δεν χαμογελούν. Σε εμένα είναι εμφανές ότι χαίρονται για αυτή την εξέλιξη αλλά ξέρουν να κρύβουν τα συναισθήματά τους. Κι εγώ όμως, αν το σκεφτείς, μάλλον φαίνομαι ήρεμη κι ας μην είμαι. Προσπαθώ να θυμάμαι πόσα κερδίζω από αυτή τη συμφωνία. Η χώρα μου μένει ασφαλής. Οι χώρες μας ενώνονται, αλλά έχω διοικητική ισχύ. Και ο λαός μου; Ο προδότης λαός μου είναι ενθουσιασμένος. Το ίδιο και οι απέναντι. Μια καλή προπαγάνδα και όλοι είναι χαρούμενοι. Η ομάδα δημοσίων σχέσεων των απέναντι ανέλαβε την «καμπάνια». Διέδωσαν την ρομαντική ιστορία ότι ερωτευτήκαμε κεραυνοβόλα. Τελικά είχε δίκιο ότι όλοι αγαπούν μια καλή ρομαντική ιστορία. Μόλις διαβεβαιώθηκαν ότι η πρωτεύουσα της χώρας θα συνεχίσει να είναι η Γρεδόρα, λες και αυτό ήταν το μόνο πρόβλημα, ανακουφίστηκαν. Και φυσικά, υποδέχτηκαν την ιδέα ότι θα υπάρχει άντρας στη ζωή μου με μεγάλη ανακούφιση. Λες και είμαι ανίκανη για δικαιοπραξία, λες και χρειάζομαι κηδεμόνα. Κούνια που τους κούναγε. Πού να ήξεραν.

Μου αγγίζει το χέρι και νιώθω ένα ρεύμα να με διαπερνάει. Τον κοιτάω. Με κοιτάει. Χαμογελάει αχνά. Το διασκεδάζει; Ικανό τον έχω. Η τελετή είναι ατελείωτη. Η χορωδία ψάλλει, οι ιερείς το ίδιο. Οι καλεσμένοι χαμογελούν. Οι φωτογράφοι περιμένουν σαν τους γυπαετούς έξω για μερικές φωτογραφίες. «Ο γάμος του αιώνα» έγραψε ο τύπος. «Ο γάμος που θα σβήσει το μίσος». «Ένας γάμος τους χώρισε, ένας γάμος τούς ενώνει». «Βασιλικός έρωτας». «Φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον». Αυτό το τελευταίο με αποτελείωσε. Πρέπει να γελούσα πέντε λεπτά μέσα όταν είδα τη δημοσίευση λίγες μέρες πριν από το γάμο.

«Και τώρα μπορείς να φιλήσεις τη νύφη» ακούω τον ιερέα να λέει και γουρλώνω τα μάτια. Τα είχα σκεφτεί όλα. Διάλεξα ένα φόρεμα από δαντέλα, αριστοκρατικό, αλλά όχι πολύ βαρύ. Διάλεξα ένα χτένισμα απλό και διακριτικό μακιγιάζ σε ροζ αποχρώσεις. Έδειχνα τέλεια και πρέπει να ήμουν τέλεια. Όλα τα είχα οργανώσει. Αλλά είχα ξεχάσει αυτή τη μικρή λεπτομέρεια. Με κοιτάει με έναν τρόπο που μου κόβει τα πόδια και με πλησιάζει αργά. Ακουμπάει τα χείλη του στα δικά μου λίγο. Πολύ λίγο. Όλοι ξεσπούν σε ξέφρενα χειροκροτήματα. Διπλωμάτες από όλο τον κόσμο, γαλαζοαίματοι, φίλοι και συγγενείς. Εκείνος με κοιτάει, με ένα ερωτηματικό να πλανάται στα μάτια του. Νιώθω ότι με ρωτάει κάτι αλλά δεν ξέρω τι. Αγγίζω στιγμιαία τα χείλη μου, ασυναίσθητα, παγωμένη στη θέση μου. Δεν ξέρω τι να κάνω και γυρίζω προς τον κόσμο. Τους χαιρετάω με μια ευγενική χειρονομία. Εκείνος κάνει το ίδιο. Οι πόρτες ανοίγουν απότομα και χιλιάδες φλας αστράφτουν προς το μέρος μας. Αυτό είναι. Αρχίζει η παράσταση.
 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου