Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

κεφάλαιο 8-driving under the influence

8

«Αν είναι να γνέφεις απλώς και να συμφωνείς με όλα, γιατί μπαίνεις στον κόπο να έρχεσαι στις συναντήσεις;» την ρώτησε, προχωρώντας με μεγάλες δρασκελιές μπροστά της. Είχαν μόλις βγει από την αίθουσα συνεδριάσεων, έξαλλοι και οι δύο και τσακώνονταν εν κινήσει.
«Γιατί πρέπει να διαφωνώ; Αφού με αγνοείς όταν μιλάω».
«Δε σε αγνοώ. Κάνεις λάθος. Αλλά δεν με πείθεις ότι έχεις κάτι να πεις όταν σιγοψιθυρίζεις με τον θείο σου λες και είστε στο σχολείο».
«Ο θείος μου και ο Πάτρικ είναι οι μόνοι άνθρωποι που εμπιστεύομαι. Φρόντισες και όλη η κυβέρνηση να αποτελείται από Εστόριους. Πού να μιλήσω;».
«Οι δικοί μου είναι πιο ικανοί. Τι ήθελες να κάνω; Έπρεπε να γίνουν αμοιβαίες υποχωρήσεις. Η πρωτεύουσα έμεινε εδώ. Εμείς μένουμε εδώ» συνέχισε να περπατάει γοργά. Η Ινγκριντ δεν είχε ιδέα πού πήγαιναν. Απλά είχαν ορμήξει έξω από την αίθουσα.
«Αυτό έλειπε. Να πάμε στην Εστόρια!» γέλασε εκείνη. «Να αφήσουμε μία από τις ομορφότερες χώρες για να πάμε να μείνουμε αλλού».
«Αντί να κομπάζεις, μπορείς να γίνεις λίγο πιο παραγωγική;» τη ρώτησε. «Θέλω να μπορούμε να συνεννοούμαστε για το καλό της χώρας. Πρότεινα σήμερα να φτιαχτεί ένα υπόγειο τούνελ που να ενώνει τα νησιά και εσύ απάντησες ότι είναι πολύ ακριβό. Λες και ξέρεις πόσο θα κοστίσει! Λες και ξέρεις αν έχουμε λεφτά! Λες και έχεις ιδέα τι είναι!» κάγχασε. Η Ινγκριντ είχε αρχίσει να λαχανιάζει. Διέσχιζαν το κεντρικό παλάτι και κατευθύνονταν στο υπόγειο πάρκινγκ. Επέστρεφαν σπίτι; Δεν είχε ιδέα.
«Δεν είμαι ούφο, ξέρεις» του θύμισε. «Εμείς δεν έχουμε λεφτά. Εσείς αν θέλετε να ξοδεύετε, μπορείτε να το κάνετε. Ο θείος μου πρότεινε να δημιουργήσουμε ζεύξη με φέρι. Να φεύγουν κάθε πέντε λεπτά και να ενώνουν τα δύο νησιά. Θα είναι πολύ πιο εύκολο και λιγότερο δαπανηρό».
«Σκέφτηκες να ζητήσεις κάποια μελέτη για αυτό ή έτσι το λες;» τη ρώτησε. Η Ινγκριντ δεν απάντησε. Είχε ίσως κάποιο δίκιο σε αυτό που έλεγε. «Σκέφτηκες να δεις μακροπρόθεσμα ποια από τις δύο λύσεις θα είναι πιο αποδοτική; Και όταν έχει κύμα; Όταν έχει απαγορευτικό; Τι θα γίνεται; Η λογική είναι να ενώνονται τα δύο νησιά σαν να είναι ένα. Να μπορεί ένα παιδί από την Εστόρια να φοιτήσει σε κάποιο από τα ιδιωτικά σας σχολεία και μια κοπέλα από τη Γρεδόρα να εργάζεται σε ένα κατάστημα της Εστόρια χωρίς να ανησυχούν για τα μποφόρ» επέμεινε.
«Ε τότε να το μελετήσουμε. Όλη η οικονομοτεχνική ομάδα όμως αποτελείται από Εστόριους. Γιατί να σας εμπιστευτώ;»
«Έτσι θα το πάμε τώρα;» τη ρώτησε. Είχαν σταματήσει και περίμεναν το ασανσέρ για το υπόγειο. «Θα με αμφισβητείς συνέχεια;».
«Πού πάμε;»
«Εγώ γυρίζω στο γραφείο μου. Εσύ μπορείς να πας για ψώνια» της πέταξε. Η Ινγκριντ εκνευρίστηκε.
«Είσαι σοβινιστής».
«Μπορεί και να είμαι, αλλά δεν κάνεις και πολύ καλή δουλειά για να με πείσεις ότι αξίζει να κάθομαι να μιλάω μαζί σου για τόσο μεγάλες αποφάσεις».
Η Ινγκριντ τον ακολούθησε και μπήκε στο αμάξι μαζί του. Από πίσω τους φυσικά ακολούθησαν δύο τζιπ με τους σωματοφύλακές τους. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έμπαινε στο αμάξι του. Ένα μήνα τώρα που ήταν παντρεμένοι, είχε χρειαστεί να πάνε πολλές φορές σε κάποια εκδήλωση. Εκείνος επέμενε να οδηγεί αυτός και εκείνη τον ακολουθούσε. Η σιωπή μέσα στο αυτοκίνητο ήταν εκνευριστική. Ήταν η ίδια σιωπή που επικρατούσε στο θερινό παλάτι, όταν μετά από ώρες συσκέψεων και δουλειάς, επέστρεφαν εκεί. Εκείνος κοιμόταν σε ένα μικρότερο δωμάτιο, δίπλα στο δικό της, και μοιράζονταν το μπάνιο. Υπήρχαν και μέρες που δεν τον είχε δει καθόλου. Έφευγε νωρίς, κι εκείνη είχε φιλανθρωπικές εκδηλώσεις και δε διασταυρώνονταν οι δρόμοι τους.
«Και επιτέλους κανόνισε να έρθεις στην Εστόρια!» της πέταξε εκνευρισμένος μετά από λίγο. Η Ινγκριντ αναπήδησε. Ήταν ένα θέμα που την απασχολούσε πολύ. Ακόμα και ο Πάτρικ την πίεζε να το κάνει και να τελειώνει.
«Μα είμαι απασχολημένη εδώ και…»
«Τέρμα οι δικαιολογίες. Εγώ δέχτηκα να παντρευτώ εδώ, ζω εδώ και δουλεύω εδώ. Ο λαός μου πρέπει να σε δει από κοντά. Έχουν αρχίσει να εκλαμβάνουν την απουσία σου ως προσβολή».
«Δε θα νιώθω άνετα».
«Δεν τρώμε».
«Φοβάμαι» του είπε απλά, λίγο πιο γρήγορα και πιο αυθόρμητα από όσο ήθελε. Είχε μιλήσει από την καρδιά της και εκείνος πρέπει να το ένιωσε γιατί γύρισε προς το μέρος της στιγμιαία και την κοίταξε. Στη συνέχεια έστρεψε την προσοχή του στο δρόμο. Οδηγούσε πολύ προσεκτικά πάντα.
«Τι φοβάσαι; Θα πάμε να μείνουμε μία βδομάδα. Θα φωτογραφηθείς με μερικούς αξιωματούχους, θα παρευρεθείς σε εκδηλώσεις και θα χαμογελάς. Τίποτα περισσότερο από όσο κάνεις εδώ».
«Είναι ανάγκη κάθε σου κουβέντα να είναι προσβολή;» του είπε με θυμό.
«Μου βγαίνει αυθόρμητα».
«Και θες να έρθω τώρα εγώ, μαζί σου μια ολόκληρη βδομάδα, χωρίς τους δικούς μου ανθρώπους, να ακούω όλη μέρα προσβολές;» γέλασε ξερά.
«Όχι, δε θέλω» της είπε κοφτά. «Αλλά πρέπει. Ούτε για μένα είναι ευχάριστο. Θα πρέπει να μείνουμε ξανά σε ένα δωμάτιο, θα πρέπει να είμαστε όλη τη μέρα μαζί. Θα πρέπει να σε ξεναγήσω σε όλα τα αξιοθέατα, να σε συστήσω σε κόσμο».
«Ε ας μην πάμε» του είπε.
«Δε θα σου κάνω τη χάρη. Θα πάμε. Πρέπει να τιμήσεις τη χώρα με την παρουσία σου εκεί. Ο κόσμος έχει ενθουσιαστεί μαζί σου. Τα μέσα μιλάνε συνεχώς για σένα».
«Επειδή τους έχουμε ζητήσει να επηρεάσουν την κοινή γνώμη. Δεν είναι ειλικρινής αγάπη».
«Πρέπει να κάνεις κάτι για να σε αγαπήσουν. Και εδώ και εκεί».
«Σαν τι δηλαδή;»
«Δεν ξέρω. Να δοθείς σε αυτό που κάνεις ίσως. Εσύ περιφέρεσαι άσκοπα λες και σου φτάνει ο τίτλος της πιο όμορφης γαλαζοαίματης στον κόσμο».
«Ποτέ δε μου άρεσε αυτός ο τίτλος» μόρφασε η Ινγκριντ. Ήταν πολύ δημοφιλής παγκοσμίως και θεωρείτο όντως από τις πιο όμορφες γυναίκες, αλλά εκείνη δεν έδινε και πολλή σημασία σε αυτά. Η ομορφιά ήταν υποκειμενική. Ο άντρας δίπλα της, για παράδειγμα, δεν πρέπει να τη θεωρούσε πολύ πιο όμορφη από έναν κάκτο.
«Αδιαφορώ τι σου αρέσει και τι όχι» είπε. Έμειναν για αρκετή ώρα αμίλητοι και όταν πλησίαζαν στο θερινό παλάτι, όπου είχε εκείνος διαμορφώσει ένα μεγάλο γραφείο, τη ρώτησε μήπως ήθελε να την αφήσει κάπου.
«Θα έρθω σπίτι» του είπε απλά. Σπίτι. Σπίτι τους. Ήταν πολύ αστείο.
«Αύριο έχουμε την δεξίωση στο μουσείο. Το θυμάσαι;» της είπε.
«Εγώ το διοργάνωσα. Λες να το ξέχασα;» ειρωνεύτηκε εκείνη. Εκείνος ανασήκωσε αδιάφορα τους ώμους και μετά από μερικά λεπτά τράβηξε χειρόφρενο.


5 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Εκεί δίκιο η Μαρία! Ο τύπος λιώνει χαχαχαχαχαχα

      Διαγραφή
    2. Μονο λιωνει? Φιλεναδα,οχι που δεν θα μπορουσε να κανονισει ξεχωριστα δωματια. Οοοοοοοχιι... μια βδομαδα καθε μερα ολη μερα μαζι! ����

      Διαγραφή
  2. Πωωωω επρεπε να χασει λιιιγο την προσοχη του στον δρομο. Εστω μια στραβοτιμονια! ��
    Και τους δυο τους λατρευωω... πρεπει να ειναι η πρωτη φορα που δεν δημιουργεις μια ισχυρογνωμονα τυπισσα και παει πολυ καλα! ❤❤

    ΑπάντησηΔιαγραφή