Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2016

κεφάλαιο 3: δηλητηριο


«Δεν καταλαβαίνω τι μπορεί να θέλει» είπε η Ινγκριντ. Ο Πάτρικ έλειπε και είχε στα χέρια της μια βόμβα έτοιμη να σκάσει. Πριν από 10 λεπτά την είχαν ενημερώσει ότι ένας διπλωματικός εκπρόσωπος των δίπλα είχε ζητήσει να τη δει. Τα νέα τής έφερε ο θείος της, ο οποίος έδειχνε εξίσου μπερδεμένος.
«Δεν ξέρω κι εγώ. Δεν έχω ιδέα ποιος είναι και τι θέλει. Μου κάνει εντύπωση που είναι εδώ. Δεν τους έχουμε απαγορέψει την είσοδο, αλλά δεν έχει έρθει κανείς αξιωματούχος ποτέ ως εδώ».
«Καλά, και πώς έφτασε στο νησί χωρίς να τον αντιληφθούμε; Αφού τα ελέγχουμε αυτά!» είπε η Ινγκριντ.
«Ηρθε με πτήση κατευθείαν από το Λονδίνο. Κανονικά. Εμπορική πτήση. Σαν κανονικός τουρίστας. Πού να τον αντιληφθούμε;».
«Να του πεις ότι δεν μπορεί να περιμένει να τον δεχτεί η αρχηγός κράτους έτσι απλά. Χωρίς ραντεβού» είπε αυστηρά εκείνη, αλλά κάτι της έλεγε ότι δε θα τέλειωνε έτσι εύκολα ο μπελάς.
«Δεν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα» είπε ο θείος της προβληματισμένος. «Είναι έξω και περιμένει. Θέλεις να δώσουμε τέτοια εικόνα; Μπορεί οι άνθρωποι να είναι ζώα, αλλά εμείς υποτίθεται ότι είμαστε ευγενείς» της είπε. Η Ινγκριντ ξεφύσηξε. Δεν ήθελε να αντιμετωπίσει την κατάσταση χωρίς τον Πάτρικ. Φοβόταν. Αλλά την έτρωγε και η περιέργεια να δει τι στο καλό ήθελε ο εκπρόσωπος της Εστόρια. Δεν είχε γνωρίσει ποτέ κανέναν από δαύτους. «Ίσως είναι ευκαιρία να δείξεις ένα πιο δυναμικό πρόσωπο. Να τους τρίξεις τα δόντια σχετικά με τις συνεχείς προκλήσεις τους».
«Ναι, και θα ιδρώσει το αυτί τους» είπε ξερά εκείνη. «Εδώ τις προάλλες βγήκαν στα μέσα και είπαν ότι θα μας έκαναν χάρη αν μας κατακτούσαν». Ο θείος Κρίστιαν φυσικά ήταν ενήμερος. Όλη η Γρεδόρα ήταν ενήμερη και ο κόσμος είχε θιχτεί πολύ από όλο αυτό. Και πάλι είχε αποτύχει να ανακουφίσει την οργή του λαού της όμως. Και πάλι είχε κλειστεί στο καβούκι της και δεν είχε αντιδράσει. Ντρεπόταν για αυτό, αλλά δεν είχε ιδέα τι να κάνει.
«Καλό μου κορίτσι» είπε γλυκά ο θείος της και της χάιδεψε το κεφάλι όπως έκανε όταν ήταν μικρή «είναι καιρός να αντιμετωπίσεις την κατάσταση».
«Μα ο Πάτρικ λείπει» είπε εκείνη.
«Ξέχνα τον Πάτρικ!» είπε εκείνος κοφτά. «Εσύ είσαι αρχηγός. Εσύ θα γίνεις βασίλισσα αργά ή γρήγορα. Πώς είναι δυνατόν να εμπιστεύεσαι τόσο πολύ κάποιον; Ούτε εμένα δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι!».
«Θείε, εγώ…»
«Ινγκρντ, τέρμα!» τη διέκοψε. «Είναι κάποιος στην αίθουσα αναμονής και ζητάει να σε δει. Δεν μπορεί να σε βλάψει. Είναι μόνος του και είναι άοπλος. Θα είμαι στη διπλανή αίθουσα. Καλύτερα να δούμε τι στο καλό θέλει» της είπε.
Η Ινγκριντ έμεινε για λίγο σκεπτική. Είχε περιέργεια. Φοβόταν πολύ αλλά ήθελε να μάθει. Και φυσικά θα άδραττε την ευκαιρία να του πει ότι τη συμπεριφορά τους δεν ήταν πολιτισμένη.

Έκανε ένα νεύμα στο θείο της που εκείνος αμέσως ερμήνευσε. Της χαμογέλασε ζεστά και αποχώρησε αφού κανόνισαν σε ποιο δωμάτιο θα γινόταν η συνάντηση. Επέλεξαν το γραφείο της.
Η Ινγκριντ κατευθύνθηκε εκεί. Είχε μερικά λεπτά στη διάθεσή της μέχρι να συναντήσει τον άγνωστο άντρα. Είπε σε μια από τις κοπέλες να φέρει καφέ και μπισκότα. Είχε και ένα καλό μπράντι πάντα στο γραφείο και πούρα. Δεν την ένοιαζε και πολύ να του προσφέρει ό,τι θέλει. Δεν ήταν προσκεκλημένος της, αλλά εισβολέας, αν ήθελε να είναι ακριβής. Αυτά και πολλά του ήταν.

Άραγε θα είναι έστω ευπρεπώς ενδεδυμένος; Δεν ήταν σνομπ, αλλά μέσα σε ένα παλάτι, έπρεπε όλοι να είναι περιποιημένοι. Δεν ήταν δυνατόν να θέλει να συναντήσει μια βασίλισσα, έστω και εν αναμονή, φορώντας τσουβάλια. Άραγε ήξεραν οι δίπλα να ντύνονται σαν άνθρωποι ή ήταν ακόμα κολλημένοι στο παρελθόν; Σίγουρα ήταν μια πλούσια χώρα, αλλά είχαν…έστω και την ελάχιστη ιδέα περί μόδας και κομψότητας; Χλωμό.

Η πόρτα χτύπησε αρκετά δυνατά και η καρδιά της σφίχτηκε. Το νερό είχε κυλήσει στο ρυάκι. Δεν υπήρχε γυρισμός. Η πόρτα άνοιξε και ο θείος της πέρασε πρώτος, ανοίγοντας την πόρτα διάπλατα για να περάσει πίσω του ένας νέος άντρας.
«Να σας αφήσω» είπε ο θείος της και πριν προλάβει εκείνη να του πει ότι μπορεί να τους συντροφεύσει, είχε γίνει καπνός.

Η Ινγκριντ έκανε νόημα στον άντρα απέναντί της να καθίσει και εκείνος το έκανε.
«Σας ευχαριστώ που με δεχτήκατε» της είπε. Η Ιγκριντ απλώς έγνεψε. Δεν μπορούσε να μιλήσει. Είχε σοκαριστεί από το θέαμα απέναντί της. Ο άντρας ήταν πολύ κομψά ντυμένος. Φορούσε ένα σπορ μπλε κοστούμι και δερμάτινα παπούτσια. Κρατούσε ένα χαρτοφύλακα και έδειχνε ήρεμος και δυναμικός. «Ονομάζομαι Τζάρεντ Σέζαρ» της είπε και έτεινε το χέρι του προς εκείνη. Η Ινγκριντ χαμογέλασε αχνά.
«Χρόνια έχουν να μου κάνουν χειραψία» του είπε. Συνήθως της υποκλίνονταν. Αν όχι, απλώς…δεν την άγγιζαν.
«Δεν σκόπευα να υποκλιθώ, οπότε δεν είχα άλλες επιλογές» της είπε και ανακάθισε. Το χαμόγελό της έσβησε. Ο άντρας απέναντί της δεν είχε όρεξη για χαλαρή συζήτηση προφανώς. Όχι ότι θα μπορούσε να κάνει χαλαρή συζήτηση μαζί του. Εκτός ότι ήταν εκπρόσωπος της Εστόρια, ήταν και…πώς μπορούσε να το θέσει κομψά…πολύ γοητευτικός.

Τον σέρβιρε καφέ χωρίς να τον ρωτήσει αν θέλει και τον παρατήρησε ενώ ρουφούσε αργά το υγρό. Τα χαρακτηριστικά του ήταν σχεδόν τέλεια. Είχε σμιλεμένα ζυγωματικά, γεμάτα χείλη, λείο δέρμα και ένα ζευγάρι μάτια τόσο υποβλητικά που ένιωθε να κοκκινίζει όταν την κοιτούσε. Όταν την αγριοκοιτούσε, για να είναι ακριβής.

Αυτός ο άντρας ήταν ένα υπέροχο θέαμα. Εμφανισιακά ήταν τέλειος. Κρίμα που ήταν Εστόριος. Κρίμα, κρίμα, κρίμα.

«Πραγματικά δεν έχω ιδέα τι μπορεί να θέλετε από εμένα» είπε εκείνη τελικά και του έτεινε μερικά μπισκότα. Αρνήθηκε.
«Η συζήτηση που θα κάνουμε σήμερα έχει καθυστερήσει κιόλας» της είπε κοφτά. Ήταν ανέκφραστος, αλλά δεν έδειχνε να νιώθει αμηχανία, όπως εκείνη.
«Παρακαλώ» τον παρότρυνε και ίσιωσε το φόρεμά της. Είχε διαλέξει ένα λινό φόρεμα ως το γόνατο, αλλά όπως καθόταν, είχε λιγάκι ανασηκωθεί και ένιωθε εκτεθειμένη. Όχι ότι έδειχνε και να σκανδαλίζεται εύκολα εκείνος.
«Γνωρίζετε φυσικά το πόσο δυνατό είναι το βασίλειό μας» είπε εκείνος και στη στεγνή φωνή του άκουσε την περηφάνια.
«Γνωρίζω πολλά για εσάς» είπε εκείνη με υπονοούμενο.
«Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω» είπε εκείνος και την κοίταξε. «Αν γνωρίζατε πολλά για εμάς, θα έπρεπε να αναγνωρίσετε το όνομά μου» της είπε. Η Ινγκριντ ένιωθε να μπερδεύεται ακόμα περισσότερο.
«Είστε κάποιος σελέμπριτι;» τον ρώτησε καυστικά. Γιατί έπρεπε να τον ξέρει;
«Μπορείς να το πεις κι έτσι» είπε εκείνος και έκανε μια γκριμάτσα που θύμισε χαμόγελο. Μόνο που δεν ήταν χαμόγελο. «Είμαι ο πρωτότοκος γιος του Θίοντορ Σέζαρ. Είμαι ο πρίγκιπας της Εστόρια και μελλοντικός βασιλιάς».

Η Ινκριντ δε μίλησε. Το σοκ τής είχε κόψει τα πόδια. Πόσο χαζή ήταν; Γνώριζε ότι ο γερό Φίοντορ είχε ένα γιο και μια κόρη. Αλλά δεν ήξερε πώς τους έλεγαν. Φυσικά το επώνυμο δεν ήταν γνωστό. Όλοι αποκαλούσαν τους μονάρχες με κάποιον τίτλο. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι είχε αφήσει το λύκο να μπει στο σπίτι της.
«Δηλώσατε ότι είστε διπλωματικός αντιπρόσωπος. Δε θεωρείτε ότι είναι άπρεπο να λέτε ψέματα;» του γύρισε.
«Μα είμαι και αυτό. Απλώς είμαι και πρίγκιπας».
«Δυσκολεύομαι να το πιστέψω» του είπε.
«Περιμένατε να έρθω με λευκό άλογο;» την ειρωνεύτηκε. Η Ινγκριντ ξεφύσηξε.
«Ας αφήσουμε τις προσβολές» είπε απλά. «Πείτε μου το λόγο για τον οποίο ήρθατε μήπως και γλυτώσω από την παρέα σας».
«Δε νομίζω» είπε εκείνος και δάγκωσε λιγάκι το κάτω χείλος του. Η Ινγκριντ προσπάθησε να μην κοιτάξει.
«Τι δε νομίζετε;».
«Ότι θα γλυτώσετε σύντομα από την παρέα μου».






6 σχόλια:

  1. Μου αρέσει, ο ναι ο τύπος μου αρέσει!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μου αρέσει, ο ναι ο τύπος μου αρέσει!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Νομιζω οτι και αυτος επηρεαζεται απο την παρουσια της!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Θελω φωτογραφια και των δυο...ποπο μ αρεσει πολυυυ
    Καλλιοπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ανυπομονω να δω τα προσωπα που εχεις επιλεξει για τους πρωταγωνιστες μας, αγαπημενη μας συγγραφεα!! Φαινεται να ειναι... λαχταριστος παντως ο κυριος Σεζαρ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή