Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2016

Κεφάλαιο 2- Σειρήνες στο Αιγαίο

Ο Πάτρικ βάδιζε νευρικά πάνω κάτω μέσα στο δωμάτιο της Ινγκριντ. Είχε γυρίσει εσπευσμένα από το ταξίδι του στις ΗΠΑ για να τη βοηθήσει να αντιμετωπίσουν μαζί την κρίση που είχε ξεσπάσει.
«Για να ανακεφαλαιώσω…» είπε και έξυσε το κεφάλι του. Ξαφνικά σταμάτησε να περπατάει.
Την κοίταξε συνοφρυωμένος. «Κυκλοφόρησαν δημοσιεύματα, προφανώς από τους δίπλα, ότι είσαι ανίκανη να κυβερνήσεις, γιατί έχεις κάποια ψυχική ασθένεια».
«Σωστά» είπε η Ινγκριντ, αναψοκοκκινισμένη. Δεν πίστευε όσα διάβαζε να γράφονται εις βάρος της εδώ και μερικούς μήνες, αλλά αυτό το τελευταίο ήταν φρικτό. Τι να έκανε; Να έβγαινε να πει ότι δεν είναι όσα της προσάπτουν ή να τους αγνοήσει; 
«Και πού το στηρίζουν αυτό;» ρώτησε ο Πάτρικ, πιο πολύ μιλώντας στον εαυτό του.
«Έγραψαν ότι είναι κάτι κληρονομικό. Δεν είπαν τι ακριβώς, αλλά άφησαν να εννοηθεί ότι έχω κάτι κληρονομικό και ότι σταδιακά δε θα μπορώ να αντεπεξέλθω».
«Φταις κι εσύ!» της είπε εκείνος. «Αντί να εμφανίζεσαι πιο πολύ δημόσια και να μιλάς στην τηλεόραση, ζεις σαν ερημίτισσα. Πολύ θέλουν οι γλώσσες να αρχίσουν να μιλάνε;».
«Δεν έχω όρεξη. Δεν μπορώ να βγαίνω να κάνω δημόσιες σχέσεις για να αποδείξω ότι δεν είμαι τρελή».
«Και τι προτιμάς;» ρώτησε εκείνος ξερά. Η Ινγκριντ ήξερε ότι ο Πάτρικ δεν της χάιδευε ποτέ τα αφτιά και τον εκτιμούσε για αυτό. «Ακόμα δεν έχει γίνει η στέψη σου. Αν δεν παντρευτείς, δεν μπορείς να γίνεις και επίσημα βασίλισσα του κράτους. Όσο είμαστε σε αυτή την…ενδιάμεση κατάσταση, ο λαός νιώθει ανασφάλεια».
«Ο λαός πρέπει να ξέρει ότι θα έκανα τα πάντα για εκείνον. Πρέπει να ξέρουν ότι γεννήθηκα, μεγάλωσα και μορφώθηκα για να τους υπηρετώ πιστά» του είπε. Και ήταν η αλήθεια.
«Ναι, αλλά δεν είναι όλα τα μέλη του επιτελείου σου πιστά όπως εγώ. Φοβάμαι κάποια απόπειρα πραξικοπήματος».
«Και πραξικόπημα;» είπε εκείνη γελώντας πικρά. «Δε με φτάνουν οι δίπλα;».
«Καλύτερα ο εχθρός που ξέρεις, παρά ο άγνωστος εχθρός» της απάντησε ο Πάτρικ σοφά. «Τι θες να κάνω. Πες μου και θα το κάνω» ακούμπησε το χέρι του στον ώμο της. Η Ινγκριντ ένιωθε πραγματικά άνετα μαζί του. Ήταν ακριβώς στην ηλικία της, πολύ συμπαθητικός, και ποτέ δεν την είχε κάνει να νιώσει άβολα, αν και πάντα πίστευε ότι ίσως της είχε κάτι παραπάνω από συμπάθεια.
«Δεν έχω ιδέα, Πάτρικ» του είπε εκείνη ειλικρινά. «Είμαι μπερδεμένη και αναποφάσιστη. Θέλω να είμαι πιο δυναμική, αλλά νιώθω πολύ εξαντλημένη, συναισθηματικά. Δεν μπορώ να βγαίνω και να εξηγώ ότι δεν είμαι τρελή».
«Πρώτο βήμα να διαλύσω την ομάδα τύπου» είπε ο Πάτρικ μονολογώντας. Η Ινγκριντ τον κοίταξε σοκαρισμένη. «Τι είναι; Περιμένατε να έρθω μετά από τρεις μέρες για να βγάλετε ανακοίνωση τύπου; Δεν μπορούν ούτε αυτό να διαχειριστούν;».
«Δεν είναι κρίμα να διαλυθεί όλη η ομάδα; Όλο το επιτελείο δημοσίων σχέσεων; Είναι μέσα άτομα που εμπιστεύομαι. Άτομα που τα ξέρω από μικρή. Άτομα που ο πατέρας μου είχε στηρίξει και τον είχαν στηρίξει».
«Μήπως έχουν όλοι χαλαρώσει λιγάκι επειδή είσαι πια μόνη σου; Θα τους ξηλώσω» είπε δυναμικά. «Σταμάτα να είσαι τόσο ευαίσθητη. Πρέπει να μάθεις να απολύεις. Θα βρούμε άλλους» της είπε και τον θαύμασε για τον δυναμισμό του. Ίσως είχε δίκιο τελικά. Ήταν μαλθακή.
«Θα το δούμε αυτό σε άλλη φάση» του είπε. Δεν της άρεσε να βιάζεται. «Τώρα πες μου τι να κάνω με τους δίπλα. Έχω ένα κακό προαίσθημα ότι μας κατασκοπεύουν».
«Γιατί το λες αυτό;» τη ρώτησε.
«Ένα υποβρύχιό τους άλλαξε πορεία και μας προσέγγισε πολύ, και μετά απομακρύνθηκε πριν προκληθεί επεισόδιο».
«Δε θα τολμήσουν να μας επιτεθούν» της είπε ήρεμα.
«Γιατί;» ρώτησε εκείνη φοβισμένη. «Μιλάμε για άξεστους ανθρώπους. Το βασίλειο των δίπλα είναι πλούσιο. Έχουν ένα σωρό στρατιωτικό εξοπλισμό. Εμείς τι έχουμε;».
«Ιστορία! Κύρος!» της είπε εκείνος. Η Ινγκριντ σώπασε. Όλα αυτά ήταν πολύτιμα, αλλά δεν έφταναν.
«Και πώς αυτό βοηθάει ακριβώς;»
«Θα αντιδράσει η παγκόσμια κοινή γνώμη. Ο κόσμος μας λατρεύει» είπε ο Πάτρικ. Η Ινγκριντ σώπασε. Η εισροή τουρισμού στο βασίλειο ήταν ανέκαθεν φοβερή. Ο κόσμος λάτρευε την πυκνή βλάστηση και τις υπέροχες λίμνες, το γραφικό τοπίο και τα μουσεία με τα τεχνουργήματα από την πλούσια ιστορία του βασιλείου. «Προτείνω να δώσεις χρόνο» κατέληξε.
«Δεν έχω και επιλογές» είπε εκείνη πικρά. «Δεν έχουμε στρατό, δεν έχουμε εξοπλισμό, δεν έχω επιθυμία για συρράξεις. Και επιπλέον, δεν έχω καν σχέδιο εθνικής άμυνας».
«Προτιμούσες να έχουμε τον Γιόχαν να σχεδιάζει πραξικόπημα πίσω από την πλάτη σου;» απάντησε ο Πάτρικ αμέσως. Διαφωνούσαν συχνά για την απόφαση του Πάτρικ να συνταξιοδοτήσει πρόωρα μερικούς ανώτερους αξιωματικούς.
«Δε μας είχε δώσει ποτέ δικαίωμα».
«Θα μας έδινε μια και καλή» απάντησε ο Πάτρικ σκληρά. Η Ινγκριντ δεν είχε όρεξη να διαφωνήσει, παρόλο που είχε πολλές αμφιβολίες για αυτή την απόφαση.
«Πάτρικ, θα ήθελα να ξεκουραστώ» τον παρακάλεσε. Βρίσκονταν στην δυτική πτέρυγα του μεγάλου κάστρου. Ήθελε ιδιωτικότητα και προτιμούσε αυτή την πτέρυγα, γιατί δεν είχε πολλά δωμάτια και άρα το προσωπικό ήταν περιορισμένο. Επίσης, η θέα στη Βόρεια Θάλασσα ήταν μαγευτική.
«Εντάξει» της είπε και αφού έγειρε λίγο μπροστά το σώμα του σε μια ελαφρά υπόκλιση, την άφησε μόνη.

Έβγαλε τα ρούχα της και ξάπλωσε στο κρεβάτι. Τον τελευταίο καιρό δεν κοιμόταν καλά. Απλώς ξάπλωνε στο κρεβάτι και διάβαζε, ή δούλευε στο λάπτοπ της. Προσπάθησε να αποφύγει τα δημοσιεύματα που την αφορούσαν και ασχολήθηκε με το να γράψει ένα ευγενικό μέιλ, απαντώντας αρνητικά σε μια δημοσιογράφο που της ζητούσε συνέντευξη. Μετά παρήγγειλε ένα φόρεμα για μια μικρή δεξίωση που θα παρέθετε σε ένα μήνα προς τιμήν του θείου της, ο οποίος γινόταν 70 ετών. Ήταν ο μεγάλος αδερφός του πατέρα της και ουσιαστικά, ο θείος Κρίστιαν μαζί με τη γυναίκα και τα παιδιά τους, ήταν οι μόνοι εν ζωή συγγενείς που είχε.

Έκλεισε το λάπτοπ μετά από περίπου δύο ώρες, προσπαθώντας μάταια να κοιμηθεί. Ήταν πολύ κουρασμένη αλλά δεν την έπαιρνε ο ύπνος ξανά. Σκεφτόταν τα ίδια και τα ίδια. Πόσο αγαπούσε το λαό της, πόσο απογοητευμένη ήταν που δεν την εμπιστεύονταν, πόσο φοβόταν τους δίπλα μήπως επιτεθούν. Μα κυρίως σκεφτόταν πόσο μόνη ένιωθε, πόσο απροστάτευτη. Δεν είχε κάποιον σύντροφο. Σχεδόν ποτέ δεν είχε, εκτός από μερικές ανάλαφρες σχέσεις όσο σπούδαζε στην Ελβετία. Δεν είχε φίλους, εκτός από τον Πάτρικ. Δεν είχε συγγενείς, εκτός από το θείο και τα ανήλικα ξαδέρφια της. Όλα τα κορίτσια, σκέφτηκε, ονειρεύονται να γίνουν πριγκίπισσες. Βασίλισσες. Και αυτή; Αυτή ήθελε απλώς, να γίνει ένα απλό κορίτσι.







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου